Squonk's Musical Box

Klara Amadeus Mozart

Thu, 19 Jan 2006 22:52:48 +0100

Op 27 januari is het precies 250 jaar geleden dat een van de grootste componisten ooit geboren werd: Wolfgang Amadeus Mozart. En voor die gelegenheid haalt Klara de grote middelen boven. Vanaf morgen 20 januari om 9u, en gedurende 10 dagen, zenden ze alles uit wat Mozart ooit gecomponeerd heeft. Tien dagen Mozart de hele dag (en nacht)! Voor de enen een zegen, voor sommigen misschien van het goede teveel...

Het is in elk geval wondelijk hoe de muziek van een man die zolang geleden leefde, en dan nog niet eens zo lang, nu nog steeds zovele mensen vreugde kan bezorgen. Ook ik heb Mozart leren appreciëren. In mijn jongere dagen vond ik zijn muziek maar niets, ik wou "serieuzere" dingen zoals Stravinsky, Bartok, Mahler, en als het dan toch klassiek moest zijn, Haydn. Maar intussen weet ik wel beter. De hiervoor genoemde componisten staan nog steeds hoog op mijn lijstje, maar Mozart heeft daar nu ook zijn onbetwistbare plaats verworven.

Voor wie Wolfgang Amadeus nog niet goed kent, is het initiatief van Klara dus een buitenkansje. En vermits je steeds weer leest dat de muziek van Mozart goed zou zijn voor de ontwikkeling van kleine kinderen, zal ons baby'tje (al vier maand en half nu...) de komende dagen in een bad van Klara Amadeus Mozart ondergedompeld worden!

Zalig Kerstfeest!

Sun, 25 Dec 2005 10:49:52 +0100

Eindejaarsoffensief

Thu, 10 Nov 2005 23:25:04 +0100

Het leven met een baby van twee maand is zalig, maar ook vermoeiend en tijdopslorpend. Vandaar de lage frequentie op deze blog. De beloofde bespreking van de laatste Mike Oldfield blijft voorlopig uit (in het kort: knappe momenten, maar geen meesterwerk).

Verder lijkt het eindejaarsoffensief zo stilaan op gang te komen. De nieuwe interessante CDs druppelen zo geleidelijkaan mijn collectie binnen en wachten op beluistering en bespreking. Om jullie een idee te geven van wat er zoal op stapel (en op mijn mp3-speler) staat:

Na jàààren wachten is hij er eindelijk: de nieuwe van Kate Bush, "Aerial"
De vierde solo-CD van Tomas Bodin, klavierspeler van The Flower Kings, "IAM"
Pallas: "Dreams of Men"
Kaipa: "Mindrevolutions"
Het nieuwe project van Arjen "Ayreon" Lucassen, Stream of Passion, met "Embrace the Storm"
En tot slot de CD waar ik deze week quasi ononderbroken naar luister: "?" van Neal Morse. Ik kan nu al zeggen dat het een meesterwerk is (nog maar eens)!

Hopelijk zal ik in de komende dagen en weken wat meer tijd vinden om mijn indrukken bij deze CDs neer te schrijven. Tot dan...

Coming soon - Mike Oldfield: Light + Shade (2005)

Thu, 29 Sep 2005 22:43:02 +0200

Mike Oldfield neemt een bijzondere plaats in mijn muzikale hart in. Het is immers dankzij een toevallige kennismaking met een track uit zijn "Incantations" op een vrije radio, lang geleden in 1983, dat mijn liefdesgeschiedenis met symfonische en progressieve rock begonnen is. Bij elk nieuw album ben ik dan ook vol verwachting.

Nu zijn niet al zijn albums meesterwerken, verre van. Maar de man heeft in zijn carrière al heel wat prachtige muziek gemaakt. Te beginnen natuurlijk met het overbekende "Tubular Bells" (1973). Het hoger vermelde "Incantations" (1978) staat begrijperlijkerwijze ook hoog in mijn lijstje. Dan zijn er bv. nog "Crises" (1983) en "The Wind Chimes", het lange instrumentale stuk uit "Islands" (1987). Recenter bevalt ook "Songs from Distant Earth" (1994) me zeer goed.

En deze week kwam dus de nieuweling "Light + Shade" uit, meteen een dubbel-CD. Ik heb hem vandaag gekocht en net naar mijn mp3-speler gecopieerd. De komende dagen zal ik hem met aandacht beluisteren, en zodra ik er me een mening over gevormd heb, krijgen jullie die hier te lezen. Tot dan.

