Twinkeltje*

Goede voornemens

Mon, 11 Jan 2010 12:51:30 +0100

Er ligt een gigantische uitdaging voor mij te wachten in 2010 waarvan ik gok dat ze mij wel genoeg stof tot nadenken en vertellen zal geven. Daarom heb ik het goede voornemen om ook eens terug te beginnen bloggen. Schrijven helpt altijd om dingen te overdenken, op een rijtje te zetten, te delen,... Gewoon terug beginnen schrijven is eigenlijk al een goed voornemen op zich. Ik heb alvast een nieuw plekje uitgezocht om schrijfsels te delen. Geïnteresseerden kunnen het adres te pakken krijgen via e-mail - contacteer mij via de mailbox in rechterkolom van deze blog. Tot gauw!

(Disclaimer: een goed voornemen is geen belofte :p)

Slaapmodus

Sun, 12 Jul 2009 18:53:47 +0200

Omdat ik dat laatste berichtje toch niet graag zo in your face laat staan - het staat hier nog steeds zo omdat het nu eenmaal niet in mijn face is omdat ik hier helemaal nooit meer kom - wel, omdat ik het dus maar even wil verschuiven naar het tijdvak waar het in hoort, namelijk het toen, daarom dus schrijf ik hier maar even gewoon dit.

Eigenlijk zou ik weer moeten schrijven, want - zoals ik laatst nog las en nu dankbaar quote - "Je bent niet werkelijk wakker als je niet schrijft". Maar je kan dan ook weer niet schrijven als je niet werkelijk wakker bent, en dat is dus maar net wat hier aan de hand is.

Don't wait up.

Kaal

Mon, 24 Nov 2008 14:04:47 +0100

De kaalheid van deze blog illustreert nog maar eens dat mijn studententijd definitief achter me ligt. Geen KUL webspace meer, dus daar gaat de achtergrond...

Mijn leven past tegenwoordig ook wel mooi bij het seizoen. Een grillige, kale triestheid, af en toe belicht door een warme gloed van pure frustratie. Het leven van een werkzoekende die weer thuis woont bij de - adjectiefloze - mama. Het leven van diezelfde werkzoekende, die momenteel geen werk kan zoeken omdat ze in december niet op sollicitatiegesprek kan, omdat ze haar lief magmoet gaan bezoeken omdat die maandenlang aan de andere kant van de wereld zit. Hoera. Diezelfde werkzoekende die ondertussen happy blogverhaaltjes leest van mensen die geweldig hartverwarmende momenten delen met hun lief. Fuck off. Het leven van diezelfde werkzoekende die een stom bijjobke moet doen om rond te komen. Fuck off. Die dat nu opgeeft en het dus doet met de helaas niet eeuwigdurende spaarcentjes. Fuck. Diezelfde werkzoekende met een abominabele geestesgesteldheid die ze bij niemand kwijt raakt omdat ze de mensen die nog in de buurt rondhangen niet wil wegjagen (incl zichzelf, fuck off met al dat ge-fuck al dan niet off), terwijl de mensen die niet weg te jagen zijn (aka beste vrienden) zich ophouden in verre exotische oorden. Fuck. Diezelfde werkzoekende die eigenlijk gewoon wanhopig hoopt dat ze vlug mag gaan werken, zichzelf nuttig maken, een loon verdienen, en laatst maar niet least uit het ouderlijke huis kan trekken. Liefst voor ik totaal krankz - fuck off. Te laat.

Liefste Sint, haast u zich een beetje met die fast forward knop, wil je.

Thu, 30 Oct 2008 16:44:22 +0100

Van alle kanten kreeg ik dit rariteitenstokje op mij toegeworpen - in chronologische volgorde: LifeIsADance, DeFille en Flater

The rules:
Link the person who tagged you.
Mention the rules on your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

