De Dingetjes des Levens

Vaert wel en leved scone!

Sat, 14 Nov 2009 14:03:41 +0100

wereldvoedseldag

Fri, 16 Oct 2009 14:49:02 +0200

Op 16 oktober heeft uw trein geen vertraging. Op 16 oktober heeft u niet slecht geslapen. Op 16 oktober is uw koffie niet slap, uw trui niet gekrompen en uw computer niet te traag. Op 16 oktober maken uw buren geen lawaai, moet u niet overwerken en staat u niet in de file. Op 16 oktober is het niet te druk, niet te kalm, niet te koud en niet te warm. Op 16 oktober is het wereldvoedseldag. Laten we onze eigen problemen even opzijzetten en ons bekommeren om de mensen die dagelijks honger lijden. Het zijn er nu al meer dan één miljard. En ook u kan wel degelijk iets voor hen doen.

'k Moet het nu meteen zeggen, ook ik heb wel degelijk "niks gedaan" vandaag. 't Is allemaal zo ver van ons bed.

En toch, en toch ... die radiospot die we met zijn allen zoveel keren hoorden, het sprak me aan. Een tekst die ons doet realiseren hoe banaal onze "problemen" zijn, die ons doet nadenken over de luxe waarin we leven.

Honger hebben, je kinderen geen eten kunnen geven ...

Eén miljard mensen ...

't Is voor de kleurwedstrijd!

Mon, 12 Oct 2009 20:57:01 +0200

De verkoper vraagt aan de dame voor me: "heb je kinderen?"

Aan mij vraagt hij: "heb je kleinkinderen?"

GRRR!

Een avondwandelingetje

Fri, 09 Oct 2009 23:13:24 +0200

Ik dacht ... mmm ... 't weer valt nog mee, ook al ben ik alleen, 'k ga maar eens wandelen met de twee honden, ik heb er net als zij ook wel zin in. Een lichtje neem ik wel mee, want 't is al septemberdonker. Of nee, 'k vergis me, 't is al oktober. Ik zucht bij de gedachte, mijn verjaar-dag is alweer voorbij, het gepieker in mijn hoofd en hart is wat bedaard, de blaadjes worden bruin, het leven gaat maar door.

Ik dacht ... gewoon het blokje rond, het bekende wandelingetje. Ik was 't vergeten, er is dit weekend kermis in de wijk. Veel volk, luide muziek, spots, laserstralen, boksauto's. En de honden zenuwachtig. We stappen met zijn drieen wat rapper door, het lawaai van de mensen achter ons latend.

En dan begint het te regenen, als je dit nog regen kan noemen, het lijkt alsof iemand hele emmers water over mijn hoofd giet, in een paar minuten ben ik nat, nat, nat. De honden ook.

En plots de knallen van een vuurwerk, zomaar in die gietende regen, ik op een donker weggetje, twee halfverzopen, bange honden bij me.

Eens thuis schudden de honden zich heel leuk helemaal droog in mijn pasgepoetste keuken, ik trek mijn kletsnatte kleren uit en schenk me een glaasje wijn in.

En ook nog dit ..ik krijg weer zin om hier iets te posten.

Of wat een avondwandelingetje al niet kan doen!

Beste ...,

Wed, 30 Sep 2009 21:13:04 +0200

Bloggen, vertelseltjes schrijven, gedachten verwoorden, emoties omzetten in tekst, spelen met woorden , reacties krijgen, de teller zien omhoog gaan, ... het is leuk. Tijdens een pauze, tussen twee werkjes door, vlug eventjes iets schrijven of gaan lezen bij anderen, 't is een hobby. Maar de laatste weken lig ik een beetje overhoop met de wereld, er zijn te veel emoties op me afgekomen, ik ben niet gemaakt voor deze harde maatschappij, 'k heb er even geen zin meer in. En toch ... 'k had het nooit gedacht van mezelf, "t is immers maar bloggen", maar toch ... 'k ben blij met de lieve reacties van jullie, het doet me deugd dat ik, ondanks de stilte hier, nog zoveel bezoekers "over de vloer" krijg.

'k Zou zeggen, merci, en 'k beloof het mezelf en jullie, binnenkort ben ik er weer helemaal door en dan schrijf ik terug over de kleine dingetjes des levens.

Liefs,

Leen

Mijn armen zijn te klein ...

Fri, 25 Sep 2009 16:44:29 +0200

Als 't gebeurt dat je niet kunt slapen, omdat . . . omdat . . .

kom dan bij mij om je te warmen, ik maak een kamer voor je klaar, 'k zal je wiegen in mijn armen, en je strelen door je haar.

Zeg toch nooit 'ik wil niet meer leven', er is met jouw dood niemand gebaat. Dankzij jou heb ik dit geschreven, jij die mijn lied zo goed verstaat.

