zaza's appelschilletje voor de dorst

Sarah = ik = jij?

Sat, 16 Feb 2008 15:14:10 +0100

“Sarah ?“

Het schijnt dat dit mijn naam is. Soms lijkt mij die naam zo bevreemdend. Alsof Sarah iemand anders is. Nee, het gaat wel degelijk over mij. Past die naam eigenlijk bij me? Ben ik een echte Sarah? Geen idee… Ik zoek soms wel eens naar een andere naam die al dan niet beter bij me zou passen. Maar ik moet toch toegeven dat ik er nog geen enkele heb gevonden. Elke naam klinkt nog vreemder dan ‘Sarah’.

“Sarah, haal je eens wat melk?”

“Sarah, kom je mee dansen?”

“Sarah, weet jij hoe dat moet in Word?”

“Sarah, ik heb zin in pizza!”

“Sarah, nog een pintje?”

Gek, ik ben Sarah. Voor mij ben ik gewoon ‘ik’. Da’s nog gekker. Stel ik schrijf een brief. Dan staat heel de brief vol met ‘ik’ plus meestal dan ergens een werkwoord en wat aanhangsel. Tenzij ik natuurlijk niet over mezelf schrijf. Maar dan nog, toch onderteken ik elke brief met Sarah en niet met ik. Misschien komt dat omdat er nog andere ikken zijn. Jij bent ook een ik. Grappig toch. Jij bent een ik, ik ben een ik en degene die daar rechts voor je zit, dat is ook een ik. Die meneer naast je ’s morgens in de trein, dat is ook ‘ik’. En alle andere mensen in die trein en op straat en op café en overal… allemaal ‘ik’.

“Slaap je al?” Ik geef geen antwoord, mijn lijf slaapt al. Het slaagt er bijgevolg ook niet in om een ‘ja’ - of is het een ‘nee’? - over mijn gesloten lippen te krijgen. Mijn ogen willen ook al niet meer mee, maar mijn hand nog wel. Ik reik naar waar de vraag vandaan komt. Iets koud, een stripboek. Mmm, iets warm. Ik voel een neus, lippen en zachte kaakjes om in te knijpen. Hier ligt nog een ik. Iemand anders dan mij. Dus niet ik, maar toch ook ik.

Ik in het meervoud.

Ik en ik.

ik is jij.

Jij en ik zijn wij.

look-a-like

Tue, 08 Jan 2008 21:35:34 +0100

Heb je die ooit al gezien? De look-a-like? Het is echt 'verschietigachtig', zou mijn grootmoeder zeggen. Dat doe ik dan ook elke keer, verschieten.
Ik kom 't bureau binnen, ik verschiet. Ik kijk op van mijn blad en ik verschiet. Ik hoor haar praten en lachen, niks aan de hand, maar als ik haar blik beantwoord... verschiet ik weer even. Dit is onaards en vooral zeer onwezenlijk, ik moet nu al alle kleuren van de regenboog hebben uitgeslaan (hopelijk niet letterlijk). Hoe kan iemand nu toch zo hard op iemand anders lijken? "Zeker dat zij het niet is?" Ik twijfel elke keer weer gedurende een fractie van een seconde.

Ze is het...

niet

Echt niet te vatten, zulk een gelijke onsteltenis en toch ongelijk... want ze heeft een andere naam en haar stem klinkt anders, minder accent, ze woont in Brussel (120 km van haar evenbeeld vandaan), is nauwelijks één keer op een bal geweest (stel u voor) en heeft productdesign gedaan (ook al lopen hier wel degelijk twéé landschapsarchitecten rond)... Freaky! "Zo mooi zo blond en zo..." Wie zou dat kunnen zijn?

Het enige visuele aan haar dat mij overtuigt dat zij haar look-a-like niet is, is haar gestalte: als ze voor me staat kijk ik recht in haar grote ogen. 15 cm, het enige verschil. Morgen geloof ik waarschijnlijk niet meer wat ik vandaag denk, maar tot dan zal ik mij toch weer elke keer heel even, een seconde, of twee, en nog drie hondersten langer, afvragen

Wie heeft dit verzonnen?

Tijd (ah tijd)

Wed, 05 Dec 2007 21:03:47 +0100

Klik hier

Met de trein naar Oostende

Sun, 18 Nov 2007 02:48:19 +0100

Klik hier

IN het filmfestival

Thu, 15 Nov 2007 22:04:17 +0100

Klik hier

zaza schrijft

Wed, 14 Nov 2007 17:10:28 +0100

Klik hier