Lopende zaken

Zoals de Garmin thuis tikt...

Wed, 27 Jan 2010 09:11:31 +0100

...tikt hij vanaf morgen ook weer elders. Stilletjes en heel voorzichtig, dat wel. Het knieverdict viel met andere woorden mee : kraakbeen, menisci en kruisbanden zijn intact. Vooral dat kraakbeen baarde me op voorhand zorgen. Zowel dokters als ultralopers op verplicht pensioen hadden me al verteld dat loskomend kraakbeen een abrupt einde kan maken aan het lopen.
In plaats van een ruïne van een knie bleef er dus toch nog een stevig bouwwerk over! Oef! De euforie wordt nu wel nog wat getemperd, de pijn is immers nog niet weg, maar als de diagnose klopt, dan liggen het ergste leed en vooral de langste inactiviteit toch achter de rug. Mijn blessure blijkt in het retinaculum (¿qué?) te liggen, een zone opzij links van de knie. Drie keer shocktherapie, één keer per week moet het probleem definitief oplossen. Ik bespaar jullie de technische uitleg, het komt erop neer dat de kinesist (fysiotherapeut) met een soort van pistool schokken/geluidsgolven op de getroffen plek afvuurt. Naar verluidt gebruiken ze het toestel ook om nier- en galstenen te verwijderen. Het voelt alsof iemand met een hamertje razendsnel op mijn knieschijf zit te rammen. Best pijnlijk, maar dan enkel de eerste minuten, daarna voel je niks meer en iedere fervente loper weet dat het doel de middelen heiligt. Als je dan nog hoort dat je weer mag lopen, zij het maximum 3 maal per week een uurtje aan een rustig tempo, dan straal je toch gewoon? Ik maak nog even voorbehoud, wacht nog af of het herstel verloopt zoals voorspeld, maar ben wel héél blij met de hudige diagnose. En na een inactviteit van vier weken, ga ik donderdag, morgen dus, zalig een uurtje lopen, langzaam maar lekker. Toch?

Waar de Garmin bleef stille staan...

Tue, 19 Jan 2010 09:00:02 +0100

Voor één keer is geen nieuws slecht nieuws. Ergens eind december werkte ik een snelle training af op de loopband. Het was immers onmogelijk om op bevroren sneeuw buiten te trainen, je zou wel eens een blessure kunnen oplopen. Naar het einde van die stevige training voelde ik pijn in de linkerknie, een ongewone maar niet ondraaglijke pijn. 's Zondags kon ik zelfs nog behoorlijk - en pijnvrij! - crossen in Rieme. Als naturaprijs koos ik er voor een set schroevendraaiers. Hilarisch als je weet hoe handig deze Harry is.
Twee dagen later was de pijn niet langer te harden, trainen ging eigenlijk niet meer, maar ik wou het jaar toch nog afsluiten met een rustige training, op 31 december. Het is dan ook mijn laatste training geweest. En dan kom je in de medische greep : huisarts, rx-foto's, echografie, specialist... Er werd gedacht aan bursitis, patellapeesontsteking, maar uitsluitsel is er nog niet. Vermoedelijk zit het probleem nog elders en straks - over anderhalf uur - ga ik onder de scanner. Daar kan je menisci, gewrichtsbanden en kraakbeen laten onderzoeken, naar verluidt. Hopelijk volgt dan volgende week maandag een duidelijke diagnose en krijg ik uitsluitsel over mijn looptoekomst. De specialist vertelde me alvast na mijn herstel niet langer intensief te trainen en een snelle marathon maar uit mijn hoofd te zetten. Tenslotte werd ik toch al een dagje ouder...
Objectief gezien heeft die man overschot van gelijk, maar het competitieve vuur in mij brandt nog, ik heb er nog zin in. Ik wil nog één keertje onder die drie uur gaan op de marathon. Pleáse.
Ik hou jullie op de hoogte van de analyses. Sportieve groeten van een bange Sven.

