Laure in Bolivia

Van familie veranderd

Sun, 31 Jan 2010 06:37:05 +0100

Er waren al wel langer problemen met deze familie maar uiteindelijk ben ik dan toch veranderd van familie. De meesten hebben al wel een uitebreid verslag gehoord en ik heb het ondertussen achter mij gelaten en ik heb dan ook niet zo veel zin om er nog veel woorden aan vuil te maken. Ik zal het dus kort houden: de geestelijke gezondheid van deze mensen, vooral van Cynthia (mama) is al langer twijfelachtig en het is niet altijd even vlot gegaan met hen. Eigenlijk hebben ze mij daar nooit gewillen maar AFS verplicht zendgezinnen een student in huis te nemen, tenzij ze extra betalen. Zij hadden geen geld om extra te betalen en namen daarom maar iemand tegen hun goesting in huis. Ik ben daar nooit echt als lid van de familie behandeld en kreeg ook nooit dezelfde bescherming en behulpzaamheid als de andere kinderen. En er waren nog wel verschillende dingen ernstig mis. Vanaf de eerste maand heeft iedereen mij al aangeraden om van familie te veranderen, maar ik ben een volhouder, ik wou niet zomaar opgeven. Uiteidelijk hebben ze dan toch iets gevonden om mij buiten te gooien: ik heb vier maanden geleden American Pie gezien met mijn zus. In eerste instantie vond ik dat heel spijtig, vooral om mijn broertje en omdat Branko en Cynthia mij zijn gaan zwartmaken bij AFS met een hele boel leugens zodat ik een gigantische straf dreigde te krijgen, maar nu ben ik echt gelukkig dat ik daar eindelijk wegben. Ik zit nu tijdelijk in de familie van een vriendin, een van de andere AFSers, en eindelijk voel ik hoe een échte familie eigenlijk is. Deze mensen zijn echt fantastisch, zij geven echt iets om mij en ik moet maar iets vragen en ze staan er onmiddelijk om mij overal mee te helpen. Ik vertelde dat ik graag vrijwilligerswerk met kinderen wou doen (datgene waar Cynthia steevast "ahja doe maar, zoek maar iets" op antwoordde) en de volgende dag was ik aan de slag in een weeshuis dat hij voor mij had uitgezocht. Nu werk ik dus in een weeshuis, word elke dag door hem gebracht en opgehaald en het is echt fantastisch. Ik voel mij alsof ik hier nu pas echt begin te leven. Volgende week ga ik naar mijn vaste familie voor de rest van het jaar. Ik weet nog niet veel over hen behalve dat ik een zus van 18 jaar ga hebben en dat het heel goede mensen zijn. Ik heb hun huis al gezien van buitenaf, en het is een heel mooi, groot huis en ze hebben een persoonlijke bewakingsdienst aan de deur. Zij zij de eigenaars van de frisdrankfabriek "del Valle", van de (in Bolivia althans) zeer bekende fruitsapjes. Ha nu ga ik voor de rest van het jaar heerlijke fruitsapjes mogen drinken in plaats van die Coca-Cola die er langs mijn oren uitkomt! Ik ben heel benieuwd hen te ontmoeten en ik laat zeker meer weten als ik meer weet!

