Autisme

Regels en nieuwe relatie

Fri, 29 Jan 2010 09:09:09 +0100

Regels zijn er om gevolgd te worden. Toch is ook dat weer iets simpel als je regels je regels zijn voor jaren. In een nieuwe relatie merk je weer eens hoe moeilijk het is om algemene regels te hebben. Hier thuis hoef je je schoenen niet uit te doen, daar thuis ben je verplicht je schoenen uit te doen. Hier thuis was je af onder stromend water, daar mag je niet onder stromend water. Hier mag je roken, daar rook je alleen in die plaats. Zo is er nog een hele waslijst. Daar we hier en daar logeren, wordt dit in feite een hele cinéma van regels en aanpassen. Raar om te zien hoe het hier vanzelf gaat en daar moeilijk loopt. Ik begrijp maar niet hoe iemand een kameleon kan lijken.

Dit om mijn gevoel weer te geven qua nieuwe dingen en veranderingen.

Nieuw

Fri, 29 Jan 2010 08:51:20 +0100

Een nieuwe relatie brengt nieuwe of andere dingen mee. Zo weet ik nu hoe alles zo gewoon was geworden voor me. Simpel naar onze supermarkt gaan al die tijd, simpel naar onze beenhouwer gaan, simpel alles gewoon zoals gewoonlijk. Niet altijd zo gewoon als ze van een verpakking veranderen of hun winkel gaan reorganiseren. Verschrikkelijk vind ik dat!

De laatste tijd kom ik dus in een andere supermarkt. Oh jee ohjee. Ik in mijn gewone doen, heb het dan nodig om die winkel eens te verkennen en laat ons zeggen, van buiten te leren. Waar staat dat, wat verkopen ze hier. Een supermarkt is dus geen supermarkt! Mijn partner daarentegen, gaat in deze supermarkt al jaar en dag, stapt daar binnen en stapt recht op het te kopen doel af. Voor mij zeer frustrerend. Ik heb het immers nodig die supermarkt te leren kennen. Mijn partner vliegt door die winkel en ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb. Ik word onzeker en boos omdat ik geen tijd krijg om die winkel te leren kennen. Mijn partner wordt boos omdat ze vlug iets wil halen in dIe winkel en ik alleen maar tijd verspil.

Ik weet dat ik alles moet visualiseren en die tijd nodig heb, krijg ik die tijd niet dan voel ik me opgejaagd, krijg ik stress. Mijn partner krijgt dan stress van mijn langdurig in een winkel hangen.

Ik merk nu heel hard bij mezelf dat ik alles moet zien. Elk onderdeeltje wil ik van iets weten. Neem nu Ikea. Een zetel die je graag ziet? Ja, maar hoe zit die, uit welk materiaal is die, wat is de prijs, welke kleuren bestaan er in enz... Ik vergelijk nog even de andere zetels en dan moet ik kiezen. Pft. Mijn partner vindt iets mooi en hups de keuze is gemaakt.

Besluit: naar de winkel gaan is irritatie van beide kanten.

nare ervaring

Fri, 29 Jan 2010 08:28:51 +0100

Hups, wij naar Ikea. Eens daar wat rondgelopen, begon het buikje te rommelen. We gaan dus wat eten in Ikea. Wreed vervelend zo een zelfbediening. Ik kom daar binnen en wordt onzeker. Wat kan je allemaal nuttigen, waar staat dit en waar staat dat. Je zou zeggen, neem een plateau en schuif maar aan, alles staat en komt er wel vanzelf. Alleen al de grote rij mensen voor mij bezorgen me stress. Ze staan overal voor en plots sta je dan aan het warme eten zonder dat je weet wat je allemaal kan krijgen. Zweedse balletjes dan maar, het eerste wat ik tegenkom. Aan de kassa vraag ik nog een kopje koffie. Ah, je moest een tas nemen. Er was onderweg aan die lopende band echter geen tas te vinden. Met een gebaar in de lucht zegt men dat ik DAAR dan een tas moet nemen. Ik weet niet waar DAAR is, loop even terug en vind maar geen tas. De rij wachtenden aan de kassa achter mij wordt ongeduldig en ik hoor hen zuchten en zie gezichten trekken. Ondertussen staan er al meerdere mensen DAAR te roepen maar ik vind die tassen DAAR niet. Ik voel me boos worden en heb al geen zin meer in koffie. Uiteindelijk raak ik dan toch aan een tas. Iedereen trekt gezichten en heeft commentaar, mijn Zweedse balletjes zijn ondertussen niet zo warm meer. Ik haat zelfbedieningen!! Ze zijn me niet duidelijk genoeg, te druk en te zenuwslopend.