Pendragon: Believe (2005)

Thu, 15 Sep 2005 23:34:11 +0200

Zoals beloofd volgt hier dan mijn bespreking van het nieuwste album van Pendragon, "Believe". Ik heb het nog maar enkele keren beluisterd, dit zijn dus redelijk frisse eerste indrukken.

Pendragon is een van die groepen die ik al jaren een warm hart toedraag. Zij waren bij die weinigen die in dat absolute dieptepunt voor mijn geliefde prog, midden de jaren tachtig, het genre staande hielden en nieuw leven inbliezen, samen met Marillion en IQ. "The Jewel" (nu verkrijgbaar in een geremasterde versie) was toen een van mijn favoriete LPs. En sinds die tijd ben ik trouw al hun nieuwe studioplaten blijven kopen, al oefenden ze niet alle diezelfde betovering uit als het eerste album.

Wat kan ik nu zeggen over de nieuwste, die verschijnt twintig jaar na hun eersteling? Dat een een goede plaat is? Dat is het zeker. Dat het typische Pendragon is? Absoluut, de liefhebbers zullen aan hun trekken komen. De overwegend melancholische sfeer, de typische sound, akkoorden, zangerige gitaarsolo's en de ietwat zeurderige stem van Nick Barrett, allemaal uiterst herkenbaar. En toch zijn er ook een aantal elementen die we minder gewoon zijn, en die het totaalbeeld komen verrijken. Zo waande ik mij in het begin van de plaat even bij Clannad. Die Keltische invloed heb je ook in het eerste deel van de "epic" van de plaat, "the wishing well", maar hier denk ik eerder aan Enya.

Laten we het even over die "epic" hebben. Echt episch van karakter is hij niet, het is eerder een suite van vier opeenvolgende delen die in elkaar overlopen. Het eerste deeltje, "for your journey", is een opeenvolging wan zweverige synth-akkoorden met een ijle vrouwenstem (het "Enya"-effect) en gesproken tekst. Het tweede deel, "sou' by sou'west", vind ik een van de hoogtepunten van de plaat. Bij het begin klinkt het even als recente Camel en ook verderop soms nog, af en toe is het werkelijk heel mooi en ontroerend. Zo is er ook die prachtige passage op twee klassieke gitaren, een beetje à la Steve Hackett. Na een overgang met akoestische gitaren maken we in het derde deel, "we talked", kennis met een atypische Pendragon, veel meer rock met een stevige gitaar. Op een zeker moment moest ik zelfs heel even aan Aerosmith denken, kan je nagaan... De suite eindigt met "two roads", opnieuw via akoestische gitaren naar een toch wat epische afsluiter.

De rest van de plaat, die een goede 51 minuten duurt, bestaat uit nog vijf nummers waar ook soms nog verrassende passages in voorkomen, zoals eentje die zweemt naar de flamenco. Al bij al een plaat die de moeite waard is, en die bij herhaald beluisteren zeker zal groeien!

Coming soon: Pendragon: Believe (2005)

Mon, 12 Sep 2005 23:35:56 +0200

Vandaag gekocht, de laatste nieuwe van Pendragon. Reeds op mijn mp3-speler gezet, maar nog niet beluisterd. Hopelijk weldra een bespreking, als de taken van mijn recente vaderschap me daartoe de tijd laten (wat minder evident blijkt dan ik verwacht had...)

Gilbert & Sullivan: H.M.S. Pinafore

Tue, 23 Aug 2005 21:16:21 +0200

Klara verwent mijn oren weer vanavond, met de uitzending van een concert van de BBC Proms van 19 juli van dit jaar (tijdelijk te beluisteren via de link). Het hoofdbestanddeel van dit concert was de concertante uitvoering van "H.M.S. Pinafore" van Gilbert and Sullivan. Als ik hiernaar luister, kan ik niet anders dan totaal goedgehumeurd worden.

Ik heb de operettes van het beroemde Engelse duo enkele jaren geleden ontdekt. Toen ik jonger was, keek ik neer op dit soort muziek, maar ik heb sindsdien (gelukkig voor mezelf) mijn oordeel grondig herzien. Dit zijn soms echte meesterwerkjes, pareltjes van typisch Engelse humor. Als je dit hoort, voel je af en toe al Monty Python onder de oppervlakte. En dat op het einde van de 19de eeuw. Weliswaar mis je heel wat van de finesses en toespelingen als Engels niet je moedertaal is. Daarom is het ook nuttig eens een CD-opname op te snorren met het volledige libretto in het inlegboekje. Ik moet soms werkelijk hard lachen tijdens dit concert (net als het publiek overigens). De muziek is vrij eenvoudig van opzet, maar bevat een aantal absolute "oorwormen".