Derde cross, goede cross

Tue, 08 Dec 2009 12:18:54 +0100

Het is een bizar wereldje, dat van de crossers, of moet ik het eerder over veldlopers hebben om misverstanden met de sport van de heren Nys en Albert uit te sluiten? Als leek kom je wel eens voor verrassingen te staan. Je kan aan een cross meedoen voor 10 euro als je geen Val-nummer hebt. Als je lid bent van een atletiekvereninging heb je er wel één, en dan kan je gratis (lidgeld even buiten beschouwing gelaten) door de Vlaamse modder vlammen. Vóór iedere wedstrijd vul je ook een kaartje in met je gegevens erop, dat je bij de finish aan de organisatoren overhandigt. Zowat een uur later begint in de plaatselijke kantine het meest verrassende ritueel : om beurten, op basis van je behaalde plaats, mag je aanschuiven aan een soms rijkgevulde prijzentafel en een natura-prijs uitkiezen.
Afgelopen zondag mocht ik al die procedures nog eens meemaken in Oudenaarde. Het heeft echter niet veel gescheeld of ik gaf er de brui aan, wegens onvindbare kleedkamers. Nergens hing er een pijltje, ik werd door goedmenende mensen van hot naar her gestuurd. Net toen ik op weg was naar de auto (waar ik me dan maar ging omkleden, niet deelnemen is voor 'losers') loodste een goede ziel me de keurige kleedkamers binnen. De cross zelf vond ik de mooiste van het seizoen. Bij mijn debuut in Zwijnaarde waren de omstandigheden zó goed, dat je eigenlijk niet over een cross kon spreken en in Deinze blies ik in mijn overmoed - het adjectief jeugdig zal ik maar niet gebruiken - de motor al in de eerste ronde op. Nu startte ik relatief rustig, beperkte me tot volgen in de smalle stroken en benutte de vrije ruimte om wat lopers in te halen. Het parcours liep langs een aantal voetbalterreinen, had ook een tweetal goed beloopbare heuvels in petto en dankzij de weergoden flink wat zware stroken. Ik kon voor één keer de 4 ronden in een gelijkmatig tempo afwerken en kwam als 50ste op 102 deelnemers over de streep. Ook dat is even wennen. Bij stratenlopen eindig ik of net in of net buiten de eerste 10%. Bij het veldlopen is het echt knokken om binnen de eerste helft van het deelnemersveld te finishen. En de prijzentafel daar in Oudenaarde? Indrukwekkend, als 50ste kon ik nog voor een mini-koffiezet kiezen. Daarvoor loop ik al eens graag door de modder! Naar verluidt is dat crossen ook goed voor marathonlopers, dus dat is alvast meegenomen.
Sportieve groeten en tot op de volgende cross!

November in cijfers...

Fri, 04 Dec 2009 18:00:03 +0100

Dankzij mijn nieuwe loopmaatje kan ik voortaan makkelijk mijn trainingen in maandelijkse overzichten gieten. Je gaat er niet sneller door lopen, het biedt eigenlijk geen meerwaarde, maar voor de cijferfreak in mij is het genieten. Zo lees ik van de pc af dat ik in november 24 maal de loopschoenen aantrok, samen goed voor 306,05 kilometer, 27u10'14" loopplezier (- 30' afzien in de cross in Deinze). de gemiddelde hartslag bedroeg 130, de maximale 167 (bereikt tijdens de cross in Zwijnaarde). In doorsnee liep ik aan 11,3 km./u. Mevrouw Kimpen hoef je er vermoedelijk niet van te overtuigen dat lopen goed is voor de lijn : in november verbrandde ik al lopend 24.246 calorieën.
Wees gerust, ik ben niet van plan voortaan iedere maand met een dergelijk overzicht uit te pakken, maar het speelgoed is nieuw dus gun me even dit pleziertje. Of het ook overmorgen, zondag, even leuk wordt, valt nog af te wachten. Om de glijpartijen in de veldloop van Oudenaarde tot een minimum te beperken, monteerde ik alvast lange spikes. Hierover later meer... Prettig en sportief weekend!