Op reis naar Argentinie

Fri, 15 Jan 2010 04:03:19 +0100

Direct vanuit Chili zijn we met de peetouders van Drazen, Ricardo en Claudia, meegegaan naar hun huis in Salta. De wegen in Bolivia zijn altijd spannend (smal, geen verlichting, ijzingwekkende afgronden, recht door de wolken, zeldzame vangrails...) en ondanks de aanzienlijk betere kwaliteit van de wegen in Argentinie en Chili was de weg van Iquique naar Salta toch ook best spannend. Het was al nacht toen we begonnen aan de echte "autostrade" door de bergen, en op sommige plaatsen ook wel redelijk mistig. De weg was onwaarschijnlijk kronkelig en nogal steil, maar gelukkig waren er overal vangrails en nog belangrijker, elke bocht of gat in het wegdek werd met reflectoren aangeduid. Ook daar had Branko weer een ander idee over: "Allez, dat is keisaai, zie gij graag ne film waarin ze u alles al op voorhand vertellen?" :D Om 2 uur 's nachts zijn we dan eindelijk aangekomen in Salta. Mijn familie vond de buurt waar Ricardo en zijn familie wonen maar niks maar ik heb er meteen mijn hart verloren: overal groen, bomen, struiken, gras, riviertjes... mooie huizen en iedereen heeft er een zwembad en een paard of twee. Het was nogal ver van het centrum en de dichtstbijzijnde supermarkt was 20 minuten rijden. En dat is wat mijn familie maar niks vindt: terwijl in Belgie iets verder van het stadscentrum wonen in een villa met een zwembad en een paard iets is voor rijkere mensen denkt mijn familie alleen maar aan het feit dat buiten de stad wonen iets is voor arme mensen. Spijtig, want ik vond Salta echt prachtig. In Salta hebben we nog wat verder geshopt, de eerste verjaardag van mijn broertje gevierd en uitstapjes gemaakt om het stadje te verkennen. We zijn ook naar een meer geweest, iets verder weg van de stad. Daar hebben we een bootje gehuurd en gezwommen. Het water was echt verbazend warm en ook daar heeft mijn broertje zich weer goed geamuseerd in het water. Uiteindelijk heeft hij voor zijn verjaardag een zwembad gekregen van zijn papa, dat ze hier weet ik veel waar gaan installeren, in de tuin die er niet is of op het terras dat veel te klein is en waarschijnlijk gewoon instort onder het gewicht van zoveel water... Het was echt heel plezant in Salta en ik heb al heimwee... De 12de zijn we terug naar Cochabamba vertrokken. We zijn via Tarija gereden, en daar hebben we in een hotel overnacht. Tarija, de Limburg van Bolivia, is een klein stadje in het zuiden van Bolivia. De plaza central (waar ze een wielklem op onze auto hebben gezet omdat we geparkeerd stonden op een strook waar totaal geen parkeerverbod was aangeduid maar waarvan iedereen al lang wist dat ge daar niet moogt parkeren) is heel mooi maar voor de rest was er niet zoveel te zien en bovendien ben je na tien huizenblokken de stad al uit. Daarna zijn we verder gereden naar Potosi waar we nog een nacht hebben geslapen. Daar was wel het een en het ander te zien maar de weinige tijd die we daar hadden wou iedereen liever in het zwembad en de sauna van het hotel doorbrengen... Na Potosi zijn we door Oruro verder naar Cochabamba gereden. In Oruro hebben we alleen maar even iets gegeten en dus niet veel gezien... Tegen 8 uur zijn we dan aangekomen in Cochabamba, waar ik direct al mijn avonturen ben beginnen bloggen...

