Tonsie`s,nieuwsbrief

,, Back to Bangkok ,,

Mon, 08 Feb 2010 14:58:56 +0100

In alle vroegte weer op ,,the plain,, richting Bangkok. Het voelt een beetje als thuiskomen. Het prachtige design vliegveld ,, Suvarnabumi,, ligt er te zinderen in de Bangkok-hitte. Ook dat hoort erbij, We staan een anderhalf uur voor de ,,imigration, ook dat hoort erbij en de douane meneeer glimlacht breed naar me, zo van, lekker snel hè. Ik schakel de telefoon weer in, want ik kan weer bellen en onmiddelijk krijg ik zoon aan de lijn, of alles goed gegaan is.. Soms vergeet ik dat kinderen zich ook ongerust maken als hun ouders in vreemde oorden vertoeven . Onze afspraken eerder gemaakt, blijken waterdicht te zijn, want de zus van m`n schoondochter staat met haar hele familie te wachten, om ons mee naar huis te nemen. Weer een dag verder, weer een dag naderbij huis. Het begint nu wel naar het eind te lopen. We settelen ons midden in Bangkok en gaan als eerste op zoek naar een massagesalon, want dat hebben we gemist in Vietnam. We vinden er een met behulp van zus en het blijkt bemand te zijn door visueel gehandicapten, die een goed vak geleerd hebben, wat prima bij hun handicap past. Tons

,, Ik heb een tuintje op m,n fiets ,,

Sun, 07 Feb 2010 15:01:29 +0100

Toen ik deze dame zag, moest ik even denken aan het liedje ,,ik heb een tuintje in m,n hart,, Dit tuintje, wordt meegezeuld door het verkeer in Hanoi. En met deze zovele andere vormen: een brommer met schotten eieren dubbeldik en twee meter hoog, vastgebonden aan de zijkanten van de zitting. Of vitrines met damesondergoed, voor, opzij en achterop de fiets. Dit alles zitten wij te bekijken op een terrasje tweehoog in een restaurantje. Ook lopen er opvallend veel dames in pyama en een enkele heer. Of dit nu speciaal op de Zondag is, ik weet het niet. Zij zitten er mee op de brommer, of lopen er mee in het park. Het was de bedoeling dat we naar het museum gingen van Ho Chi Ming, maar helaas was dit gesloten. Nadat we er te voet heen zijn gegaan en slenterend weer terug, was de dag bijna verstreken en gaan we ons koffertje pakken voor morgen. Weer terug naar Bangkok, waar we waarschijnlijk niet kunnen internetten, maar je weet het nooit, we worden erg handig in het verzinnen van oplossingen daarvoor. Tons

,, Aap ,,

Sat, 06 Feb 2010 13:28:21 +0100

Het is mooi toeven op de golf van Tonkin en we bezoeken nog een paar kleine eilandjes, voordat we naar het grootste eiland, Cat Ba varen om daar te slapen in ons toegewezen hotel. Dit is ruim en luxe, wat onze ellende van de dag ervoor vergoed. Maar voordat we daar naar toe varen, wil de gids ons nog ,,Monkey Island,, laten zien. Zo genoemd omdat daar apen leven. Altijd leuk, hoewel ik niet dol op die beesten ben, zij wel op mij, want ze wilden speciaal naar mij toe. Ineens had ik een helder idee, er zaten nog snoepjes in mn tas. Ik pak het zakje en begin uit te delen, wat een ware stormloop ontketende. Opeens voelde ik een stekende pijn in mn been en er hing een grote aap aan mn hiel. Waarschijnlijk wilde hij de hele zak hebben. Ik maakte een uitval met mn tas en hij liet los. Daarna ben ik onmiddelijk in zee gaan staan en onze gids is naar een politiepost gelopen, voor een verbanddoosje. Na een behandeling met zwarte jodium en pleisters zijn we weer verder gegaan en de gevolgen zijn goed. Bijna geen pijn meer. Maar het blijft toch een bizonder iets. tons