1. Ik huil heel gemakkelijk bij films, zelfs al is het nergens voor nodig een traantje te laten. Ik schaam mij altijd te pletter. Om deze reden zal ik ook noooooit nog een tweede keer naar Dancer in the dark kijken, of Platvoetje.
2. Geef mij nooit snijbloemen, want ik vind het verschrikkelijk dat die op de kast of tafel gewoon dood staan te gaan.
3. Ik heb nog nooit parfum gekocht. Ik kan me er niet toe brengen aan zo'n dingen geld aan uit te geven, terwijl de helft van de wereld niet eens genoeg te eten heeft *drama drama* ;) Maar ik heb ook nog nooit parfum gekregen, dus da's een goed teken :D Ik hoef geen dure cadeau's, dan kan je dat geld wel beter besteden dan aan mij!
4. Ik wil geen gaten in mijn lijf gewoon ter versiering, en ik heb dus ook geen oorbellen. Omdat ik er het nut niet van inzie, draag ik ook nooit ringen. Mijn juwelencollectie is zeer beperkt en met accessoires al hetzelfde. Eenvoud siert, denk ik dan maar.
5. Stiekem hou ik van lieve kinderboekjes en schattige kinderanimatiefilms (hoera voor Shaun the Sheep :p Ik wil die filmposter!), grappige knuffelbeestjes, schommels, schudden met sneeuwbollen, ... En andere dingen die een mens van mijn gezegende leeftijd normaal allang achter zich gelaten heeft ;)
6. Ik kan niet aan mijn werk beginnen zonder dat eerst alle achterstallige rommel opgeruimd en georganiseerd is. Vroeger in mijnen studententijd spendeerde ik meer tijd met het in mappen stoppen, perforeren en op orde zetten van mijn cursussen dan aan het daadwerkelijk lezen/leren ervan. Of ik verdoe meer tijd met mijn computer om alles in mapjes te organiseren dan om de nodige documenten te maken. En als ik een presentatie moet maken, dan verspil ik de meeste tijd met alles mooi eenvormig te 'designen' ipv met de inhoud of inoefening. Maar het daadwerkelijke werk wordt dan ook wel verzet in een verbazend efficiënt last-minute tempo :D

En sinds zowat iedereen in blogland al getagged is geweest, rest mij enkel de zonderling die niet tot die groep behoort, uit te nodigen zichzelf uit de nood te helpen.

Herfstmijmeringen in het klad

Tue, 30 Sep 2008 22:34:33 +0200

Ik heb je zo lief
mijn liefste lief
als een symfonie van
dwarrelende herfstbladeren
met hun lieflijk knisperende lied
van uitbundig oranje geel
en vurig rood weerkaatsend
in lief lachende lippen

Het gele lampenschijnsel
stroomt voor de auto uit
over het glanzende asfalt
mistroostige bomen lossen wat blaadjes
die de dunne regen vergezellen in haar val
ze omboorden de oevers van de straten
en vluchten plots de weg over op de wind
als geschrokken eekhoorntjes
fragiel in het onverbiddelijke blikveld
van bliksemende koplampogen

Mysterie

Sat, 13 Sep 2008 16:50:32 +0200

Soms buig ik mijn reeds kwartversleten (ik denk niet dat ik de 100 haal...) brein over de grote kwesties des levens. Tegenwoordig werp ik mijn grijze hersencelgeweld meerbepaald op het mysterie van de meerkleuren busschermen. Waarom o waarom heeft een bus een meerkleurenscherm nodig? En nog dieper gravend in dit grote vraagstuk: waarom o waarom zetten ze roze cijfers op een blauwe achtergrond, of gele op een groene, of eender welke onmogelijk van verder dan 2m afstand te lezen kleurencombinatie? Ik bijt er mijn tanden op stuk! Bijna tijd voor een kunstgebit voor dit ouwe meetje, als dat zo verder gaat!

Als alles eigenlijk veel te veel is dan vervalt het in het niets van de oneindigheid

