blog aan mijn been

de gevolgen van corruptie

Tue, 09 Feb 2010 11:27:07 +0100

de gevolgen van corruptie

Het Antwerpse OCMW moet 30 miljoen euro besparen en hoopt zo extra middelen af te dwingen van de federale regering voor de opvang van geregulariseerde asielzoekers. Maar aangezien ook in de federale begroting dringend gesnoeid moet worden, staan we voor een patstelling: geen van beide kan of wil betalen.

Dit maakt het des te schrijnender en schandaliger wat we zondag konden leren uit Panorama: de staat loopt aanzienlijke inkomsten mis door het wanbeleid van Didier Reynders. Zo wordt het onmogelijk om de rol van herverdeler van de inkomsten op zich te nemen en een sociaal beleid te voeren die naam waardig.

Dirk Vandermaelen merkt in Panorama terecht op dat Reynders niet gemotiveerd is om de inning van de belastingen te verbeteren: zijn electoraat, zelfstandigen en ondernemers, betalen immers liefst zo weinig mogelijk belastingen.

Ik wil niet sloganesk doen over de fiscaliteit: er is meer nodig dan een verscherpte controle, een hervorming dringt zich op om minder de arbeid te belasten en meer inkomsten te zoeken bij consumptie, energieverbruik, geldhandel en milieuschade.

Maar de gevolgen van de fraude zijn duidelijk: het zijn de meest kwetsbaren onder ons die het gelag betalen. De rijkeren blijven de staat zien als een roofdier dat met zijn klauwen van hun rijkdom moet blijven, en de plantrekkers onder ons en welke Belg is dat niet?- werken liever in het zwart dan bij te dragen aan de verzorgingsstaat. Tot men aan het einde van de rit komt en vaststelt dat men geen pensioentje krijgt om zelfs maar een rusthuis van te betalen.

Ons sociaal model vraagt om een billijk belastingsysteem en men kan niet ontsnappen aan een debat ten gronde: misschien is het beter de aanslagvoeten te verlagen om tot hogere inkomsten te komen, een te zwaar beslag lokt de ontduiking uit.

Alles heeft zijn ware prijs, ook de echte solidariteit die meer wil zijn dan een aalmoezenpolitiek: daarmee sust men voor één moment zijn geweten, maar de uitdagingen van vandaag vereisen een structurele aanpak en die is onmogelijk met gewetenloze opportunisten als Reynders. Hoe die man al 10 jaren over financiën mag heersen als een monarch, is mij een raadsel: dit is meer dan schuldig verzuim, wie zijn dikbetaalde job niet naar behoren uitvoert is even corrupt als een sjoemelaar. En zijn coalitiegenoten zijn als zwijgende Band of Brothers medeplichtig.

de haan 9 feb. 10

ijswind

Tue, 09 Feb 2010 10:29:11 +0100

ijswind

een ijswind geselt de straten

je wou dat je een vogel was

breed in de veren

koude doet inkrimpen, een rug

zoekt een radiator, een straling

die aders opent zodat het bloed

vertroostend kan stromen

meeuwen maken ruzie, een snede

brood valt uit hun vlucht zoals

kwade geesten liever alles verliezen

dan aan een van hen te geven

dit is een dag om zich te verschuilen

in een kamer van ooit, waar de gloed

van een kachel het middelpunt was

van een samenscholing: een boek

op schoot, of beter nog een grootvader

met oorlogsverhalen waarin de aarde

bevroor en broodbeleg onbetaalbaar was

krimpen is door kringen gaan

tot je binnen bent in het oude huis

de schoorsteen ronkt als een heel

groot dier, een snorkende mastodont

in bont en dons wil je nu dromen

vergeten hoe vergeefs de woorden

bezweren: een verleden zou op

moeten staan, een luisteren naar

vlammen die spelen, naar een wind

die niet deert maar zingt en zingt

in schouw en buis: zo was het toen,

in die geluiden was je thuis

moraal zonder ziel

Mon, 08 Feb 2010 10:40:54 +0100

Klik hier

Panorama over Reynders

Mon, 08 Feb 2010 09:08:12 +0100

Panorama over het departement financiën van Reynders

Er zijn onderwerpen waar je met weinig animo over schrijft omdat het allemaal tevergeefs lijkt. Al 10 jaren is Didier Reynders verantwoordelijk voor het beheer van onze schatkist en buitenlandse waarnemers rangschikken ons land bij de belastingparadijzen: niet omdat de aanslagvoeten hier zo laag zijn maar omdat de controle ontbreekt. Naar verluidt zou ongeveer 60 à 65 % van onze economie illegaal zijn: in de VS is dat maar 7%, al moeten we daarbij wel rekening houden met het feit dat de fiscus daar zeer toegeeflijk is. Je zou dan ook de vraag kunnen stellen welk systeem nu het hoogste rendement haalt: een systeem van hoge aanslagvoeten met allerlei achterdeurtjes en weinig controle, of een systeem met zeer lage aanslagvoeten waar de regels strikter zijn en de controle efficiënter.