Even overlopen

Mon, 23 Nov 2009 10:16:09 +0100

Soms schrijf je niks omdat er niks gebeurt, omdat je routineus een trainingsprogramma afwerkt. Soms is het oorkussen van de duivel de oorzaak. Inderdaad, die luiheid kenmerkt mij vaak. Een blog schrijven heeft wel iets weg van seks : je denkt er vaak aan, maar het komt er niet altijd van.
En toch is er heel wat veranderd in mijn loopleven. Sedert eind oktober heb ik een nieuw vast loopmaatje, de Garmin forerunner 405. Voor mensen met (licht) autistische trekjes een zaligheid, je krijgt een schat aan data te zien, eerts op je horloge, nadien op je pc, afstand, snelheid, hartslagen, je ziet via Googlemaps ook waar je gelopen hebt en je kan nog eens versneld de afgelegde weg in beeld brengen (je bent dan wel gekrompen tot een rood stipje, maar da's niet erg). Het volstaat gewoon met het horloge in de buurt van je computer te komen, de gegevens worden draad- en (voorlopig) feilloos doorgestuurd.
Omdat je echter van een nieuwe hartslagmeter niet sneller gaat lopen, zorgde trainer Gino voor wat extra prikkels : veldlopen staat dit seizoen bovenaan. Mijn allereerste veldloop in 25 jaar viel nog goed mee, maar ik had dan ook alle omstandigheden mee : het was zowaar een thuiswedstrijd (we liepen in mijn vroegere humanioraschool Don Bosco Zwijnaarde) en de zon zorgde voor goed beloopbaar gras. Ik haalde een gemiddelde van 3'47"/km, goed voor een 16de plaats op 36. Drie weken later blies ik vakkundig mijn motor op in Deinze. Ik spurtte links en rechts heel wat lopers voorbij in ronde 1, in ronde twee en drie werd ik langs diezelfde flanken door nog meer lopers achtergelaten. Leeg en uitgeteld finishte ik met een gemiddelde van 4'07"/km., ditmaal als 72ste op 150. Het is toch even wennen, als je gewoon bent om eerder vooraan in de klassementen te eindigen.
Tussendoor liep ik wel een goede bijna halve marathon (20,67 km. volgens Garmin) in Ploegsteert. Bij mijn vierde deelname daar haalde ik de finish na 1u21'59", een nieuw PR.
Deze week doe ik het eventjes kalmaan, maar volgende week zondag spring ik als een dartel veulen de Oudenaardse wei in! Hopelijk ben ik niet opnieuw razendsnel uitgedarteld. Sportieve groeten van een blogger met goede voornemens.

De Leiemarathon, slot

Mon, 28 Sep 2009 15:19:44 +0200

Nu er al een weekje over de Leiemarathon is gegaan, wil ik nog één keertje omkijken en de Alprosoja-marathon uitwuiven, misschien tot over twee jaar?
Tot mijn grote blijdschap en verbazing behaalde ik vorige week zondag zowaar een top-10 plaats. Nipt, ik was tiende! Bij de aankomst wist ik dat totaal niet, ik vernam het pas 's anderendaags toen ik een van de organisatoren belde. Na 18 kilometer ongeveer liep ik in 33ste positie, iets wat perfect overeenstemde met mijn borstnummer. Die nummers waren overigens per richttijd ingedeeld, heel origineel, maar het zorgde vooraf voor nog wat extra-stress. Wat als nummer 33 weer eens een klop van de hamer krijgt? Wat als..., ach de gebruikelijke overbodige muizenissen. Iets over halverwege liep ik een groepje voorbij, en vanaf dan kon het soms kilometers duren eer er nog iemand in zicht kwam. De lopers die mij voorbijsnelden, haalde ik na een tijdje weer in, een goed teken. Hier en daar stonden lopers met krampen of oververhit aan de kant. Ik denk dat ik op het einde nog een viertal lopers inhaalde, maar ik had over posities geen flauw benul. Uiteindelijk bleek het dus een onverhoopte top-10!
Die plaats kon echter niet volledig mijn lichte ontgoocheling wegnemen : in 2007 en 2008 liep ik in het najaar telkens onder de drie uur, in 2009 liep ik tweemaal 3u01 en één keer 3u05. Bij beter weer was ik vermoedelijk wel onder de drie urengrens gebleven, maar dan was ik zelfs niet in de top-20 geëindigd. Maar goed, geen vermelding in Runners World volgend voorjaar.
's Anderendaags kwam er nog een kleine teleurstelling bij. Ik was na de finish niet tot in de zo geroemde recoverzone geraakt. Het is natuurlijk ook niet zo eenvoudig om die 5 vrienden die de ganse marathon elk op hun manier meebeleefden en voor een schitterende ondersteuning zorgden nóg eens minstens een half uur te laten wachten. Toch jammer.
Tot slot volgen nog wat cijfers. Een echte marathonloper kan immers niet zonder. De eerste vijf kilometer legde ik vermoedelijk af in 20'40" (ik drukte een tweetal minuten na de start pas af, overgeconcentreerd waarschijnlijk). De volgende 5 km. liep ik in 21'20", dan 20'46" en tot halverwege nog eens 25'56" (voor 6,1 km.). Doortocht aan km. 21,1: 1u28'43". Negenenvijftig minuten en vijfenveertig seconden later kwam ik aan km. 35. KM. 37 volgde 8'47" later, km. 38 na 4'38". De laatste 4,2 km. legde ik af in 19'06". De maximaal behaalde hartslag was 162 (92% HRmax) en de gemiddelde was 158 (89% Hrmax).
En nu? Weer vooruitblikken en een geschikte voorjaarsmarathon zoeken. En vooral : hopen op regen, wolken en koude tegen dan! U hoort er nog van!

