Mes petits bleus

Het verliefde licht

Mon, 08 Feb 2010 12:41:20 +0100

Lichtmis. Ik mis het licht. Het heilige licht.
Dat van de lente. Het wankelbare evenwicht.
Tussen wind, wolken en regen.
Waarna zon de aarde streelt. En de mensen. Heelt.

Het hoofd verlicht. De luiken van de hoop weer openzet.
Mateloos groen zich over gras legt.
Boven de grijze eelt. En een merel aan z'n nest begint.

Dan zingt het licht. Ik zie het in haar ogen.
Het verliefde licht.

Het huis van een ander

Sun, 07 Feb 2010 12:54:33 +0100

Dit huis is meer dan een zolder.
Het is vooral tijdens het weekend eveneens een speeltuin.
Met eclectische etages. Alsook hectisch.

Hier wonen drie kinderen.
Maar meestal verblijven er vijf. Zoals vandaag.
Soms zeven. Zoals gisteren. Variabele bevolking.

De huizen aan de overkant zijn rustiger.
Hun kinderen leven uithuizig. Nomades.
Tot enkele deuren verder.

Ginder blijft de ruimte stil en leeg.
Beleefd en alles volgens het protocol.
Alsof de kinderen geroofd werden.

Hier daveren de trappen. Krijsen de stemmen.
Klawieteren computers. Zingt Plop & Co.
Tekent de tv filmkes en gomt de verveling uit.

Hier staat het huis van een ander.

PS.

Bij een vluchtige hertelling blijken het er nu zes te zijn. Ook dat getal is een variabel gegeven. Met mijn excuses voor deze onzorgvuldige begroting.

Zonder tijd

Sat, 06 Feb 2010 09:03:31 +0100

Ik hou me stil en verborgen. Zaterdagochtend.
Geen slapende hondjes wakker maken.
Alhoewel, ik hoor geritsel onder mijn zoldervoeten.

Gisteren was het fuif. Avond en laat. En geen slaap.
Ik hoorde Kabouter Plop en K3. Overjaarse pop.
Een vriendin van dochter had een dochter bij.

En dan stijgen de decibels en de vrolijkheid.

***

Doch onder dit dak gapen de dagen.
Een gat in de eeuwigheid. De tijd heeft het begeven.
Sinds m'n pendule de muur heeft verlaten.

Met een zware slag. Haar ronde houten grens gebroken.
Ik vond ze bij thuiskomst. Hulpeloos op de grond.
De gewichten en de slinger. Gewrichten zonder beweging.

Een klok die de tijd niet meer kon dragen.
Verdragen. Verder dragen.

Daar gaat ze ... niet

Thu, 04 Feb 2010 19:15:51 +0100

Als het licht nog slaapt in z'n zwarte vacht ...
dan zwijgen de zorgen op zolder. Als vermoord.
Veilig opgeborgen onder de penitentiaire pannen.

Een etage lager worden dromen ontmanteld.
"De huurder wordt verzocht een kopie van de drie laatste
loonstrookjes te bezorgen aan de eigenaar-verhuurder."

Mijn stad verkwanselt haar huizen aan rijkeluizen.
Iedere verdieping wordt omgetuned tot een 'kot'.
Want studenten beschikken over rendabele sponsors.

Wat er nog overschiet wordt peperduur verhuurd.
In illo tempore, toen de jaren zestig op goud leken,
kon een jong gezin nog een huis huren. Kopen en verbouwen.

Nu bezetten immo-kantoren de ontvolkte stad.

Ze wil zo graag, meneer

Wed, 03 Feb 2010 21:03:59 +0100

Ze wil zo graag. Vertrekken.
Maar zoals dat gaat tussen droom en daad
staan financiële lasten in de weg en praktische bezwaren.

En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Op zolder.

Weg naar een eigen nest.
Ook al is dat kleiner dan dit huis, maar groter in het overzicht. Van haar verlangen. Hoopt ze. Meent ze.

En als ik dan zal nederdalen van mijn zolder.
In mijn gepensioneerd gewaad. De ochtend rond mijn lenden.
Waar vind ik dan de god van alle kleine dingen?

Het gemurmel van de mormels. Het gonzen van de hommels.
De homeless kids. Ik hoor de lege trappen klagen.
Nog voor de torenklok een haan zal wakker maken.

En driemaal kraaien. Zal ik, overgebleven opa,
dan het volbrachte leven in al z'n nerven neerleggen.
Op de witte pagina's van nog onvoltooide dichters?

Pro memorie

Tue, 02 Feb 2010 08:47:04 +0100

Het is vechten. Tegen elke tik van de tijd.
Om hem te temmen en te kneden
tot een herinnering.

Hoe mijn ochtenden ooit
als een lente op tafel lagen.
Te zonnen en te lezen.

