Same world, different look

De nieuwe levensstijl

Thu, 04 Feb 2010 21:43:59 +0100

Vanavond was het editie drie van Yves-night.
Net de auto binnengereden, en de motor van de garagepoort haast zich om z'n werk te vervolledigen. Ondertussen gaat de gsm uit en trek ik de stekker uit de vaste telefoon. Zo ben ik alvast lekker op m'n gemak. Gisteren een ovenschoteltje gemaakt, én de afwas reeds gedaan zodat vandaag puur genieten werd. Schoteltje in de combi-microwave en ondertussen één van m'n lievelingsseries gelanceerd.

Aaaarrch;..zalig;
Na het nieuws dan even muziek gespeeld om dan in een stil salon in de zetel te ploffen en even een leuk spelletje te spelen: ken je psy. Ik besloot maar m'n eigen schrink te spelen en al snel voelde ik een drang in me. Neen ik moest niet dringend plassen ofzo; ik wil gewoon minder angstig zijn, en meer leven, soms zelfs op 'n lichtjes impulsieve wijze. Hm kan ik me daarmee verzoenen stelt de twijfelaar in me.
Tuurlijk kan dat. Als je het maar écht wil. Daar gaan we voor!

Ondertussen rijzen een paar id-tjes voor m'n toneelstuk dat nu toch vrij snel vorm moet krijgen, of ik zal het anders zeggen: een andere vorm. Het verhaal was tot nu toe wat flets, ook al was het de bedoeling van er een doordenker van te maken. Kben er nog niet helemaal uit, maar kom hopelijk behaal ik m'n doel.

Je hebt vast het voorlaatste berichtje hier gelezen, dat ivm een seksvriendje. Waarom weet ik niet, maar iedereen dacht dat ik zulk vriendje had. De tekst begon nochtans met een duidelijke "stel".
Eigenlijk wel leuk dat velen onder jullie bovenstaande mening hadden, want eigenlijk klopte het ongeveer. Een seksvriendje...iemand dat je leert kennen maar waarvan je weet dat het niets wordt. Geen zware relatie met plichten, zorgen en ok ook zeer leuke momenten. Gewoon: je weet beide waavoor jullie band staat en dat schept geen problemen. Leuk toch? Wel ook al vond ik het best "sletterig" klinken in het begin; ik kon al snel met de idee leven. Het dan maar es proberen? Waarom niet?!

Vrijen met een kerel waarmee ik geen relatie heb, laat staan er een zou mee beginnen of waar er ook maar een schijntje van kans in die richting is...het is vrij nieuw voor me. Ok, laten we even de eerste dates vergeten waar het verkenningswerk tot z'n recht komt...
Seks gewoon voor de fun; het leek me leuk. En toch voelde het achteraf niet helemaal zo. De volgende ochtend ieder gewoon z'n eigen weg en mekaar weer niet horen voor een aantal dagen tot één van de twee letterlijk weer met een broek vol goesting zit...het zegt me eigenlijk niets!

Ok Yves, dat weet je nu ook weer. Goed zo. Je hebt het geprobeerd en het laat je eenbeetje koud? Maakt toch niet uit? Neen inderdaad niet.

En stel nu es dat ik een leuke kerel op een fuif ofzo tegenkom
én ik zie hem zitten
én hij ziet me zitten
én het is praktisch haalbaar om bij één van beide te blijven "slapen"...

Tja waarom zou ik in godsnaam de handrem optrekken?? Over 'n stomme act gesproken.
Het gras lijkt altijd groener aan de overkant, en die nieuwe kerel lijkt altijd wel leuker dan de vorige.

Waar komt het dus allemaal op neer? Doe waar je zin in hebt, en laat vooral die handrem los! Beide handen op het stuur, en je rechtervoet op het gaspedaal.

