Prozac & the Country

Day 496: Yesterday is history

Fri, 18 Jul 2008 09:57:16 +0200

"Maak je geen zorgen over de kinderen en de kleinkinderen, ze doen het goed", zei Elfya, het medium dat we af en toe bezoeken, onlangs tegen Maylens moeder. "Alleen jammer van Nina, dat ze zo in het verleden blijft hangen." Baf. Daar had je het.
Nina dweept inderdaad een beetje te hard met dingen uit lang vervlogen tijden. Het hele Prozac-verhaal, waarvan ik niet eens zeker ben of het definitief verleden tijd is, wordt met de regelmaat van de klok inwendig opgedist. Ik blijf de pijn van open, gapende wonden uit mijn tienerjaren voelen die maar niet willen overgaan in littekens. Ik blijf me afvragen hoe diep mijn dieptes waren, en in welke lade van mijn mentale kast ik ze precies moet opbergen. Ik kijk terug en zie dat het niet helemaal goed was, maar ik slaag er niet om vooruit te kijken en te zien hoe het beter kan. Over de hele tijdspanne van mijn relatie, die zowat een derde van mijn leven beslaat, zijn er dingen onuitgesproken, en bijgevolg ook onopgelost, gebleven. Ik bestudeer telkens opnieuw de weg die ik heb afgelegd op mijn levenspad, maar ik vind geen aanwijzingen die me de juiste richting voor de toekomst geven.
Vannacht is er een bom ontploft, en ik voelde meteen dat het een goede was. Bommen kunnen inderdaad goed zijn soms. Ik zoek graag tussen het puin naar de waardevolle dingen om weg te wandelen van alle waardeloze dingen die in rook zijn opgegaan. Het is als een hemelsblauwe lucht zien verschijnen nadat een stormachtig onweer de zware, dreigende lucht die er te lang hing, deed verdwijnen.
Vannacht is er een bom ontploft, zowel op relationeel als op persoonlijk vlak, en heb ik gezien dat het dringend tijd is voor grote veranderingen. De scherven liggen her en der verspreid, maar de fundamenten zijn er nog. Daarmee heb ik een grote luxe cadeau gekregen, want ik krijg de kans om helemaal opnieuw te beginnen, hier en nu, zonder dat ik daarvoor mijn veilige basis moet opgeven, en ik voel, ondanks het feit dat ik amper één uur geslapen heb, hernieuwde energie door mijn aderen stromen. Energie om alle nieuwe kansen te benutten, energie om alle veranderingen nu eindelijk door te voeren.
Zo ook hier. Hoe lang het zal duren voor ik mijn roze wereldje mis en ik, eeuwige twijfelaar als ik ben, terugkom op mijn besluit en hier weer kom rondhuppelen, weet ik niet, maar het is tijd om, al dan niet voorlopig, andere oorden op te zoeken. Iets wat ik al lang van plan was. Iets waarvoor de tijd eerder misschien niet rijp was. Iets wat me toch wel wat angst aanjaagt. Maar, zoals mijn oude, wijze vader altijd zegt: "Als je het niet probeert, dan weet je het niet". En dat is exact wat ik nu ga doen, het elders proberen. Wie mij liefheeft, volgt mij naar http://prozacandthecountry.wordpress.com en neemt daar verder een kijkje in mijn Sex, in mijn City, in mijn Prozac, in mijn Country. Voor de vaste klanten zelfs een kijkje op Nina in beeld in plaats van enkel in woord. Ik hoop van harte jullie daar allemaal terug te zien. And always remember: yesterday is history.