Op reis naar Chili

Fri, 15 Jan 2010 03:30:44 +0100

De 2de januari zijn we op reis vertrokken naar Iquique, een stadje aan het Chileense strand. Mijn familie met de peetouders van Drazen (Die trouwens vlak daarvoor gedoopt is), hun kinderen en hun schoonbroer met zijn vrouw en kinderen. Deze reis was heel anders dan het soort reis dat ik gewoon ben: na 10 keer verkeerd te zijn gereden en aan 100 mensen de weg gevraagd te hebben (Als we thuis op reis gaan naar Frankrijk is de route tot op de meter uitgestippeld en heeft papa voor vertrek al eens virtueel naar ginder gereden op GPS...) zijn we om ongeveer half 11 in Iquique aangekomen. Daar gearriveerd zijn we (voor 12 man) een hotel beginnen zoeken, vlak na nieuwjaar in een stad die bekend staat om zijn spectaculaire nieuwjaarsfeesten (Op reis naar Frankrijk is ons vakantiehuisje altijd 10 maand op voorhand gereserveerd...) Daar hebben we dan 2 uur door de stad gereden op zoek naar een sjiek hotel met alle faciliteiten voor minder dan 15dollar per persoon per nacht, wat uiteraard niet te vinden was, tot ze uiteindelijk beslist hebben om voor een nacht in eender welk hotel te slapen en de volgende dag verder te zoeken. De volgende dag zijn de mannen verder gaan zoeken en de vrouwen gaan shoppen in de solden (wat uiteindelijk de hele bedoeling van deze reis was). 's Middags kwamen we dan weer samen, de vrouwen uiteraard een half uur te laat, om te bespreken. Ze hadden twee departamentjes gevonden, een met twee tweepersoonskamers voor de peetouders met hun twee kinderen, en de schoonbroer met zijn vrouw en twee kinderen (zeeer comfortabel...). Voor Branko, Cynthia, Debora, Drazen en ik hadden ze nog iets toffers: een departamentje ter grootte van een eenpersoons studentenkot met een twijfelaar, een mini living en nog een kleiner keukentje. Leuk detail was dat de vloer er zwart zag van de mieren. We hebben dan maar besloten om de rest van de dag te spenderen aan verder te zoeken naar een andere slaapplaats. Vermits ze het nog steeds superdeluxe en spotgoedkoop wilden hebben we de hele dag zonder resultaat gezocht. Uiteindelijk hebben ze dan maar gezegd: dan maar niet goedkoop. We hebben een gezellig apartementje gevonden met twee tweepersoonskamers, een terrasje, een keukentje, een eetkamer en een badkamer, direct op de dijk met zicht op zee, voor 70euro, wat ik toch nog behoorlijk goedkoop vind, maarja... De rest van de dagen hebben we shoppend en op het strand doorgebracht, en het was best gezellig. Het water van de zee daar is lauw, en je kan er gerust een paar uur inzitten zonder onderkoeld te raken. Zelfs mijn broerjte is in de zee gaan zwemmen en hij is al helemaal zot van water! Chili is toch wel behoorlijk anders dan Bolivia. Daar hebben ze shoppingcentra en winkelstraten en zelfs gigantische winkels, die nogal wat weghebben van Vroom&Dreesman. Maar niet alleen het shoppen is comfortabeler, hahaha, ook het verkeer is een verademing: ze stoppen zelfs als je wilt oversteken aan een zebrapad. Branko had wel een ander idee over het Chileense verkeer: "Zeg dat is vervelend, rijden met de auto in Chili! Ge moet stoppen aan verkeerslichten, voorrang geven aan de stommerik die van rechts komt!!" zei hij...:D Boliviaan in hart en nieren zullen we zeggen... Na Iquique zijn we dan verder gegaan met de peetouders naar hun huis in Argentinie.

Kerst en Nieuwjaar

Fri, 15 Jan 2010 02:49:18 +0100

Zoals voorspeld en verwacht waren de feestdagen moeilijke dagen. De feestjes zelf waren best wel tof maar de momenten tussenin waren vooral triestig. Op 24 december ben ik tot 10 uur 's avonds alleen thuis geweest, alsof het eender welke gewone dag was. Dat was behoorlijk triestig wetende dat iedereen in Belgie aan het feesten was en dat ze op kamp heerlijke kalkoen aan het eten waren en kadootjes aan het uitdelen waren en dat soort dingen. Maar om half 11 was iedereen dan toch thuis en zijn we naar de bomma en de bompa (van vaders kant) gegaan. We kwamen daar aan en de bomma deed open in hare pyama. Ik had toch wel iets anders verwacht in verband met de opmaak van een bomma met kerstmis... Maar bleek dat het nog wat vroeg was. Wij werden in de living achter gelaten met koekjes en drank terwijl de bomma zich dan toch ging aankleden. Tot iets voor 12 hebben we daar koekjes zitten eten en dan zij we met zijn allen beginnen aftellen, zoals wij gewoonlijk met nieuwjaar doen. Dan hebben we het kinneke Jezus in zijn kribbeke gelegd en gebeden voor de stal. Daarna hebben we kadootjes uitgedeeld, en ik was best wel content van mijn kadootjes. Dan hebben we (lichtjes uitgedroogde, in alle emotie was de bomma de oven vergeten afzetten) kalkoen gegeten. Tegen een uur of 3 zijn we naar huis gegaan en de volgende ochtend zijn we naar de andere familie gegaan om kadootjes in ontvangst te nemen en snel (de kuisvrouw ging komen) iets te eten. En dat was het wat Kerstmis betreft. Nieuwjaar hebben we hier thuis gevierd met de grootouders en de zus van Cynthia en hare vriend en haar dochtertje. Weer was er een hele dag lang niks te merken van feest of zoiets, maar tegen half 11 is iedereen gekomen. Dan zijn ze beginnen drinken en spelletjes spelen, tot 12 uur. Dan ging iedereen snel naar beneden om met een kommentje met 12 druiven terug de trap op te lopen. Die druiven moest je onderweg opeten en bij elke druif een wens zeggen voor elke maand van het nieuwe jaar. Boven aangekomen moest je je geld tellen ofzoiets, om heel het jaar geld te hebben, en dan heeft iedereen iedereen gefeliciteerd enzovoort. We zaten op het derde verdiep vanwaar je uitzicht hebt over heel de stad en over het vuurwerk. Toch was het niet zo spectaculair want zoveel vuurwerk was er eigenlijk niet. Dan hebben we gegeten en nog wat spelletjes gespeeld waarna iedereen (inclusief grootouders) nogal dronken naar huis ging. Nieuwjaarsdag werd niet gevierd en eigenlijk vooral besteed aan opruimen en koffers maken om op reis te vertrekken...

