Oortje2

Chaos en verdriet

Wed, 30 Dec 2009 14:52:19 +0100

Twee maanden geleden dat ik hier iets geschreven heb. Een drietal weken geleden wilde ik terug iets neerpennen, maar was ik toch mijn wachtwoord vergeten zeker! Ik geraakte dus mijn eigen blog niet 'op'. Hoe stom kan je zijn? Neen, ik mag me zo niet neerhalen. Het is niet stom van mij, het is gewoon 'typisch' mij, dat is het ! Als je voelt dat je leven een chaos aan het worden is, dan wordt de inhoud van je hersenpan dat blijkbaar ook. En dan krijg je van die dingen. Dan stop je de charcuterie in de diepvries, je poetst je tanden (bijna) met scheerschuim , zet 's ochtends koffie met enkel water en een filter, je laat je bankkaart in een geldautomaat steken, je vergeet de verjaardag van een vriendin of je vergeet paswoorden....Meer is het echt niet !

Het is de voorlaatste dag van het jaar en dan begin ik het een en ander te 'overdenken' en dan kom ik tot de conclusie dat ik niet happy ben. Mijn naïviteit van een paar jaar geleden (toen ik aan mijn partner mijn scheve schaats vertelde bv) is me heel zuur opgebroken de laatste maanden. Vandaar mijn afwezigheid hier in blogland. Ontrouw kan een relatie redden (heb ik eens ergens gelezen) , en ik dacht dat het onze relatie min of meer terug positieve energie had ingeblazen. Maar hoe meer tijd er overheen gaat , hoe moeilijker het aan het worden is voor mijn echtgenoot. Bij de minste discussie krijg ik terug verwijten naar mijn hoofd geslingerd.

Ok, IK was fout. Ik had mijn gevoelens een halt moeten toeroepen. Ik had veel eerder aan de alarmbel moeten trekken thuis. Ik had mijn verstand moeten laten zegevieren. Ik voel me schuldig in het kwadraat. Maar het is nu zo. Ik kan de klok niet meer terugdraaien. Maar moet ik daar echt nog dagdagelijks voor gestraft worden? Moet alle schuld enkel en alleen in mijn schoenen geschoven worden?

Ik ben het dus beu. Ik ben (voorlopig) moegestreden. De eindejaars-sfeer is bij ons dus beneden alle peil. Wat het nieuwe jaar gaat brengen, awel ik wil het gewoon nog niet weten. Wat ik wel weet is dat ik terug meer tijd ga maken voor dit dagboek. Voorlopig weet nog niemand van mijn vrienden/kennissen van dit bestaan af. En laat dat aub zo blijven, dan kan ik tenminste 'ergens' mijzelf zijn! Jawel...ik lieg, één toffe madam komt hier ook lezen...en bij deze beloof ik haar plechtig dat ik haar in 2010 niet meer ga verwaarlozen (foutieve woordkeuze)

Korfu

Sun, 20 Sep 2009 23:33:03 +0200

We zijn terug! Terug van een weekje Korfu. Gewoon, wij met z'n twee , zonder onze dochters. Ik ben al op heel veel plaatsen geweest, maar dit eiland heeft toch weer een stukje van mijn hart gestolen. Hoe kan het ook anders, ik als waterliefhebber op een klein eilandje ! We hebben met ons (gehuurde) Jeepke (den Jimmy) heel wat afgereden en het leek net of er loopt een hoofdbaan en als je of naar links of naar rechts afslaat kom je water tegen. Dat is natuurlijk zo op een eiland, duhh , maar toch , het eiland is er op sommige stukken echt niet breed.

We hebben er ook heerlijk gegeten; tsatsiki, gegrilde aubergine-schijfjes, gegrilde gamba's, moussaka. En heel veel fruit , dat nam ik elke avond als dessert omdat die cakejes, taartjes enz..mierzoet zijn en daar hou ik niet van. En veel Mythos (Grieks biertje) en elke avond een Mojito op het terras met zicht op zee !

Gelezen heb ik ook veel: De eenzaamheid der priemgetallen, Wat te doen als iemand sterft (de nieuwste Nicci French) en Van het leven geleerd (Manu Keirse).