Day 495: We'll always have the couch

Fri, 18 Jul 2008 01:14:23 +0200

Wat doe je, als je met de liefde van je leven even wil praten over een verandering waar je voor staat die voor beiden erg moeilijk zal worden, en hij het weglacht, zelfs nadat je herhaaldelijk hebt benadrukt dat je er serieus over wil praten? Wat doe je, als je langs je neus weg en zo voorzichtig mogelijk een ergernis van jaren voor de tweede keer in datzelfde aantal jaren bovenhaalt, en voor de tweede keer de wind zwaar van voren krijgt? Wat doe je, als je dat wat je al heel lang beseft, namelijk dat je one je ziet voor iemand die je helemaal niet bent, ineens klaar en duidelijk in your face gemept krijgt? Wat doe je, als diegene tegenover wie je met geslepen messen staat, komt aandraven met zweverige en kinderlijke argumenten waar zelfs Einstein geen zinnig antwoord op vindt wegens té belachelijk en volledig naast de kwestie? Wat doe je, als je je eigen argumenten en behoeftes aanhaalt, en je in je gezicht wordt uitgelachen? Wat doe je, als diegene die je het beste kent in de hele wereld, zienderogen verandert in iets waarvan je misschien niet wil dat hij het wordt? Wat doe je, als je als een donderslag bij heldere hemel ineens beseft hoe weinig je doorgaans tegen hem zegt, om de gevreesde reactie, die volledig buiten proportie is, te vermijden? Wat doe je, als een aanzienlijk deel van je relatie bij nader inzien een leugen blijkt te zijn? Wat doe je, als je je in de steek gelaten voelt door die ene waarvan je had gehoopt dat je altijd op hem kon rekenen, no matter what? Wat doe je, als je je tot in het diepst van je ziel vernederd, uitgelachen en gekleineerd voelt door de enige waarvan je bijna zeker wist dat hij je nooit zou pijn doen? Wat doe je, als je de lelijkste kant ziet bovenkomen van iemand waarvan je dacht dat hij de puurste en mooiste mens ter wereld was? Wat doe je, als je merkt dat het voor hem niet eens de moeite is om nog maar een half uur wakker te liggen van het feit dat hij net de zogenaamde liefde van zijn leven in het diepst van haar hart geraakt heeft met een mes waar zelfs een blok beton nog maar moet naar kijken om al in tweeën te splijten? Wat doe je, als de wereld plots onder je voeten verdwijnt en je niet meer weet wat je van je relatie moet denken? Wat doe je, als je even niet in de buurt van je beste vriendje kan zijn omdat je je te gekwetst voelt om nog maar met hem in dezelfde ruimte te vertoeven?
Je optrekken aan de woorden "This too shall pass", hopend dat het in dit geval op de crisis en niet op de relatie slaat, voor het eerst in zes jaar op de sofa slapen en hopen dat morgen je nek niet te pijnlijk en je ogen niet te opgezwollen zijn. Fortunately, when it comes to hope, I have low standards.

Day 494: Behind the scenes

Wed, 16 Jul 2008 12:28:00 +0200

Klik hier

Day 488: Clean house

Thu, 10 Jul 2008 19:44:03 +0200

De container is gevuld, alle afval van de verbouwingen is weg. De tuin is leeg, op nog wat onkruid na. De zeven dozen papier en karton staan klaar om weg te brengen, het oude meubilair is al weg. De gang-to-be is zo goed als leeg, een paar kasten weer wat leger. Bijna het hele huis is gepoetst, op de keuken en badkamer na. De kooi en alle spullen van ons kleinste meisje zijn afgewassen en opgeborgen, White Noise, onze tijdelijke opvangkat, en haar benodigdheden zijn ook weer weg. Mijn bureau is weer van mij, en ligt niet langer onder een laag lange witte haren en haarballen van ons opvangertje. Zo goed als alle kleren zijn gewassen, bijna alles is gestreken. Het materiaal voor de laatste fase van de verbouwingen is gehaald, de droogkast op komst. De nieuwe telefoon is aan het opladen en de outfit voor Kristels huwelijk bijna compleet.
De nachten waren veel te kort, de dagen vrij tot zeer uitputtend, en hadden ook best wat langer mogen zijn, hoewel tien uur per dag rondhossen als een kip zonder kop en een heel huishouden verslepen en reorganiseren wel volstond. Het werk was te veel en ik heb niet eens half zoveel gedaan als ik had willen doen. Ik kan geen regen meer zien of voelen, zeker niet in combinatie met mijn auto vol zwaar spul laden of stenen, hout, gyproc en metaal in een container gooien, en als ik nog één keer over mijn gootsteen moet gebogen staan, bega ik een moord. Mijn rug is net niet gebroken en mijn schouders zullen nog een paar dagen 'branden'. Ik ben blij met het werk dat achter de rug is, maar zie alleen maar wat er nog allemaal moet gebeuren.
En mijn week 'vakantie'...die is zo goed als om.