Chapare

Thu, 17 Dec 2009 18:23:48 +0100

Eind november zijn we met AFS een weekendje naar de jungle van Cochabamba geweest, namelijk de provincie Chapare. En Zander was ook mee. Daar hebben we een aantal natuurreservaten bezocht, waar apen, reuzenschildpadden en nog een heleboel andere tropische diersoorten en planten min of meer in het wild leven, omgeven door toeristen weliswaar. We zaten met 45 man in 3 kleine huisjes bedoeld voor elks 8 man, maar dat was natuurlijk te verwachten, want we waren met AFS weg (dat betekent: we vragen zoveel geld als we kunnen en daarna zoeken we het allergoedkoopste). Die huisjes lagen zo goed als midden in de wildernis, met gelukkig een zwembadje bij. De hitte van de jungle is echt overweldigend: tropisch en supervochtig. Het helpt niet om 's morgens te douchen, je stapt uit de douche en je kan je blijven afdrogen: na 5 minuten sta je toch weer keihard te zweten. Dit klimaat heeft natuurlijk een zeer interessante fauna tot gevolg, waardoor er in onze chalet niet alleen honderden mieren en kakkerlakken zaten, maar ook gigantische kevers, kikkers en salamanders, en een tarantulla in het zwembad, en niet te vergeten de hamster Renee, die we echter zelf hadden meegenomen en wonder boven wonder, ondanks zijn vele ontsnappingspogingen, de reis overleefd heeft en heel terug in Cochabamba geraakt is. Een feit waar iedereen zeer verbaasd over was. Ik moet wel toegeven dat ik blij was terug in Cochabamba te zijn, waar het klimaat echt 1000 keer aangenamer is...

Moord

Sun, 01 Nov 2009 03:06:06 +0100

Op maandagavond, woensdagavond en vrijdagavond ga ik tennissen in een club hier in de buurt. Gewoonlijk ga ik daar te voet naartoe, en kom ik terug te voet of met de taxi, hangt ervan af hoeveel energie ik nog over heb. Vrijdag was ik te voet terug gekomen, rond een uur of negen, ongeveer een kwartiertje stappen. Ongeveer een straat voor onze straat zag ik ineens een groep mensen op straat staan, een ambulance en twee flikken. Toen ik dichter kwam zag ik op de grond een hoopje ingewanden liggen en een stroom bloed die de riool inliep. Het lijk was al opgeruimd. Die groep mensen stond daar op de stoep licht ongerust te babbelen alsof er net een lichte aanrijding was gebeurd. 2 flikken, geen krijttekening, geen afspanning, een hoopje darmen op straat. Toen mijn ouders daar een klein uurtje later passeerden was er al niks meer te zien. Toen ik naar huis aan het wandelen was belde mijn mama, en ik heb haar dan lichtjes in shock verteld dat ik heb gezien dat er iemand vermoord is in onze buurt, dat ik een hoop ingewanden heb zien liggen op straat. "Ah echt? Waar?" was de reactie, "Waren het straatkinderen die hebben gevochten of was het iemand anders? Volgende keer komt ge maar terug met de taxi, het is niet echt veilig op straat." Niet geschrokken, zoals ik, ze zijn er al aan gewend. Zoiets komt ook niet op het nieuws, en de dader wordt ook al niet gezocht. Ondervragingen deed de politie ook niet, ze stonden daar gewoon te wachten tot iemand het bloed door de riool kwam spoelen. "Que viene el siguiente" Had mijn mama daar nog op te zeggen... :s