Begijnenvest

Wed, 20 Jan 2010 07:44:48 +0100

Toch nog een keer vermelden dat de school in de Begijnenvest is gestopt met een type 7. Dit staat echter nog steeds vermeld als ' nieuw schooltje ass' op de pagina van A.S.S.Onduidelijk? Spijtig genoeg krijg ik het niet verwijderd maar ik zal regelmatig even melden dat dit fout is.

Filmreeks A.S.S.Onduidelijk?

Thu, 14 Jan 2010 06:29:26 +0100

We gaan verder met onze films en vertonen deze keer de film 'Rainman'.

Film op zondag 24 januari 2010 in de Nova, Schijfstraat Antwerpen om 14u. Deuren open om 14u3O. Prijs Twee euro.

Een Harry potter film is voorzien in een jeugdhoekje voor kinderen vanaf 8 jaar.

Zonder woorden

Wed, 13 Jan 2010 08:31:34 +0100

Bij een nieuwe grillpan zat een handleiding: Was en droog de pan altijd met de hand uit.

Vraagje: Als je veel pijnboompitten eet, krijg je dan overal pijn?

....

fILM

Sun, 10 Jan 2010 09:14:00 +0100

Klik hier

mama

Thu, 31 Dec 2009 08:41:04 +0100

Klik hier

feestdagen

Thu, 31 Dec 2009 07:57:13 +0100

Eerst en vooral wens ik iedere lezer een goed nieuw jaar gevuld met gezondheid, vriendschap en liefde!

Zoals ik al vertelde was zoonlief zenuwachtig en had zeer veel stress naarmate de feestdagen naderden. Ieder jaar moeilijk deze periode voor hem. Met kerstavond zelf kon je zijn stress snijden. Hij is dan ook een paar maal van tafel weggegaan om zich even af te zonderen. Knap van hem dat hij dat deed in plaats van ter plaatse te ontvlammen waar iedereen bij was. De muur in de gang heeft het even mogen ontgelden en de deur zal geweten hebben dat ze dicht was. Toch kwam hij na een tijdje terug rustig mee feesten. Met kerstdag opnieuw feesten en dat is goed verlopen. De grote druk was immers van de pot.

Nu nog 1 probleem voor hem. Hij kreeg de centjes die hij had gevraagd om een felbegeerd iets mee te kopen. Natuurlijk moest en zouden we dat direkt moeten gaan kopen met hem. Eerder is er geen rust. Weer het gezaag over wanneer we zijn ding gaan kopen. We zijn het dan deze week nog gaan halen. Ohoh, wat een rust hebben we nu als we gaan vergelijken met de voorgaande weken.

Alhoewel hij nog steeds wat drukker is dan normaal, merk je toch een zekere rust bij hem nu het grote kerstfeest voorbij is, nu hij zijn hebbeding heeft.

Vanavond nog een klein feestje, morgen naar de cinéma en we zijn rond. Maandag hups weer terug naar school, weer terug de gewone gang van zaken. Ik ben zeker dat we dat gaan voelen :-)

stress

Wed, 23 Dec 2009 07:36:23 +0100

Klik hier

ouderavond

Fri, 18 Dec 2009 08:37:08 +0100

Gisteren was het ouderavond. Ik kreeg niks dan positieve dingen te horen. De normale altijd wederkerende problemen rond het autisme en puberteit blijven natuurlijk maar hij doet keihard zijn best en heeft zich herpakt. De ingevoegde gedragskaart helpt zeker en vast een handje. Hij heeft dus een goed rapport. Fijn om al die positieve dingen te horen!

