Péke

Soirée musicale

Wed, 08 Apr 2009 12:47:16 +0200

Péke heeft zich voorgenomen om wat meer dingen te doen die Péke vroeger nooit deed. Péke vindt dat het tijd wordt om de wereld eens te verkennen. Nu hij tegen de 30 aansukkelt en er eindelijk zowaar gezichtsbeharing begint te groeien moet er geleefd worden vind ik. Er zijn idioten die zich voornemen om een jaar lang op alles ja te zeggen en daar wordt dan een film over gemaakt maar ik ben zomaar niet voor één gat te vangen. Ik zeg enkel ja als ik denk dat het interessant zou kunnen worden. Mijn inschattingsvermogen laat nog wat te wensen over maar bon. Daar wordt aan gewerkt.

Péke heeft zijn medemens en goeie kamerakker gisteren vergezeld naar een optreden van een jongedame luisterend naar de welklinkende naam Alela Diane. Achttien euro kostte dat mij. Achttien euro alstublieft. Dat is niet veel zegt u. Dat weet ik. Maar toch, van achttien euro kan ik mijzelf toch wel een paar keer verwennen bij mijn favoriete frituur in Antwerpen city. En ik moet daar geen enthousiaste Franstalige medemens verdragen die in mijn oor staat te roepen in iets dat enkel kan worden omschreven als raar Engels.

Maar toegegeven, Alela Diane viel mee. Ze maakt folk en dat is niet bepaald een genre waarmee ik vertrouwd ben maar ik wil me er ook niet van afkeren. Er zaten een paar liedjes in die ik wel amusant vond. Dit bijvoorbeeld. En ook nog dit. Enkel haar drummer en haar bassist vond ik er een beetje over. Zeker de bassist die leek weggelopen uit “that 70’s show”. Maar vooruit, daar komt een mens niet voor.

Het voorprogramma van William Elliott Whitmore vond ik eerlijk gezegd beter dan ons Alela. Al bij al een interessante ervaring. Bedankt Fillemon, ik zal u ook eens ergens mee naartoe vragen. Achttien euro gedekke…tsss

Communicatiestoornis

Tue, 24 Feb 2009 15:23:09 +0100

Klik hier

Hmm

Mon, 16 Feb 2009 11:36:25 +0100

Zou ik of zou ik niet?

Het openbaar vervoer

Thu, 06 Dec 2007 09:42:01 +0100

Gedurende een zevental weken hou ik mij elke morgen en elke avond bezig met het indrukken van een knopje in Antwerpen. Dat knopje wordt verondersteld verbonden te zijn met het mechanisme van de deuren van die bouwvallige trams die in Antwerpen city constant rondsnellen en de stad verblijden met hun belgeklingel. Tot mijn grote frustratie wil die deur de helft van de tijd niet openen. Op zo een moment kijk ik met mijn droevigste puppy-ogen door het raampje of iemand mij wil helpen. Het moet zijn dat mijn puppy-ogen niet meer zijn wat ze geweest zijn want meestal moet ik mij daarna haasten naar een andere deur om mijn onatletisch figuurgeval toch nog op die tram te werpen. Het alternatief is immers een stevige wandeling en daar heb ik ’s morgens geen tijd en ’s avonds geen zin in.

Nu heb ik ondertussen al door dat het enkel gebeurt bij die al wat oudere trams. De nieuwere versies en de bussen openen zonder problemen. Zijn die oudere trams dan lichtjes racistisch? Ik ben immers een inwijkeling in ’t Stad. Of is er toch een andere reden?

Gisteren stond ik daar weer als een bezetene te duwen op dat knopje toen een vriendelijke dame naast mij kwam staan en op een rubberen band duwde die zich naast dat knopje bevond. Dat knopje is blijkbaar gewoon een lichtje om aan te geven dat je op die band kunt drukken want dat de deuren ontgrendeld zijn…

Hmm…

Aha…

Hoe moet ik dat nu in godsnaam weten? Kunnen ze daar geen handleiding bij geven nee? Kunnen ze op het stadhuis niet zeggen dat ik op een rubberen band moet drukken om een deur te openen? Kan de lijn gadverdamme geen minder misleidende knopkes naast haar deur zetten?

Of ben ik lomp?

Hmm…

Aha…

Snif

Wed, 28 Nov 2007 09:50:34 +0100

Ik was zo gelukkig. Ik voelde me zo goed,

Ik was eindelijk verlost van al die rampspoed.

Mijn tv was clean, mijn desktop was rein,

Beeld en geluid kwamen via een zuivere lijn.

Donkere wolken pakken zich samen boven mijn geluk.

Mijn simpele leven weer helemaal stuk.

Gisteren las ik het. Mijn kot wordt weer besmet,

Door de onvriendelijke boeren van Telenet.

Hej hej

Fri, 23 Nov 2007 09:37:36 +0100

Klik hier

London Calling

Wed, 31 Oct 2007 13:19:42 +0100

Volgens mij heb ik een fan in het Verenigd Koninkrijk. Wie bent u Londen? Maak u bekend. Ik zou u willen voordragen voor een medaille. Zoveel onzin lezen op een dag tijd. Dat vergt heldenmoed.