En boottochtjes gemaakt en gezwommen in grave zwembaden en heel veel trappen moeten doen (amai was telkens een serieuze beklimming om naar restaurant of gehuurde auto te gaan), en veel gelachen en af en toe aan het zwembad gelegen...en nog zoveel meer ! De week was echt wel te kort.
Al waren we natuurlijk heel blij om onze kids terug te zien gisteren!

Normaal gezien moeten we er dus nu weer een tijd 'tegenkunnen', moeten onze batterijen weer helemaal opgeladen zijn! Ben benieuwd!

Toedeloe

Vijfjarenplan

Wed, 09 Sep 2009 23:03:00 +0200

Over wat zal ik het eens hebben vandaag ? Ik zou iets kunnen schrijven over hoe een kl..gevoel ik heb omdat mijn ventje na vele jaren van de ene op de andere dag zijn job kwijtraakte. De manier waarop dit gebeurde doet mij pijn, te horen dat hij 'niet meer in het profiel past' , wetende dat hij alles deed voor zijn job, dat hij nu (na twee maanden) nog bijna dagelijks contact heeft met collega's, enz. Soit...alles heeft een reden (zeggen ze) dus dit waarschijnlijk ook.

Of zal ik het even hebben over hoe teleurgesteld je soms kan zijn in mensen. Pas op , ik heb heel veel toffe vriendinnen én vrienden hoor, mij hoor je niet klagen. Maar als er ééntje eens heel hard op je hart trapt na jaren vriendschap, nadat je uren en uren samen aan de telefoon hebt gehangen, na duizenden sms berichten, evenveel mails , nadat je elkaar gesteund hebt toen het thuis wat minder ging....dat doet verdomd veel pijn. Wetende dat er iemand rondloopt die zijn leventje verder leeft alsof we elkaar amper gekend hebben (en die daar ogenschijnlijk geen last van schijnt te hebben)...

Ik denk dat ik genoeg gezaagd heb nu. Waarschijnlijk hebben we nog jaren tijd nodig om dit allemaal 'een plaats te kunnen geven', daarom een stukje poëzie van Herman de Coninck....

VIJFJARENPLAN

Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken
in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte
nu en dan.

Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht
tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou.

Water

Mon, 07 Sep 2009 00:49:47 +0200

Ik heb iets met water ! Ik kon op heel jonge leeftijd zwemmen, ik was -en ben nog steeds - een echte waterrat. Ik wil enkel op verlof als er heel dichtbij een zwembad, riviertje, meer of zee is , ik ga graag in elke haven 'bootjes' kijken, ik heb vroeger surflessen gevolgd , in Turkije wilde ik koste wat kost op zo'n banaan het water in (weet je wel, zo'n geel ding waar je met vier opzit en dat wordt dan heel snel voortgetrokken door een motorbootje ), ik wandel en kus (foei) zelfs graag in de regen, enz....enz....

Ik vraag me soms wel eens af, van wie ik die liefde voor al dat 'nats' geërfd heb. Mijn moeder gruwelt al bij het idee om een bad te nemen (gene paniek, zij doucht wel dagelijks, hihi), terwijl ik er echt van kan genieten. Badkamerdeur toe, muziekje op, lekker warm water, veel schuim , een boekske en een glaasje wijn erbij... en laat me dan maar een tijdje gerust!

Aan de zee ben ik ook heel graag, maar dan niet in de zomer (wegens te druk).Vroeger ging ik met mijn ouders elk weekend (van september tot maart) naar de zee. Urenlange strandwandelingen of ploeteren door de duinen. Heerlijk.

Met mijn gezinneke ben ik ook al heel dikwijls richting zee getrokken. Overdag wandelen of spelen op het strand, mijn ventje heeft een hele hoop vliegers en dat vinden we allemaal wel lollig om daar mee te spelen. Soms proberen we er dan 's avonds (of 's nachts) eventjes tussenuit te muizen en dan gaan we met ons tweetjes nog richting strand. Wat is er nu romantischer dan dat?

Vlieg met me mee...