De EEM, mét z'n voor- en nadelen

Sat, 23 Jan 2010 16:11:46 +0100

Het bestaat, zeker binnen de holebigemeenschap: de exta-emo-mens, of afgekort EEM.
Hm wat is dat voor iemand?
Heel makkelijjk: De EEM is iemand die zich in de loop der jaren door z'n emoties heeft laten leiden.
Doen we dat dan niet allemaal?
Jah tuurlijk, maar niet in dezelfde mate als de EEM. Een "normale" mens laat z'n gevoel eerst beslissen welke kant hij opwil. Dan komt de rede, het rationele. Dat rationele kan z'n veto dan inroepen om de normale mens van gedacht te doen veranderen. Zo beschermt de mens zich tegen pijnlijke aanvallen van z'n medemensen.
Bij de EEM zit het allemaal moeilijker in mekaar, of nét niet? De structuur achter het maken van keuzes zit veel simpeler in mekaar daar er maar sprake is van één recther, één beslisser. Helaas is die beslisser het gevoel. Vaak hoor je vertellen dat het enige dat ons van dieren scheidt ons emotief kantje is. Wel bij de EEM zijn het puur die gevoelens/ dat emotieve kantje die instaan voor z'n beslissingen.

Uiteraard resulteert hieruit een niet-stabiele levenswijze, met al evenmin stabiele beslissingen. Bij wijze van spreke kan er op ieder moment teruggekomen worden op gemaakte beslissingen. De doorgehakte knoop kan zogezegd terug aan mekaar geknoopt worden.
Na een bepaalde tijd begint de EEM toch gaan in te zien dat het laten leiden door gevoelens je in deze westerse maatschappij zwaar psychisch letsel kan opleveren.
Dan gaat de EEM in veiligheid, en wil een muur om zich heen metsen; niemand mag z'n hoofd nog binnen, puur uit zelfbescherming. De EEM durft ook geen mening meer te geven, en wordt op sociaal vlak zéér onstabiel.
Meestal volgt hierop een tegenreactie. De EEM wil niet langer in z'n schelp blijven zitten. Hij moet daadwerkelijk knopen doorhakken en zich neerleggen bij de gemaakte keuzes. Terugkomen op het verleden is geen optie. De EEM komt in conflictsituaties terecht die hij eigenlijk niet wilt, en waarvan hij ook het ontstaan niet kan vatten vanwege z'n emotionele kijk op de wereld.
Keuzes maken vergt slachtoffers, en als dat slachtoffer dreigt vriendschap te worden is de EEM helemaal van de kaart. Langst één kant wil de EEM geen EEM meer zijn maar gewoon mens. Langst de andere kant wil hij daarvoor niks opofferen; zeker geen vriendschap.

Toch even vermelden dat een EEM ook z'n voordelen heeft:
Je kan dagdromen als geen anders
Je kan de zotste dingen in je hoofd laten afspelen
Je kan de wereld verkennen door eigenlijk op je stoeltje te blijven zitten
Je kan wenen en lachen op commando

De vraag is alleen of de EEM keuzes zal willen maken. Zal hij kiezen voor z'n zelfgeluk, of voor het vermijden van slachtoffers?

Happy go Lucky - Polarkreis 18

Je gevoelens voor zijn

Sat, 16 Jan 2010 23:04:47 +0100

Er is zo één of andere leer
Een leer die je leert je tegen jezelf te beschermen
Zo hoeven andere mensen dat niet meer voor jou te doen
Want dat voelt kinds aan; t'is net of je een voogd hebt op volwassen leeftijd

Die leer bestaat erin je gevoelens voor te zijn.
De vraag is alleen of, door je gevoelens voor te zijn, je je "ik" niet buiten spel zet
Nu hoor ik een superrationeel, maar eigenlijk heel emotioneel, iemand zeggen dat jezelf buiten spel zetten soms goed is; om je te beschermen natuurlijk...Zolang het maar tijdelijk is.

Zullen we een tegen-jezelf-beschermingsvoorbeeld aanhalen?

Stel je schouder kriebelt.
Dan worden je zintuigen geprikkeld.
Je voelt de kriebel.
Automatisch storten je gevoelens zich op die kriebel en geven hem het "dit is onaangenaam"label.
Je wil dus meteen gaan krabben.

