Madam Arabelle

Zeg het eens

Tue, 09 Feb 2010 15:50:58 +0100

Uw madam kan door bezorgdheid niet meer objectief kijken, dus zegt u het mij eens : hoe ziet hij eruit?

en ik wil u zijn broer natuurlijk ook niet onthouden:

De vraag is écht, al moet ik wel toegeven dat het een gedroomd excuus is om weer even mijn grote trotsen te tonen.

Bergaf

Mon, 08 Feb 2010 16:17:00 +0100

Sinds het juleskind zijn kalium gezakt is gaat het met hem bergaf. Hij wil niet meer drinken (niet moeilijk, die synthetische bucht die hij opgesolferd krijgt zou uw madam ook niet drinken) maar moet, dus elk flesje werd een gevecht met een huilende moeder en een huilend kind. Zaterdag werd dus een nasale maagsonde geplaatst en nu zit onze man in een stoel naast een voedingskapstok en dit zes keer per dag.

Het is hartverscheurend om te zien hoe mijn kleine vent door medicatie en slechtsmakende bucht weer in een patiëntje is veranderd en niet langer mijn sterke man is. Vorige week woensdag zag hij er in 't echt fantastisch uit, maar erg slecht op papier en nu ziet hij er op papier fantastisch uit, maar in 't echt maar flauw.

Pfff, uw madam weet het ook allemaal niet meer, als ze haar instinct volgt zegt ze, gewoon aan de borst, net als broer en we zien wel, maar dàt is nu net een riskante onderneming natuurlijk.

Om het eens over iets anders te hebben

Fri, 05 Feb 2010 16:50:32 +0100

Wat dacht u van een subliem dessert?

Neem een pak rode vruchten uit de diepvriesafdeling van den delleis, 100 gr witte tsjoklat en 100 ml room de man.

Zwier de rode vruchten in een diep bord en smelt den tsjoklat en de room au bain marie. Als de handel gesmolten is zwiert ge dat over de rode vruchten. Eet op.

Weer thuis part achtentwintig

Fri, 05 Feb 2010 16:03:34 +0100

Een infuusje, een beetje extra medicatie en, snik snotter snik, geen mamamelk meer maar een vurte kaliumarme synthetische melk verder en onze vechter doet het weer fantastisch.

Maar dat hij synthetische bucht verkiest boven zijn moeder haar borst komt natuurlijk óók weer op het lijstje tegenverwijten voor als hij zestien jaar is.

Ziekenhuis part zeventwintig

Wed, 03 Feb 2010 23:03:26 +0100

ofzo, uw madam is de tel kwijt. Vanaf morgen bivakeert ze weer met haar twee spruiten in de kinderkliniek. Het Juleskind zijn kaliumgehalte is gevaarlijk hoog dus monitoren en als het tegen zaterdag niet gezakt is het flirten met de grens voorbij.

Hij ziet er pertang fantastisch uit. Meneer doktoor kon zelf zijn papier haast niet geloven.

Duimen maar weer.

Ik kan het niet laten

Tue, 02 Feb 2010 12:37:23 +0100

Met een baby op de arm en vers van de pers hier zijn ze weer. De foto is ongeveer een kwartier oud

Coureurs

Tue, 02 Feb 2010 08:37:51 +0100

U herrinert zich de huisvrouw haar voorspellingscapaciteiten nog? Awel 't is echt waar. Deze mail kreeg ik van haar op 30 juni verleden jaar:

"Ja tom en bart, het worden coureurs. "

Ok, met de namen zat ze er naast, maar feit is wel dat het Juleskind nu al twee keer per week een epo-spuit in zijn bil krijgt. Qua voorbereiding op het coureurschap kan dat tellen, geeft u toe.