Dank u leerkrachtenteam om mijn zoon zo goed te begeleiden!!

eerlijkheidshalve

Thu, 17 Dec 2009 06:54:18 +0100

Wie mijn blog leest, weet nog dat er iets misliep in de communicatie tussen de busjuf en de school. Ondertussen is dit misverstand opgelost en rechtgezet, ook naar zoon toe.

IK VRAAG ME AF...

Wed, 16 Dec 2009 09:26:06 +0100

Omgaan met iemand die de handicap autisme heeft, vraagt aanpassing in de manier waarop men met deze mensen omgaat. Zijzelf kunnen zich niet aanpassen. Als we dit niet letterlijk nemen en erbij denken dat we ze wel kunnen helpen door hen te leren begrijpen, te leren auti denken, gaat er voor iedereen een wereld open. We verwachten echter teveel en bieden te weinig. Vooral voor de normaal begaafden, zoals mijn zoon, ligt het moeilijker naar de buitenwereld toe. Hij ziet er immers uit als iedereen. Men gaat hem dan ook behandelen en bekijken als iemand zonder een handicap. Hijzelf gaat camoufleren waardoor men hem al helemaal bekijkt als ' normaal' maar vervelend iemand. Een vicieuze cirkel dus.

Autisme is onzichtbaar!! Autisme is een hersenstoornis, onze hersenen zijn onzichtbaar, autisme is een onzichtbare handicap!!

Ik weet, ik schreef het al eens. Toch belangrijk om te blijven te herhalen!

Als we nu gaan kijken naar zichtbare handicaps, dan is plots iedereen bereid deze handicap te aanvaarden en te gaan helpen.( ik wil hier absoluut niet denigrerend zijn naar anderen maar enkel aantonen) We verwachten niet van iemand zonder benen dat die plots gaat kunnen lopen, we verwachten niet van een blinde dat die gaat kunnen zien, enz... We hielpen hen door hen een rolstoel aan te bieden, we hielpen hen door hen braille aan te bieden...

Waarom blijven we dan verwachten van iemand met de handicap autisme dat ze ' normaal ' zijn? ...

autisme

Wed, 16 Dec 2009 08:58:34 +0100

Elke dag zijn er wel misverstanden omwille van het autisme. Achteraf bekeken soms grappige dingen maar voor hem weer realiteit. Hoe grappig die dingen achteraf ook zijn, op die momenten worden mensen soms boos op hem en begrijpt hij op zijn beurt weer niet waarom ze boos zijn op hem. Ondertussen, na al die jaren van opmerkingen naar hem toe, kan hij absoluut geen kritiek meer verdragen en zijn reacties zijn er dan ook van boosheid en het uiten van, niemand begrijpt mij, iedereen is tegen mij, waarom is iedereen altijd boos op mij, mag ik nog ademen enz... Zonder ook anderen dit kwalijk te nemen, wil ik met een klein voorbeeld toch even vertellen hoe die dingen in zijn werk gaan.

We zitten allemaal aan tafel en er is een conversatie aan de gang. Hij wil meepraten maar slaat de bal dan volledig mis. Hij gaat echter zo op in wat hij te vertellen heeft dat hij het gesprek domineert. Blikken worden dan geworpen naar elkaar, sommigen in de verstandhouding van, anderen niet begrijpend en geirriteerd. Als het onderwerp hem niet interesseert dan zegt hij de hele tijd; saai, saai, saai. Zonder dat hij het wil, is hij echter een stoorzender aan tafel. Stel u maar eens voor hoe dat voor hem moet zijn. Zich van niks bewust dan alleen dat je wil deelnemen aan de conversatie. Of niemand reageert en hij is op zijn eentje die conversatie aan het voeren of je krijgt te horen dat jouw inbreng totaal niks te maken heeft met de conversatie.