Thu, 03 Sep 2009 23:13:22 +0200

De eerste koude dagen met veel wind en regen, een paar nachten slecht geslapen, begin van het schooljaar, het gevoel hebben dat niemand je echt begrijpt, het even niet kunnen opbrengen om 'sociaal' te doen. Eigenlijk niets liever willen dan 's avonds gewoon thuis te zijn. Onder een dekentje in de zetel met een goed boek of nog maar eens een aflevering van mijn favoriet op dit moment, nl. 'Six feet under'. Net op zo'n avond moet je dan naar een ouderavond. Je stapt in de auto en ziet de schoonste regenboog die je ooit gezien hebt. En dan komen de tranen. Maar die mogen er niet zijn, want 'wat gaan ze anders op school denken'.
Een regenboog...het heeft iets speciaals.
Toen K. bijna twee jaar en een half geleden stierf , probeerde mijn ventje aan onze jongste dochter uit te leggen waar K nu was. Die avond was er ook een regenboog te zien en ik hoorde hem tegen haar vertellen dat zij waarschijnlijk langs die mooie regenboog naar de hemel was gegaan. Eigenlijk zo een beetje als een glijbaan. Ik vond dat heel ontroerend en mooi tegelijkertijd.

De tijd heelt alle wonden. Zal wel zijn, maar volgens mij gaan alleen de heel scherpe, venijnige kantjes eraf. Het gemis , het oneerlijke , de onrechtvaardigheid , de kwaadheid, dat blijft.

Medekonijn

Thu, 27 Aug 2009 00:30:13 +0200

Deze avond waren we op de receptie waar het verschijnen van dit boek werd 'gevierd'. Ik ga er straks al in beginnen lezen....

Zenboeddhisten zeggen dat we gelukkig kunnen zijn in dit leven. Dat we ‘zen’ kunnen zijn, en vrij. En dat het zelfs eenvoudig is.

Maar ons dagelijkse leven lijkt eerder getekend door niet te vermijden stress, lastige emoties, en onhebbelijke gewoontes. Wees in die jungle maar eens ‘zen’!

Toch kan het! In dit boek leert de jonge zenmonnik Tom Hannes ons op een speelse en compromisloze manier om het verschil te maken. Het verschil tussen een leven vol onrust en een leven dat we zelf en zelfstandig leiden.

Liefde op het eerste gezicht

Wed, 26 Aug 2009 00:38:53 +0200

Ik weet dat het bestaat : 'liefde op het eerste gezicht'. Ik weet het zeker omdat ik het heb meegemaakt. Een maand of negen geleden.
Ik zag hem in het knalgeel. Whauw...gedurfd dacht ik ! Ik kon hem niet weerstaan en nam hem onmiddellijk mee naar huis.
Daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.
Hij is er als ik hem nodig heb. Hij fietst elke ochtend met me mee naar het werk. Hij maakt me soms blij, soms droevig, hij neemt me mee terug in de tijd, hij kan me terug het gevoel geven dat ik had bij die of die persoon! Hij doet me herinneringen ophalen aan hele leuke , mooie, romantische momenten, maar ook aan bittere ernst, aan afscheid nemen , ....

Soms neem ik hem mee op vakantie met mijn gezinnetje, om heel even te kunnen ontsnappen met hem. Helemaal alleen met hem. Om even aan niets te moeten denken, met niemand te moeten praten. Gewoon genieten.

Mijn i-pod nano en ik....wij zijn onafscheidelijk geworden !

I am what I am

Fri, 14 Aug 2009 16:23:53 +0200

Heel dikwijls wil ik hier iets posten, maar telkens zegt er dan een stemmetje in mijn hoofd om het niet te doen. Omdat dat stemmetje zegt dat ik niet goed kan schrijven, omdat ik het hier niet over moeilijke onderwerpen wil (kan) hebben, omdat ik soms twijfel tussen jou en jouw of heten en noemen of dt of t of d of wat dan ook. Kortom omdat ik hier enkel wil komen voor de lol. En dat is voor velen waarschijnlijk not done ! Foert!