Day 487: You had to be @ Werchter

Wed, 09 Jul 2008 20:51:00 +0200

Wanneer de minder intelligente medemens, die geen tickets kocht voor Rock Werchter en daar achteraf zoals elk jaar weer spijt van heeft, vraagt hoe het geweest is, zijn er honderd-en-één anekdotes die je wil vertellen. Over hoe één van je vrienden zijn gratis-bij-een-Playstation-gekregen-oerlelijke zonnebril koste wat het kost stuk wou krijgen door hem op de grond te gooien en er zijn bemodderde voet op neer te planten. Over hoe een andere vriend hem niet stuk genoeg vond, op de grond neerknielde en er met zijn dronken hoofd op bonkte. Over hoe je dan het bewijs krijgt hoe verdovend alcohol kan werken, als je er maar genoeg van gebruikt. Over die onbekende, schattige dronkaard die bij onze aankomst wel héél droevig vroeg "Gaan jullie nu al weg??"
Je wil vertellen over die keer dat een mede-feestbeest een foto van ons wou nemen, maar, ook weer verdoofd, zijn camera op de twee onbekenden naast ons richtte en vervolgens geheel verontwaardigd "Zeg, ik ken jullie niet, ik ga wel geen foto nemen van jullie hoor!" uitriep naar twee wel heel verbaasde mensen. Of over die keer dat Maylen mij en een vriend filmde terwijl we op mijn all time favourite song, Bitter Sweet Symphony, een prachtige Stevie Wonder-imitatie ten beste gaven en voor de camera deden alsof we van een trap afdaalden. De eeuwenoude clichés, quoi. Zeer de moeite om te herbekijken, net als de om en bij 150 foto's die we namen.
Ook de twee Cola-aanvaringen op één dag zijn het vermelden waard. De eerste was toen ik mijn handen wou wassen, en mijn beker Cola even tussen mijn tanden hield, om vervolgens met een elegante zwaai mijn haar uit mijn gezicht te zwieren. Beker leeg, Nina's gezicht en T-shirt vol. Er zaten maar een paar uren tussen die wel heel lompe move en die andere, op het toilet. De vloer van die plastic toiletten zijn eigenlijk zelfs te vies om op te lopen, hoe vuil je schoenen ook zijn, laat staan om er je beker even neer te zetten. De enige andere optie was een niet nader te definiëren uitsteeksel in die halve vierkante meter stank en vunzigheid. En dat verliep allemaal vlotjes. Tot mijn buurman of -vrouw zijn of haar plastic deur met een smak dichtgooide bij het buitengaan, en mijn Cola terechtkwam in mijn, jawel, broek, waar voor een fractie van een seconde letterlijk een plàs van mijn favoriete drankje in lag. Zowat de enige plek die niet doorweekt was van de regen, is dus een paar uurtjes nogal, euhm, bubbly en plakkerig geweest. Het was eens wat anders.
En zo kan je nog uren doorgaan met dolle fratsen en hilarische momenten, zonder nog maar met een woord te reppen over de optredens zelf, maar zoals telkens in zo'n situatie geldt: you had to be there. Ik zal er alleszins weer zijn de volgende keer, voor nog meer schitterende optredens, waarschijnlijk weer honderden liters regen en een hele resem gekheid op een stokje die we op onze camera én in ons geheugen opslaan. Mensen, u was weer fantastisch, tot volgend jaar. Same place, same level of perfection.