,, Vietnamese Jonk ,,

Fri, 05 Feb 2010 12:54:12 +0100

Omdat ik een paar dagen op zee gezeten heb, was er geen internet mogelijk. Van de stad Hanoi, zijn we naar de kust gereden in een bus vol ,,backpackers,,. Onderweg reden er alleen maar bussen richting kust. Dat zal toch dringen worden daar, vermoedde ik, maar dat viel mee. Voor eenieder was er een kleine boot die je naar een op zee gelegen grote jonk bracht. Die van ons had 10 prima hutten. Het was een ouwe schuit met de allure van de Q.E.II. Er lag een rode loper en we kregen geparfumeerde doekjes uitgereikt. Tijdens de lunch tuften we door allemaal kleine eilandjes heen, die enorm hoog uit zee oprezen, twaalfduizend in totaal, die ontstaan zijn tijdens de,, big boom,, toen het binnenste van de aarde omhooggestuwd werd. Prachtig om te zien en niet voor niets op de lijst van werelds erfgoed geplaatst. Onze gids vertelde bizonderheden van deze eilanden, ook tijdens diverse oorlogen. En we legden aan bij een drijvend dorpje, om te roeien. Deze vissersdorpjes zijn gebouwd op oude oliedrummen waar bamboe op ligt. Ook werd er een eiland aangedaan om een prachtige grote grot te bewonderen, middenin zòn berg steen. Ondekt door een Fransman en vol met kalksteen-talachnieten en tieten. Het was lekker slapen op zee na een voortreffelijk diner. De volgende ochtend werden we op een kleinere jonk overgeladen om naar een groter eiland te gaan voor een fietstocht en later wandelen door de jungle. Daarna op naar onze volgende slaapplaats waar wij tweeen achterbleven. Een stukje strand van honderd bij tien meter, waar zes bamboehutten stonden en een afdak om te eten. Het plaatje van de folder zag er beter uit. Na een doorwaakte nacht, we sliepen op de grond en ons riool liep onder de bamboevloer en stonk verschrikkelijk., hebben wij met handen en voeten aangegeven dat we die dag met de volgende schuit weg wilden.Zij begrepen dit en er werd ons een hotel aangeboden op het grootste eiland. Tons

,, Water Puppet Theatre ,,

Tue, 02 Feb 2010 13:59:26 +0100

Wat hebben we een prachtige show gezien! We liepen langs een theater en daar stond aangekondigd, dat er een show was van klassieke Chinese poppen in het water. Dit blijkt heel bekend te zijn in Hanoi. Enfin, nieuwsgierig als we zijn kochten we ook een ticket. Daar krijgen we iets moois voorgeschoteld. Eerst muziek van klassieke instrumenten en twee dames die met heel hoge stemmetjes en keelklanken een drama opvoerden, terwijl in een waterbassin, poppen door het water gingen, die bestuurd werden door mensen achter de schermen, door middel van bamboe stokken met touwtjes erdoor. Heel kunstig . Het blijkt een heel oud Chinees drama te zijn , met draken, Koningen, vissen en vissers. Een echte aanrader, mocht je hier naar toe willen gaan. Bij het naar huis gaan, moesten we uitkijken om niet te vallen over alle mensen die op de trottoirs zitten, op piepkleine krukjes. Zij drinken thee, eten of zitten een waterpijp te roken. Maar de stoepen zijn al overvol met de nering van tassen, schoenen, kleding en andere waren, tot op de weg aan toe. Ook staan er duizenden brommers geparkeerd. Een hele toer om niet op de weg terecht te komen en onder een voertuig, die rakelings langs je rijden. Tons

,, Ha-noi ,,

Tue, 02 Feb 2010 03:56:57 +0100

Met Thai-airways naar Bangkok, daar de grote koffers achter gelaten en met Vietnam.-airways naar Ha-noi. Waar we afgehaald werden door een taxi van het geusthouse, de taxichauffeur was naar schatting 12 jaar, maar ze zien er hier erg jong uit, houden wij ons voor. Hij reed voorzichtig. Wat een stad! wat een chaos in het verkeer! Iedereen rijdt door rood licht en de politie die er staat, staat met een toverstokje te zwaaien en er gebeurd niets. Oversteken is een hachelijke zaak en we houden andere zelfmoord-voetgangers aan onze zijde, waar het verkeer vandaan komt. Ach je wordt handig in gevallen van nood. Met de nationale valuta hebben we wat moeite, een bordje eten kost al gauw 100.000 dong en dat moet even wennen. Maar als we flappen tappen, moet er een boodschappentas aan te pas komen, om de valuta te vervoeren. Er kan ook in Dollars betaald worden, bij de grotere zaken.Alles om ons heen is anders dan wij voorgesteld hadden, anders dan in Thailand, maar wel fascinerend. Tons

,, Noesse ,,

Mon, 01 Feb 2010 16:04:17 +0100

Het leven kan hard zijn, zeker als je de kat bent van iemand, die maar een maand per jaar thuis is. Ja, het worden weer zware dagen voor onze Noesse. Is hij ooit aan komen lopen een jaar of zes geleden, hij beschouwde mijn huisje gelijk als zijn thuis. En zodra ik aankom, de eerste die binnen loopt, is zij. De rest van het jaar woont ze bij de koelcellen en krijgt daar ook haar voedsel. Toen zij pas bij me woonde, kreeg ze zelfs een gezinnetje, waarvan er eentje mocht blijven wonen, Jankie was haar naam en je kunt wel raden waarom. Noesse werd geopereerd en Jankie overreden,het jaar daarop was alles weer als voorheen. Nu, een hele dikke ouwe kat geworden, is zij weer alleen gelaten, want het vrouwtje is vertrokken, naar Vietnam nog wel. Maar, ik heb wel een hele maand mogen genieten, van een hele lieve, luie , Noessepoes. Tons