Waarom zou ik me 'gewichtiger' of slimmer of serieuzer voordoen dan ik ben? Net zoals vele anderen voel ik me soms heel goed en zou ik dat dan van de daken willen schreeuwen. De andere dag voel ik me down en wil ik het liefst helemaal alleen zijn. Helemaal alleen met mijn gedachten en ideetjes, met mijn vreugde en verdriet. Soms voel ik me slim, en lees ik interessante boeken met allemaal moeilijke woorden. Soms voel ik me wat dommer en lees ik gewoon een flutromanneke ! Soms ga ik uit en drink ik enkel water en cola light en dan erger ik me aan alle zatlappen rondom mij , die in mijn ogen op dat moment vreselijk lullen en zeveren. Andere avonden ga ik op stap, drink enkel Cava en wil niet naar huis, dan blijf ik onnozel en ondeugend doen en vind ik (bijna) iedereen interessant. Soms voel ik me een perfecte echtgenote (heel soms) en soms zou ik willen dat mijn ventje op wereldreis vertrekt voor een paar maanden. Ik probeer ook een goede mama te zijn, en heel sporadisch zou ik mijn kinderen achter 't behang willen plakken. Is dat allemaal abnormaal??? Ik dacht het niet !

Over die wereldreis gesproken. Mijn ventje droomt al jaren van een reis naar Argentinië. Zo'n reis doe je natuurlijk niet voor twee weken, dus nu plant hij om in het najaar te gaan voor ong.vier weken. Als hij dat tegen vrienden aan het vertellen is , is de eerste vraag die ze zich stellen :"oh, vindt jouw vrouw dat niet erg?", " neeeee helemaal niet " hoor ik hem dan zeggen. En pas op, IK vind het ook niet erg. Maar ik begrijp niet dat hij dat wilt doen. Ik begrijp eerlijk gezegd niet dat hij mij ,maar vooral onze drie kinderen, zo lang kan missen. Manmanman, in september ga ik een weekje zonder kids op vakantie, en daar zie ik nu al tegenop. (tegenop is niet het juiste woord hier ) Natuurlijk ga ik daar ook heel erg van genieten (anders ging ik natuurlijk niet), maar een week is toch het maximum. Soit, als hij het echt wil doen, dan doet hij maar, ik gun het hem. Uiteindelijk is het leven veel te kort om zo'n kansen te laten liggen én (last but not least) kan ik die lange afwezigheid van hem ook dikwijls 'gebruiken' achteraf.

(mag ik morgen uitslapen,please? gij zijt zo lang alleen weggeweest of breng jij de babysit nu eens naar huis? goh, ik heb dat ook moeten doen zene terwijl jij weg was?)

Leven tegen honderd in't uur !

Thu, 13 Aug 2009 15:11:42 +0200

Bij deze even laten weten dat ik nog steeds leef en zelfs nog in goede gezondheid verkeer (althans dat hoop ik).

Binnenkort kom ik zelf terug lezen en post ik hier weer het een en ander

Toedeloe

Genieten in 't kwadraat !

Sun, 21 Jun 2009 13:51:20 +0200

Brillen

Sat, 20 Jun 2009 23:17:39 +0200

Ik merkte al een tijdje dat mijn ogen sneller vermoeid waren en dat ik soms wat 'troebel' zag ! Gisteren naar de oogarts en lap zeg...het oud'er' worden is begonnen :-( ik moet 'brillen !!

Heel eventjes dacht ik er over na om lenzen te kiezen, maar dat is niets voor mij! Ik ben nogal een 'brute' en ik heb niet echt veel geduld. Ik zie me nog niet elke ochtend staan frullen met van die dure , kleine lenskes. Soit !

Onze nieuwe huisgenootjes zijn echt schattekes ! Ze brengen op rustige momenten serieus wat leven in de brouwerij ! We zaten daarnet een filmpje te zien en net dan beginnen zij over en weer te crossen en met hun 'rammel-ballekes' (=plastieken speelgoed voor alle duidelijkheid) te spelen. En als wij hier allemaal bezig zijn, liggen zij heerlijk in elkaar gestrengeld te slapen. Zalig toch !

Welkom Tuur en Rik

Wed, 17 Jun 2009 23:53:47 +0200

Misschien pedagogisch niet verantwoord, blabla, kan allemaal goed zijn (ene nog maar net dood en hopla, al twee nieuwe ) Maar we hebben sinds gisteren twee nieuwe katertjes. Kweenie hoe schattig. Twee zwarte poesjes met witte vlekjes . Echt geweldig om die scharminkels bezig te zien. Ze zitten elkaar constant te plagen of slapen helemaal in elkaar gestrengeld...knoddig!

