Lieve kleine pirana's weblog

kippevel

Thu, 12 Jul 2007 21:54:51 +0200

bij het verhaal van Tille in Koppen vanavond, een vlinderkindje dat maar een 200tal dagen geleefd heeft. Had een huidziekte, kreeg bij de minste aanraking wondjes.

Doet me altijd iets, zo'n kleine wezentjes...

Vandaag stond er in het magazijn bij ons een lijkkist bij de HUM. 't Was een kleintje, helemaal wit.

En ik stond weer met mijn voeten aan de grond

genageld

en beschaamd

om zoveel banaliteit waar we ons soms druk over maken

room with a view...

Tue, 12 Jun 2007 23:15:11 +0200

maar 't is geen schoon zicht voor 't moment! Alles wat maar kan overhoop staat doet dat ook. Het is een publiek geheim dat er voor de orde chaos heerst. Ten huize Piranake zijn er nu dus ook een paar bommen gesneuveld...

Het is Tijd voor de Inbreng van Nieuwe Dozen. Er komt een beestje bij. Plaats maken dus. En ge komt wat tegen zo onderweg! Wat ne mens allemaal tegenkomt en in kasten en schuiven wegmoffelt...!

Stukjes heden en verleden duiken te pas en te onpas op en verdwijnen richting vuilbak of Memory Lane.

'k Denk dat ik me meer richting vuilbak moet gaan begeven, but somehow it's not easy...

PS: iemand tv kopen? 't Is een Philips Matchline, breedbeeld

en dan toch

Sun, 10 Jun 2007 01:01:59 +0200

na bijna anderhalf jaar komt een klein vogelke mij vertellen: ik had gelijk!! Wat mijn gevoelens me zeiden en wat ik diep vanbinnen voelde, maar hij steeds weer bleef ontkennen: het is waar!!

Ergens doet het pijn, maar anderzijds weet ik nu ook: durf te vertrouwen op je gevoel want je hebt gelijk!!

En dat brengt me wat dichter bij vetrouwen. Somehow i lost it. Misschien vind ik hier en daar nog een paar sprokkeltjes terug...

Nu kan ik verder, laat de dozen maar komen ;-)

time out

Thu, 03 May 2007 23:33:26 +0200

moe maar voldaan

Tue, 01 May 2007 21:44:47 +0200

zoals dat heet ;-)

Het zijn drukke dagen geweest ten huize Piranake. Dag van de Arbeid noemen ze dat dan, maar ik ben blij dat we dat dagje hadden. En het is droog gebleven, wiehie!

De tuin mag er zijn, al zeg ik het zelf. Veel werk, maar het ziet er goed uit! Eerst muren afspuiten met hoge druk, inspuiten met anti-mosding, weekje wachten, retoucheren waar cement wat was weggevallen op de muur, ijzer in de muur natuurlijk eerst behandelen met antiroest, zodat die ijzers niet meer zullen uitzetten en de cement opnieuw zou krakken, grondlaag leggen voor poreuze muren, en dan het kleurtje erop zetten: Levis Colores Del Mundo, Kenia Pure. Met de planten op het terras, en alles beetje mooi opgeruimd voel ik me net ergens in het buitenland. (zal eens zien om hier een paar fotokes te zetten)

Nu had ik graag nog een paar daagjes erbij gehad om binnen op te ruimen en te kuisen en is naar de Ikea te gaan en kleren te shoppen voor de aankomende 4 trouwfeesten ;-D

Need congé payé!

Of gewoon meer thuis zijn... ;-)

neen he!

Thu, 26 Apr 2007 09:26:13 +0200

Het zou eigenlijk wel eens nodig zijn, het is al lang zo droog, de tuin snakt naar een beetje water, "en dit voor dfe tijd van het jaar"...

Maar laat ze er alstublieft nog een paar dagen mee wachten. Nu effe niet. Het is al meer dan een maand droog, die paar dagen gaan het nu ook weer niet doen he. Nog een weekje. Of 2. Dan mag het regenen.