Waaruit bestaat de taktiek nu?
Nét na de prikkeling door je zintuigen opgevangen te hebben, laat je jezelf toe om na te gaan wat die prikkel bij je oproept. Met andere woorden: je gaat na wat je gevoelens je vertellen over die prikkel. Wanneer je dat weet, kan je jezelf gaan analyseren; Waarom voelt het jeuken als onaangenaam?
En na een tijd, gaat je zin om te krabben gewoon weg.

De eerste vraag is, of je door je gevoelens voor te zijn, je je eigen "ik" niet ontloopt of terugdringt, versmacht.

De tweede vraag is waarschijnlijk de belangrijkste: Kan je je tegen jezelf beschermen, als je eigenlijk niet wil beschermd worden.
Kan je je tegen jezelf beschermen wanneer je zodanig veel om iemand geeft, dat je er graag voor lijdt.

Seksvriendje

Mon, 11 Jan 2010 14:50:47 +0100

Klik hier

Hoe ik het zag

Wed, 06 Jan 2010 09:27:50 +0100

Wel grappig in een zekere zin:

Je weet wel, m'n eerste liefje...we bleven altijd in vriendschapsverband. Ook al voelde ik goed aan dat hij meer verwachtte van die vriendschap als ik.
Ik voelde me goed bij "eens afspreken zo om de 6 maand", omdat ik na die periode zoiets had van "hm, hoe zou het nu met B zijn?". Interesse gewekt; tijd om af te spreken. Dit is hoe ik het zag.

Wel verleden week stuurde ik een berichtje via Facebook om nog eens samen te komen.

Zijn antwoord klonk:

"Zouden we dat wel doen? Ik denk dat we mekaar vergeten zijn."

Wel wat ik meteen dacht was: WE zijn mekaar niet vergeten, jij bent mij blijkbaar vergeten.

Op zich is daar natuurlijk niks mis mee, en ik verwijt hem ook niks. Maar dit is het bewijs dat wanneer je laat aanvoelen wat je wil en wat niet er vrienden sneuvelen. Want doe je dat niet, hebben die vrienden je graag omdat je samen wat gemeen blijkt te hebben. Maar toon je dan je ware aard, toon je waarvoor je staat, wat je wil en wat niet, kan die band ten water gaan.
En dat is nét in deze situatie het geval.

Zoals reeds gezegd, kwalijk nemen doe ik niet. Uiteindelijk hebben we mekaar nooit kwaad aangericht, en hoop ik hem nog op een fuif kunnen dag te zeggen en er wat mee staan babbelen, net als...kennissen dan. Niet?
Ik toonde waarvoor ik stond, hij waarvoor hij stond.
No match? So be it.
En toch voel ik dat dit me kwalijk gaat genomen worden.
Waarom zou ik hem dan nog een kerstkaartje schrijven? Waarom zou ik hem op Facebook laten staan, als hij mij toch vergeten is? Welke waarde heeft die virtuele Facebook-vriendschap dan nog, en welke waarde heeft dat kaartje? Juist ja, de waarde van de produktiekost. En welke waarde heeft een Facebook-vriendschap trouwens, maar dit even ter zijde.

Ieder volgt z'n eigen pad, en soms kruist het dat van een ander. Beide paden kunnen voor de rest van het leven samenlopen, of ergens weer scheiden.

Ieder staat waarvoor hij is.

Wegen scheiden.

En afscheid is nooit leuk.

Mijn arena

Wed, 06 Jan 2010 08:58:15 +0100

Dit is mijn arena
Hier wordt niet mee gesold
Hier blijf je buiten tenzij je me op de juiste plaats raakt, positief gezien.
Ik baken m'n territorium af, zou je nog niet weten waar je grenzen liggen.
Die heb ik nooit duidelijk gemaakt? Laat me nu niet lachen!
Iemand met morele verplichtingen weet de bakens liggen!

Vroeger kwam je hier binnen zonder boe of bah.
Morgen zal je eerst aanbellen, en je voeten afvegen aan m'n mooie mat.
Als de deur dan al open gaat mag je binnen.
En zelfs dan voel ik me verplicht je te melden dat ik het veto hou.
Ik smijt je buiten wanneer je m'n voeten gaat uithangen.