Herfstmijmeringen

Mon, 21 Sep 2009 10:34:24 +0200

Klik hier

Luierdelui

Mon, 17 Aug 2009 13:45:48 +0200

De titel slaat niet op mijn looptrainingen, wel op het bijhouden van mijn blog. Het excuus van examens en reizen ligt al ver achter me, dus kan ik het enkel nog aan luiheid toeschrijven. In die twee blogvrije maanden werd er wel flink getraind met tussendoor een weekje uitblazen in Spanje. Een unieke ervaring mocht ik begin juli meemaken : het debuut van echtgenote Kaat in een 5km.-wedstrijd in buurdorp Zevergem. Kaat heeft niet die brandende loopambitie die mij zo kenmerkt, gelukkig maar, 't zou hier anders een echt stresskot zijn. Ze loopt wel heel erg graag en één wedstrijdje moet je dan toch meedoen? Ik haasde haar naar een tijd ruim onder de 30' en ze had "overschot", maar belangrijk vond ze dat eigenlijk niet. Het gaat haar om dat heerlijk ontstressende effect van het lopen, een effect dat het lopen ook nog steeds heeft voor mij, ook al nemen strakke schema's en stevige marathonvoorbereidingen soms eens te uitgesproken het voortouw. Dat was onder meer vorige week vrijdag zo tijdens de halve marathon in het verre Dalfsen (iets voorbij Zwolle). Mijn tijd viel me zwaar tegen : 1u29'40", zowat een kilometer trager dan gewoonlijk. Warmte? Vakantienaweeën? Ik heb er niet echt een verklaring voor en kon het ook al snel relativeren, ik had mijn stinkende best gedaan, meer zat er blijkbaar niet in. En nu train ik stevig door, nog één zware week (vermoedelijk boven de 100 kilometer), de week nadien wordt het wat rustiger en op 5 september volgt een laatste test bij de halve marathon van Evergem, waar ik in 2005 mijn allereerste wedstrijd liep. Tegen die tijd is de Leiemarathon (20 september), mijn elfde marathon, al nakend. Ik kijk er, samen met heel wat bloggers, als ik op de voorinschrijvingen afga, naar uit! Sportieve groeten.