La Paz en Copacabana

Sun, 01 Nov 2009 02:32:14 +0100

Het is weeral lang geleden dat ik nog eens op mijn blog geschreven heb, sorry daarvoor. Mijn leven gaat hier ondertussen zijn normale gang en ik heb eigenlijk weinig interessants te vertellen. Maar vorige week zijn we op reis geweest en dus heb ik nog eens iets te schrijven he :) Donderdag de 22ste zijn we met de bus naar La Paz vertrokken. Het begon met een reisje van AFS naar het Titicaca meer, en dus ook weer een typisch AFS vertrek inbegrepen. We zouden 's avonds vertrekken aan de busterminal, dat hadden ze ons enkele dagen ervoor laten weten. Om 9 uur 's avonds wist nog steeds niemand om hoe laat we zouden vertrekken en of we wel zouden vertrekken. Rond half elf werden we dan gebeld dat we onmiddelijk aan de busterminal moesten staan met onze bagage. Daar aangekomen hebben we nog een klein uurtje staan wachten en dan konden we toch eindelijk vertrekken, met de goedkoopste krotbus die er te vinden was. Onderweg stonden we dan ook elk half uur stil omdat er iets scheelde aan de bus, of omdat er een put in de weg was. Na 9 uur rijden zijn we dan uiteindelijk in La Paz aangekomen, waar nog een orientatiedag van AFS volgde. De dag erna volgde de reis naar Copacabana, waar we uiteindelijk allemaal voor gekomen waren. Daar hebben we het gehucht Copacabana aan het Titicacameer bezocht en zijn we met een bootje naar Isla del Sol en Isla de la Luna gevaren. Op Isla del Sol hebben we, na dat ezeltjes onze bagage naar boven hebben gedragen, in een hotel geslapen. Daarna op Isla de la Luna, waar nog minder te zien was, hebben we een nogal speciale lunch gegeten: Op een doek uitgespreidde wortels, patatten, bonen, vlees, pasta, sla, kaas... Waar iedereen met zijn handen zijn lunch uit bijeenraapte. Het was eigenlijk best wel lekker. Op dat eiland zijn sommigen in het Titicaca meer gaan zwemmen. Ik wou ook wel mee maar ik had spijtig genoeg geen short mee. Na Isla del Sol zijn we terug naar La Paz gereden, waar alle Belgen samen nog enkele dagen in een hotel zijn gebleven om te feesten en de stad te verkennen. Daar hebben we op ons gemakske een paar dagen bezig gehouden met shoppen, eten, uitslapen en uitgaan. We hebben daar nog iets kei tofs gedaan maar om welbepaalde redenen zal dat een verhaal exclusief voor het klepke worden. hahaha... Donderdagavond, de 29ste is iedereen dan met de bus naar eigen stad terug gekeerd. Deze keer konden we zelf de bus regelen en dus zijn we voor de iets duurdere klasse bus gegaan, namelijk 5 euro voor een 5sterren bus met zetels die bijna volledig plat konden gelegd worden zonder andere reizigers te storen, met beensteunen en bekerhoudertjes, alles erop en eraan. Na een iets comfortabelere reis van 7 uur deze keer zijn we dan terug aangekomen in Cochabamba. Onderweg hoorden we dat een van de bussen van de andere AFSers een ongeluk had gehad, namelijk die naar Tarija. 1 dode, 1 heel zwaar gewonde en een hele hoop gewonden. Gelukkig was Ward, op de shock na, helemaal in orde. Toch wel even schrikken...