Day 485: Meadows of heaven

Mon, 07 Jul 2008 21:37:03 +0200

Klik hier

Day 480: Ze shower

Wed, 02 Jul 2008 23:29:03 +0200

Geen tijd om alles voor te bereiden zoals ik het zou willen. Geen tijd voor voldoende nachtrust. Geen tijd om alles morgen die laatste dag op het werk nog af te krijgen. Geen tijd eigenlijk om te gaan werken wegens thuis nog te veel te doen. Geen tijd om dringende mails te beantwoorden of er nog maar over na te denken. Geen tijd om blogs te lezen, noch om zelf te bloggen.
Maar toch maak ik nu heel even tijd om fier te pronken met de vandaag geplaatste douchewand, want ik ben er echt superblij mee. Het is nog mooier geworden dan ik had durven dromen. Langs buiten, op de eerste foto, zie je glanzend, doorschijnend zwart glas met op de achtergrond de matte zwarte tegels in de douche, die overigens nog niet gevoegd zijn. En ja, ik denk dat het dezelfde zijn als die van in de toiletten van Sara. Maar wij hadden ze eerst en die van ons gaan mooier zijn want krijgen zwarte voegen in plaats van witte. Op de tweede foto het zicht langs binnen, waar het glas mat is, en ook weer de onafgewerkte tegels. "Je gaat gillen als je het ziet," waarschuwde Maylen me bij mijn thuiskomst. "Neuhh ik ga niet gillen," antwoordde ik vastberaden. Ik heb gegild. Heel hoog. Meerdere keren. Dat doet een mens als hij eindelijk zelf iets heeft wat je normaal alleen in boekjes of op tv ziet.
Om de foto's te verkleinen had ik, u raadt het al, geen tijd. Zij die ten onder gaan aan stress, maar toch ook wel blinken van trots, groeten u.

Day 480: Spreading the madness

Wed, 02 Jul 2008 10:38:30 +0200

Nu beginnen ze toch wel heel zwaar te wegen, de spreekwoordelijke laatste loodjes. Als mijn geheugen me niet bedriegt, heb ik mijn ogen vanochtend pas geopend toen de eerste druppels mijn gezicht raakten onder de douche. Dat belooft voor de volgende keer dat ik nog eens pre-vakantieverschijnselen vertoon, want tegen die tijd zou de badkamer zich op een andere plaats moeten bevinden.
De mededeling dat er een rijstrook was afgesloten op mijn route naar het werk door het zoveelste ongeval, was een gedroomd excuus om nog een half uurtje langer thuis te blijven en al wat waterproof Werchterspul en mijn handige prulletje, dat voorlopig onvindbaar blijft, op te graven uit kasten en dozen. Tussen de bedrijven door sommeerde ik mijn vader om de fietsen te komen checken en probeerde ik in te schatten hoeveel onkruid ik vanavond nog moet weg werken, zodat de eindelijk bestelde container die maandag aankomt, tenminste plaats heeft. Conclusie: oneindig veel. Na twee uur en half zwoegen gisteravond, zie ik amper een verschil.
Mijn moe- en luiheid is dus nu in die laatste rechte lijn in een hevig gevecht verwikkeld met een toch wel lichtjes verhoogd stressgehalte dat mijn hartritme de hoogte injaagt. Maylen, die zelf ook nog verdrinkt in al het werk dat moet af zijn voor morgenavond, heeft me, een klein half uur voor ik op het werk verwacht werd, met een "Kom patat, vertrek nu maar" net niet buitengeschopt.
Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik mezelf en mijn omgeving nog zwaar tot waanzin ga drijven vóór ik morgenavond om klokslag zes uur, en geen seconde later, de werkdeuren voor een weekje achter me dichttrek. Oh boy.