Bruggenloper

Mon, 15 Jun 2009 11:20:07 +0200

Examenstress en decompressie na een tweede voorjaarsmarathon hielden me alweer heel ver van de blogwereld verwijderd. Er valt nochtans altijd wel wat te melden, alleen moet je ook tijd maken om je eens aan het werk te zetten. Hierbij een poging om de verloren tijd in te halen. De traditie om na een marathon twee weken rust in te lassen, werd ook nu gerespecteerd. Het deed deugd, ook mentaal was het na twee snel op elkaar volgende marathons aangenaam om eens volmondig ja te zeggen tegen het glaasje (lees : flesje) wijn, het zoete dessertje en die lekkere Bounty.
Trainer Gino had zodra de trainingen hervatten een zoetzure verrassing klaar. Het trainingssysteem bleef ongewijzigd : twee snelle trainingen per week, één duurloop en tussendoor enkele rustige 50'-loopjes. In de derde week valt telkens één snelle training weg. Voortaan mag ik echter na iedere rappe sessie ook nog acht keer de brug van Zevergem op, weliswaar in een relatief ontspannen tempo, aan hartslag 150. Oorspronkelijk lag mijn hartslag bij de "beklimmingen" veel te hoog, maar nu de conditie weer goed is, lukt het prima.
Vorige week zondag liep ik nog eens een 10 km.-wedstrijd, in Groesbeek (Nederland), samen met trainer Gino, maar voor het eerst konden we mekaar eens aanmoedigen tijdens de wedstrijd. De échte atleten liepen immers na de recreanten. Er stonden vier rondjes van 2,5 km. geprogrammeerd, en dat beviel me wel. Iedere ronde kan je je tijd checken, en je kent snel iedere bocht van het parcours. Bij ieder rondje liep trainer Gino, als opwarming, even met me mee (ik probeerde later tijdens zijn race wijselijk dat niet na te doen). Bij elke doorkomst zag ik mijn doel (onder de 40' lopen) haalbaarder worden. Er zat nog wat in de tank en dankzij een snelle laatste ronde eindigde ik in 38'30", een tijd die me uiteraard heel tevreden stemde.
Een volgende wedstrijd kondigt zich al aan : 5 km. van Zevergem, waar niemand mijn parcourskennis (de beruchte brug, weet u wel) kan evenaren en waar ik Kaat bij haar eeste wedstrijd zal begeleiden. Iets om naar uit te kijken!

Stop de tijd : Loop een Maasmarathon!

Mon, 11 May 2009 10:32:02 +0200

Sedert 2007 is mijn doel bij een marathon heel eenvoudig : onder de drie uur lopen. Het verwezenlijken van dat objectief is echter iets lastiger. Zonnige voorjaarsmarathons waren nog nooit een succes. Zowel in 2007 als in 2008 bleef ik in een zonnig Antwerpen op 3u06' steken. Richting Visé zag ik onheilspellende ochtendlijke nevelslierten : dat wordt zweten.
Van bij het startschot loop ik in het spoor van Ivan Hostens, de traditionele haas voor 2u59'. Na een tiental kilometer merk ik dat de hartslag toch wel onrustwekkend hoog oploopt, tot 164, zo'n tien slagen te hoog. Dan weet je hoe laat het is, dat wordt afzien en na 15 kilometer loopt de groep zó van me weg. Nog 27 te gaan! Opgeven, Sven, stoppen, kijken of je al liftend terug naar Visé kan. Wat? Loser! Loser! Loser! Na de derde schreeuw begint de eenzame tocht van zo'n 27 kilometer, de hartslag zakt en ik zál doorzetten. De knock-out blijft eigenlijk uit, ook al dankzij de bij de start afgegeven persoonlijke drank, een kwart liter water aangevuld met ORS, een middel tegen dehydratatie. Het is telkens wel even zoeken naar de door mijn jongste dochter grappig versierde flesjes, maar zo krijg ik toch voldoende vocht binnen (enige minpuntje voor de organisatie : water uit amper gevulde bekertjes dat is echt spotten met de lopers, dat kan je niet maken). Af en toe loopt iemand me voorbij, maar ik haal eerder zelf lopers in in en dat zorgt voor vertrouwen. Het voelt niet eens zo heel lastig aan, het is alsof er een soort van toerenbegrenzer is ingebouwd: het gaat goed en constant, maar niet echt snel. De stippen in de verte worden steeds iets zichtbaarder en de kilometers vliegen niet voorbij, maar evenmin beginnen ze te kruipen. Het wordt uiteindelijk nog een spurtje om onder de 3u05' te blijven. Het lukt net niet. Mijn netto-tijd bedraagt drie uur, vijf minuten en nul seconden. Niet dat ik vooraf zou getekend hebben voor die tijd, maar ik ben tóch blij en trots. Volgens mijn mooie, ter plaatse uitgeprinte diploma behaal ik de 45ste plaats. Vandaag stond ik in een vermoedelijk voorlopige uitslag 44ste. Er waren 645 deelnemers, 611 mensen bereikten de finish. Ik kijk voldaan terug op mijn tiende marathon. Ik had de wolken van vandaag liever gisteren gezien, maar dat heb je nu eenmaal niet voor het kiezen.
En nu? Zorgen dat alle doorgangen van amper 15 cm. in de verwaarloosde tuin wat breder worden, het prefab-konijnenhok in elkaar steken en donderdag een eerste keer weer onze favoriete sport beoefenen. Sportieve groeten!