Mijn zus in Tjechie

Thu, 24 Sep 2009 17:11:15 +0200

Op negen september is mijn Boliviaanse zus eindelijk kunnen vertrekken naar Tjechie. Door een fout van AFS is ze pas een maand later kunnen vertrekken dan gepland, haar programma van 11 maand is dus 10 maand geworden. Ze kwam aan in Praag en haar eerste reactie was "Waauuww" Alles is zo mooi daar en haar familie zo lief en... een van de eerste dagen al dat ze daar was zijn ze al een weekend naar Bohemia geweest, om Tjechie te leren kennen. Ze was daar zo gelukkig! Maar de eerste maandag, haar zus ging naar school, haar mama ging werken en zij kon om een of andere reden nog niet naar school. Zij is heel de dag alleen thuis geweest. 's Morgens kreeg ze als ontbijt een tas chocomelk en een stukje cake. 's Avonds toen haar mama thuis kwam om 9uur kreeg ze nog een stuk taart, en dat was haar eten geweest voor heel de dag. De volgende dag ging ze naar school, wou ze op school lunch kopen, blijkt dat ze daar een kaartje met een chip voor nodig heeft die haar mama voor haar moet kopen. Blijkt dat haar mama dat niet voor haar gekocht had voor ze kwam. Geen lunch dus. Die avond om 7 uur heeft ze dan als avondeten gekookte wortels met ne patat gekregen. Dan vroeg mijn zus of ze iets naar school mocht meenemen om te eten, en dan zei haar mama, nenee, ik zal middageten voor u maken tegen dat je terug komt van school (om 3 uur): wortels me ne patat. Die avond: diezelfde wortels met patatten. Sinds ze daar aangekomen is tot nu heeft ze geen vlees gegeten, ook geen vervangers. Haar kamer bestaat uit een bed en dat is alles, geen kleerkast of iets dergelijks, en 17 planten. De katten slapen in haar bed en de hond in haar kamer. Ze heeft een zus en een mama, geen enkele andere familie, geen grootouders, nonkels, tantes, neven, nichten... Haar mama en zus gaan altijd overal naartoe zonder haar. Een keer zijn ze op restaurant geweest terwijl mijn zus thuis zat en geen eten kreeg voor heel de avond. Ze is altijd alleen thuis en haar familie praat amper tegen haar want ze zijn er nooit. Ze is nu heel ongelukkig daar en mijn familie hier is ook enorm ongelukkig. AFS is van alles op de hoogte maar ze doen niks. Ze blijven zeggen "je moet geduld hebben en uw best doen" Alsof het haar fout is! Een nieuwe familie zoeken doen ze voorlopig nog niet en het enige wat ze doen is VOLGENDE DINSDAG! gaan praten met die familie, terwijl mijn zus al 2 weken amper eet! Ai ai.. spijtig dat AFS niet overal even goed werkt als in Belgie!

Boliviaanse Politie

Thu, 24 Sep 2009 16:42:24 +0200

Overlaatst vertelde mijn mama mij enkele grappige weetjes over de Boliviaanse politie die mij wel de moeite leken om te vertellen, haha... Politie is net zoals leerkracht een van de minst betaalde jobs in Bolivia. Wat neerkomt op ongeveer 60 euro per maand. Om die reden trekt de politie hier geheel op niks. Bijvoorbeeld de straatkinderen, die de hele dag op straat mensen staan af te persen, bedreigen, auto's kapot maken, fietsen pikken, ik heb ook gehoord dat ze soms mensen neersteken als ze weigeren geld te geven, maar dat heb ik nog nooit gezien. Men zou denken, ze staan daar zo op straat en doen dat allemaal zo in 't zicht, waarom doet de politie daar niets aan? Wel, de verklaring is simpel. Elke morgen doet de politie zijn ronde bij deze kinderbendes en dan moeten ze de politie betalen om verder hun goesting te kunnen doen. Zo is ook rijden met de auto als minderjarige zonder rijbewijs geen enkel probleem, velen rijden hier al van hun 12 of 13 jaar. Als je als minderjarige controle hebt van politie geef je die 3 euro en alles is opgelost. In elke stad is er ongeveer een vaste groep inbrekers. Alle inbrekers per stad zijn bekend bij de politie van die stad. Als er ingebroken wordt en men belt de politie komen deze en noteren wat er gepikt is. Daarna gaan ze langs bij de inbreker om de helft van de buit op te eisen, stel u voor! En dan de canchas (enooorme openluchtmarkt)... Een deel van de canchas staat bekend als de plek waar ze gestolen goederen verkopen. Iedereen weet waar dat is, en als er bij u thuis ingebroken wordt kunt ge naar daar gaan om uw spullen terug te gaan kopen. En ik zei dan "zo raar, zo klaar en duidelijk dat iedereen weet dat alle dieven en gestolen spullen daar zijn en dat de politie daar niks aan gaat doen..." En dan zeiden ze: "ja de politie gaat daar wel naar toe zenne.... om hun spullen terug te kopen!" xD Neig politievolk hebben ze hier wel :)