Sun, 07 Sep 2008 22:19:58 +0200

Ik zou massa's dingen kunnen vertellen over hoe ik afstudeerde met een resultaat waar ik best trots op ben, met een vage belofte aan een interessante job, een boek met mijn naam erop, en een concrete belofte aan een prachtige, zes weken durende reis naar Ecuador en Peru. Zoveel dat ik uiteindelijk nergens weet te beginnen en tot stilzwijgen verval. Laat ik toch maar een vage poging plaatsen. Gewoon zomaar. En omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen dit virtuele kladblok te laten doodbloeden na al die trouwe jaren aan mijn wereldwijdewebsplorerende zijde. Schol! Op de goeien ouwen tijd.
De concrete verwachtingen zijn intussen volledig ingelost. Was dat even een prachtige tijd ginder op dat andere continent! De vage beloftes zijn voor de ene helft de kop ingeslagen en voor de andere helft nog vager dan tevoren. Terug naar de realiteit! Die bitterzoete realiteit, waarin ik (altijd te lang) vast zit bij de mama thuis, werkloos en blut en ietsiepietsiestiepelzot door de goedbedoelde zorgende bemoedernissen, maar waaruit ik zo af en toe (zoveel mogelijk dus) weg kan vluchten naar de zachte armen van het liefste lief of de bladzijden van een andere wereld achter de aaneengeregen letters in een boek.
Ahh, wat is het een ongelofelijk gecompliceerde tijd, bolstaand van paradoxen en verderglijdend naar vervaarlijk opdoemende tweesplitsingen die nu nog verscheurend twijfelen tussen allerbeste uitkomst en allerdiepste miserie, in een zenuwachtige loterij. Ik vertrouw op de goede afloop. (Met een beetje een bang hartje, biecht ik hier tussen haakjes op, zodat de lezer het niet ziet) En intussen verdwijnen die enkele belangrijkste spelers in het schouwspel van mijn leven over nevelige horizonten, zeeën en oceanen naar een land ver weg van hier.
Meer nog dan wat anders, voel ik mij nu op dat spannende uiterste randje, balancerend boven de chaos die nu elk moment kan losbarsten. Vallen of vliegen. Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en vooral weer doorgaan. Er huist een zenuwachtigheid in mij die voorheen lange jaren in slaap gewiegd werd door de zachte kabbeling van het gewone en vertrouwde. Een tijd van transformatie kondigt zich aan. Ik kan alleen maar benieuwd zijn naar wat volgt!

De tijd van tien

Tue, 17 Jun 2008 13:50:53 +0200

* 10 jaar geleden: ontmoette ik Gekje, die sindsdien altijd bijzonder is gebleven voor mij
* 10 maanden geleden: moest ik nog beginnen aan mijn thesis
* 10 weken geleden: maakte ik een zalig dagje paardrijden aan het strand mee
* 10 dagen geleden: was ik happy happy happy!
* 10 uur geleden: *snurk*
* 10 minuten geleden: passeerde ik eindelijk nog eens de stofzuiger in mijn kamertje
* Binnen 10 minuten: begin ik weer te lezen aan de cursus religie, zingeving en levensbeschouwing
* Binnen 10 uur: kan ik weer denken aan in mijn heerlijk zachte bedje kruipen
* Binnen 10 dagen: heb ik mijn allerlaatste examen van mijn unief carrière
* Binnen 10 weken: zit ik ergens in Ecuador of Peru te genieten van 't leven!
* Binnen 10 maanden: weet ik wat het werkende leven inhoudt
* Binnen 10 jaar: heb ik al een stapeltje dromen verwezenlijkt en ga ik lustig verder dromen over wat nog kan komen

En jullie?

Schrijfstokje

Wed, 04 Jun 2008 10:48:33 +0200

Blijkbaar ligt de bron hier, maar ik heb 'm meegepikt vanuit de stroom hierzo. Dus bij deze eens en echt handgeschreven zinnetje op deze blog. Zoals gewoonlijk geldt het principe wie het wil neemt het mee.

Handschriften boeien me eigenlijk wel. Op één of andere manier valt er toch iets van je persoonlijkheid in te lezen. Iemand hier die iets kent van handschriftanalyse? Ben anders wel eens benieuwd wat uit mijn geschrift te analyseren valt :)

Voor de rest zal het jullie niet verbazen dat ik bij deze gelegenheid dan ook maar even officieel meld dat deze blog de pauzeknop ingeduwd heeft. Thesisverdediging, examens, altijd een ongelofelijk ongeïnspireerde periode en dus geen moment om hier wat rommel op te gooien. Het interesseert toch niemand in wat voor stemming ik vandaag ben en welke morgen of dat ik naar de fitness geweest ben, wat ik gegeten heb of dergelijke meer hé. Afin, dat interesseert mij zelf alvast niet, dus ga ik er ook niet over schrijven natuurlijk.
Ik kom terug! Vanaf 27 juni begint een leven van vrijheid. Hoera! En dan ga ik op reis (13jul - 29 aug Ecuador en Peru, tips welkom), waar ik ongetwijfeld wel wat van mijn spirit terug zal vinden. Wie weet ook wel een internetverbinding om dat live met jullie te delen. Het zal hier in ieder geval zéker helemaal terug op snelheid raken vanaf september. Beloofd!