Maasmarathon in zicht

Thu, 07 May 2009 14:18:24 +0200

De laatste snelle training is achter de -al een week heel pijnlijk aanvoelende - rug. Over drie dagen begint in Visé mijn tiende marathon. Bij een dergelijk project horen steeds voorbeschouwingen, allerlei toogfilosofieën en andere lichtvoetige gedachten.
Net als tijdens mijn heel bescheiden voetbalcarrière merk ik dat ervaring de zenuwen niet vermindert. Vóór elk van mijn pakweg 500 voetbalwedstrijden was ik behoorlijk nerveus, en nu is dat voor iedere marathon krek hetzelfde. Alleen loopt een mens zo weinig marathons en is een marathon zo'n aparte belevenis dat die zenuwen telkens dagen op voorhand toeslaan. Stiekem hoop ik zelfs dat mijn rugpijn enkel en alleen aan de stress te wijten is, maar dat zien we dan zondag wel.
Ik hoop nu zondag voor het derde opeenvolgende jaar onder de drie uur te lopen, wat meteen garant zou staan voor dagenlange euforie, maar ook met een tijd onder drie uur en vijf minuten zou ik nog héél tevreden zijn. In mijn vorige negen marathons ontmoette ik zesmaal de man met de hamer, in de overige drie miste hij me nipt. Hopelijk kan ik hem over drie dagen ontwijken. Het is alvast de bedoeling om te beginnen aan 4'10" per kilometer, om dan in de laatste 12 km. het verval zoveel mogelijk te beperken.
De voorbereiding was in ieder geval goed, alleen liep ik nog nooit twee marathons zo relatief snel na elkaar (Barcelona, 1 maart jl.). Naar het schijnt is de Maasmarathon een snelle marathon, het valt nu enkel nog te bezien of ook ik zondag snel zal zijn.
Sportieve groeten en misschien tot zondag?

Zondag Scheldedag

Wed, 29 Apr 2009 09:57:40 +0200

De fysieke conditie krijg je niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen. Als je denkt een variant van de vorige zin al eens gehoord te hebben, dan keek je in de jaren 70 en 80 net als ik vaak naar de Nederlandse televisie (voor een tientje heb je een vriendje, enzovoort). Het afgelopen weekend moest ik diep gaan voor onze favoriete sport. Op zaterdag stond de stilaan gebruikelijke 5 km.-test geprogrammeerd. De opdracht is verbazingwekkend simpel : met een zo hoog mogelijke hartslag drie rondjes en een half afleggen, samen goed voor een kleine 5 km. De hartslag ging tot 167, wat gezien de vele trainingen nog redelijk is, en de tijd bedroeg 17'54". Ik liep het parcours ooit al in 17'40", maar ook wel in 18'20". Stond er overigens niet wat nadelige wind? Je leest het goed, een loper kan zichzelf nogal wat wijsmaken.
Op zondag was ik onverwachts toch in Antwerpen, maar niet om er de marathon te lopen zoals de afgelopen 2 jaar, enkel om het spektakel te bekijken. En laat het uitgerekend nu 'mijn weer' zijn, een heerlijk mals regentje, perfect om te lopen, balen om te kijken! Ook als je zelf niet deelneemt, blijft het toch wel een spektakel, zo'n marathon. Vóór de tien mijl-drukte had ik Antwerpen alweer verlaten om zelf mijn langste duurloop af te werken, ook langs de Schelde, maar dan iets meer westwaarts (?). Twee uur en twintig minuten die ik heel traag aflegde (gemiddelde hartslag 120, 68% HRmax), maar toch voel je die inspanningen 's anderendaags. Hoe dan ook is het zware trainingswerk nu voorbij, er volgen nog wel wat snelle, korte prikkels tot aan de Maasmarathon, maar het lange lopen of twee keer per dag lopen ligt achter de rug. Sportieve groeten van een volop taperende Sven.