De ware toedracht

Mon, 01 Feb 2010 13:47:58 +0100

Vriendin C. leest, net als u, af en toe mee op uw madam haar blog. Vorige week stond vriendin C. "op 't goe vallen uit" zoals dat heet voor uw madam haar deur. Zij vond een uitgeputte ietwat droevige, maar wel proper gewassen madam thuis. Net als u (zo leid ik af uit de comments) dacht vriendin C. dat uw madam het allemaal nogal goed opneemt, het uitputtende moederschap van een tweeling van wie er één zwaar ziek is, met dat verschil: vriendin C. ként uw madam.

Vandaar, vandaag ook voor u de ware toedracht. Uw madam is op. Niet uitgeput door het vele werk, want dat vindt ze plezant, maar uitgeput door de emotionele zorg omtrent haar Juleskind. Ze vindt het vreselijk dat haar kereltje intussen reeds vier serieuze sneeën in zijn buikje heeft. Ze vindt het afschuwelijk dat er dertig centimeter plastic buis uit zijn buik bengelt (en verzet zich met hand en tand tegen nóg een extra buis die als maagsonde dienst zou doen). Ze vindt het verschrikkelijk dat hij een gaatje heeft in zijn zij waarlangs hij moet plassen. Ze kan het niet laten allerlei doemscenario's uit te denken over plassertjes die nooit normaal zullen werken, over plastic buizen die per ongeluk uit de buik scheuren bij een wild spelletje, over (en dat is zowat haar ergste nachtmerrie) het ontbreken van een goede donornier.

Het enige dat haar nog enigszins overeind houdt zijn haar twee ventjes. Het Emielekind omdat hij zo mooi is en zo'n echte droombaby die huilt als hij honger heeft, slaapt als zijn buikje vol zit, lachend in zijn park ligt of in zijn stoel naar buiten zit te kijken. Het Juleskind om exact dezelfde redenen én omdat hij zo'n ongelooflijk vechtersbaasje is, dat nu al zes weken flirt met de grens van nierdialyse of niet maar toch lekker steeds aan de juiste kant van de grens blijft.

Oh en ere wie ere toekomt, ondanks zijn ergerlijk rationeel omgaan met "de situatie" is en blijft echtgenoot uw madam haar steun en toeverlaat. Dàt mag ook wel eens gezegd.

Voila, nu weet u het. Het gaat niet. Uw madam neemt het bijlange na niet goed op. Ze crasht ongeveer om de dag en op die dag soms wel ne keer of vier. Ze heeft al tranen met tuiten gehuild. Ze is vreselijk bang dat het allemaal niet goed afloopt met haar jongste spruit. En... ze wil eigenlijk af en toe eens wég van alle zorgen en heeft daar een gigantisch schuldgevoel over.

juicht ende jubelt (ter: denk ik, te lui om het na te kijken)

Thu, 28 Jan 2010 19:03:58 +0100

Want uw madam heeft de eerste drie maand als moeder overleefd. Nog 17 jaar en negen maanden te gaan en dan moeten ze hun plan maar trekken.

Want het Juleskind zit sinds vandaag op 10 luttele grammetjes na halfweg zijn vereiste tien transplantatiekilo's. En ookal hebben we gisteren wéér een halve dag kliniek achter de rug en moeten we morgen weer bloed laten prikken, doet hij het boven verwachting goed met één niertje van 3 cm doorsnee en een ander van 1.5 cm doorsnee.

Want het Emielekind slaapt quasi een volledige nacht door en is gewoon een wolk van een baby.

Want ondanks emotionele crashmomenten zo om de andere dag vindt uw madam het moederschap eigenlijk allemaal nog best leuk. Twee zonen met elk twee werkende nieren zou natuurlijk leuker zijn en een levendige moeder in plaats van een fotoke op de kast zou ook leuker zijn, maar de vele babylachjes maken het eigenlijk allemaal wel weer goed.

'k Ga 't zeggen, Walter.

Mon, 25 Jan 2010 14:02:04 +0100

AFK.LVEN

AfkAlven!

