TO BLOG OR NOT TO BLOG

WEG DUS

Fri, 12 Sep 2008 00:30:51 +0200

hier dus

Hoe simpeler, hoe moeilijker te begrijpen blijkbaar.

OBJET PETIT A

Thu, 11 Sep 2008 10:54:30 +0200

kleinood
en
reanimeren schrijft hij
ik vraag me af
wie
wat
hoe
en hoe hij met schrijven alleen
al adem blaast
en rook
ik wikkel me in het gordijn
mmm
ja

klik

5.17 a.m.

Thu, 11 Sep 2008 05:15:12 +0200

Hier sta ik, en daar… daar op die plek stopt het dan. Ze zegden dat het leven is. Ik zag een doos. Misschien, heel misschien zat er een donzig kuiken in. Ik betwijfel het ten zeerste. Kuikens horen niet in dozen. Ik vermoed dus eerder leegte.
Ogen over lijnen naar heel ver.
Want daar is het.
Vandaag moeilijker dan gisteren.

De kop koffie lijkt onneembaar. Drie uur al probeer ik er met mijn lippen te geraken. Al had ik vier paar armen, het lukt niet ze te omhelzen. Mijn buik is roodverbrand en mijn linkerwang. De rechter spaar ik voor U Sekuru, Uw vlakke hand of zo.
Zo groot en moeilijk was de koffie nooit. Niet voordien. De Koffie, denk ik nu.

Om vijf uur ’s morgens roer ik soep. Een blik tomaten en een brik tomaten, twee blokjes bouillon, een halve ajuin, gedroogde basilicum en nog wat kruiden. Uitgerekend kost dit € 1, 47 voor anderhalve tot twee liter. De spoeling kan dun zijn. Verse tomaten kosten te veel. Ik was in uw tuin, maar die was kaler dan ik hoopte.
Ik at elders een brokje vlees. Een heel klein beetje. De laatste keer, toen ik voor het eerst weer vlees at was ik doodziek. Erna. Natuurlijk. Het was lekker. Dank u. Niet het ziek zijn. Vandaag een dunne imitatie van dat vlees-effect. We zijn niet compatibel.

Kok, ik blijf oefenen.

De koffie blijkt nog steeds een vesting. Dit is nooit eerder gebeurd. De wereld brokkelt af. Ik denk aan Grana Padano en de maan.
De doos. Waar is de doos? Het kuiken gaat dood. Er is geen kuiken. Het is al dood.

De tafel lijkt ideaal om op te baren. Of eieren te leggen. Of als kist. Het moet niet moeilijk zijn om een kist te maken van een tafel, als de dood er onder ligt. Het moet eveneens niet al te moeilijk zijn om een mausoleum te maken van een huis, als de dood er in ligt.

Het is onwennig binnen. Maar ook buiten. Zelfs met de gordijnen open. Bedorven kleuren en een zon die haar eigen proces opmaakt.

ANTWOORD

Tue, 09 Sep 2008 21:45:17 +0200

Ik ontving dit helpend antwoord van de klantendienst naar aanleiding van de recente problemen met de zichtbaarheid / toegankelijkheid van dit / deze blog:

Indien nodig sturen we u zo snel mogelijk een antwoord. Klanttevredenheid is voor ons van groot belang. We verzekeren u ervan dat we uw opmerkingen en vragen gebruiken om onze dienstverlening verder te verbeteren.

'Indien nódig' dus.
Afgezien van de verder meer dan krukkige zinsconstructie, kan dat tellen.

En kijk! elke opmerking die je als blogger maakt draagt bij tot een verbeterde skynetservice!
Is dàt geen goede zaak?!! Verdient dàt niet beloond te worden.

Laten we toch met zijn allen meehelpen aan een verbeterde skynetservice en zoveel mogelijk opmerkingen maken en vragen stellen. Men zal ons buitengewoon dankbaar zijn!

In deze kapitalistische maatschappij is de klant de hoogste bieder, de grootste investeerder.
Dat is niet de skynetblogger. Het zwaartepunt van de service zal m.i. dan ook niet daar gelegen zijn.