Day 479: Countdown @ Werchter

Tue, 01 Jul 2008 23:05:47 +0200

Klik hier

Day 478: Lazy machines

Mon, 30 Jun 2008 23:16:42 +0200

Paniek in de keet. Nu is dat wel mijn middle name enzo, maar toch. Om een mij volslagen onbekende reden werd me zonet om mijn login en paswoord gevraagd, en zoniet, geen blogs voor Nina vandaag. Euhm. Tja. Normaal doet mijn pc, die blijkbaar mijn moodswings heeft overgenomen, dat voor mij. Net zoals je gsm al de telefoonnummers voor jou onthoudt, of je digibox weet wanneer hij welke van je favoriete programma's moet opnemen. Dat is vooral makkelijk, maar dus toch ook een tikkeltje gevaarlijk, vooral op dagen als één van de machines die je niet meer zou kunnen missen, ook eens een luie dag heeft. Ook ongetwijfeld iets wat ze van hun baasje hebben geleerd. Die machines van tegenwoordig, het is niet meer wat het geweest is.

Day 476: Wanted: new fear

Sat, 28 Jun 2008 13:10:10 +0200

Mijn slikfobie viert weer hoogtij de laatste dagen and I hate it. De volgende vijf minuten heb ik nog nodig om te bekomen van het afgelopen half uur, waarin ik drie medicijnen door mijn keel heb proberen wurmen. The objects of my fear zijn monsterlijk groot, waardoor ik ze sowieso allemaal in twee moet breken, maar dan nog zijn ze veel groter dan gemiddeld. Als dat geen goed nieuws is.
Twee helftjes zijn er na een vijf- à achttal keren slikken toch in hun halve geheel ingegaan. De andere vier moesten na een reeks vruchteloze pogingen verpulverd worden door mijn tanden die in die activiteit nog eens hun dood gaan vinden. Nu nog die enerzijds zuur/brandende en anderzijds zanderige smaak uit mijn mond krijgen en we kunnen er weer tegen tot vanavond. En, lucky me, dan is het er eentje minder als daarnet én dan kan mijn chemical war tenminste thuis doorgaan. Daar zien je collega's je niet met een fles cola naar het toilet gaan om pas een half uur later weer op te duiken. Net iets comfortabeler, lijkt me. Zucht.
Ik raak zo stilletjesaan wat uitgekeken op deze fobie na al die tijd, ik heb het er wel mee gehad. Het is nog eens tijd voor een nieuwe, vind ik zo, dat is lang geleden.

Day 471: Warning @ Werchter

Mon, 23 Jun 2008 20:53:02 +0200

Even een kleine dienstmededeling aan al de tienduizenden die zichzelf over een kleine twee weken als de gelukkigste mens ter wereld beschouwen:
Ten eerste, dat is ten onrechte, want dat zal ik zijn.
Ten tweede, gelieve uzelf hermetisch af te sluiten en in te pakken met hagel-, storm-, bacterie-, onweer- en waterproof materiaal. Yours sincerely, magneet der magneten voor al dat onheil, zal zich immers onder u bevinden. De tickets zijn namelijk besteld, het bleek weerom sterker dan mezelf.
Ik wens mij dan ook bij deze bij voorbaat te verontschuldigen bij allen die zich op onfortuinlijke wijze plotsklaps onder mijn zelfaangetrokken wolkbreuk of te midden van een door mij losgelaten kudde microben bevinden. Maar ik ga het er niet voor laten. Cos let's face it, een Nina zonder Werchter is geen complete Nina. See y'all in two weeks on the Sacred Grounds, booyaah!!!