Na het eten moet de tafel afgeruimd worden. Als eerste stelt hij zich kandidaat. Dan is het de beurt aan het tafelkleed. Er werd hem gezegd dat hij het tafelkleed moest uitkloppen. Wat doet zoon? Hij neemt het tafelkleed en klopt het ter plaatse uit. Oei, dat was niet de bedoeling en hij krijgt commentaar. Niet begrijpend vraagt hij zich af waarom ze weer boos zijn op hem. Ze hadden gezegd dat hij het tafelkleed moest uitkloppen en dat is dan ook wat hij deed.

Dit is een goed voorbeeld van hoe letterlijk hij alles neemt, hij doet wat er gezegd wordt, niet meer of niet minder. Men had immers niet gezegd dat het tafelkleed in de tuin moest uitgeklopt worden en niet in de woonkamer.

Ook een goed voorbeeld van hoe zo een misverstand kan ontstaan. Mensen worden uiteraard boos als je een vuil tafelkleed uitklopt in de woonkamer. Alleen begrijpt hij niet waarom ze boos worden want hij deed immers wat er gevraagd werd.

De impact van deze dingen wordt dan ook onderschat. Als je jarenlang, dag in dag uit, niet begrijpt waarom mensen altijd kritiek op jou geven, ja dan krijg je een laag zelfbeeld en heb je de indruk dat iedereen altijd boos op je is.

We zijn niet duidelijk genoeg naar hen toe en vergeten het autisme waardoor onze verwachtingen te hoog gesteld worden. Ik hoop dat ik hier heb kunnen aantonen hoe belangrijk het is om meer begrip te tonen. Begrip kan alleen maar eens je weet waarover autisme gaat en men zich gaat aanpassen aan hun andere manier van denken.

Over een beetje vanalles

Tue, 15 Dec 2009 08:53:07 +0100

Het is hier al wat geweest de laatste tijd. Ieder op toer ziek, mama die gevallen is en niet goed kan lopen. Zoals gewoonlijk, als je naar de spoed moet in een ziekenhuis, mag je toch wel een halve dag rekenen eer je eindelijk aan de beurt bent. Zo ook als mama met haar voet naar de spoed moest. Zoonlief was rustig de eerste twee uren wachten, waar ik al versteld van stond. Toen we dan eindelijk in een verzorgkamertje werden gelaten, werd hij het tegenovergestelde van rustig. Begrijpelijk zou ik zo zeggen, ook mama en haar partner werdenn onrustig. Alleen bleef het bij ons bij zeuren over het lange wachten. Zoonlief nam mama's schoen en de loopkruk en begon hiermee een spel te spelen. De schoen zweefde door het kamertje en werd opgevangen door de kruk. Een wandelingetje door de gang hoorde er ook bij. Blijkbaar stond hij te gapen aan een andere kamer waar zich ook patienten bevonden en hoorde ik een verpleegster aan hem zeggen dat hij de privacy van de anderen moest respecteren en in ons eigen kamertje moest blijven. Dan maar weer het spelletje met de schoen en de kruk. Op de lange duur kwam de dokter dan toch EINDELIJK vertellen wat er aan de hand was met de voet en verkondigde dat een verpleegster zo dadelijk een verband ging aanbrengen. Een half uur later nog geen verpleegster, drie kwartier later nog niet. Zoonlief kreeg het nu echt op zijn heupen en ging dan maar even in de gang luidop vragen wanneer mama haar verband nu ging krijgen. Op een wip en een gauw had mama haar verband...

Op school krijgt hij werkpuntjes die hij dan een tijdje moet volhouden. Het zoveelste puntje dat op het lijstje staat is: goed gedrag bij mama. Dat puntje, daar wordt aan gewwerkt na de kerstvakantie. Aangezien zoonlief alles nogal neemt zoals het gesteld wordt, moet hij dus pas vanaf de start van dit werkpuntje beginnen met het goede gedrag bij mama. Niet dat hij speciaal slecht gedrag vertoont maar als ik een opmerking maak over zijn gedrag dan krijg ik te horen dat dit werkpuntje nog niet aan de orde is. Dat werkpuntje mama, dat begint pas na de kerstvakantie...