Moest uw madam het mens niet beter kennen, ze zou haar schoonmoeder er weer van verdenken op subtiele wijze kritiek op borstvoeding te geven, maar van iemand die 'wuggewuggewugkrrrr-t" boven de hoofden van haar kinders verwacht ze dat soort subtiliteiten niet.

Afkalven begot, 't is weer eens wat anders.

Inentingen

Sat, 23 Jan 2010 17:16:32 +0100

U had mij dat niet kunnen zeggen, lieve belastingbetalertjes, dat het absoluut géén goed idee was om beide broers tegelijk te laten inenten tegen de hele kinderziekteshannekesnest.

Niet aan gepeist zekers? Enfin, moest u ooit een tweeling krjgen, ge weet het nu. Het is absoluut géén goed idee om ze tegelijk te laten inenten. Zucht. Diepe, diepe, diepe zucht.

Ik heb het hem eens goed gezegd

Wed, 20 Jan 2010 17:36:56 +0100

Naar het ziekenhuis gaan voor een wekelijkse bloedafname en u een liesbreuk schreeuwen zodat ge met spoed moet geopereerd worden. Wat voor manieren zijn dat nu! Zijn moeder zo laten panikeren. Maar enfin het Juleskind is alweer thuis en lacht en eet alsof er niks gebeurd is, 't is hem dus al vergeven. Natuurlijk komt het ook op het lijstje tegenverwijten dat door uw madam gebruikt zal worden in lastige puberjaren.

Gnégnégné wat heb ik al een waslijst daarvan. Ik verheug me er nu al op.

Nog eentje om het af te leren

Thu, 14 Jan 2010 13:17:22 +0100

Geen nood, ik ga er echt geen zeemzoeterige babyblog van maken, maar waar het hart van vol is loopt de mond nu eenmaal van over bij deze dus:

En nu mag u ze efkes komen halen, want ik wil mij wassen en eten en vijf minuten rust. Maar 'k moet ze wél terughebben. Als ze slapen moogt ge ze terugbrengen.

(Oh, laten we d'r een wedstrijdje van maken voor twee dozekes suikerbonen. Wie is wie?)

Belofte maakt schuld

Wed, 13 Jan 2010 12:59:38 +0100

Weken hield ik u in den draai met mijn geheime huisvlijtproject. Toen het eindelijk af was, had ik andere zorgen aan het hoofd, maar nu kan u eindelijk deelgenoot worden van mijn creatieve brein.

Ziehier het resultaat van weken en weken huisvlijt:

De dekentjes vaneigenst, de wiegen bestonden al. De onderste wieg is namelijk dé wieg. U weet ook nog wel, en het verhaal over dé wieg is nog leuker, wat ook mijn vader en zijn vijf broers lagen erin. Nu is het de knusse schuilplek van het Emielekind

Het Juleskind ligt in de wieg van één van zijn nonkels ook heel knus (let niet op de tut, die werd helaas aangeleerd in het ziekenhuis).

En nu heeft u meteen zélf kunnen verifiëren dat ik inderdaad de trotse mama ben van de twee schoonste jongetjes van de hele wereld!

Uw madam vertelt altijd de waarheid, àltijd!

Wonderkinderen

Mon, 11 Jan 2010 11:03:52 +0100

Wonderkinderen in de wetenschap zijn o.a. Isaac Newton, Leonardo Da Vinci, Albert Einstein

Qua muziektoestanden kent u waarschijnlijk allen het verhaal van WOlfgang Amadeus Mozart, Johannes Brahms en Ludwig von Beethoven.

Schaak zegt uw madam niet veel maar ook daar zijn er blijkbaar een hele resem wonderkinderen.

En in de nefrologie is er maar één wonderkind. Het hare. Vrijdag acuut opgenomen om met dialyse te starten wegens er "gebloemd" uitzien en niet meer willen drinken en zondagmiddag mits een minimale aanpassing aan medicatie en een kleine bloedtransfusie alweer lekker thuis. Zonder dialyse. Uw madam haar Juleskind hoort ook in het lijstje op wikipedia, vindt u ook niet?