The mystery of the black hole

Mon, 05 May 2008 20:50:44 +0200

Jaja. Thesis is af! Je zou denken dat ik al een gat in de lucht gesprongen heb en niet weet wat voor leuke dingen ik eerst zou moeten doen, gewoonweg overrompeld word door de vrijheid, etcetera. Think again. Ik heb gekookt, ik heb mijn strijk gedaan en ik heb een lijstje met leuke dingen opgesteld die ik mórgen kan gaan doen, maar for now: ik verveeeheeeheeel mij - help!

Let's limbo

Wed, 30 Apr 2008 15:01:44 +0200

Weer een stokje, blijkbaar omdat ik die dingen altijd te braaf aanneem. Nuja, iedereen die mij beschrijft met woorden als 'lief' kan ik daarvoor wel vergeven :) Het zintuigenstokje dus:

De top 3 van mijn neus
Versgemaaid gras
Zilte zeelucht
Een verwelkomende geur van huisgemaakte lekkernijen bij het openzwaaien van de deur bij de mama thuis. Zeker in het geval van cake of stoofvlees.

De top 3 van mijn smaakpapillen
Aardbeien
Verse slagroom
Het genot van sorbet in de zomer of hete thee/chocomelk bij winters weer

De top 3 van mijn oren
De natuur: onweer als ik gezellig binnen zit, kabbelend water, ruisende golven, ritselende bladeren, stortregens, vogelgefluit, sneeuwgekraak, kattengeronk...
Lieve woordjes
Pianomuziek

De top 3 van mijn ogen
Een diepe duik in de ogen van je geliefde
Regenbogen
De kleurig artistieke wereld die opduikt van zodra ik mijn lenzen afzet

De top 3 van mijn huid
De warmte van een knuffel, iemand naast je, een pluizig huisdier, een mok hete thee, een zacht dekentje, een haardvuur, zonnestralen, een bad
De zachtheid van een aanraking, een kus
Het exploreren van texturen

Zoals je ziet ben ik slecht in kiezen van favoriete dingen, zo ook in het kiezen van slachtoffers voor dit stokje. Gewoon meenemen dus die handel!

één twee drie

Mon, 21 Apr 2008 22:49:04 +0200

Vanuit deze hoek kwam er een lentetwijgje met zachtgroene blaadjes toewaaien.

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Ehm ja, het World Development Report 2008 zal ik maar geen boek noemen zeker, maar het dichtsbijzijnde alternatief is ook thesislectuur: The Bottom Billion - Why the poorest countries are failing and what can be done about it, door Paul Collier.
Iets verderop ligt er ook nog een boekje van de Dalai Lama, een boek over filosofie en een Spaans leesboek, maar helaas...

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Again, in the end it is an empirical question, not something that you can deduce from the first principles of an ideology.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

It's easy to think of ways in which aid might leak out into capital flight; for example, the president just steals it. But there are also ways in which aid could reduce capital flight. It is true that for this you have to think a little bit harder, as the image of the president stuffing dollars into his briefcase comes more easily, but here is an alternative mechanism.

Zoals gewoonlijk gooi ik stokjes niet graag door, want de mannen die hunne kop hier het meeste laten zien, worden dan altijd slachtoffer van mijn gebrek aan inspiratie ;-) Iedereen die 't wilt, neemt het mee!