Ik wacht heimelijk in m'n schuilplaats.
Tot m'n kleine bezetters uitgeraast als een voorjaarsstorm
het huis verlaten. De trappen achterlaten.

Tot een tijdelijke leegte. Van onbetast genot.
En dan betast ik Dewulf
in alle geledingen van z'n alfabet.

Hij is het aroma van m'n kopje koffie.
Smaakt naar speculoos zoals hij gisteren nog geurde.
Toen de ochtend ongebroken over m'n tafel lag.

Ik veeg de scherven van m'n zoldertafel.

Duizelingwekkend dichtbij

Mon, 01 Feb 2010 09:36:16 +0100

Snelheid wordt niet uitgedrukt
in kilometers en tijd.
Voor een vergetelheid.

Boven het hoofd van het jongetje
wordt een web gespannen.
Een weg. Naar gevonden genen.

Elf jaren zal hij vaderloos achterlaten.
Om straks een man een naam te geven.
Hoe zal hij hem heten?

Kleurenkind

Sun, 31 Jan 2010 13:27:08 +0100

Het jongetje is nu al elf jaar geworden.
En nog altijd wit.
Hij zegt 'papa' tegen een zwarte man.

Jongetjes van elf denken nog niet in kleuren.
Ook al zijn ze niet kleurenblind.
De grote mensen wel. Ook al zijn ze kleurenblind.

Daarom moet mama nu dringend de kleuren herstellen.

Van 'wat' naar 'hoe' ...

Sun, 31 Jan 2010 11:23:33 +0100

In de 'poëzie' is het 'wat' nog steeds hetzelfde.
Dezelfde inhoud. Vanaf Adam & Eva tot aan onze Omega.

Het is 'het hoe'
dat het 'wat' steeds eigentijds maakt.
De vorm dus.

En daar verschillen de smaken. Van mening.
Hoe je
liefde, verdriet, eenzaamheid en dood vertaalt...

Over het 'wat' zijn we het allemaal vlug eens.
Dat voelen we zelf op tijd en stond in hart en ziel.

De duif en de dichter

Sat, 30 Jan 2010 17:49:46 +0100

Klik hier

Bidden en lezen, in de hemel en op aarde

Fri, 29 Jan 2010 12:30:27 +0100

In illo tempore zong men:
'Waar men gaat langs Vlaamse wegen ... komt men U, Maria tegen '. U weet hoe het Vlaamse (geloofs)landschap ondertussen veranderd is.

Anno 2010,
moet men heel voorzichtig langs de internetautostrade surfen
of men struikelt elke Mbps over een dichter.

Consciende leerde ons lezen, het "internet" leerde ons schrijven. Zonder pen of potlood, zonder papier, zonder inkt,
(bijna schreef ik zonder hersenen) zijn we nu allemaal
onze eigen uitgever, drukker, dichter en lezer.

Minder gelovigen, maar meer heiligen.
Minder lezers, maar meer dichters.

In de hemel en op aarde

Thu, 28 Jan 2010 11:53:07 +0100

Willem Kloos was 'god in het diepst van zijn gedachten'.
Hij was dan ook een dichter.
In de hemel van zijn hoofd. En op aarde daarbuiten.

Zelf zou ik graag 'god zijn van de kleine dingen'.
In de hemel van de 'kleine dagen'.
Ik ben dan ook maar een opa. Op zolder en daarbuiten.

En dan is er nog de dichter

Wed, 27 Jan 2010 12:12:19 +0100

Ach, wat is poëzie

anders dan
het klikklakken van haar hoge hakken
het rouge op haar langzame lippen
en het blauw van haar blikken

als het zomert over het koren

wat anders dan
met twee op de brommer
als pa het niet ziet
en het explosieve verdriet
na het foute smsje

als de lente door haar haren waait

wat anders dan
de rimpels over samen gespaarde jaren
de reuma en de gewrichten
het nageslacht bij de taart

als een late herfst in gedichten

en dan daarna
een zachte witte winter
waarin weemoed
nog even haar haar opjaagt
als ze in de deur staat

en zegt: het gaat nog sneeuwen vandaag.

Over het verkreukelde water

Mon, 25 Jan 2010 14:58:36 +0100

De krant ligt in bed. En ik naast haar.
De letters vallen niet op de lakens.
Ze blijven bevroren op dat witte water.

Mijn ogen lijken bootjes van papier.
En ik een lichtmatroos van plezier.

Het treurende saldo

Mon, 25 Jan 2010 12:24:34 +0100

Tel je uren na
als een herder z'n schapen.
Kleed het licht uit
en leg de dag te slapen.

Laat je gedachten
overnachten. In de leegte
van je hiernumaals.
En sluit je rekening af.

Het saldo
brengt je genadeloos
naar het verlies
van je tijd.