Als mijn gezang gedaan zal raken, en ik niet meer weet wat nog verteld, als het gebeurt dat ik niet kan slapen, van duizend angsten ben gekweld . . .

Kom ik bij jou om me te warmen, maak dan een kamer voor me klaar. Wieg me in je armen en streel me door mijn haar, streel me . . .

Willem Vermandere

vacature voor dwarsliggers.

Thu, 17 Sep 2009 21:37:40 +0200

Wie voelt zich aangesproken?

Geen goesting.

Sun, 06 Sep 2009 23:51:46 +0200

Geen goesting?

Ik kreeg het gisterenavond in mijn mailbox. Een madame, neen, een MADAME, een super goeie blogjes-schrijfster, zit te wachten om nog een keertje een postje van mij! . . .

MERCI!

Ja, k' heb wel goesting, maar ... dat verdomde internet is niet gemaakt voor te persoonlijke dingen. Ik wil alleen schrijven over de DINGETJES, geen mensen, geen mensen die ik heel graag zie wil ik in mijn "dingetjes" betrekken. Geen "DINGEN"

Ik voel mij als een drenkeling die net niet "verzopen" is onder alle miserie die ik deze week over mijn hoofd kreeg.

Dus, eventjes stilte hier, maar niet in mijn (super gevoelig) hartje

Een achtje kan vanalles zijn!

Mon, 17 Aug 2009 10:07:38 +0200

Hij: " Philippe moet een acht hebben"

Ik : "dat moet hij toch kunnen halen"

Mijn man wou naar de bakker ...

Mijn zoon moest naar het examen...

:-)

Vakantie is ...

Fri, 07 Aug 2009 20:29:48 +0200

... genieten van de ondergaande zon, versteld staan van de prachtige natuur, even niet meer piekeren, afwassen met de hand, nog een glaasje wijn drinken, een goed boek lezen, je nog even omdraaien.

Vakantie is ... une baguette svp, blij zijn dat de zon schijnt, romantisch worden door de muziek op "Radio Nostalgie" ... " Ma préférence à moi" , " Sea, sex and sun" , "Et j' ai crié, Aline ..."

Vakantie is ... de hele camping "goesting" doen krijgen op mijn stoofpotje, en na de douche kwistig smeren met de Dove bodycrème voor oudere dames, en plannen om nu eens echt te beginnen dieten eens weer thuis.

Vakantie is ... onze 27ste (!) huwelijksverjaardag vieren met een glaasje champagne en beseffen dat ik hem nog altijd graag zie.

En dan, weer te verlangen naar huis, en goede voornemens hebben ... "ik laat me nooit meer opjagen, ik zal me aan de snelheidsbeperkingen houden vanaf nu, 't kan mij niet meer schelen als niet alles in huis er netjes bijligt,ik wil mij niet meer zo verantwoordelijk voelen over alles en iedereen, ...

Kortom, de vakantie heeft me deugd gedaan :-)

Vakantie!

Fri, 17 Jul 2009 13:36:56 +0200

De komende drie weken zal ik me net als deze poes voelen. Voor iedereen die nog mag vertrekken, prettige vakantie. Voor al diegenen die thuis blijven ... Belgie is 't mooiste land op de wereldbol!

Bijzondere jeugdzorg.

Wed, 15 Jul 2009 22:06:18 +0200

Een telefoon midden in de nacht, "Mevrouw, bent u de moeder van Suzanne? U spreekt met de politie"

't Is nu een viertal jaar geleden en mijn hart klopt nog ietsje rapper als ik er maar aan denk. Naar aanleiding van die moeder die vermoord werd en de heisa rond jeugdzorg denk ik er weer aan.

Mijn dochter was als vijftienjarige voor het eerst naar een kleinschalig festival in Oudernaarde, op camping en voor drie dagen weg. Het regende pijpestelen die nacht.

" Je hoeft niet zo te schrikken, mevrouw, maar we hebben hier op 't bureau in Gent een vriendinnetje van jouw dochter die naar je vraagt. Ben je bereid dat meisje vanavond te komen halen, anders moet ze hier in een cel overnachten". . . " neen, jouw dochter heeft hier niets mee te maken, dat meisje is aan de deur gezet door haar vader en weet niet waar naartoe"

Ik in de gietende regen naar dat politiebureau. Zit daar dat meisje te wenen en wenen, heel haar mascara uitgelopen over haar gezichtje, geen zakdoekje bij, verloren en alleen met die agent. Een proces verbaal wordt opgemaakt en mij wordt nogmaals de vraag gesteld of ik dat meisje overnachting wil geven. Dat kan men toch niet weigeren, ze kan zelfs in het bed van mijn dochter slapen, die is er toch niet." 't is maar voor één nacht, mevrouw, morgen neemt iemand van de sociale dienst contact op met jou"

Omdat ik maar geen telefoontje kreeg, nam ikzelf terug contact op met de politie met de vraag of ik geen problemen zou krijgen en hoe het verder moest. De telefoon van een sociaal assistent die in contact stond met de moeder, deed me beven van verontwaardiging, tot ikzelf kon uitleggen hoe ik hierin verzeild geraakt was. Ik kreeg dreigtelefoons van de moeder en belde naar slachtofferhulp om raad. Ik kwam nogmaals terecht bij de politie die niets wist van dat dossier, en neen, slachtofferhulp was niet bereikbaar want 't was weekend. Toen heb ik letterlijk gezegd "nu ja, we zien wel als die moeder hier aan de deur staat om mij te komen vermoorden" 't Was deels als grap bedoeld, toen, maar ...