Volgens SP.A-volksvertegenwoordiger Dirk Vandermaelen is het duidelijk: Reynders bedient zijn eigen electoraat en dat bestaat uit zelfstandigen en ondernemers en die vinden het best dat zij maar om de 20 jaar eens worden gecontroleerd, in sommige streken zelfs maar één keer in een levenstijd.

Waarom blijft deze briljant genoemde man dan over financiën heersen als een monarch, wat is de verantwoordelijkheid van zijn opeenvolgende coalitiegenoten en premiers? Hebben ze niet allemaal boter op hun hoofd?

Het ontlopen van de eigen verantwoordelijkheid is ook corruptie, zeker wanneer dit niet gebeurt uit onmacht of onbekwaamheid maar met moedwilligheid. Reynders is een gladde jongen, een charmeur zolang hij geen weerstand ondervindt, maar hij belichaamt de Belgische ziekte: in verhouding tot de bevolking een kolos van een staat die weinig efficiënt wordt beheerd.

Over de fiscus en het meest optimale belastingstelsel valt veel meer te zeggen, ik ben geen fiscalist, maar deze uitzending van Panorama heeft mij alleszins niet opgemonterd: we leven in een door en door corrupt landje en de dames en heren aan de top voelen zich daar prima bij want op veel tegenstand hoeven zij niet te rekenen. Het lijkt wel alsof het foefelen de Belgen in de genen zit. Débrouillez-vous is niet enkel in Congo een vrolijke leuze, maar ook bij ons.

de haan 8 feb. 10

beschadigde mensen

Mon, 08 Feb 2010 08:40:41 +0100

damaged people are dangerous

weinigen zijn zo gevaarlijk

als de beschadigden: ze zijn

drager van een kwaad

dat hen werd aangedaan

en het breekt uit, beschaving

verrafelt, bloed en vlees

hebben een sterker geheugen,

die sporen wist men niet uit

het gaat om afgunst en woede

de beschadigde werd over

het hoofd gezien, overgeslagen

in een wachtende rij

de beschadigde is een schaap

dat klauwen heeft gekregen,

hoektanden die verscheuren

meer hoeft niet te gebeuren

dan een gelijkenis: een zoon

herinnert aan een vader,

een dochter aan een zus

het kwade wordt als kwalen

doorgegeven alsof het in het boek

der genen staat, nochtans

is het jonger: nog steeds

een meisje, een jongen

ondanks de jaren, het verjaren

het breekt uit wanneer de geest

verrafelt en het lichaam schreeuwt

als een verduisterd huis

Tertio

Sun, 07 Feb 2010 18:15:50 +0100

Klik hier

spiritualiteit

Sun, 07 Feb 2010 10:03:50 +0100

spiritualiteit

- voor Luc en geloofsgenoten -

dichter bij de dingen

kom je nader tot je Zelf:

er is maar één wind

die om alle huizen zingt

hoor de vezels van de bomen:

grondwater stijgt naar hun blad,

ze grenzen aan hemel en aarde,

vervoegen de tijden van vroeger

en later in hun tegenwoordigheid

wezenlijk is de aanwezigheid,

het komt op bewonen aan,

demonen bestaan in verbeelding:

ze beelden uit zoals tonelen,

schaduwen op een scherm

woon in je lichaam: het hoort

bij hemel en aarde zoals alle

wezens van het woud, zoals

al het rumoer van steden

hoe dichter bij de dingen

hoe zekerder van je Zelf:

maar één geest kan alles

doordringen, die machtige

demon dat ben jij zelf

meer over merels

Sat, 06 Feb 2010 09:12:59 +0100

meer over merels

een merel is menselijk:

al krijgt hij zijn kruimels

niet op, toch vecht hij als

er een tweede komt, even gretig

en alleen zie je hem spieden

alvorens hij nadert in

zigzagpas; hij hapt en klapwiekt

alsof het brood geladen is

zoals een schrikdraad om een weide

een merel is monsterlijk

evenals een mens, een begaafde

zanger wanneer hij paren moet,

een bange schranser wanneer

de honger hem drijft

monsters zijn menselijk

dat leren de sprookjes

over weerwolf en goden

het ontbreekt hen aan ook:

aanbid mij maar die anderen

ook, vrees mij met mate,

heb mij lief en vergeet niet

mij ook te haten

Louis Tobback

Sat, 06 Feb 2010 08:14:24 +0100

Klik hier

Phara over Congo en pastoors

Fri, 05 Feb 2010 10:51:05 +0100

Klik hier

de dwaasheid van links

Thu, 04 Feb 2010 10:07:39 +0100

Klik hier

Ian Curtis

Thu, 04 Feb 2010 08:04:32 +0100

Klik hier

Jan Callebaut over de VRT

Wed, 03 Feb 2010 11:03:01 +0100

Jan Callebaut over de VRT

In het beste geval is Jan Callebaut (in Knack van 3 februari) een dromer die zijn wensen voor werkelijkheid neemt. Hij beweert dat niet de VRT maar de overheid aan volksverheffing moet doen.