La Paz

Thu, 10 Sep 2009 21:54:16 +0200

Gisteren, 9 september, is mijn oudste zus vertrokken op AFS jaar naar Tjechie. De avond ervoor had ze een bijeenkomst van AFS in La Paz om zich voor te bereiden op de reis. We zijn dus met z'n allen naar La Paz gegaan om haar naar de luchthaven te brengen en afscheid te nemen. Het afscheid was best moeilijk. Mijn zus was hier tot nu toe eigenlijk mijn beste vriendin en ik zal haar echt heel hard missen. Ze heeft beloofd dat ze mij zal komen bezoeken in Belgie als ik terug ben en zij nog in Tjechie is. Ik kijk er al naar uit van haar terug te zien. Van dinsdag ochtend tot donderdag ochtend zijn we in La Paz geweest. Mijn familie had gezegd dat we de stad zouden gaan leren kennen dus ik had veel hoop dat ik het mooie centrum van La Paz nog eens zou zien en van die gezellige spulletjes zou kunnen kopen. Maar mijn familie heeft duidelijk een ander idee van de stad leren kennen. Ze hebben tot 3 uur in den dag geslapen en dan zijn we met de auto naar een buitenwijk van de stad gereden, naar een wijk die exact op Cochabamba lijkt en die zij het enige mooie deel van de stad vinden. Daar zijn we naar een winkel geweest die nogal op den IKEA lijkt ma dan kleiner en duurder. Dat was alles wat we van de stad gezien hebben :( Het tripje naar La Paz is dus een beetje tegengevallen, de reis er naar toe was wel spannend xD We zijn met de auto gegaan, ongeveer 7 uur rijden. Ze hebben de achterbanken plat gelegd zodat we zouden kunnen slapen in de koffer, niet echt een veilig gevoel. Gelukkig was ik rap in slaap en heb ik zogoed als de hele weg geslapen want de rit was achteraf gebleken nog erger dan ik gedacht had. Cynthia en Branko hebben afgewisseld voor het rijden en toen Cynthia aan het rijden was is ze 3 keer een paar seconden in slaap gevallen terwijl Branko lag te slapen. De derde keer was Branko nog juist optijd wakker geworden om te voorkomen dat we in een ravijn zouden rijden. Naast ravijnen aan de kant van de weg zijn er ook nog eens geen lichten op straat. Er is een weg van Cochabamba naar La Paz, een hele lange weg tussen de bergen, wat neem ik aan de autostrade wordt genoemd, die kronkelt tussen ravijnen. Het enige licht dat er is, zijn de lichten van uw eigen auto. Terugkomen hebben we gelukkig overdag gedaan, en dan heb ik pas gezien welke weg we die nacht hebben gedaan. Gelukkig valt deze weg qua veiligheid nog wel mee. Aan elke afgrond staan vangrails, niet altijd geheel intact, en de straat is overal breed genoeg om in twee richtingen tegelijk een camion te laten passeren. Dat kan echter zeker niet gezegd worden van alle autostrades in Bolivia, ter vergelijking, check dit filmpje eens: http://www.youtube.com/watch?v=0FRf6FF6KxA&feature=fvw Nee hoor, ik zal daar nooit passeren!

Motoqueros

Sat, 05 Sep 2009 16:44:21 +0200

Gisteren avond zijn we iets heel plezant gaan doen en het leek mij wel de moeite om even aan jullie te vertellen. Mijn ouders hier zijn lid van de motoclub van Cochabamba, en elk jaar is er een bijeenkomst van motards uit heel Bolivia. Ze komen dan van Sucre, La Paz, Santa Cruz, Potosi... allemaal naar Cochabamba. Het is een tweedaagse bijeenkomst, gisteren ven vandaag. Gisteren avond was het een groot feest, wat er vandaag te doen is weet ik niet. Voor dat het feest begint rijden alle motards samen een rondje door de stad en gaan ze naar de zaal waar het feest is. Daar showen ze hun moto, die brengen ze dan naar huis en dan komen ze terug met de auto. Want ze geloven dat het niet gevaarlijk is om dronken is de auto te rijden maar met de moto is dat wel gevaarlijk. Ik ben meegereden op de moto, achterop bij mijn mama. Mijn jongste zus was ook mee achterop bij de papa. Het was best wel indrukwekkend en spannend. Er reden 190 moto's mee en ze bleven precies maar komen. De meesten zijn mannen, meestal met hun vrouw achterop, heel zelden rijdt er ook eens een vrouw. Maar vermits ze hier thuis toch meer moto's als meerderjarigen hebben rijdt mijn mama wel zelf. Zij was de eerste vrouw in de club die zelf met de moto reed en zij heeft de grootste moto van alle vrouwen van de club, haha xD Maar zij was ook wel de enige van alle 190 die onderweg tegen de grond is gegaan, met mij achterop :/ Maar gelukkig stonden we zo goed als stil en was er dus niks ergs gebeurd. Iedereen was ongerust omdat mijn mama haar voet onder de moto zat en die moto is nogal zwaar, maar dat had ze expres gedaan om geen krassen op haar moto te maken, haha xD We zijn gevallen op een bergje omdat de motor was uitgevallen en ze hem niet direct weer in gang kreeg. Mijn papa zat dan heel de tijd instructies te geven, zo van "ik heb u toch geleerd zo en zo, rustig maar, ge moet da zo en zo doen..." Precies alsof ze voor de eerste keer op de moto zat xD Veilig gevoel wel... :P

Alweer even geleden...