,, Fish Spa ,,

Sun, 31 Jan 2010 05:17:27 +0100

De nieuwste toeristische atraktie in Chiang Mai. Een aquarium met honderden visjes, waar je je benen in kunt laten hangen. De visjes knabbelen alle dode huidcellen van je benen af en het schijnt ook een goede therapie te zijn. Of dat voor de visjes is, of voor de persoon die er in hangt, weet ik niet. Want ik heb geen zin om in water te zitten waar Jan en alleman, met z`n voeten in gezeten heeft. En verbeeldt je dat er een Piranha tussen zit., dan ben je niet alleen de schilfertjes kwijt, maar je hele onderstel. Nee.....ik houd het maar op de klasieke voetenmassage, dat lijkt me hygienischer en veiliger. Tons

,, Dammen ,,

Sat, 30 Jan 2010 03:12:16 +0100

mm Deze twee heren zijn een spelletje aan het dammen. De een speelt met schelpjes en de ander met kroonkurken, het bord is een stuk karton. Het zijn twee ,,tuk tuk,, chauffeurs en zij zitten in hun vervoer met het bord op de knieen. Waarschijnlijk was het een rustig tijdje. Hoewel ik de indruk heb, dat de Thai niet snel stressen. De ,,tuk tuk,, is nog een algemeen taxi-vervoer-middel en het is ook makkelijk en goedkoop. Met hun geringe omvang, kunnen ze snel in het drukke verkeer van A naar B. Alleen zijn ze niet aangepast aan hun westerse klanten, deze moeten helemaal onderuit liggen, anders kunnen ze niet onder het dakje, met hun lengte. Ook de breedte laat te wensen over, voor onze achterwerken. En je kunt met moeite met z`n tweeen op de zitting plaatsnemen. Maar als het goedkoop is, weten wij ons er wel in te persen. Tons

,, Eddy ,,

Fri, 29 Jan 2010 06:17:02 +0100

Omdat we visite uit Holland hadden en de man jarig was tijdens die dagen, wilden we een feestje maken. Zoon had in de stad een taart laten maken, met ,,Happy Birthday Sjaak,, erop. Wij hadden balonnen opgehangen en wat kadootjes ingepakt en Schoondochter had voor ,,levende,, muziek gezorgd in de vorm van Eddy. Nu hadden we Eddy al eerder ontmoet en toen had hij z`n hele repertoire al ten beste gegeven. Maar zo tussen de feestdis, was het weer leuk om te luisteren. Met gitaar en mondharmonika, speelde en zong hij alle Engelstalige liedjes uit de zestiger jaren. Aan zijn engelse tekst mankeerde wel het een en ander. Je merkte dat hij geluisterd had, naar bandjes van die tijd. Of het nu aan de kwaliteit van die bandjes gelegen heeft. of aan zijn T haise uitspraak, dat weet ik niet. Maar het klonk zo: On the swivvers of Babylon en nog meer van dat soort vedraaiingen. Het werd wel een hele leuke avond. Tons

,, Schooltje ,,

Thu, 28 Jan 2010 03:26:08 +0100

Het schooltje naast ons heeft een nieuwe ,,look,, gekregen. Zuurstokrose, zoals de Koning graag heeft. Van buiten en binnen, de glijbanen, klimrekken en zelfs het geestenhuisje zijn geverfd. Erg mooi, erg helder. De speelplaats is opgeknapt, het eetlokaal en de w.c.`s hebben betonnen vloeren gekregen. Zoals ieder jaar gaan we even met wat speelgoed of zo, bij ze kijken. Ook dit jaar, deelden wij wat boekjes en pennen uit, hiervoor kregen wij als dank een ,,Wai,, (handjes tegen elkaar gedrukt voor het gezicht) en mochten op een stoeltje de les gade slaan. Netjes geordend en gehoorzaam deden ze wat de juf wilde, met aan het eind , een stoelendans. Gisteren is de school officieel heropend. Er werd een tent neergezet, het opperhoofd en de monikken uit de tempel kwamen , de eerste om de boze geesten weg te jagen en de tweede om mantra`s op te dreunen. Ook waren er diverse instantie`s aanwezig die spraken, daarna voor een ieder een drankje en eten en ondertussen hingen de kinderen in de rekken en op de schommel. Tons