Je zal verschieten.
Ik ook.
Maar zo is het beter.
Zo kwel je me minder.
Zo ben ik de "ik" die ik ben.

Dit is mijn arena.
Even de zones van het "ik"-zijn afbakenen.
Wat wil jij in mijn arena komen zoeken?
Wil je 'n bommetje komen leggen?
Waarom zou je dat doen?
Gewoon omdat je geen enkele morele verplichting meer kent?
Gewoon omdat jij voorgaat en de rest maar moet volgen?

En wil je nu van mijn mat gaan?

Het verhaal van de lat en de mortel

Sun, 03 Jan 2010 22:01:46 +0100

Ik zou jullie allen een spetterend 2010 kunnen wensen, maar dat is zo "cliché", ook al wens ik iedereen veel geluk en 'n goede gezondheid. Bon, dan is dat ook weer gedaan lolz (ben nooit goed geweest in zulke wens-uitingen).

Hm, op immo-gebied zijn er veel vraagtekens tegenwoordig. Kheb ergens 'n bouwgrondje te koop gezien, niet té duur, niet té groot, maar de vraag of het financieel haalbaar is, spoort constant door m'n hoofd. Bouwbedrijven aflopen, aannemers contacteren, allemaal nieuw voor mij.
Het lijkt wel een grote spiraal: om te weten of ik het financieel aankan, moet ik een aantal richtprijzen hebben voor bv een ruwbouw, ramen, een dak etc. Maar blijkbaar nemen vele aannemers in ons land zo veel hooi op hun vork aan het nemen, om geen dag zonder werk te vallen, dat ze je in de kou laten staan. Ze beloven je een offerte op 7 dagen en al snel blijkt dat ze voor jou gewoon geen tijd hebben. Je zal een aantal maand moeten wachten, maar die bouwgrond...die blijft niet voor eeuwig te koop. Stel je voor; je koopt een bouwgrond en dan blijkt uit de offertes die je (misschien) krijgt van de aannemers dat je geen huis aankan...En dan de room in de soep: het is soldenperiode nu. Als ik meubeltjes wil kopen voor m'n huidige woning, moet ik snel weten of ik hier blijf of niet...hm...lastig allemaal.

En hoe zit het emo-vlak?
Wel op emo-vlak gaat het vanavond heel goed.
Het voelt wat onwennig aan, maar het feit dat m'n ex en ik nu gewoon "vrienden" zijn laat zich meer en meer voelen. Gevoelens ebben weg, en wat overblijft is een klassieke vriendschapsband die op zichzelf soms goed verscholen zit; je moet hem terug in het leven roepen om hem verder te laten bestaan. Wat ik daarmee bedoel? Wel er ontstaat een soort van stilte, die noch hij, noch jij voelen aankomen. En toch nestelt ze zich tussen jullie. De wegwerken, da's de boodschap. Maar no worries; dat komt allemaal goed.

Na een dagje met de broers bij de ouders doorgebracht te hebben, zit ik nu hier thuis al het lekkers van de dag te verteren. Onbewust werden er voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar. En express legde ik de lat niet té hoog; dat is al 'n eerste resolutie. De tweede bestaat erin wat positiever naar de dingen te kijken, en de derde is van meer het stemmetje in m'n hoofd te volgen; dat stemmetje is wat iedereen zo antropologisch omschrijft als "je hart". Gisteren merkte ik voor het eerst dat dat stemmetje volgen zo z'n positieve kanten heeft; je weet dat je voor jezelf opkomt, en dat dat stemmtje vaak gelijk heeft. Het heeft ook niet al-tijd gelijk; dan komt het moeilijkste: wanneer mag je het stemmetje opzij duwen en je ding doen? Wel ehm...wanneer je dat zelf wil? Het maakt het leven er een stuk makkelijker op, simpeler, niet?

Het leven kan prachtig zijn; je moet het alleen maar zien!