Concert- en CD-opnamen zijn goed, maar zo'n operette live meemaken is natuurlijk nog heel wat leuker. Ik heb het geluk gehad tijdens mijn bezoeken aan Londen twee van hun operettes te zien. Eerst "The Pirates of Penzance", en een paar jaar later "The Mikado". vooral deze laatste voorstelling is een fantastische herinnering voor mij en mijn liefste. Ik hoop dat ik (als heel die terroristische gekte wat voorbij is) de kans krijg om er nog te zien, zoals deze Pinafore.

Intussen is dit, zoals ik wel vaker zeg, een goede tip om je muzikale horizon wat te verbreden. Je kan er maar wel bij varen. Lachen is altijd gezond!

Sennheiser RS-130

Thu, 16 Jun 2005 22:42:22 +0200

Zoals je uit deze blog wel zal begrepen hebben, luister ik zeer veel naar muziek. Het is dan ook logisch dat ik aandacht besteed aan de apparatuur die dit muziekgenot mogelijk maakt. Ik heb al vaak verwezen naar de mp3-speler die ik voor mobiel luisteren gebruik. Maar thuis is het natuurlijk aangenamer om op een degelijke installatie te luisteren. De mijne is intussen zo'n 10 jaar oud, minimalistisch in gadgets maar goed qua klank, van het Engelse merk NAD. Ik ben er zeer tevreden over, en heb voorlopig niet de minste behoefte om er iets aan te veranderen.

Voor de huiselijke vrede is het echter soms aangewezen om iets discreter naar bepaalde CDs te luisteren. Daarvoor zijn er gelukkig hoofdtelefoons. Ik moet zeggen dat ik een zwak heb voor die dingen, en dat ik me dan ook geregeld laat verleiden om er eentje bij te kopen. Ook al omdat ik steeds op zoek ben naar een kwalitatieve oplossing voor mobiel gebruik. Daarvoor ben ik bij de Sennheiser PX-100 beland, zeer goede kwaliteit voor een zeer redelijke prijs (zo'n 40). Sennheiser is trouwens het merk dat mijn voorkeur wegdraagt als het op hoofdtelefoons aankomt.

Nu was ik nog op zoek naar een goed draadloos model. In bepaalde situaties kan dat handig zijn. Ik had er in 1998 wel al eentje gekocht, maar was daar niet echt tevreden mee, vooral omwille van de noise gate, die de neiging had om bij stille passages de klank af te snijden. Vooral bij klassieke muziek is dat enorm storend.

Onlangs las ik in het Franse muziektijdschrift Diapason een vergelijkende test van draadloze hoofdtelefoons. En de winnaar van die test was een recent model van mijn favoriete Sennheiser, de RS-130. Maandag ben ik dan voor de verleiding bezweken en heb ik er zo eentje in huis gehaald. Eerst werd mijn geduld nog op de proef gesteld: de batterijen moesten eerst 16 uur opladen... De volgende dag was dan het grote moment: de eerste luistertest. En gisteravond heeft hij ook met glans de afwastest en zelfs de stofzuigtest doorstaan. Ik denk dat ik er nog veel plezier aan zal beleven.

P.S. Voor wie geïnteresseerd is in hoofdtelefoons, kan ik zeker de site van HeadRoom aanraden. En ook Dan's Data heeft een aantal leuke besprekingen van hoofdtelefoons (scroll naar beneden tot de sectie "Speakers and Headphones").

Kino: Picture (2005)

Thu, 02 Jun 2005 22:32:28 +0200

Yossif Ivanov

Tue, 31 May 2005 22:11:02 +0200

Vorige week er bloggingsgewijs even volledig uit geweest, omdat ik van maandag tot zaterdag de Koningin-Elisabethwedstrijd voor viool gevolgd heb. Hoofdzakelijk op Klara, en de laatste avond op Canvas. Zo heb ik dus de prestatie van onze veelgeprezen Belgische kandidaat Yossif Ivanov kunnen zien, en ik was inderdaad onder de indruk. Zijn tweede plaats is ruimschoots verdiend, hij had volgens velen zelfs eerste moeten eindigen. Maar aan dat soort discussies waag ik me liever niet.

Exact 25 jaar geleden nam mijn grootvader zaliger me als 16-jarige mee naar de finale van de Elisabethwedstrijd voor viool, de enige keer overigens dat ik die live meegemaakt heb. Het was een boeiende ervaring. Mijn mooiste herinnering is het opgelegde werk van toen, het prachtige eerste vioolconcerto van Frédéric Van Rossum. Bevreemdend als je bedenkt dat Ivanov toen nog lang niet geboren was...