,, Thay Pae-poort ,,

Wed, 27 Jan 2010 03:48:31 +0100

Deze poort is een heel belangrijk iets, in Chiang Mai. In de historie uiteraard, maar ook in de huidige stad. Het ontmoetingspunt in de toeristenindustrie. Ontmoetingen, boekingen, internetcafè,s , alles speelt zich af in de buurt van! De laatste dagen bivakkeren wij wat al te vaak in de stad, die op het ogenblik bijna geen geheimen voor ons heeft. Met de grote SUV kruisen wij door het verkeer alsof we local`s zijn. Angela naast mij om de weg aan te geven, ik achter het stuur, om de duizenden brommers te ontwijken. Heel vaak gebruikmakend van het knipperlicht, om aan te geven dat ik toch wel graag naar de buitenste baan van de zes wil. Maar gek genoeg geven ze altijd de ruimte en wijzen nooit naar hun hoofd of gaan agresief claxoneren, als ik toch echt een stomme fout maak. Zo komen we op ieder plaatsje en op iedere markt. Zo ook gisteren in China Town, waar we een groothandelsmarkt ontdekten, achteraf in de tientallen straatje`s. We waren al menig keer in deze buurt geweest, maar nu viel ons mond toch open van het enorme aanbod in de mooiste , stoffen, tassen, kleden en sieraden, De verleiding is groot, maar de koffer klein en het idee begint al te rijpen om een doos met de boot op te sturen. Tons

,, bananen ,,

Tue, 26 Jan 2010 03:17:13 +0100

Naast rijst, nemen de bananen ook een hele grote plaats in, in het dagelijkse voedselpakket. Deze tros is geplukt, bij ons in de achtertuin, maar het was een desillusie toen we de gele vruchtjes gingen pellen. Dit is een wilde soort en hij was zwart van het zaad van binnen. Ook de grote vrucht van ,,jackfruit,, die ik verleden week heb laten zien. Is de composthoop opgegaan. Niet rijp en niet eetbaar daardoor. We hadden hem nog langer moeten laten hangen. Tja dat heb je met die Farang (buitenlander) die zijn veel te haastig en hebben geen verstand van fruitteelt in de tropen. Ze kunnen aardig bollen en bloemen kweken, maar dan houdt het ook op. Voortaan kopen we wel vruchten langs de weg, dat is verstandiger. tons

,, Buurvrouw ,,

Mon, 25 Jan 2010 15:55:40 +0100

Gewend als ik ben, in Frankrijk een oude buurvrouw te hebben, is het hier al niet veel anders. Deze snoes mag er ook zijn qua leeftijd. Volgens haarzelf is ze de honderd al gepaseerd, maar volgens mijn Familie weet ze absoluut niet wanneer zij geboren is. In ieder geval ziet zij er zeer respectabel uit. Vandaag zijn wij naar het reisburo geweest, om een ticket voor Vietnam te boeken. Tevens moeten wij een visa regelen. Ook daar zijn we mee bezig geweest, maar de twee foto`s die ik nog van thuis meegenomen had, bleken niet goed te zijn. Het was zwart-wit en het moet kleur zijn. Weer 30 km. rijden voor een nieuwe foto. die is morgen klaar, dus weer 80 km. naar de stad voor het visa en zo zijn wij erg zoet met onze papieren. Maar als alles goed gaat, gaan we komende maandag vliegen naar Hochi Mingh City en van daaruit met een boot, trein, fiets naar het Noorden naar Hannoi. We twijfelen nog of we dit niet te lang vinden, de reis naar boven, dus daar slapen we nog een nachtje over.Morgen gaan we zowiezo terug voor de visa. Tons

,, Elektriciteit ,,

Sun, 24 Jan 2010 04:09:44 +0100

Als je dit rommeltje in de paal ziet hangen, snap je niet dat er ook elektra vandaan komt. Maar we hebben helemaal geen klagen. Het valt bijna nooit uit, terwijl de draden van het ene naar het andere punt verborgen zitten in de begroeiing. Ik heb trouwens helemaal niets te piepen,want ik betaal geen elektrakosten. Doordat ik maar een maand per jaar hier bivakeer, is mijn verbruik zo laag dat ik van de Koning geen cent hoef te betalen. Deze wet is ingesteld om de mensen ertoe te zetten om hun verbruik zo laag mogelijk te houden. Hiervoor hangt er een kastje bij de ingang, waar de meteropnemer een papiertje in doet met de eindstand. Hierop kun je lezen of je ervoor in aanmerking komt. Ik denk trouwens dat het niet voor de toeristen bestemd is, maar ja, ondertussen geniet ik er wel van. Tons