Day 468: The life of Sara

Fri, 20 Jun 2008 21:28:24 +0200

De laatste tijd voel ik me soms een beetje Sara. Niet dat ik een Simon heb op het werk, maar net als haar heb ik nu officieel de leiding over een team, en net als haar vind ik dat niet altijd even makkelijk. Leerrijk, dat wel, want het is een spoedcursus assertiviteit, iets wat ik wel kon gebruiken. Het zal nooit mijn sterkste kant worden, maar beetje bij beetje probeer ik toch wat meer op mijn strepen te staan. Nu ik in charge ben, is het namelijk mijn verantwoordelijkheid als er dingen mislopen, en moet ik de Kuikens terechtwijzen als ze het te bont maken. Het voelt een beetje als dansen op een slappe koord, want het zijn uitgerekend de Kuikens waarmee ik regelmatig een sigaretje ga roken en met wie ik alles bespreek, van hoe het weekend was over wat ik denk over welke collega tot bepaalde vrouwenstuff. Als we niet aan het werk zijn, lopen we elkaar soms tegen het lijf op één of ander kruispunt op de informatiesnelweg. Net zij moeten nu naar mij luisteren, en hoewel ze dat daarvoor officieus ook al deden, meen ik sinds kort toch een bepaalde afstand te voelen. De letterlijke afstand was er altijd al, want zij zitten allemaal samen, terwijl ik al sinds jaar en dag de meest ondankbare plek heb te midden van onze managers. Nu is er echter een figuurlijke afstand bijgekomen, die niet alleen zij automatisch nemen, maar die ik ook zal moeten léren nemen. At the end of the day ben ik diegene die beslist wie mag blijven en wie mag gaan, en af en toe toch min of meer 'verraad' moet plegen bij Big Boss. Vandaag deed ik het, shame on me, echter met een heel klein beetje plezier. We zitten namelijk met een rotte appel, en die moet eruit. Uit alle fouten die ze maakt, kan je alleen maar concluderen dat ze het met opzet doet, het druipt eraf dat elke beweging die ze maakt haar teveel is en ze is agressief tegen iedereen die haar pad kruist. Het zijn dingen die diegenen die over mij beslissen, tot voor kort niet wisten, waardoor er al veel rotte appels veel te lang zijn gebleven en zo de teamspirit en motivatie van de hele groep onderuit haalden. But no more. Zij gaat eruit als haar contract afloopt. Thanks to a newborn bitch named Nina.
De andere Kuikens, die gaan er ook uit. Want die zijn druk aan het solliciteren, dus het is maar een kwestie van tijd voor ze allemaal andere horizonten gaan verkennen. Ik kan hen niet eens ongelijk geven, want wat zij nu doen, en wat ik jaren gedaan heb, zou ik zelf ook niet meer willen doen. Maar tot die dag moet ik hen nog zien te motiveren, hen soms berispen en vervolgens hopen dat ze me er nog wel bij willen tijdens de pauze. Het leven zoals het is als een Sara, het is niet evident.