The Musical Box: The Lamb Lies Down on Broadway

Thu, 19 May 2005 22:35:56 +0200

Wachtend op het lam...

Wed, 11 May 2005 22:45:06 +0200

In juni vorig jaar was ik de dolgelukkige getuige van twee concerten van de Genesis tribute band "The Musical Box", de reconstructies van de "Foxtrot" en "Selling England by the Pound" concerten (zie ook mijn commentaren toen). Een unieke gelegenheid voor wie er, zoals ik, niet bij was toen de originelen hun optredens deden... En morgen zijn ze opnieuw in de Ancienne Belgique met hun meest ambitieuze project: een nauwkeurige reconstructie van "The Lamb Lies Down on Broadway". Ik kijk er echt naar uit, net zoals mijn vriend Jan en een paar collega's, die ook van de partij zullen zijn. Commentaren volgen zeker! En voor wie er morgen niet bij kan zijn, overmorgen doen ze het nog eens over...

Philippe Catherine te gast bij "In de club"

Tue, 10 May 2005 21:14:05 +0200

Op dit ogenblik is Philippe Catherine, een van onze allergrootste Belgische muzikanten, te gast bij "In de club" op Radio 1. Naar aanleiding van een nieuwe CD die hijgemaakt heeft met Bert Joris en het Brussels Jazz Orchestra: "Meeting Colours". En weeral een CD voor op mijn verlanglijstje!

Coming soon - Kino: Picture (2005)

Mon, 09 May 2005 22:04:48 +0200

Sinds een week volop aan het beluisteren... Bespreking volgt weldra, maar ik kan in elk geval al zeggen dat het een aanrader is!

The Watch: Vacuum (2004)

Fri, 29 Apr 2005 23:07:10 +0200

Vandaag zat er een pakje in de post, waar ik al enige tijd ongeduldig zat op te wachten. Ik heb namelijk een paar weken geleden, met enige vertraging, mijn lidmaatschap van onze nationale Prog-Nose nog maar eens met een jaartje verlengd (kan ik ieder rechtgeaard prog-liefhebber aanraden; voor meer gegevens zie hier). Als je een lidgeld van 20.- betaalt, kan je een CD kiezen, zodat je je lidgeld eigenlijk zo goed als recupereert. De vorige beide jaren had ik telkens een CD van Glass Hammer gekozen, waarover ik vroeger al geschreven heb. En vandaag kreeg ik dan eindelijk mijn CD voor dit jaar.

Het gaat om "Vacuum", de recentste CD van de Italiaanse groep "The Watch". Ik was er zeer benieuwd naar, omdat ik hub vorige, "Ghost" uit 2001, zeer goed vond, en de kritieken op deze plaat ook weer zeer positief waren (zie bv. op die van Prog-Nose [9/10] en DPRP [8/10]). Van "Ghost" las ik in een bespreking ooit "dat dit het beste album is dat Genesis nooit maakte", en daar ben ik het volkomen mee eens. De muziek van The Watch lag er volledig in het verlengde van de muziek van Genesis uit de periode van "Foxtrot". En ze was geen slap afkooksel van het grote voorbeeld, neen, het waren volwaardige en originele composities die het hoogst originele idioom verder exploreerden, met alle vertrouwde klanken, zowel in instrumentarium (mellotron, orgel, twaalfsnarige gitaren, baspedalen, en ga zo maar door) als zelfs de zanger, die ongelooflijk als Peter Gabriel klinkt, en ook nog eens dwarsfluit speelt.

Wat kan ik nu zeggen over de nieuweling? Ligt de muziek nog altijd in het verlengde van Genesis begin jaren 70? Zeker. Is het goede muziek? Absoluut! Wordt het dan niet wat eentonig of repetitief? Nee, want ondanks de overduidelijke continuïteit, zit er toch ook evolutie in hun muziek. De plaat klinkt niet alleen productioneel beter dan de voorganger, ook stylistisch zijn er toch nieuwe elementen opgedoken. In sommige nummers duiken zelfs modernere klanken en stijlelementen op, die afwijken van het grote voorbeeld, maar toch in het totale sfeerbeeld passen.

Ik ben intussen aan mijn derde opeenvolgende beluistering toe vanavond, en ik denk dat deze muziek een belangrijkdeel van mijn weekend zal kleuren. Een aanrader!