Wondermooie Avaloop

Tue, 21 Apr 2009 11:33:14 +0200

De voorlaatste test voor de Maasmarathon van 10 mei verliep goed. Ondanks de weersvoorspellingen was het zaterdag warm, misschien wel al iets te warm, maar de Avaloop van Opstal bevat meer dan 10 km. bosloop, waardoor de hitte niet begon te wegen. Een aantal zompige stroken enerzijds en enkele zandstroken anderzijds voegden wat pittige crosselementen toe. Ongetwijfeld was dit de mooiste halve marathon uit mijn 'loopbaan'. Enkel mijn bijziendheid leverde me wat problemen op. Ik zag de vermoedelijk wel heel aanwezige signalisatie vaak laat en dacht echt dat ik beter kiezelsteentjes of kruimeltjes had meegenomen om ongedeerd uit het labyrint van Buggenhout te komen. Geen enkel bospaadje bleef onbetreden. De veel te grote schare afwezigen (deze race voor het goede doel verdient beter) had ongelijk. Mede dankzij de richtlijnen van trainer Gino (gas terugnemen bij hartslag 160) had ik tijd om het landschap in me op te nemen en had ik nog wat zuurstof over. Pas na een uur en eens uit de Buggenhoutse bossen kreeg ik het lastig. Ik finishte al bij al relatief fris in 1u25'45" (eerlijkheidshalve moet ik hieraan toevoegen dat uit een aantal Garmin-metingen bleek dat niet de volle 21,1 km. werd gelopen), goed voor een 11de plaats. Deze week worden nog veel kilometers afgehaspeld, met zaterdag mijn gevreesde 5 km.-test, onder de deskundige begeleiding van trainer Gino, die gisteren een knappe 2de plaats behaalde bij de masters in de marathon van Boston (2u20', 20ste overall) en zondag mijn langste duurloop (2u20'). Nadien wordt het afbouwen in de laatste rechte lijn naar mijn tiende (!) marathon. Sportieve groeten!

Inhaalbeweging

Wed, 15 Apr 2009 21:39:01 +0200

Waar waren we ook weer gebleven? Zondag, 29 maart, 10 km. in en rond de Blaarmeersen. Wat de tijd betreft (41'39"), werd het een tegenvaller, nauwelijks sneller dan mijn marathontempo. De wedstrijd viel me ook een beetje tegen qua sportiviteit, ik zag 't allen kanten lopers stukken "afsnijden". Eigenlijk hoef ik me dat gewoon niet aan te trekken, maar het is een gedrag dat me steeds weer stoort.
In ieder geval konden een paar lekkere glaasjes wijn 's avonds de ontgoocheling wegnemen.
De twee weken die volgden, stonden volledig in het teken van trage kilometers maken. Weken van respectievelijk 8u30 en 10u30, waarvan het overgrote deel in Z3 gelopen (hartslagzone rond de 70% van de maximale hartslag) vormen hopelijk een goede aanloop naar de Maasmarathon van 10 mei e.k.
Deze week worden er wat minder kilometers gelopen, en nu zaterdag volgt in Buggenhout een halve marathon, waarbij het de bedoeling is niet al te diep te gaan, gewoon controleren of de benen de kilometers goed hebben verwerkt. Daarover later meer. Overigens, een dikke proficiat voor de Rotterdamse marathonlopers, ik zit nog wat achter met het lezen van de verslagen, maar dat komt in orde! Sportieve groeten.

What's up, doc?

Fri, 27 Mar 2009 10:57:37 +0100

Goed nieuws van de dokter : de bloedwaarden zijn allemaal OK, hematocriet 41,9, voor mij is dat prima, om hoger dan 43 te geraken moet ik ofwel maandenlang niet lopen, of een stevige epo-kuur volgen, en geen van beiden bevalt me. In een tijd waarin vaak van knipperlichten sprake is, is een dergelijk groen licht mooi meegenomen. Ik heb me wel nog niet ingeschreven voor de Maasmarathon (10 mei), maar ben zeker zinnens dat eerstdaags te regelen. Overmorgen loop ik nog eens een 'thuiswedstrijd', in en rond de Blaarmeersen. Je kan er kiezen tussen 5, 10 en 15 km. Het is al van de stadsloop van Gent, mei vorig jaar, geleden dat ik nog eens een tien kilometer liep, dus ga ik voor die afstand. Nu enkel nog duimen voor prima loopweer! Sportieve groeten.