MBOTE TOTSHI !

Baaibaai Congo

Wed, 02 Apr 2008 14:15:00 +0200

Frietjes met mayonaise

Wed, 02 Apr 2008 14:13:47 +0200

14.03.2008

Valiezen werden op de jeep gezet en we vertrokken richting vliegveld. Het inchecken van de bagage verliep vrij vlot. Het was er ook minder druk dan de vorige keer.
Bij een Colaatje wachtten we op ons vliegtuigje dat er wonderwel op tijd was. We hadden een rustige vlucht. Voor Ilse was het iets minder rustig. Zij werd luchtziek. We waren net geland in Kinshasa, toen ze plots begon te beven en flauwviel. Wanneer ze ontwaakte sloeg ze in paniek en begon te hyperventileren. Dat was even schrikken, we wisten even niet wat er gebeurde. We hielpen haar veilig uit het vliegtuig en een wagentje bracht haar naar de wachtzaal. Daar wachtte zuster Célestine ons op.
Eens in het klooster aangekomen wachtte het middageten op ons. We waren allemaal reuzeblij toen we daar echte frietjes zagen liggen. Ilses eetlust werd daardoor ook aangewakkerd.
De rest van de namiddag hielden we het rustig. We rustten even uit, lazen een boek, speelden gitaar en praatten wat na.

Maryam

Laatste dag Kikwit

Wed, 02 Apr 2008 14:13:10 +0200

13.03.2008

Een dagje in Kikwit. In de voormiddag bleven rustig in het klooster. In de namiddag gingen we samen met een zuster naar beneden, de stad in. France bleef thuis want zij wilde haar haar laten vlechten, een zuster zorgde voor een kapster.
We gingen even rondneuzen in een boekenwinkel, waar we enkele boeken kochten. Nadien liepen we nog even rond en keken naar de spulletjes die op staat te koop werden aangeboden.
Toen we terug aan het klooster aankwamen, kwamen we zuster Patricia (Belgische zuster) tegen. Plots kwam France ook aangewandeld, zonder vlechtjes. De kapster was het niet gewoon om ùet blankenhaar te vlechten, het resultaat liet te wensen over. Ze zijn dan ook maar even samen de stad in geweest. De avond verliep rustig: eten, DOUCHEN!, praten, foto’s overzetten en slapen.

Maryam

We reden eens naar Kikwit ...

Wed, 02 Apr 2008 14:12:34 +0200

12.03.2008

Dikke druppels vielen op ons dak, het regent. Na 2 maanden beseften we al te goed dat we later zouden vertrekken dan gepland. Na ons laatste ontbijt liepen we een beetje doelloos rond tot Patrick (de chauffeur) daar eindelijk was met de jeep. Deze kon ingeladen worden. Al snel zagen we hoe de jeep werd gevuld en steeds voller werd. We vroegen ons af hoe hier in godsnaam nog 9 mensen bij zouden kunnen. De zusters hebben beslist dat er namelijk nog 4 zusters meereisden naar Kikwit.
Véééél later dan gepland konden we eindelijk vertrekken. Vanachter zaten we allemaal zowat op elkaars schoot. Hoe lang gaat de jeep dit volhouden ? Hopelijk rijdt Patrick goed door dat we er snel zijn. Maar wat we niet wisten was dat de zusters er een verborgen agenda op nahielden.
Geen Kakobola, maar wel een uur of 3 met telkens stoppen en slenteren in Gungu ( een dorpje op 25km van Totshi) tot het op de duur ergerlijk werd. Vooral omdat wij van niets op de hoogte waren. Wanneer we eindelijk vanuit Gungu naar de bac reden hoorden we plots iets onder de wagen bewegen. Na een grondig onderzoek van de chauffeur, bleek dat de 4x4 aandrijving het liet afweten. De chauffeur besliste om toch door te gaan. De afdaling naar de bac verliep vlekkeloos. Eens we overgezet waren begonnen pas de problemen. De jeep moest helemaal naar boven rijden op een slijk-zand-weg. Zonder 4x4 = not done. Na veel op-en neerbewegingen lukte het Patrick dan toch om de berg op te geraken, maar deze keer achterwaarts. Wij volgeden te voet. Telkens hetzelfde scénario als we berg op moesten: allemaal uitstappen, eerst vooruit proberen de berg op te rijden en anders achteruit, wij volgen te voet.
Iedereen was moe, we zaten op elkaar gekleefd in de jeep en we hadden praktisch geen eten of drinken mee. Het werd donker en we probeerden tijdens de rit wat te slapen, zouden we het vandaag nog halen?
20 uur, Kikwit is in zicht ! Maar toen sloeg het noodlot toe … geen benzine meer !
Gelukkig hadden we hier gsm-ontvangst en konden we één van de zusters in het klooster van Kikwit verwittigen . Zij kwam ons na een uur redden. Zo kwamen allemaal nog veilig en moe aan in het klooster. Snel in bed kruipen en oogjes toe…
Wat een avontuur, een rit die normaal gezien 4 uur zou duren, duurde vandaag 12 uur. Verhalen om over te vertellen. Op het moment zelf helemaal niet grappig, maar achteraf kan je er weer hartelijk mee lachen!