Het meisje is uiteindelijk zes weken bij ons gebleven, inmiddels was het weer school voor mijn kinderen, maar ons logeetje bleef de hele dag bij mij, ze volgde op haar 15de geen school meer en had niets om handen.

Tot ik een telefoontje kreeg dat ze de dag daarop naar een instelling moest, of ik haar kon brengen. Tranen bij haar, tranen bij mij. Laten ze mij met dat meisje daar wachten in een gang, SAMEN met die moeder!!!

Komt er een hulpverlener die heel kortaf tegen me zegt dat dit iets is tussen moeder en dochter, dat ik daar niets mee te maken heb, of ik aub het gebouw wil verlaten. 't Was niet mijn intentie om mij in die zaak te moeien, maar ik wou afscheid nemen en zelfs daar werd ik afgedaan als de slechte.

Ze mocht geen contact meer hebben met mij en de moeder zou een klacht indienen. Uiteindelijk is daar niets van gekomen, gelukkig.

Ik heb alleen maar een jong meisje opgevangen die heel erg in nood was die nacht. Jeugdzorg en politie hebben enorm geflaterd in deze zaak. Ik heb nooit een bedankje gehad,tenzij van het meisje zelf, terwijl die periode heel emotioneel en stresserend geweest is.

Met een beetje pech was ik het die vermoord werd door die vader of moeder ...

... :-)

Een logeetje

Sun, 12 Jul 2009 20:38:24 +0200

Dit beestje kan het zo te zien relativeren dat zijn mini eigenaartje hem vergeten is! Hassan is naar huis, zonder zijn knuffeltje. Naar huis, voor dat ventje is het ondanks zijn heel prille leventje niet zo evident.

Een pleegkindje in de familie, een half marrokaantje dan nog wel. Een klein ventje dat veroordeeld was tot een leven in een instelling. Een kindje dat niet zo makkelijk "geplaatst" kon worden, wegens de nationaliteit van de vader. Racisme van in de wieg. Een baby zoals elke andere baby, alleen een wat donderder velletje en mooie krulletjes. Een schat van een kindje. Hij is terecht gekomen in een warm nestje, hij heeft er opeens twee heel blonde zusjes bij, en een mama en papa die zich al helemaal aan hem hebben gehecht.En hij aan hen.

Het doet me zo'n deugd te beseffen dat dit kind "geluk" gehad heeft,dat er nog mensen bestaan die de inzet hebben om zo'n ventje zoveel warmte te schenken.

Het maakt me droevig te weten dat zoveel kindjes zoveel minder geluk hebben.

De voorzienigheid zelve!

Fri, 10 Jul 2009 18:43:20 +0200

Wie denkt er aan kerstmis midden in de zomer? ...

IK!

Zo mooi, zo blond en zo alleen

Thu, 09 Jul 2009 14:41:12 +0200

of hoe een langvergeten hitje herinneringen kan oproepen.'t Moet eind de jaren 60 geweest zijn. Ik een meisje van een jaar of tien. Mijn vader had een "pick-up" op de kop getikt, een oud ding, helemaal ingebouwd in een blinkende kast, op lage pootjes en boxen en al erin. Als je de klapdeur opendeed kroop de geur van de lp's in je neus. Je moest wel een beetje oppassen om geen "snok" te krijgen, maar voor de rest ... er kwam muziek uit.

Inderdaad, de hele dag Jimmy Frey met "zo mooi, zo blond en zo alleen" Mijn oudere broer kon er niet genoeg van krijgen. Aan wie zijn gevoelens van liefde en adoratie gericht waren, dat heb ik nooit geweten. Ik vroeg het mij toen ook niet af, ik was een klein meisje met een in mijn ogen grote broer.

Toen ik dat liedje deze morgen op de radio hoorde, kwam de hele sfeer van "thuis" terug, van moeke en vake met broers en zus. De wasdraad in de keuken die alles fris liet ruiken en de damp van de ruiten deed druppelen, moeder aan de strijkplank. Mijn hele mooie kindertijd, toen er voor mij gezorgd werd, toen ik geborgen was en zonder zorgen.

Het licht gevoel van heimwee en nostalgie blijft een beetje hangen...