Maand van het Besef

Mon, 21 Dec 2009 21:22:08 +0100

Ik kijk even naar m'n laatste post. Die dateert blijkbaar al van 23 november, da's bijna één maan geleden! Amai tijd gaat snel, en zeker deze wintermaand december. Niet alleen zijn de dagen kort, ze gaan ook gewoon supersnel voorbij.
Is het toeval dat deze post op de kortste dag van het jaar de ether in gaat?

Op een maand tijd gebeuren er heel veel dingen. December 2009 wordt misschien wel de Besef-maand van het oneven jaar in kwestie. Sommige dingen, die waarschijnlijk voor anderen supersimpel zijn, werden voor mij duidelijk. Zij die na het lezen van volgend lijstje zoiets hebben van "hm, wist ge dat dan nog ni? Wat zijde gij voor ne rare?": prijs u gelukkig dat jij hier nooit problemen mee had.

Wat is er zo allemaal "beseft" deze maand:

- Hoe goed mensen je ook kennen, keuzes dien je altijd zelf te maken. Je kan die mensen wel om raad vragen, maar jij moet de knopen doorhakken
- Die keuzes moet je maken vanuit een stemmetje diep in jou, dat je zegt wat je beter wel en beter niet zou doen
- Dat stemmetje kan zich vergissen. Je leven kan dus een totaal andere kant uitgaan door dat ene stemmetje. Je mag nog zo goed als je wil dat stemmetje proberen te versmachten, het blijft er altijd, want dat stemmetje is gewoon wie jij bent
- Als je lang met iets in je hoofd zit, zit er iets niet goed. Als je bv. twijfelt of die ene aankoop de goeie was, en die vraag rijst maanden en maanden lang door je hoofd, weet je dat er wat mis is.
- Hoe goed je mensen ook kent, enkel de meest close vrienden laten het achterste van hun tong zien
- Vrienden zijn superbelangrijk in je leven, ze zijn een reflectie van wie je bent
- Soms mag je nog zo goed je best doen als je wil: vrienden komen en gaan. Sommige blijven en anderen gaan. Om diverse redenen.

Hm, zo zou ik nog even kunnen doorgaan. Freud van 'n paar posts geleden zou content zijn. Overmorgen zie ik die trouwens weer; kben es benieuwd naar z'n bemerkingen over dit schrijven.

Je ziet het; het leven draait constant om keuzes maken. En in plaats van dagen, maanden en jaren na te denken over hoe je die knopen moet gaan doorhakken, volg je gewoon beter "je hart", zoals de mensen zeggen. Je hart staat dan voor dat kleine mannetje ergens in je lijf.

En dat kleine mannetje heeft gelijk, meestal toch...

Een speciale beste vriend

Mon, 23 Nov 2009 01:09:46 +0100

Ook jij gaat je waarschijnlijk in deze situatie herkennen, toch als je al het geluk hebt gehad een vriendje gehad te hebben:

De relatie loopt op de klippen, maar je blijft "beste maatjes".

Wel, mijn vraag is nu: denk je dat je er goed aan doet beste maatjes te blijven?

Vanwaar de vraag, zal je denken...
Wel heel eenvoudig; uit eigen ondervinding.
Ik mis m'n ex, m'n vriendje, m'n lover, m'n lieve schat, m'n puppie.
Ok, ik heb een soort van kwaadheidsgevoel tegenover hem. Het is tijdelijk, dat besef ik, en vanwaar dat gevoel komt weet ik ook niet. Het hoort bij het verwerkingsproces zeker? Waarom zou ik trouwens kwaad zijn? Ksnap mezelf soms niet...

En toch...telkens ik hem zie vloeit de kwaadheid weer uit m'n lijf. Telkens hij me tegemoet komt, of me een knuffel geeft is hij weer die ene kerel waar ik nog steeds wat voor voel. Meer intense vriendschap dan wat anders hoor; een speciale beste vriend zou je het kunnen noemen; een intieme beste vriend.
Ik zou zelfs niet kwaad kunnen zijn op hem; kzou hem niet kunnen haten; kzou niet slecht over hem kunnen spreken. Echt niet...
Ik zie hem graag.
Ziet hij me nog graag? In vriendschappelijke zin?