Day 465: We have a winner

Tue, 17 Jun 2008 21:27:10 +0200

In de categorie Zwaar Gefaalde Vakanties heb ik, na jaren eenzaam aan de top, eindelijk een stel nieuwe winnaars gevonden: mijn bloedeigen ouders. De vakantie in Spanje, waar ik een paar dagen deel zou van uitmaken, was een aaneenschakeling van tegenvallers, zelfs zonder mijn bad karma in de buurt. In de eerste plaats was er natuurlijk het slechte weer, wat mij ervan weerhouden heeft om zelf te vertrekken. Maar er was meer.
Het meest tragische was het overlijden van de moeder van Tilda, de vrouw op wiens huis en dieren ze pasten. Omdat haar dieren nog net niet snugger genoeg zijn om zichzelf eten te geven en uit te laten, is haar man op de voorziene datum al richting Spanje vertrokken, zodat mijn ouders op hun beurt weer naar België konden komen, waar arme Tilda ondertussen de begrafenis van haar moeder aan het regelen was.
Op een zeldzaam zonnig moment aldaar, besloten mijn ouders eens buiten te komen, kwestie van geen drie weken op dezelfde vier muren te kijken. Echter, mijn vader, die nochtans heel goed overweg kan met fietsen, was een beetje te enthousiast over het feit dat hij eens buiten mocht. Met veel zwier is hij dan ook met een smak op de grond terecht gekomen, wat lichtjes hilarisch was, maar vooral niet erg aangenaam voor zijn sowieso al zwakke rug. De zuiderse dokters leven aan een gezapiger en relaxer tempo als wij hier gewend zijn, dus eens even foto's nemen van de toch wel heel pijnlijke rug zat er niet in. Het enige wat ze gedaan kregen, was een diagnose à la 'een beetje spierpijn, waait wel over' en een hap van meer dan 100 euro uit het budget voor dit diepgaand onderzoek. Er zat niets anders op dan zichzelf maar te drogeren met massa's pijnstillers en hopen dat zijn rug het zou uithouden tijdens de lange terugreis.
Ondertussen snakkend naar het simpele, goede leven in ons Belgenlandje, waren ze uiteindelijk toch klaar voor vertrek. Alleen was de buitenwereld, die er de laatste dagen bij lag als oorlogsgebied, dat niet. Wegens de stakingen van de vrachtwagenchauffeurs was de plaatselijke bevolking aan het plunderen gegaan uit angst dat er niet meteen nieuwe voedsel- en andere voorraden zouden binnenkomen. Resultaat: een heuse overlevingstocht om benzine te vinden om de lege tank van hun mobilhome te vullen. But my folks are tough. Ze hebben niet voor niets meer dan twintig jaar ons uitstekende leger, waar ze nu al 'pang' moeten roepen in plaats van kogels te verschieten, gediend. En dus zijn ze thuis geraakt, zij het met wat vertraging en iets minder bruingebrand dan gewoonlijk. Waar ikzelf alvast niet rouwig om ben, want mijn bruine kleurtje van die drie warme dagen, een jaar of zeven geleden, is er ondertussen ook weer af. Ik afzien, iedereen afzien. Surtout wat vakanties en goed weer betreft. Nah.

Day 457: Furry cuteness

Mon, 09 Jun 2008 22:34:02 +0200

Grote Broer - we hebben nog steeds geen naam voor één van onze newbies - lacht me in mijn gezicht uit. Jawel, ook fretten lachen, alleen noemt het bij hen mokken. Na de bijttraining, waarvan na twee dagen de scherpste kantjes al af waren, is het nu tijd voor potty training. Ody, de kleinste en dapperste van de twee, én een meisje, of wat dacht je, is behoorlijk snugger. Ze had meteen door waarvoor een kattenbak dient en gebruikt die dan ook netjes. Haar grote broer neemt het iets minder nauw met de regels. Niet dat hij niet weet hoe het moet, het is gewoon veel leuker zijn peoples een beetje tot waanzin te drijven.
Hij parkeert zich parmantig achterwaarts in elke hoek van het huis, zijn staart uitdagend omhoog, een teken dat nature calls. Zo snel als ik kan, neem ik hem bij zijn nekvel waarbij ik hem onder luid protest - dit vindt hij het minst leuke deel - op zijn kattenbak zet in de hoop dat hij daar de natuur zijn gang laat gaan. Meestal ben ik eraan voor de moeite, want dan begint de fun voor hem. Als een hazewind springt hij weer uit zijn bak en rent zo snel als zijn kleine pootjes hem kunnen dragen tot in de verste hoek van het huis, met mij achter hem aan, waar hij zich weer achterwaarts parkeert en het scenario zich een tiental keer herhaalt. Hij vindt het hilarisch, en ik sta erbij een kijk ernaar, uitgelachen door 500 gram furry cuteness. Hmpf.