Over treinen

Sun, 30 Mar 2008 12:50:44 +0200

Treinreizen, het zal nooit hetzelfde zijn nu ik de fantastische film Before Sunrise gezien heb. Gisteren echter waagde ik me enkel op het traject Leuven-Tienen, een treinreis van misschien een kwartiertje, aldus zonder hooggespannen verwachtingen. Edoch, door de niet passende busaansluiting zat ik al tien minuutjes te vroeg op het perron en dan had ik nog een extra elf minuten vertraging te verteren zo bleek. Ik vloekte. Geen goed boek binnen handbereik om over aangesproken te worden, hoe zou ik nu ooit de liefde van mijn leven tegenkomen?! Ik nam dan maar de toevlucht tot het observeren van mijn medereizigers, dan moesten we het maar van oogcontact hebben als ik een potentieel slachtoffer zou spotten. Mijn blik gleed over de rommelig uitgestrooide wachtenden, de gemiddelde leeftijd schatte ik uit de losse pols tegen de veertig jaar aan. Opeens kwam daar toch een jongeman het perron opgewandeld. Leeftijd: check. Uiterlijk: uncheck. Hij koloniseerde het stoeltje schuin tegenover mij, zette een hoofdtelefoon op en vouwde zijn laptop open om de elf minuutjes vertraging op te vullen met gebiologeerd schermgestaar (WTF??!! Uncheck³!). Er was een vrouw met haar dochtertje, een meisje met ongelofelijk lelijke schoenen en een ongeïdentificeerd boek wegens rode letters op een groene kaft, er was een stel Limburgers met een Cesar-reclame-hondje. De vertragingstijd bleef twijfelen tussen 18 minuten, 16, 15 en besloot op 21. Het kleine meisje had nog nooit zoiets gezien. Ze was onder de indruk van de passerende hogesnelheidstrein die de deuren van de wachtruimte op het deed rammelen. Een sensationeel moment in deze tijdloos heen en weer wiegende saaiheid als een debiel kind in een liefdeloos weeshuis. Ja, dat is exact zoals ik me voelde terwijl ik daar tweemaal zo lang op dat perron zat te wachten dan ik op de trein zou zitten. Geïsoleerd op mijn eigen kleine eilandje temidden tientallen andere eilandjes, wachtend tussen de wachtenden. Het blijft een bizar fenomeen...

[Wijvenweek] Wat mannen niet begrijpen

Sat, 29 Mar 2008 12:18:26 +0100

Klik hier

[Wijvenweek] Kinderen

Fri, 28 Mar 2008 12:14:47 +0100

Ha, kinderen, da's dan meteen het thema dat de twee vorige, mannen en huishouden, verenigt. Trouwens, ik wil later ook alleen een vent in huis die netjes zijn deel doet in het huishouden. Vooral als het over strijken gaat, want daar heb ik een bloedhekel aan. Tja, misschien verbetert dat ook wel als ik kan strijken met de TV op om me af te leiden ofzo, maar no way dat ik ga strijken voor een heel huishouden met man en drie kinderen. Soit, het huishouden is voor mij iets om te doen als het echt nodig is, of als ik er toevallig toch zin in zou hebben, bijvoorbeeld als het gaat tussen dat doen of nog minder leuke zaken, of als het mooi weer is, het raam wagenwijd open kan en de muziek op luid.

Mannen dan, ik zal ze nooit begrijpen, en ik zal ook nooit zonder kunnen (dat zinnetje hieronder was een dikke leugen natuurlijk! "can't live with", wat een bullshit!), aangezien ik de sterke neiging heb mij het leven voor te stellen in gezelschap van een partner in crime, een soulmate, een levensreisgezel, die momenteel helaas nergens te bespeuren is (soms heb ik wel eens last van een vervelende fata morgana, maar die doorprikt zichzelf nog voor ik kan knipperen - een zeer lastig fenomeen).

Want voor ik die soulmate gevonden heb, zullen er natuurlijk zeker geen kinderen aan te pas komen. En ik denk dat ik mezelf nooit echt met kinderen zal kunnen voorstellen voor ik de man ben tegengekomen die ik mij wel kan inbeelden als vader voor die kinderen. Maar als het dan toch echt moet en ik begin er rationeel over na te denken, dan wil ik minstens twee kindjes. Want ik zou het mijn kinderen nooit willen afnemen om zeker één broertje of zusje te hebben, iemand die altijd in je leven zal zijn, iemand om dingen mee te delen, om rekening mee te houden, om ruzie mee te maken maar later toch te appreciëren, iemand die gewoon door er ook te zijn zoveel toevoegt aan je leven, dingen die je nooit zal ervaren of leren als enig kind. Nee, ik zou het mijn kinderen nooit willen afnemen om dat te hebben. Minstens twee dus, en wie weet wel drie, als je dan niet met de ene kan opschieten, is er nog een ander om mee op te trekken :p En eigenlijk zou het me stiekem supergezellig lijken om een echt groot gezin te hebben, in een groot huis, waar het de zoete inval is van allerlei familie en vriendjes van de kinderen enzovoort. Alleen, dan moet je zoveel keer bevallen en daar heb ik toch wel wat schrik van. Ik denk dan altijd: gewoon proberen twee keer een tweeling op de wereld te zetten, maar zo werkt het natuurlijk ook niet :D Of adopteren, maar dan maak je geen zwangerschap mee en dat lijkt me zo'n unieke ervaring.

Afin, laat die soulmate maar komen en dan zien we wel weer!