Ik zou nog vanalles willen schrijven over de examens van de kinderen en de stress die dat meebrengt, over de jongste die ineens niet meer wilt dat ik 's avonds ergens naar toe ga, over de shit op mijn werk, over het feit dat ik 's avonds mijn bed niet meer in geraak, maar er 's ochtends dus ook niet uit kan komen , over het feit dat ik me meer en meer afvraag wat we hier eigenlijk nog doen in dit land...ik wil alle dagen goei weer, geen gsm meer (jawel, wel ne gsm ), ik wil geen internet, geen drukte heel de dag. Ik wil een boerderij beginnen ergens op een grieks eilandje ...of zoiets !

Sloppel !

Verdriet

Mon, 15 Jun 2009 23:28:09 +0200

Volgens mij zeg ik binnen een paar jaar :"afscheid nemen is toevallig een van mijn specialiteiten" net zoals Octaaf de Bolle van bij Samson en Gert. Ik weet dat afscheid nemen bij het leven hoort, maar voor mij hoeft het echt niet jaarlijks enkele keren voor te vallen hoor.
Is het omdat ik een onhebbelijk, onuitstaanbaar karakter heb , of kies ik de foute vrienden. Maar het laatste jaar heb ik het contact verloren met twee mensen, waarvan ik dacht dat ze vrienden waren (en zelfs meer dan dat). Al ben ik boos en teleurgesteld, het doet verdomme pijn.

Vorige zaterdag stierf onze poes. Twee jaar en twee maanden oud was hij en hopla, hij lag gewoon dood in onze tuin. Mijn mannetje vertrok net naar de bakker en kwam bleek terug binnen. Ik mee naar buiten en daar lag ons Prinsje. "oh,hij slaapt misschien nog" floepte ik eruit. Dat was duidelijk een ontkennings-moment-zinnetje, want natuurlijk sliep hij niet. Morsdood, zonder aanwijzing. Ineens een attackske gekregen of een inwendige bloeding, we zullen het nooit weten. Maar daar sta je dan, kan je dat vreselijke nieuws gaan melden aan de dochters. Tranen met tuiten natuurlijk. Vooral de jongste, zij verwerkt dit op haar typische manier en stelt veel vragen.

Als ik was ging ophangen in onze tuin of ik zat aan de pc, in de keuken, op het toilet, overal volgde Prinsje mij. Als ik 's avonds neerplofte in de zetel , dan kwam hij languit op mij liggen en vielen we regelmatig samen in slaap. En als dat allemaal wegvalt, dan blijf je dus met 'gemis' achter, nog maar eens !

Ik keek daarstraks naar onze goudvis en ik dacht :"kon jij nu niet gewoon doodgaan"....erg he, maar ik kan niet zeggen dat er enige vorm van band is tussen Willy de goudvis en een van ons. Ach ja, dat we het niet voor 't kiezen hebben, dat weet ik ondertussen ook al wel.

Gelukkig heb ik nog wel veel toffe vrienden en vriendinnen, want anders werd ik misschien een oude, zagerige, klagerige, doemdenkerige, misnoegde oude madam. Maar zover is het nog niet hoor !

Het glas blijft halfvol ipv halfleeg.
Mijn witte wijn hier naast mij is pertang bekan op ;-)

Werken en vriendschap

Sat, 06 Jun 2009 16:30:38 +0200

Eerst en vooral...'we gaan' op verlof ! Een huisje in Frankrijk gehuurd ! We kijken er al naar uit, maar eerst moeten we nog door wat woelige watertjes ! Zoals daar zijn, de verkiezingen morgen ,ik en mijn collega's hebben weer de toffe taak gekregen om technisch verantwoordelijken te zijn op de stembureaus. En dat brengt stress mee. Eerst en vooral zal ik blij zijn als het morgenvroeg vijf over acht is én we goed gestart zijn ! Dan hoop ik dat er niet te veel ambetanteriken komen stemmen. Dat er geen stroompannes zijn, dat er geen ruzies ontstaan in de lange wachtrijen, enfin...ik hoop gewoon dat alles rustig en 'vredevol' kan verlopen.
Na al die weken van pre-verkiezingsstress op het werk, kan ik een extra dag gezever (op een zondag) echt wel missen.