Blogs worden grotendeels gelezen via een reader. De reclame waar ze als vehikel voor dienen, wordt op die manier dan ook elegant gebypassed.
Heerlijk gegeven!

MENU?

Mon, 08 Sep 2008 10:30:33 +0200

Natuurlijk staat u niet in de file om deze tekst te lezen.
Men weet me onrechtstreeks te melden dat deze blog quasi ontoegankelijk is, om één af andere mij onbekende (technische?) reden.
Gezien de afwezigheid van adequate respons dus, deze onmogelijkheid tot adequate respons: via een ontoegankelijke blog vragen of deze blog toegankelijk is.

Leesbaar?
Pfff, ik heb al andere methoden toegepast.

YA HABIBI TAALA - NOG STEEDS

Sun, 07 Sep 2008 01:01:47 +0200

Klik hier

CONTACT

Sat, 06 Sep 2008 02:04:40 +0200

Als je aanwezigheid zich kenbaar maakt in de reutel van mijn keel, dichtgeknepen, gevangen, en plots bevrijd zich opengooit over zinnen, scherm en spiegel, zo het panorama vult… een warm en ruim gevoel draden spint van genoegen en de enkels samenbindt tot kleine stappen, de hoeven van het varken in de diepte splijtend het misleidende oppervlak van een waterkleurend tafereel, dan vult zich de zee in mijn buik, trekt de leegte terug over bloedkoraal en rif.
Anemonen bloeien stumpend.
Het zekere leiden zelfbewust gevolgd, stapt zij niet opzij. De kin omhoog, haar blinde ogen zien 'gelijk hoofd en staart van de medaille. Kant noch saai bekleden haar.
En in de verte kijkt…
Niet geheel onleesbaar... kijk je, blijf je met oorlof kijken.

DE KLEUR VAN DE PRENTJES

Fri, 05 Sep 2008 01:31:53 +0200

Klik hier

EEN EFFECT VAN LEZEN

Wed, 03 Sep 2008 08:50:53 +0200

Klik hier

KOMKOMMERTIJD

Tue, 02 Sep 2008 22:00:25 +0200

Subject: heden soep:

- 2 komkommers: 0,79 €
- glaasje asperges Aldi: 0,89 €
- bouillonblokje: 0,12 €

water en elektriciteit.
Koken

- kwart vlootje smeerkaas Delhaize huismerk erbij: 0,30 €

mixen

Avondmaal.
Lekker.

WAAROM?

Tue, 02 Sep 2008 09:15:24 +0200

Daarom.

WEZEN EN WEZEN

Mon, 01 Sep 2008 09:31:01 +0200

Ik kan je niet meer zeggen wat ik droomde of toch, dat ik het je vroeg en je zei dat het kon als en dan, dat je huilde en dat ik je droeg en zachter legde, omdat het te pijnlijk was. Wens en verlangen.

Die door nachten gaat de uren wakend al mijn denken reflecteert en elke droom verbuigt niet tot de Ander maar de mijne.

Dat je liep op stokken en als een bankstel bewoog.
Ik dek de spiegels af. Maar kijk, de lakens barsten. Niets verhindert dat ik in de afgrond kijk.

De wonde met de korst die zorgvuldig open blijft.
Reizen. In je zijn.

Ik raak je niet. Raak je niet aan. Alleen het kijken blijft, het eeuwig kijken.
“Verwacht je nog iets?”.
“Neen, maar ik hoop, want jij laat altijd alles open. Zolang je niet sluit… niet sluit…”.

Het omdraaien en met mijn ogen tasten naar je rug,
je klank van ‘nóg eens’ die zich entte op elke rauwe plek op mijn huid,
in elke veeg, elke vlek die haar volle palet nog vinden moest.
De ontplooiing van de tijd.
Dat ik bang werd en klein en reisde naar bestofte ruimtes van het geheugen.
Pák-ruimte.