Maryam

We gaan ze missen

Wed, 02 Apr 2008 14:11:43 +0200

11.03.2008

Tja, we kunnen het niet ontkennen. Onze laatste dag in Totshi is aangebroken.
Deze ochtend werkten we weer samen met 5 péda. En de leerlingen van het 4^e, 5^e en 6^e leerjaar voor de niveaugroepjes.
In de namiddag hebben we ons enkel bezig gehouden met het inpakken van de valiezen en het kot opruimen. We legden ook al het materiaal samen dat we hier kunnen laten. Het doet raar om al die kamers, waar we 2 maanden in geleefd hebben, plots weer kaal te zien.
Voor het avondeten werden we bij de zusters verwacht. Wat de zusters niet verwacht hadden is dat we voor hen iets voorbereid hadden. Soeur Emilienne en soeur Thérèse zaten ook in het complot. In alle geheimzingheid, smokkelden zij zusterkledij en sjaaltjes naar Ilses kamer en vormden zij ons om in echte blanke, zwarte zusters.
In vol ornaat kwamen we de refter binnen en begonnen meteen ons zelfgemaakt liedje te zingen.
De zusters wisten even niet waar ze het hadden en proestten in lachen uit.
Nadien was het hun beurt ze zongen enkele liedjes voor ons en er werden cadeautjes uitgedeeld.
Het werd nog een gezellige avond. Wat zullen we deze zotte zusterbende toch missen …

Maryam

Schoolfeest

Wed, 02 Apr 2008 14:10:49 +0200

10.03.2008De laatste week in Congo is begonnen, het afscheid in Totshi kan beginnen want woensdagochtend vertrekken we hier al.
Rond 10u werden we door de directrice geroepen om naar de school te gaan. Daar werden we opgewacht door alle leerlingen. Zij hadden voor ons een hele presentatie met liedjes, gedichtjes, tekstjes , muziek en dans voorbereid. Enorm fijn en hartverwarmend.
Het was zeker niet ons laatste contact met de kinderen, want morgen zouden we nog eens met de niveaugroepjes werken. Deze werden vandaag nog voorbereid. In de namiddag was het feest met de leerkrachten. Voor deze gelegenheid aten we samen op school. Zowel de directrice als Nora gaven een speech en we kregen allemaal een cadeautje van het leerkrachtenteam. Nadien werd er nog even nagepraat foto’s getrokken en gedanst.
Een mooie dag. Nu beseffen we al te meer met wat voor een prachtmensen we deze afgelopen maanden hebben samengewerkt …Maryam

Een plons in de Kwilu

Wed, 02 Apr 2008 14:09:15 +0200

09.03.2008

Geen mis voor ons vandaag vermits we gisteren al geweest waren. We zouden vandaag eindelijk nog eens naar de Kwilu afdalen als papa Liévin deze keer kwam opdagen tenminste. Daar stonden we dan om 8 uur klaar om te vertrekken en 8 uur werd algauw 8u30 en later. We dachten bijna dat hij vandaag ook weer niet zou komen dus begonnen we maar aan de afwas. En plots stond hij daar, vreugde alom !!
Het vertrekken was ook nog niet zo vanzelfsprekend. De papa moest eerst nog zijn schoenen gaan halen en intussen werden wij nog enkele keren opgehouden door passerende misgangers, de couturier en mensen die hun laatste kunstwerkjes aan ons probeerden te verkopen. Een uur later kon de tocht beginnen, het was intussen al na 10 uur. Deze keer werden we ook vergezeld door één van papa Liévins zonen.
We deden dezelfde tocht als toen met Dirk. Eerst gingen we , op rotsen zittend, kijken naar het wildstromende water. Daarna gingen we terug naar het strandje waar we even gingen pootjebaden. Pootjebaden, jaja … We hadden het nooit gedacht maar voor we het goed en wel beseften zaten we alle 5, met ons hele lichaam in het water. Zwemmen in de Kwilu, we hadden er alleen maar van kunnen dromen, en hier stonden we dan …
Ons laatste Kwilubezoek was in één woord fenomenaal ! De beklimming, terug naar huis was minder vermoeiend dan vorige keer. Dit was ook deels te wijten aan het feit dat de zon er vandaag niet helemaal doorkwam. Een laatste maal genoten we van het wondermooie uitzicht.
Eens in het klooster maakten France en Quentin zich klaar om weer 3km te stappen om naar de voetbalmatch te gaan kijken. De rest genoot nog van een half dagje vrijaf.

