TRUCIDO Column-Absurd-Ironie

Mijn stad

Sat, 06 Feb 2010 13:27:08 +0100

Ik heb nog nooit over mijn stad iets geschreven.

Ouders kies je normaal gezien niet. Dat overvalt je. Je stad wel.

En toch, toch begint deze stad me meer en meer tegen mijn borst te stoten. Irriteer ik me aan haar lege straten op maandagavond. Op dinsdagavond. Woensdag-, donderdag, en soms zelfs vrijdagavond. Aan het totaal gebrek aan marginaliteit. Aan de nette straten. Aan de ladingen bomma's die een koffie en een stuk taart zitten te eten. Aan de aandacht om mooi gekleed te zijn, maar de gedachte om niet uit de toon te vallen. Aan haar saaiheid, keurigheid en het totaal gebrek aan creativiteit en ambitie om te groeien.

Hasselt is mijn relatie met waar ik woon. Bij vrienden klinkt Hasselt gezellig, proper en sympathiek. En dat is ze ook wel.

Alleen ben ik nog steeds op zoek naar haar ziel. En blijft wonen in je stad een relatie zoals die met je ouders. Water bij de jenever doen, balanceren, en je er goed bij voelen.

Best goed

Wed, 18 Nov 2009 14:57:25 +0100

Net niet alles even goed

Net minder goed

dan goed is

en dat je wil

je oplegt

De definitie van goed

wordt altijd beter

en beter

De vraag is waar

goed stopt en waar

best begint

Soms

denk ik

is best

best goed

genoeg.

Wolkje oh wolkje

Sat, 05 Sep 2009 19:02:50 +0200

Trucido zit achter zijn pc vandaag,

kijkt uit het raam,

en ziet de wolken drijven.

En hij weet het.

Later

Als Trucido oud en boven is

wil hij wolkendrijver worden.

Vliegtuig bromt boven me

Tue, 28 Jul 2009 22:12:33 +0200

Het is redelijk laat en de sterren kijken op me neer;

Buiten zingt een vliegtuig in de lucht een somber lied.

Ik denk dat er in het vliegtuig wel iemand is die lacht.

Naar mij.

Of naar iemand anders misschien?

Het is redelijk laat en ik besef dat ik moet gaan slapen.

Maar de sterren zijn zo mooi.

Of is het een vliegtuig?

Weegschaal van het leven

Wed, 22 Jul 2009 14:01:14 +0200

Hij bestaat niet maar ik zocht hem op. Deze middag. Je komt terug van een reis naar een land en je bent overdonderd. Niet door de andere omgeving en de leuke dingen die je hebt meegemaakt. Daar heb je gewoon ontzettend van genoten. Maar door jezelf.

Ja of neen? Vaak blijft het bij een ‘misschien’. Zijn dromen haalbaar of kan je al genoeg tevreden zijn met dromen op zich? Wat is de waarheid, en wat is die voor jezelf. Hoeveel is die waarheid voor je zelf waar? Bestaat er zoiets als eindbestemming of lot, of welk gevoel moet je volgen?

De twijfels zijn meegekomen van de reis. En bereikten hun hoogtepunt tijdens de lunchpauze, deze middag. Je komt terug van een reis naar een land en je bent overdonderd. Overdonderd door jezelf, die je op reis hebt ontmoet. Die andere jezelf. Die andere jezelf die niet helemaal past in het plaatje waar je niet in leeft, als je niet op reis bent.

Ben ik dan altijd op reis van mezelf weg? Op de weg van de minste weerstand en de grootste zekerheid?

Ik liep langs de winkels, op zoek naar koopjes. Maar de gedachten werden mijn baas. Ik zag een kerk, in het midden van de stad. Ging binnen. Al bestond hij niet, ik zocht hem op. Had hem even nodig. De kerk was leeg en ik vond hem. Heerlijk gereisd.

Nattigheid

Wed, 08 Apr 2009 10:35:10 +0200

Verzuring. Het blijft zo’n ontmoedigend woord.