Vorige week was ik echt aangenaam verrast ! Ik ken een hele hoop mensen en ik heb vele toffe vriendinnen en vrienden, maar een echte boezemvriendin ,weet je wel, zo eentje die zonder woorden begrijpt wat je wil zeggen, die meehuilt als je zelf verdrietig bent, en die met je kan lachen en gieren tot je bijna in je broek plast van het lachen. Zo'n vriendinnen , tja daar heb je er geen hele hoop van hé!

Awel, één zo'n vriendin van mij woont momenteel in Zwitserland. Eerst woonde ze in België, dan in Zwitserland, dan in Egypte, dan terug in België en nu dus terug in Zwitserland. Ja, als ge ne man graag ziet, volgt ge hem overal. Jammer genoeg wilde hare man niet in België wonen, dus heeft madam gekozen voor Zwitserland. Ik was hier niet heel blij mee. Begrijp me niet verkeerd, ik gun hen alle geluk toe. Maar ik was wel een 'praatpaaltje' kwijt, een soulmate, maw een boezemvriendin. Enfin, je bent iemand niet 'kwijt' als ze ver weg gaan wonen, maar het is toch anders.

Als ik weer eens een discussie hier thuis heb, met man of kinderen, als ik een rotdag op het werk heb gehad, als ik gewoon eens zin heb om te sjouwelen, dan nam ik voorheen gewoon de telefoon, de auto of de fiets en hopla...dan zagen we elkaar. Als zij wekenlang twijfelde over waar ze nu wel zou moeten gaan wonen, of ze had ook troubles met haar man, of wat voor zaken dan ook...idem dito !

Nu mailen we veel. Maar als ge eens goe uw gedacht zet in ne mail, en ge zaagt en klaagt per mail, tja, tegen dat er een antwoord komt is de crisis al weg natuurlijk..

Vorige week zat ik op mijn werk en wie stond er ineens achter mijne rug...juist ja ! Miss Swiss! Knuffels alom! En direct afgesproken om 's avonds te gaan bijpraten in onze stamkroeg en om twee dagen later een dagje door te brengen samen met onze kinderen op de opendeurdag van mijn jongste dochter. We hebben er echt van genoten.

Maandagavond is ze al terug vertrokken ! Nu is het mijn beurt om eens naar ginder te gaan !

Doen we het of doen we het niet ?

Tue, 26 May 2009 21:46:30 +0200

Bijna juni en we weten nog steeds niet of we op reis gaan deze zomer! De laatste jaren zijn we altijd op verlof geweest, twee keer naar Picardië (heel mooi aan de Baai van de Somme), een keer naar de Spaanse pyreneeën, een keer naar een geweldig gigantisch hotel in Turkije ( aquapark, all inclusive, enz..) en vorig jaar naar Umbrië.

Momenteel zijn we onze veranda aan het 'verbouwen' en is er hier net een nieuw terras aangelegd ! Dus er schiet niet veel poen meer over om op vakantie te gaan !

Maar dan komt het...mijn ventje en ik hebben twee weken verlof in juli. Wat doe je dan heel de dag met drie kinderen in huis?? Juist ja, dan gaan wij ons mega hard storen aan hun langslaperij, aan het 'hangen' in de zetel of aan het zitten te niksen aan de pc.... En daar gaat niemand zich goed bij voelen vrees ik. Vooral niet als het dan buiten ook nog kl...weer zoals het hier soms kan zijn ! Die twee oudsten zitten ook niet echt te wachten op een uitstapje naar de zee of een dagje pretpark met ons en hun jongere zusje ! Van een echt 'ontspannen' vakantie kunnen we in dat geval dus niet spreken.

Dus, daarnet hebben we al 'een beetje' beslist om dan toch maar met z'n allen op vakantie te gaan. Maar niet te duur (wegens terras ,veranda en blabla ) en niet te ver , want anders is 't ambras op de achterbank en niet te lang, anders mist de oudste hare vrijer te hard (als 't nog 'aan' is tegen dan natuurlijk ) Soit...we zijn al lang blij dat ze op haar zeventien nog steeds heel graag met ons mee op verlof wilt.

Ik surf vanavond nog wat verder ,op zoek naar een leuk optrekje in de Loire streek en droom alvast van zwoele zomeravonden met een glaasje wijn en een goed boek ! Dolce far niente !