Is dit niet louter een verschuiving van de problematiek?

Hoe zou de overheid in het medialandschap deze opdracht kunnen vervullen indien ze niet kan rekenen op een zender die ze zelf kan controleren? De markt heeft een duidelijke doelstelling: het maximaliseren van de winst. Of dat gebeurt met kwaliteit is niet haar eerste zorg.

Op zich getuigt de stelling van Callebaut van een toe te juichen idealisme: iedereen dient in principe aan volksverheffing te doen, ook de commercie we zijn immers allemaal opvoeders -, maar of dit ook gebeurt, kan men nagaan door het aanbod te analyseren.

Men kan zich inbeelden welke productiehuizen aan volksverheffing zouden doen en welke zenders belangstelling zouden hebben voor verheffende programmas: aan de huidige toestand zou een verschuiving van de subsidies naar de productiehuizen weinig veranderen.

Kurt van Eeghem heeft gelijk: maak van de VRT een sterk merk met meer middelen voor meer kwaliteit. En een algemene stelregel is dat men beter aan de markt de commerciële zenders overlaat wat door de markt spontaan wordt gedaan: sport en ontspanning.

Het heeft dus geen zin dat de VRT ons belastinggeld verspilt aan krankzinnig dure sportfestijnen zoals een wereldbeker voetbal of de Olympische Spelen tenzij in coöperatie met een commerciële zender. (En ik schrijf dit als sportliefhebber.)

Subsidies en gesubsidieerde instellingen dienen de markt aan te vullen en te corrigeren.

De VRT doet dat in zekere mate, maar inderdaad: Alles kan beter.

de haan 3 feb. 10

nultolerantie en leerzorg

Wed, 03 Feb 2010 08:40:23 +0100

over nultolerantie en zorgbeleid

Twee dingen vechten om voorrang in mijn hoofd. Bij het doorbladeren van de kranten word ik vandaag getroffen door deze zin. Kuregem krijgt maar aandacht als er dergelijke incidenten gebeuren.

Dit vat perfect de Brusselse problematiek samen. Neem een dagtrip naar onze hoofdstad en kijk er even rond, weg van de Grote Markt. Je zal merken dat zelfs langs de statige boulevards er, ooit prachtige, huizen en woonblokken staan te verkrotten. In de achterbuurten is het nog erger: je kan in de omgeving van het Vossenplein eens gaan kijken. Al jaren wordt ons land bestuurd met rustige vastheid zoals Herman van Rompuy dat noemde maar in de praktijk betekent dit dat aan dringende noden geen gevolg wordt gegeven.

Daarom spreek ik liever over onze jonge schoonmaakster. Die geeft les in de school van haar kinderen. Dat wil zeggen: ze is samen met andere ouders ingeschakeld in een project van leerzorg onder leiding van de zorgcoördinator. De klassen worden ingedeeld volgens leesniveau en de ouders komen op een speelse manier leesoefeningen geven, aangepast aan het niveau van de groepen. In een klas kunnen er 3 tot 5 verschillende niveaus zijn, wat het voor de onderwijzeres onmogelijk maakt om iedereen te bedienen volgens de eigen capaciteiten. De bedoeling is uiteraard het zitten blijven terug te dringen en zoveel mogelijk leerlingen mee te nemen naar het volgende jaar.

Ik vind dit schitterend om twee redenen. Het drukt een directe betrokkenheid uit van de ouders, en mogelijke problemen worden opgevangen alvorens ze te erg kunnen worden.

Dit is het tegenovergestelde van een incidentenbeleid: hier wordt voorkomen dat er problemen ontstaan.

Ik zal nogmaals herhalen wat Frank Vandenbroucke als minister van onderwijs zo vaak heeft gezegd: kansarmen hebben behoefte aan succesverhalen. Of succeservaringen.

Hier ben ik het volkomen mee eens: wie niet door de natuur is begenadigd of wie in moeilijke omstandigheden moet opgroeien die kan gestimuleerd worden door positieve ervaringen op het eigen niveau. Een getuigschrift of diploma halen is zon succesverhaal en dat begint al in de lagere school die terecht de basisschool wordt genoemd: als deze basis wankel is dan kan er niets op gebouwd worden.

Wat onze schoonmaakster mij vertelde, geeft aan dat er niet zodanig veel nodig is om tot verbetering te komen: wat inzet van vrijwilligers en een organisatievorm die daarvoor openstaat.

Dit is hoopgevend nieuws en bij alle sombere berichten mag dit ook eens worden vermeld, dacht ik zo.

de haan 3 feb. 10

de Bronx in Brussel

Tue, 02 Feb 2010 09:13:37 +0100

Klik hier