Ik kniel en wacht. Mijn knieën wortelen. Het duurt te lang.
Ik loop door glazen deuren uit, ik roep en tier en daag je uit.
Dagen verweesd, dagen gelassen, dagen explosief onhandelbaar.
Je blijft.
Je bent er, zwijgend en nog steeds.

Verweesd wordt weer verbaasd.

CROUCHING

Sun, 31 Aug 2008 10:03:07 +0200

klik op foto

GRAS

Sun, 31 Aug 2008 00:15:17 +0200

Sekuru,

Het gras staat hoog, Sekuru. Voor wie moet ik het mes nog zwaaien. De sikkel zwijgt, sinds jij mijn erf niet meer bezoekt. Ik zou het zand korrel voor korrel voor je keren.
Het gewas dat groeit is stug en wild, de glans van weleer verloren en ongereglementeerd vloeit bloed tussen de voren.

Je zou zitten rechts van deur, de lemen bank jouw ereplaats, en palaveren - het zwaaien van je stok.... Aan de overzijde op een gevlochten mat op de grond zoals het betaamt - daar waar de honden rusten - zou ik knielen, de vlooien vangen in de lucht voor ze jou bereiken, en roeren in een pot. Mijn ondeelbare schaarste, ze is geheel voor jou, dat waar ik mijn rug op brak... de maïs, aardappelen en de tomaten... De wilde vruchten van onderweg. Ik zou de enige -nog groene - bananentros oogsten en het laatste zout op het snijvlak strooien zodat hij rijp zal zijn tegen dat je komt. Het zout... als in een wond, en na de pijn het zoete genot. Voor jou.

Uit de stenen pot krijg je het koelste water. Ik zou de beste geit slachten ter ere van je bezoek, ook al zouden we haar melk missen en de jongen die ze jaarlijks krijgt. Je zou zo welkom zijn.

Maar je komt niet meer. Je stok slaat niet Het stenen lijf wacht, het erf ligt leeg, de vrucht blijft dor en het gras groeit hoog Sekuru. Het mes is bot, de sikkel steekt werkeloos tussen het riet van het dak en op je zitplaats ligt stof.

Sekuru, ik weet het wel. Je hebt het druk met je leven. Geduldig laat ik jou en Ambuya groeten. Welkom blijft de tabak drogen aan de draad boven het vuur.
Ik kweek nog meer eelt op mijn knieën en blijf in (je)
vertrouwen,

'thobekile' sodade

HYM(N)E(N)

Sat, 30 Aug 2008 00:38:33 +0200

Asociaal, autistisch, onbeschoft, autoritair, intimiderend, arrogant, stijfkop, hardhoofd, pitbull,… dit en meer, pfff, ik heb het allemaal al gehoord. Ik zal het niet ver schoppen, en zopas verneem ik eens te meer dat stroop smeren, kruipen, (s)likken en meelopen toverformules zouden zijn. Passen. Inpassen. Kijk, deze tekst is al begrijpbaar. Ik ben aangetast. Besmet. Ik ben ziek. Je suis malade. En hoe!
Er wordt met hout en brillantine gesmeten. Pek en veren passen me beter. Geen kwaad woord over de gooiende handen, maar het fenomeen ligt me niet.

Kijk nu toch, het hamerslingeren, het dwerggooien en het bekogelen van de lege halve siamees, de vrouw die zichzelf verloor en vond achter de taaiheid van dat wat je doorbrak, alles doorstaat ze in haar wezen: de rotte eieren, je zwijgen, het prikken van de pijn. Je aanwezigheid. Altijd. Traag zwem ik en streel het water langs mijn huid, de heerlijkheid, de aanraking van honderdduizend vingers. Ik verlang naar meer. De straal, de impact van je vloeiend penseel, de rode stroken, het zwart gevlochten geweld.
Ik merk je nu niet... een derde-oogervaring, maar jij merktekende mij.
Je bent er altijd.
Hier is het: Vertrouwen. Dat wat je vroeg. Met niet tanende hardnekkigheid.

Ik zing een hymne.
Je maakt me heel/niets.

niet af te werken tekst... alweer.