Horendul

Wed, 31 Oct 2007 10:13:09 +0100

Klik hier

Treinperikelen

Tue, 30 Oct 2007 08:46:15 +0100

"Dames en heren, deze trein zal vandaag uitzonderlijk niet stoppen in Antwerpen Centraal maar rechtstreeks doorrijden naar Amsterdam. Door een technisch tractieprobleem kan de locomotief de tunnel van het station Antwerpen Centraal niet binnenrijden. De reizigers naar Antwerpen Centraal worden verzocht over te stappen in Antwerpen Berchem."

Dezelfde boodschap wordt dan nog eens in een soortement Frans, Engels en Nederduits herhaald. En bibibke kon zijn gat weer reppen om een andere trein te zoeken. Nu vraag ik mij af welk technisch defect ervoor kan zorgen dat treinen niet in een tunnel kunnen rijden. Een machinist met claustrofobie? Eentje die bang is in het donker? Is er een treindokter in de zaal?

Mooie dingen

Wed, 24 Oct 2007 23:18:42 +0200

Klik hier

De story of ... little dumpy

Mon, 22 Oct 2007 08:56:47 +0200

Het leuke aan verhuizen is dat je af en toe iets tegenkomt waarvan je niet meer wist dat het bestond. Zo vond ik bij het rommelen gisteren de volgende tekst en ik wil dit u niet onthouden. Ik heb hem niet zelf geschreven natuurlijk. Alleen maar overgetypt. Of toch geprobeerd...

There wasseris a boy who was so little that everyone gave him the byname of little dumpy. He had six little brothertjes and six little sistertjes. His father was a woodhacker and his moether was working in the householding.

On a given day, the father said: "I hold it no longer out. I work myself the blubber." "What you gonna do now?" The mother fraagde. "Well," the father said, "tomorrow, I bring all the bloeikens into the wood and when they are far genoegh, I let them in the steak." But little dumpy, very good by the time and very pienter, had everything geheard. 's Nights he at two sneeds of broad and slipped out the bed. He went to the warehouse and propped his brooksacks full of nails.

The next morning, the father bracht the children into the wood. But by every step little dumpy let fallen a nail. When they were far genoegh into the wood, the father let them in the steak. But little dumpy said to his brothertjes and sistertjes: "Calm on, I bring you heelhouds back to house." And via his nails they came thous.

Moar the next day, the father let them in the steak again. Little dumpy sais opnew: "Calm on, I bring you heelhouds back like yesterday." But he couldn't find his way because the verreckte mushes were with his nails gone running. The children craai and craai, but dumpy said: "Hold your waffels." and he clautered in a tree. He looked om his heen and he saw a little lightsje. THey went to that house but it was rotten, want it was the house of a big rous, who liked to eat little children with houd and hair. But as I said, little dumpy was very pienter and was nog bang of ieths. ' s Nights, when the rous was maffing, he packed the seven miles laars of the rous and all his oandeals and also his schekbookie. Then he wecked his brothertjes and his sistertjes, loyed them on his shoulders, did the laars of the rous on and putste the plate.

The father stood by the tuinheck with the farlooker and saw how they came ongestepped. He was very blaay and the moether also. WIth the money and the rest little dumpy had packed from the rous, the children could alltime thous blaiven and the father could go ons his bridgepension and the moether could take a maid. And then came Miss Piggy with a long snout and the story is out.

Frisjes

Thu, 18 Oct 2007 15:36:14 +0200

Klik hier

Bizar

Wed, 17 Oct 2007 10:55:52 +0200

Er hangt hier iets te flapperen naast mijn gezicht. Volgens mij is er hier boven iets duchtig mis. Er hangt een laken voor het raam. Om correct te zijn, er hangen samengeknoopte witte doeken voor het raam. Het lijkt er zo een beetje op dat ze hierboven proberen te ontsnappen door hun lakens aan elkaar te knopen en zo door het venster te kruipen. Maar dat is niet mogelijk omdat de ramen hier niet open gaan. Het lijkt me anders wel logisch. Het wachten op een lift kan hier lang duren en met sommige mensen wil je gewoon niet in een lift gaan staan. Zoals ik u al een aantal keren vertelde, zit er hier raar gespuis tussen de collega’s. Niet tussen de naaste collega’s, die zijn allemaal dik in orde. Maar op andere verdiepingen. Amai… Bovendien zijn wij nog altijd ambtenaren en een trap is iets wat nooit maar dan ook nooit gebruikt zal worden. Dan nog liever via een laken naar beneden. Dan doet de zwaartekracht al het werk.

Anyway, enige navraag bracht meer licht in de duisternis. Het heeft iets te maken met het feit dat er zoveel armoede in de wereld is. Het is vandaag immers werelddag van Verzet tegen de armoede. En de Vlaamse overheid steunt deze dag door aan elkaar geknoopte witte doeken van het dak naar beneden te gooien.