Als het regent, is iedereen nat. Of je moet al binnenblijven. Veilig op de bank, met een dak boven je hoofd. Maar zelfs dan nog, als je door het raam die regen ziet sijpelen, ziet vallen als een onontsnapbaar geweld, voel je nog iets van die natheid. Je zucht en kijkt maar snel naar iets anders. De pc bijvoorbeeld.

Even surfen naar de krantenwebsites. De commentaren op de artikels. Egoïsme, bekrompenheid, afgunst, frustratie tot pure lompigheid. Als ware het zure digitale regen. Die ook mij besmet. Een zucht. Moedeloos. En snel maar weer naar iets anders kijken. De tv bijvoorbeeld.

Even zappen naar onze openbare omroep. Na wat bedrieg je lief-wedstrijdjes, een zootjessoap en een reclameblok met wat huizenkijkerij ertussen geef ik het op.

Ik sluit mijn ogen. Voor ze regenen.

Tussen mijn oren.

Tussen mijn oren mag het niet regenen.

Tussen mijn oren mag het niet nat worden.

Niet zuur worden.

Nooit.

Laatste post

Wed, 31 Dec 2008 14:26:45 +0100

Laatste post. Enigste post. 2008 was het jaar van een post.

En uitgerekend vandaag, op de laatste dag, word ik opnieuw naar mijn blog geroepen. Waarom?

Ik besef dat vragen vervelende wezens zijn. Ze kwellen je. Geef mij maar uitroepen of onvolledige zinnen. Veel leuker om er iets mee aan te vangen.

Mag ik je toch nog vragen om op mijn blog te stemmen?

Ja hoor

Wed, 26 Dec 2007 14:56:04 +0100

We hebben het weer overleefd.

De familie

Het wild

De veenbessensaus

De geprepareerde vriendelijkheid

Het was me een festijn.

We hebben het weer overleefd.

S.

Thu, 04 Oct 2007 20:36:12 +0200

En ze nam mee

De bloemen

Die ruiken naar haar ogen

De regen

Die smaken zo zoet

En ze nam mee

Alles wat was goed

Ze kleedde zich aan

Voor haar nieuwe leven

Nam haar vest op

Opende de deur

Glimlachte nog even

En ze was gegaan

Alleen haar kleren zijn gebleven

De bril/oogdoek van Amerika

Sun, 23 Sep 2007 09:39:03 +0200

Mannen en seks

Tue, 04 Sep 2007 21:55:13 +0200

Ik heb zonet een glas amoretto en enkele ijsblokjes seks met elkaar zien hebben.

Ik moet nu eerlijk bekennen dat ik dit voyeuristisch kantje van mij nog niet kende. Goed, in het zwembad ging er wel eens een glimp van me richting die deur op een kier van de meisjeskleedkamer. Maar daar hield het dan ook bij op.

Ze hebben het gedaan in een glas. Een mooi glas. Netjes gewassen.

De ijsblokjes hadden, tja, hoe zou ik het zeggen, tederheid nodig. Noem het genegenheid. Warmte.

De amoretto had wat te veel op. Was losjes. Ze kwelde zichzelf met emoties. Emoties van angst. Ze viel uit de fles. Waar moest ze naartoe?

En toen vonden ze elkaar in het halfvolle glas. Ze flirtten. Duwden elkaar onder. Stoeiden. De tepels van de amoretto draaiden met een glimlach rond. De harde ijsblokjes gingen dieper en dieper en werden tenslotte een in haar. En smolten van haar warme tederheid.

Het is niet dat mannen altijd aan seks denken. Zeker niet achter de pc. Het is gewoon, dat mooie vrouwelijke. Dat sierlijke. Dat elegante. Die vrijzinnige tederheid die ik proefde in dat glas dat voor me stond.

Voor jou

Thu, 23 Aug 2007 23:26:37 +0200

Dit is geen vergeet-me-nietje

of denk-aan-mij-de-liefje

Dat ik je geef.