MAAR NIET DIT WEEKEND, WANNEER WIJ JUIST DE MUREN BUITEN GAAN BEHANDELEN EN VERVEN!!!!!!!

ettiquette

Wed, 18 Apr 2007 09:11:32 +0200

Het worden drukke dagen in het veld van de burgerlijke stand en afdeling feestelijkheden ten huize Piranake. De maand mei staat zo goed als volgeboekt. Deze week nog een uitnodiging gekregen voor de receptie van een meisje van mijn oude klas. Ik kijk er echt wel naar uit, al die romantische toestanden, mooie kleedjes en zo. Er zal hier en daar wel een traantje weggepinkt worden bij bibi.

Maar nu vraag ik mij af... als er op de enveloppe van de uitnodiging enkel mijn naam staat, en een kaartje dat ik ben uitgenodigd op de receptie, is dat dan alleen voor mij, of wordt de partner altijd meegerekend? Ik durf het zo niet goed vragen en wil ook niet insisteren of zo. Wat doet ne normale mens in zo'n geval?

waar is de tijd?

Tue, 17 Apr 2007 22:34:04 +0200

Net een stukje teruggezien op tv van een goeie ouwe: Mik, Mak en Mon. Het was een kinderserie in '86 geloof ik. Ik leerde net lezen en schrijven, praten kon ik toen al vree goed! Hoe dikwijls hebben wij die mannekes op school niet nagedaan! Hilarisch was het!

Een 10-tal jaren later ben ik zelfs nog even uitgeweest met de zoon van Mon, de melkboer! Vergane glorie ;-) Maar het tovert toch nog eens een glimlach op het gezicht!

De Sorkels, met Toeter, en Vrouwtje Theelepel, Boes Boes... De Freggles daar ben ik nog altijd bang van (lacht ni!). Maar Kalimero, die was zoooo schattig, net als Seabert, ook al is die klein... ;-D

Dit is leuk!!

gedegouteerd

Tue, 17 Apr 2007 08:38:03 +0200

gisteren filmpje in mijn meelbox gekregen:

omwille van de gevoelige aard van het beestje zal ik het hier niet weergeven. Mensen met een sterke maag mogen altijd een request uitvoeren via mail...

Man spreekt pers toe, vraagt om begrip en respect en zo voor hem en zijn naasten, geeft papieren aan iemand en vraagt of hij dat in orde wil brengen. Het zindert wat onder de menigte. De man vraagt om rustig te blijven, zodat er geen ongelukken gebeuren

en dan schiet hij zichzelf een kogel door de schedel, via zijn mond!

En dat is allemaal gefilmd en gaat nu de wereld rond...

En dat vraag ik mij af: waar zijn we in godsnaam mee bezig?

Zijn we zo belust op sensatie (want geeft nu toe, het trekt inderdaad aan om te zien, net als bij operaties op tv, het is yak en je wil wegkijken, maar iets in jezelf 'dwingt' je om te blijven kijken), en waar zijn de grenzen?

Zo heb ik ook mijn vragen bij sommige nieuwsbeelden. Is het echt nodig om de lijken van een of andere burgeroorlog op tv te laten zien? En waarom worden in het westen dan wel altijd dode lichamen afgeschermd, maar als het om Afrika of andere minder westelijke landen gaat, slaan ze je de lijken als het ware om de oren...

Haaaa ;-D

Thu, 12 Apr 2007 21:14:46 +0200

Piranake heeft de bollen ontdekt. Niet van die gekleurde, of hoe ze er ook uitzien die je meestal ergens clandestien kan verkrijgen. Nee zenne, the real stuff, van de man in de witte jas (vroeger toch, waar is de nostalgie...) van de apotheker: VITAMINES met caffeïne ;-D

Heb een ganse dag doorgebracht zonder me een ellendige oude vieze vod te voelen, en ik heb er nog iets aan gehad ook! 't Zijn wel vieze dingen, smaken verschrikkellijk, maar ik kon het gebruiken denk ik, 100% van de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid vitamine C, guarine of zo en nog zo van die deugddoende dingen, en we kunnen er precies weer een beetje tegen. Elke dag een beetje meer. Want er liggen belangrijke dagen in het verschiet die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen...