Maryam

Mondiale feestdag: De dag van de vrouw !!!!

Mon, 31 Mar 2008 16:55:23 +0200

Zaterdag 8.03.2008Na het kraaien van de haan begon een nieuwe dag Ieder begroette ons met een Bonne fête mama!. De mondiale feestdag van de vrouw ging een bijzonder evenement worden. Alle meisjes droegen hun gele olijvenpagnes om Kabilas vrouw, genaamd Olive, te imiteren. De vrouwen kijken op naar deze buitengewone vrouwenfiguur. De couturier van het dorp heeft voor deze gelegenheid een hele week enkel en alleen olijvenkleedjes gestikt. Het was gepland dat er na de ochtendmis een paar uurtjes sonnetten zouden plaatsvinden. Hierna zouden de mamas een toertje lopen. Vervolgens zouden alle vrouwen voetballen; de mundélés (de blanken) met de zusters tegen alle mamas van het dorp.Onze laatste Totshi-mis begon om 8uur (Kongolees uur: 9 uur dus). Deze keer mochten de mamas de plaats van de kinderen innemen en vooraan zitten. Na de bijna drie uur durende mis verlieten we de kerk en konden de sonnetten eindelijk beginnen. De mundélés, de bazen van de omliggende dorpen en de religieuzen vestigden zich in de stoelen. De kinderen zaten in een cirkel op de grond. Sommigen vonden een betere plaats in de bomen en konden op die manier het hele toneelstukje goed zien. Andere volwassenen stonden recht en keken vol bewondering en concentratie naar het theater. De meeste acteurs waren in mannen verkleed. De achterliggende boodschappen in de voorgebrachte stukken waren heel leerrijk en grappig om te zien en te horen ook al begrepen we er niets van. De onderwerpen die aan bod kwamen; de verplichte huwelijken waar ouders de echtgenote kiezen, de stemrechten in het land, De boodschappen toonden realistische beelden aan en gaven weer dat ouders hun kinderen niet moeten huwen om er iets voor te krijgen. Het is soms beter dat het kind zijn eigen paar vindt, dan hem dwingen tot de huwelijk om ten einde hem/haar een miserabel leven te moeten laten leidenNa de sonnetten zijn we gaan middageten en een bijzondere mama kwam tevoorschijn! Quenti had zich in een vrouw verkleed. De zusters en wijzelf barstten in lachen. De religieuzen zongen lumbidé voor Quenti, die op een sensuele manier voor ons danstte.De hele planning viel in het water toen een hevige storm zich op ons richtte. We schrokken toen de storm het dak van onze kamers raakte. Het bleef een paar uren hard regenen en de mamas liepen tijdens de regenbui snel naar hun eigen verblijf. Jammer Iedereen verlangde zo lang op deze uitzonderlijke feestdag en het werd plots stopgezet door onvoorziene omstandigheden France

Bloedgevers gezocht!!

Sun, 09 Mar 2008 08:59:17 +0100

Klik hier

Broodjes bakken

Sun, 09 Mar 2008 08:57:27 +0100

Woensdag 5/02/08

Na een lekker ontbijt werkten we nog verder aan onze demoles. Morgen zullen we een demoles geven over het metriek stelsel.Rond 10u begonnen France en Ilse brood te bakken.Vers brood eten is heel lekker, maar hier in Congo is er geen bakker of broodmachine.Daarom deden we het op zijn Congolees; na een uur goed kneden waren we al moe. De zusters zeiden dat we nog lang niet klaar waren. France die er snel mee weg was deed goed voort, daarna mocht ze Ilse haar stuk ook nog eens kneden want daar kwam geen vooruitgang meer in. Rond 13u30 konden we dan van ons lekkere broodjes smullen. Quentin, Nora en Maryam hun broodje moesten we nog even bewaren. Zij waren al vertrokken naar Totshi dorp waar ze een bezoek brachten aan de dorps chef. Om 14u kwam Quentin bezweet toe, hij had 3 km gelopen om toch nog op tijd te zijn om ICT- vorming te geven. Gelukkig want tot onze verbazing was er heel wat volk.Maryam en Nora zaten nog vast bij de dorpschef, hij verwachtte dat ze er enkele uren zouden blijven. Rond 16u30 waren we dan allemaal samen. Na zo een zware dag was het tijd voor een dutje. Om 18u30 werden we verwacht bij de zusters. We hebben er de verjaardag van Soeur Sabine en Soeur Françoise gevierd. Het was heel gezellig en de vanille pudding heeft ons goed gesmaakt. Ilse