Dit is een ik-vergeet-je-nietje

een violo-nooitje een geheim-roosje

Dat ik je geef.

Dit is niet-van-mij-klokje

of cactus-kusje

Dat ik je geef.

Dit wat ik je geef

is je le-lie-fde je klavertje vrouw

Dat jij me geeft.

Rood-groen-oranje coalitie

Wed, 08 Aug 2007 13:48:22 +0200

Klik hier

Netto geluk

Fri, 03 Aug 2007 11:05:17 +0200

Unilever schrapt wereldwijd 20% van zijn jobs en maakte een winst van grosso modo 15% in het afgelopen jaar.

Een maatschappelijk systeem is een systeem dat de maatschappij dient. Maar dient het ook de mensen in die maatschappij? Is economische groei en kostenreductie de oplossing voor de milieuproblematiek, sociale ongelijkheid en wereldarmoede?

En altijd weer dringt zich een andere vraag op. Als ons kapitalistisch marktmodel niet (meer) het geschikte systeem is, wat is dan een beter alternatief? Stilte?

Aan het woord is Jurriaan Kamp, die aansluit bij verschillende anti-globalistische bewegingen.

<< 70% van de wereldhandel is tegenwoordig in handen van 500 multinationale ondernemingen" aldus Kamp. Zij maken gebruik van de meest interessante voorwaarden inzake loonkost, sociale voorwaarden en milieunormen om hun bedrijvigheden in deze of gene regio te volbrengen. Daarbij is het uitgangspunt niet het belang van de mens, maar wel dat van de eigen winst van de aandeelhouder. En die aandeelhouder is in feite niet langer betrokken bij de onderneming zelf, hij is steeds meer een belegger geworden die zijn waardepapieren net als een ander voorwerp van de hand doet als dat hem goed uitkomt. Of die onderneming nu ethisch correct handelt of niet. Het onpersoonlijk karakter van de band tussen belegger en onderneming wordt nog versterkt door de beurshype en de hiermee gepaard gaande publiciteit. Als we vaststellen dat 40 procent van alle valutatransacties een tijdhorizon heeft van minder dan twee dagen, en 80 procent minder dan een week is het duidelijk dat er weinig of geen betrokkenheid kan zijn tussen de transactie op zich en de mogelijke gevolgen voor mens en milieu. De droom van sommige politici dat het verwerven van aandelen zou leiden tot een vorm van volkskapitalisme is verworden tot een ordinaire handel in papier.
>>

Samenvatting:

Is het marktsysteem de satan? Nee.

Is het perfect? Nee

Is er een alternatief? Nog niet.

links/rechts:

http://www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?boek&kampjuriaanmensen

http://www.ode.nl/news.php?nID=157&a=true

http://www.paraview.com/kamp/kamp_excerpt.htm

Black morning

Wed, 01 Aug 2007 12:53:01 +0200

Zeven uur vijfentwintig in de ochtend. Nog net voor de eerste lading blokrijpartys door de boxen gillen, word ik wakker met de stem van Sarah Bettens. Deze keer is het miemie die kreunt.

Niet dat ons Sarah langs mij ligt. Helaas, de dromen waren over, ik was wakker.

En dan lig je daar met het gevoel een biefstuk te zijn. Met peper en provencaalse kruiden, als je dat graag hebt. Een biefstuk die al drie minuten lang zit te sudderen in haar eigen vet en maar aan een ding kan denken: draai me nog eens om.

En dat deed ik dan ook. Ik draaide me om. En nog eens. En uiteindelijk nog eens. Om uiteindelijk op de tonen van Grace Kelly en Mika uit mijn bed te wippen, en op tien minuten tijd te eten, douchen, boterhammen te smeren (bah!!!) en in mijn auto te zitten (met de gordel om).

De eerste werkdag na een vakantieperiode. Een gevoel apart.

Niet dat ik niet graag kom werken. Maar nog 3 dagen, en het is weekend.