update

Sat, 07 Apr 2007 11:49:29 +0200

De resultaten van het onderzoek zijn binnen: geen kroep, geen valse kroep, maar stafilococus aureus. Een soort bacterie die vaak in ziekenhuizen voorkomt. Blijkbaar zijn die beestjes tegen de meeste medicijnen resistent, nu heb ik nieuwe antibiotica gekregen, moet die gedurende 10 dagen nemen, 4 per dag. Voel me net een chemiefabriek. Hopelijk slaat het deze keer aan...

verliefd

Thu, 05 Apr 2007 14:41:43 +0200

Ik ben verliefd. En geen klein beetje. Elke keer ik er voorbijkom slaat mijn hart een beetje over. Je kan er eigenlijk niet naastkijken. Als ik van mijn werk kom, zie ik het elke dag. Net als je van de A12 komt, afrit Meise-Wolvertem, als je aan de lichten staat aan te schuiven, aan de linkerkant, tegen de muur: een grote affiche op de winkel van Dianna David van het mooiste kleedje... Zwart, met een kraagje in de hals en een decolleté. Ik heb geprobeerd een foto te vinden om hier achter te laten maar de site (http://www.diannadavid.com/vers2.html) staat het niet toe.

Wat zou ik het zo graag eens passen en me een prinses wanen in het mooiste sprookje...

Ziek zijn heeft zo zijn voordelen, op de weegschaal (al zo'n 9 kilo kwijt ;-) ), en in mijn dromen ;-D

en weer naar de dokter, ole ole...!

Tue, 03 Apr 2007 21:56:33 +0200

Het gaat niet beter, cortisone haalt ook niet veel uit. Dokter heeft een poging gedaan bloed te nemen (wat bij mij meestal niet lukt ;-s 'k Heb de bloedvaten van een oud bezeke zegt ze, ge vindt ze wel ma nekeer dat ge d'erin zit is't bloed weg...). Ze denkt dat ik kroep heb, en als het dat niet is, valse kroep...

Ik dacht dat dat een kinderziekte was, maar iemand heeft mij ooit eens gezegd dat ge moet openstaan voor het kind in uzelf.

Toch voel ik me belabberd en doet het allemaal wel vree zeer. Nu moet ik 2 keer per dag aan zo'n bakske puffen (oh boy! :-s ) en weer aan de antibiotica. Hopelijk haalt het nu wel iets uit, 'k begin het serieus beu te worden! Dat binnenzitten is echt ni aan mij besteed... Heb weer een briefke bijgekregen, tot de 15e.

Rotzakken...!

tot groot jolijt van mijn omgeving...

Tue, 03 Apr 2007 17:27:23 +0200

heeft mijn stem het begeven. Buiten een paar piep-en krasgeluiden komt er enkel geforceerd gefluister uit.

Bummer ²!

en we zitten nog steeds thuis

Mon, 02 Apr 2007 14:41:53 +0200

maar hebben ons al naar buiten kunnen verplaatsen, Sissi-gewijs met dekentje, jas en sjaal in de zon. Anderhalf uurtje gelezen, en 2 keer in slaap gevallen. Maar de frisse lucht en zonnevitaminen hebben deugd gedaan...

Straks nog een zonnebadje, want ik heb gehoord dat het morgen weer gedaan zal zijn.

Ik had gedacht heel wat te kunnen doen die dagen dat de dokter me thuis had gezet: kuisen, opruimen, tuin op orde brengen, gras afdoen, voetpad eens schrobben met javel,... maar niets blijkt minder waar. Bij de minste inspanning ben ik uitgeput en val ik als een blok in slaap. Ik moet vreselijk hoesten en voel me als een vieze, tot de draad versleten schoteldoek die in een hoekje hoopt dat ze haar niet te lang meer zullen doen afzien.

Het heeft een paar dagen geduurd, maar ik heb er mij bij neergeled. Normaal kan ik niet stilzitten, ben ik constant bezig en is in de zetel zitten en tv kijken iets waar ik me serieus schuldig over kan voelen.

Het valt me onmiddellijk op hoe rap je geïsoleerd raakt van de buitenwereld. Die draait maar verder.

En ik leg me er nog even bij neer