Dag 52

Sun, 09 Mar 2008 08:56:11 +0100

04.03.2008 Dag 52 in Congo, de voorlaatse dinsdag in Totshi. Niet te geloven hoe snel de tijd hier vliegt en verandert. Van dit laatste kregen we vandaag ook weer de volle lading.
De dag begon kalmpjes aan, rustig ontbijten, op het gemak verder werken aan de demoles van donderdag, … tot we plots van Soeur Evelyne (directrice secundair) te horen kregen dat papa Kasandji (leerkracht didactiek) niet is komen opdagen. Hierdoor hebben de leerlingen van het 5^de jaar péda. geen les. We kregen van haar de vraag of wij ons niet met hen konden bezig houden. Overdonderd door de vraag hadden we al snel beslist dat we de demoles van vorige donderdag zouden demonstreren in die klas. In de namiddag zouden we de differentiatiegroepjes van vrijdag kunnen voorbereiden. Met ons materiaal in de aanslag vertrokken we richting lycée. Op zoek naar het 5^e jaar kwamen we Evelyne tegen. De leerlingen zouden er over 10 minuten moeten zijn, intussen zou ze de generator opzetten zodat we even op het internet kunnen en de pc’s kunnen opladen. Snel onze foto –en filmapparaten halen om op te laden. Wanneer we terug waren zat de pc-klas vol met de leerlingen van het 5^de jaar. De demoles mochten we laten vallen en we moesten de leerkracht informatica een handje toesteken met les geven. Plots dook dan ook nog eens papa Kasadji op waardoor de voorbereiding van vrijdag dan ook in het water viel. Nora kon dan wel de les didactiek volgen. Intussen konden we dan om de beurt, op de enige computer waar internet op is als de generator opstaat, onze mailbox nakijken en de weblog aanvullen. Niet zo eenvoudig, het internet gaat traag, iedereen wil toch wel even op het internet en al snel stonden er al meer zusters om hun ‘boîte’ na te kijken. Het was dan ook vrij laat voor we allemaal samen aan ons middageten konden beginnen.Het één na het ander, de hele planning door elkaar en 20 keer veranderd in een half uur tijd. Bij ons, in België is dit ondenkbaar, maar in Congo kan alles!
De namiddag verliep dan wel volgens planning en een stuk rustiger. Ilse en France gingen op stap voor hun ‘cas d’un élève’. Quentin, Nora en Maryam werkten nog verder aan de lesvoorbereiding van donderdag.
De avond verliep ook rustig en onder een mooie en volle sterrenhemel konden we deze ‘stressy’ achter ons laten. Maryam

Lui-lekker-dag

Sun, 09 Mar 2008 08:54:40 +0100

Zondag 2/03/08 We hadden gisteren besloten om niet naar de mis te gaan. We konden vandaag dus uitslapen… zalig… Rond 8u stonden we op, onze lui lekker dag kon beginnen. Het zonnetje scheen, dus hadden we onze tafel buiten gezet. Kaarten, tekenen, lezen, gitaar spelen,…pure ontspanning…’s Middags had France het idee om eens te picknicken. Vermits we schrik hadden voor slecht weer namen we dan een picknick in ons kot op de grond. Het was een leuk moment.In de namiddag hebben Maryam en Ilse zeepjes gemaakt. Ilse

SUPER FLASH EXPRESS MALEMBE from TOTSHI:

Thu, 06 Mar 2008 18:27:38 +0100

Vermits we maar zelden de generator kunnen opzetten, hebben we dus niet altijd de mogelijkheid om ons dagboek aan te vullen. Onze excuses daarvoor. Woensdagmorgen vertrekken we naar Kikwit en zondagmorgen zullen we terug thuis zijn! Jullie zijn allemaal welkom in Zaventem, kom maar vroeg uit jullie bed, want om 7u 30 landen we!

The Totshi Team

Angry Ils

Thu, 06 Mar 2008 18:26:07 +0100

Klik hier

Congolese trouw/mariage congolais!

Tue, 04 Mar 2008 12:19:20 +0100

Klik hier