Thu, 03 Sep 2009 23:32:10 +0200

Het is weeral lang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb dus het wordt tijd voor een nieuw bericht. Ondertussen begint alles hier een beetje zijn gangetje te gaan. Ik ga elke dag naar school, ook al is mijn lessenrooster nog niet helemaal in orde. Ik volg nu pianolessen en als mijn uurrooster in orde is ga ik ook panfluit volgen en in de schoolband dwarsfluit spelen. Ik heb mijn dwarsfluit niet meegenomen dus ik ga een dwarsfluit huren van iemand. Maar dat is nog altijd niet in orde want eerst moest de dwarsfluit schoongemaakt worden en bij het schoonmaken hebben ze ze kapot gemaakt. Ze moet nu dus nog hersteld worden en hopelijk kan ik dan beginnen oefenen. Binnenkort ga ik waarschijnlijk ook tennissen maar ik moet mij nog inschrijven en een tennispakje kopen enzo. Dat duurt weer een tijdje, alles duurt hier altijd dubbel zo lang dan in Belgie. Alles is hier precies zo moeilijk in orde te krijgen... Binnen een paar dagen vertrekt mijn oudste gastzus voor een jaar naar Tjechie met AFS. We gaan dan met het gezin naar La Paz om haar naar het vliegveld te brengen. We blijven daar een paar dagen in een hotel en hopelijk gaan we nog een beetje de stad bezien. Want ook al vindt mijn familie van niet, ik vind La Paz best leuk. Ik ben net ziek geweest en eventjes vreesde ik voor de Mexicaanse griep. Ik heb van de schooldokter een paar knalroze pilletjes gekregen en nog een paar kleurige tabletjes en het begint al beter te gaan. De Mexicaanse griep komt wel erg dichtbij. Er zijn in Cochabamba al scholen gesloten omdat er besmettingen waren. Op de school van een andere AFSer is er een meisje van 9 heel erg ziek. Ze denken dat ze zal sterven. Die school is ook gesloten. Op onze school was er ook een mogelijke besmetting maar dat bleek gelukkig niks te zijn. Zo dat was het zo weer een beetje. Ik begin al echt te wennen aan het leven hier. Ik begin zelfs de taal al een beetje onder de knie te krijgen. Groetjes daar en tot de volgende! xx

Het Boliviaanse Dagelijks Leven

Sun, 16 Aug 2009 18:07:47 +0200

Klik hier

Meer Nieuws

Wed, 29 Jul 2009 03:52:45 +0200

Klik hier

Aangekomen in Cochabamba

Tue, 21 Jul 2009 00:50:19 +0200

Zondag rond de middag zijn we met het vliegtuig naar Cochabamba gegaan, naar ons gastgezin. Mijn gastgezin is echt heel lief. Ze zijn allemaal heel artistiek: allebei de zussen schilderen (echt goed) en beide zussen en mama spelen heel goed piano. Zelfs een kei moeilijk partituur dat ze nog nooit gehoord of gezien heeft, speelt Cynthia (mama) onmiddelijk perfect. Ze kan ook op het gehoor partituren maken, en ze gaat mij piano leren!! xD Branko (papa) is ook heel vriendelijk, maar hem zie ik minder. Ze zijn allemaal echt heel lief maar een beetje overbezorgd. Cynthia gaat echt overal mee naartoe en ik mag alleen het huis niet uit. Zelfs niet naar de callshop aan de overkant van de straat. Naar school, die ongeveer 5 straten verder is, worden we altijd met de auto gebracht en gehaald. Vrijheid en zelfstandigheid is hier dus heel ver te zoeken. Maar langs de andere kant is het natuurlijk wel veiliger.Verder nog een heel gelukkige verjaardag aan mijn liefje, want die wordt vandaag 20! Allez, vandaag nog in mijn plaatselijke tijd.. Hoewel ze nog wel aan het vieren zullen zijn, is die dag bij jullie al om...