Het is duidelijk dat hij afstand neemt. Het probleem is dan: als het es niet gaat met hem, dan kan ik niet meer ingrijpen. Ik mag niet binnen in z'n hart, hij houdt me buiten. En de vraag is dan waarom? Schrik dat een herval de kop zou opsteken? Ik ben ook geen jochie meer hé....27...dan mag je toch al wat verstand kweken, niet?
Heeft hij me dan niet meer nodig? Nooit meer? Zo zelden nog?
Ik heb hem nog nodig, vaak zelfs.
Hij is een speciale toevertrouwenspersoon. Bij wie ik helemaal mezelf kan zijn, zonder compromissen, zonder regels, zonder 'maar's.

Afstand, die neem ik ook. Maar té groot mag die ook niet worden.

En de vraag die me dan rest: hoe gaan wij binnen tien jaar met mekaar omschieten? Als "goh daar heb ik ooit mee verkeerd, was wel leuk", of eerder van "K, jah da's nog altijd m'n maatje, m'n maatje wiens plaats niet ingenomen kan worden".

En ehm...hoe gaat dat dan als één van de twee iemand anders tegenkomt?

Ik volg maar de raad van een vriend; waar en toch zo moeilijk om te aanvaarden:

"Geef de dingen wat tijd, en sommigen daarvan lossen zichzelf wel op".

Ik wacht, maar wil m'n speciale beste vriend niet zien vertrekken.

Jalouzie

Sat, 21 Nov 2009 17:15:38 +0100

Ach jalouzie, m'n trouwe steeds wederkerende vriend!
Lang geleden dat ik je nog zag!
Was je misschien op reis?
Had je wat dringends te doen?
Het is wel grappig op één of andere manier; je komt altijd onverwacht. Nét als 'n wintergriepje, of 'n zomergriepje.

Jalouzie, je bestaat in verschillende vormen hé; komaan, geef het maar toe!

Soms kom je voor als een obstakel in vriendschap.

Jup, je probeert mensen soms uit mekaar te trekken. Ook al willen die mensen jou nét niet in hun midden, tussen hen in. Toch ben je daar, opeens, plots, en maak je problemen. Sommige vrienden kunnen je meteen weer buitensmijten, je relativeren...je kraken. Anderen lijden onder jouw bewind. Hun vriendschap gaat eraan en ze zwichten weg in een donkere put.

Soms kom je ook voor als een obstakel in een relatie.

Jup, je probeert geliefden uit mekaar te trekken. Of, als je wat gesofisticeerder in mekaar zit probeer je de vriendschapsband tussen ex-geliefden te verbreken. Het is wel alsof je het niet goed vindt dat exen vrienden blijven; zijn.

Soms kom je ook voor als obstakel in een werkomgeving.

Jup, je probeert collega's uit mekaar te trekken. Of, als je hét echt in je hebt strooi je ruzie, onenigheid en zo concurrentiële strijd. Allemaal dingen die om niets goed zijn, ze zijn nefast, ze vertragen collega's. Ze vertragen werk.

En toch heb je zo je positieve kanten.

Jup, door al je probeersels gaan je slachtoffers je doorhebben. Ze snappen je, en willen zo snel mogelijk van je af. Zo makkelijk wordt het doek van je heen getrokken. Zo weten vrienden, of ex-geliefden of collega's meteen waar het plaatje niet klopt.

Vrienden gaan beseffen dat hun vriendschap meer waard is dan jouw waarde.

Ex-geliefden weten waar ze staan: ofwel gaan ze ermee leren leven, ofwel lopen ze in jouw val. Gevolg: jij wint; geen ex-geliefden meer, geen vriendschap meer.

Collega's laten zich meestal meesleuren met je spelletje. Omdat de link tussen collega's lager in orde is dan die tussen vrienden bv. Daar win jij meestal, Jalouzie, met al je spitsige truuken en je ondoordachte wensen.

Oh Jalouzie, momenteel kom je mijn lot weer tarten. Laat ik je deze keer winnen, of stuur ik je naar Pluto of Mars?