Ik kan me de taferelen in de Braziliaanse sloppenwijken en de Afrikaanse dorpjes al levendig voorstellen. Mama is juist de drie aardappelen aan het maken voor de zes kinderen terwijl papa buiten die dikke rat probeert te vangen. Plots is er opschudding in het kleine dorpje. Iemand roept: “We zijn gered, we zijn gered. De Vlaamse overheid heeft linten aan hun gebouwen hangen. We zullen nooit meer honger lijden.” Een spontaan volksfeest breekt los en iedereen leefde nog lang en gelukkig.

Wat zijn wij toch een gul volk…

Verhuisd

Tue, 16 Oct 2007 11:05:46 +0200

Het is zover. Péke heeft Aarschot achter zich gelaten en woont vanaf nu in de boze stad. Of het nu aan de goeie kant van het water is, dat weet ik niet. Ik weet namelijk niet waar de goeie kant van het water ligt, laat staan of ik links of rechts woon. Ik woon in ’t stad. Da’s al wat ik weet. En de weg naar ’t station. Dat weet ik ook. Ik heb zelfs al een nieuwe vriend gevonden. Een man die aan de bushalte met een verdwaasd “joa” antwoordde op de vraag of al die trams en bussen in de richting van het station gingen. Toen ik in het station iemand vroeg of dit de snelste trein naar Brussel was kreeg ik opnieuw een verdwaasd “joa”. Uit zijn blik kon ik afleiden wat hij dacht. “Goade gaa hiel den dag stoem vroagen stellen?” Had ik geen prut in mijn ogen gehad, ik had iemand anders uitgekozen voor mijn tweede vraag. Maar ’s morgens slaag ik er niet in om mensen te herkennen.

De eerste treinrit was trouwens al een succes. Vol angst na de waarschuwingen over bomvolle treinen was ik blij met het veroveren van een zitplaatsje. Maar ongeveer 25 seconden nadat mijn achterwerk het leder had gekust, besliste de NMBS om de trein op te splitsen en het gedeelte waarin ik zat als stoptrein naar Brussel te sturen met haltes in grootsteden zoals Hove en Buda en nog een aantal andere grootmachten waarvan ik nog nooit gehoord had. Na het verhuizen van wagon moet ik toegeven dat mijn positie in het andere deel van de trein enigszins minder comfortabel was. Ik deelde mijn staanplaats met een depressief ogende Indische, een langharige gekrulde rocker, een onverstaanbaar koppeltje dat aan de huidskleur te zien uit het Zuiden van Europa kwam… of van de zonnebank, een volledig in leer geklede madam en nog een tiental andere mensen die de hele tijd klaagden over het feit dat het een schande was enzovoort enzoverder … Ik klaagde niet. Ik vond het leuk. Eindelijk eens andere gezichten op de trein. Sommigen iets te dicht maar toch.

Enfin, ik denk dat het tussen Antwerpen en Péke wel iets wordt. The lady of the house is in ieder geval verliefd op Antwerpen denk ik. Nu nog alles uitgepakt krijgen en dan kunnen we ons flesje champagne kraken.

Op uw gezondheid.

Ps: Mijn Antwerps zal nog moeten bijgeschaafd worden maar u weet wel hoe het klinkt.

Paris

Tue, 09 Oct 2007 10:28:49 +0200

Péke is zaterdag naar Parijs geweest. Vriendin verjaarde en zij heeft een boontje voor Parijs. Parijs is voor haar iets exotisch. Voor ze in België kwam wonen was ze nog nooit in Parijs geweest en die stad doet haar iets. Hopeloos romantisch ook…. Mij kan Parijs zoveel niet schelen. Ik ben dan ook hopeloos in romantische dingens.

Maar Parijs is mooi en het weer was mooi en de vriendin is mooi dus waarom niet naar Parijs.. De Sacre Coeur, de Notre Dame, de Eiffeltoren, het Louvre, picknicken in le jardin de Luxembourg, relaxen aan de Seine, eten op een terrasje in Montmartre, …gewoonweg zalig. En het is zo dichtbij. ’s Morgens de auto inspringen, drie uurtjes rijden en daar staat hij dan. Het grootste fallussymbool van de Fransen… volledig verlicht in de avond. Neen, ik zeg u, er zijn geen negatieve kanten aan Parijs.

Alhoewel, dat miserabele excuus voor een rond punt aan de Arc de Triomphe… dat is dodelijk. Dat is niet normaal voor een beschaafd land. Dat is een rond punt waar iedereen rechtdoor rijdt. Nu ben ik niet gemakkelijk bang te krijgen in het verkeer en van drukke ronde punten trek ik me niet veel aan, nietwaar fILLE. Maar dat punt is toch een uitdaging. Leuk maar gestoord. De scheve architect die dat ooit heeft uitgevonden zouden ze onmiddellijk moeten omhoog hangen met zijn voeten aan de Eiffeltoren en zijn oorlelletjes aan de Sacre Coeur.

En ’s avonds won Frankrijk van Nieuw Zeeland met het rugbyen. Daar moet ik geen tekeningetje bij maken zeker… Tweeduizend man op en rond de Arc De Triomphe. Toeterende bussen, taxi’s, auto’s, scooters en rinkelende fietsbellen.

Rare jongens die Fransen.