Interview met Freud

Thu, 19 Nov 2009 15:56:24 +0100

Klik hier

Goddelijkheid vs Realiteit

Thu, 19 Nov 2009 15:36:07 +0100

Goddelijkheid doet raar.
Ik hoor hem zelden op msn.
Als ik hem al hoor, is ie kort in z'n antwoorden.
Behalve de laatste keer dan:

Hij: "Sorry voor zaterdagavond"
Ik: "Kan gebeuren zeker?"
Hij: "Jah, zeker met mij."
Ik: "Alles ok?"
Hij: "Niet echt nee, niet schitterend"
Ik: "Allé vertel es, wat scheelt er?"

Tien minuten lang geen woord, en dan:

Hij:"Ik ga slapen, yu!"

Tja daar sta je dan met je mond vol tanden. Ik vraag me af wat met wat hij zit en zou hem graag helpen.

19 jaar en wispelturig; t' plaatje klopt natuurlijk wel.
Maar misschien heeft hij gewoon problemen, problemen die voor hem onoverkomelijk lijken?

Wie zal het zeggen.

Het leven is voor de rappen!

Wed, 11 Nov 2009 22:18:20 +0100

Klik hier

Exponentiële utopie

Wed, 11 Nov 2009 21:41:13 +0100

Hey gozers!

Het was me weer wat de afgelopen week...Zo ging het Holebifilmfestival Vlaams-Brabant van start. Openingsavond, naar jaarlijkse gewoonte, in het Provinciehuis Vlaams-Brabant, mét een toffe lesbofilm om de kick-off te geven. Geef de avond wat petto? Jah doe dat! Nodig je ouders, je peter en je nonkel uit. Tien man. Maak het nog wat exponentieel leuk? Tuurlijk; geen probleem: je ex-liefje dat je nog doodgraag ziet doet de intro van de avond. Daar staat hij, in pak, en m'n tantes fluisteren me in het oor dat hij er goed uitziet. Tuurlijk is dat zo!

Mag er nog een schepje bij? Zeker weten! Laat goeie vrienden D en S maar komen, m'n buurvriendjes Filip en Marc, en dan nog es m'n gentse vriendjes erbij! Climax verzekerd! Ik zet nog snel even reclamevlaggen van het Festival op, en ga dan snel plaatsnemen voor de film. Ik kijk om me heen en besef maar al té goed dat m'n coming-out één van de beste dingen is dat me al is overkomen: 30% van de mensen in de zaal zijn vrienden. De meesten onder hen leerde ik kennen via het Holebihuis.

Na de film: receptie. De klassieke slechte wijn van Salon Georges kan de sfeer niet verpesten. Van tafeltje naar tafeltje doorschuiven en met iedereen 'n leuke babbel slaan. Daarna nog naar café Rocco, en er wat napraten over de opening. Kijk 's aan, een nieuw gezicht, meegebracht door een gentse vriend. Ik ga met hem aan de praat en de jongen in kwestie lijkt leuker dan ik me hem had voorgesteld: keeping up appearences? Nope, he's just kind!

M'n ex zit naast me, en ik besef dat hij z'n (gewone) vriend die naast hem zit mee naar huis vraagt. Jup, ze gaan met z'n tweeën in hetzelfde appartement slapen, waarschijnlijk hetzelfde bed. Die jongen zal de ochtend over Brussel zien, zoals ik die beleefde. Hij zal ook de ex zien als ie net ontwaakt, zoals ik hem ken. Hij zal ook zien hoe de ex z'n koffie latté drinkt vooraleer hij tot leven komt, én hij zal er zelfs een Ikea-kast mee in mekaar steken;blijkt achteraf.
Ach, vooraleer ze beslissen naar "huis" te gaan, neem ik snel m'n biezen. Ik wil ze voor zijn. Ook al eindigt de avond met een mini-mineur, want relativeren begin ik stilaan te kunnen, was dit een prachtige avond, vol weelderige belevenissen.

Utopie wordt realiteit.

Prins van de duisternis

Mon, 02 Nov 2009 09:49:01 +0100

Klik hier