Weg zonder einde ...

2de echo

Fri, 21 Mar 2008 14:21:49 +0100

We zijn vandaag 8w en 2dagen ver en mochten dus ook voor een tweede echo gaan. De afgelopen twee weken gingen zeer traag vooruit; veel zenuwen en bang dat er ondertussen iets zou misgelopen zijn. Eindelijk konden we dan vanmorgen terug naar de gyneacoloog. De echo toonde een mooi resultaat. Het was wel effe zoeken tot de hartslag, maar eens gevonden, klonk die toch goed en stevig.

De gyn zei dat alles er goed uitzag. Wat een opluchting. Ons ukkie op deze echo was al veel groter dan twee weken geleden. Hij/zij is ondertussen al 19,4mm.

Vertellen aan ouders

Thu, 13 Mar 2008 17:58:40 +0100

Afgelopen maandag hebben we onze eerste echo gehad. Deze was fantastisch: een goed kloppend hartje en alles normaal.

Dat was de moment om het aan onze ouders te vertellen. Gisteren hebben we al de ouders langs mijn man zijn kant ingelicht. Ik moet jullie niet vertellen dat ze ongelooflijk blij waren met het goede nieuws. Dit maakte hun dag helemaal goed. Oef, dat was voor ons ook een opluchting dat toch al één iemand het weet. Morgen zijn dan mijn ouders aan de beurt. Ook zij zullen niet weten wat zeggen en ontzettend blij zijn. Hierop hebben we allen zo lang gewacht.

Wanneer de eerste 12 weken dan voorbij zijn, zullen we het aan de rest van de familie vertellen.

1ste echo - vervolg

Mon, 10 Mar 2008 21:29:42 +0100

Met deze banner kunnen we volgen hoe ver we staan en hoeveel dagen er nog te gaan zijn tot ons ukkie geboren wordt.

1ste echo

Mon, 10 Mar 2008 21:04:05 +0100

Vanavond onze allereerste echo gehad. Ik ben 6 weken den 5 dagen ver. Er was één vruchtzakje te zien: vruchtje was al 7,5mm en het hartje klopte heel goed. Er zat precies nog een tweede vruchtzakje, maar dat zou niet levensvatbaar zijn. Ik had ook een kleine bloeding.

Dus nu moet ik het wel rustig aan doen. Niet te lang gaan wandelen, op tijd gaan slapen, veel rusten, geen zware dingen heffen, ...

Het was ongelooflijk: toen we het hartje hoorden kloppen, wisten we niet wat zeggen. Het is voor ons de allereerste keer en hierop hebben we oh zo lang gewacht. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk, maar toch is het dat niet. Neen, want we hebben al een hartje horen kloppen.

Binnen twee weken moeten we nog eens op controle bij de gyneacoloog en daarna zal hij ons doorsturen naar een andere gyn.

Thuisgekomen hebben we direct de champagne klaargezet, want ja, we gaan het deze week aan onze ouders vertellen. Zij zullen in de wolken zijn en totaal niet weten wat er hen overkomt.

Zenuwachtig tot aan 1ste echo

Sun, 09 Mar 2008 20:27:00 +0100

Het was lang wachten tot aan onze eerste echo. Morgenavond is het zover; dan moeten we terug op controle bij de gyneacoloog. Hopelijk is alles in orde, want we beginnen toch heel zenuwachtig te worden en ook een beetje ongerust. Het is allemaal nog zo pril en er kan natuurlijk nog zo veel misgaan. Maar hier mogen we natuurlijk niet aan denken.

We kijken volop uit naar onze afspraak morgen.

Spannend afwachten naar 1ste echo

Mon, 03 Mar 2008 14:24:14 +0100

Het is ondertussen 6 dagen geleden dat ik mijn tweede bloedname heb gehad. De dagen gaan nu ontzettend traag vooruit. Nog één week en dan hebben we afspraak voor onze allereerste echo; Spannend! Maar dat neemt niet weg dat ik al deze tijd ongelooflijk zenuwachtig en bang ben; zal er niets misgegaan zijn, zal er iets te zien zijn, zullen mijn bloedwaarden nog steeds in orde zijn, ... Allemaal vragen die we nu nog niet kunnen beantwoorden.

We hebben ook nog tegen niemand iets gezegd. Neen, we wachten toch liever tot we een beetje meer zekerheid hebben en dan zullen onze ouders de eersten zijn om het te weten. Hopelijk kunnen we hen het fantastische nieuws binnenkort melden.

Zo, nog een weekje en dan weten we meer.

Tot dan!

2de bloedname

Mon, 25 Feb 2008 20:08:14 +0100

Maandag 25 februari 2008

Vanmorgen 2de bloedname gehad bij gyneacoloog. Hele dag in spanning zitten afwachten wat de uitslag is. Ik heb nog wel pijnlijke borsten en soms wat buikpijn. Dus dat is al een goed teken.

Om 19u kwam het verlossende telefoontje van onze gyneacoloog; alle bloedwaarden zijn perfect. Oef, we zijn allebei heel opgelucht. Binnen twee weken moeten we dan terug voor onze allereerste echo. Spannend.

Eindelijk zwanger!

Sat, 23 Feb 2008 12:56:09 +0100

We hebben onze blog een hele lange tijd niet meer geupdate, maar er was ook niet zo veel meer te vertellen.Twee weken geleden, op zaterdag 9 februari, hebben we nog een keertje een TP gehad. We hadden twee mooie cryo's ; 8 en 9 cellig. Om 11u45 moesten we in Leuven zijn. Een kwartiertje later was het aan ons. Eigenlijk waren we nu wel vrij ontspannen. We hebben de embryo's mooi in de baarmoeder zien 'vloeien'.Zo, dat was ook alweer gebeurd, nog een half uurtje blijven liggen en dan naar huis.Het waren twee zenuwslopende weken. Tijdens de eerste week had ik regelmatig steken en af en toe ook ongipijn. Oei, dat baarde me wat zorgen. Toen het einde van de eerste week naderde vond ik dat mijn buik redelijk hard was. Ik besloot toen om maar eens een testje te kopen; twee ineens dan maar. Drie dagen voor de bloedname heb ik getest; een héél vaag streepje. Ik wist niet wat ik moest denken; een streep is een streep, maar toch. Op de dag van de bloedname nog eens getest; weer een vaag streepje, maar toch wat duidelijker dan de eerste.Het was ondertussen donderdag 21 februari; deze dag vergeet ik nooit. 's avonds naar de gyneacoloog. Tegen 22u zou hij ons het resultaat doorbellen. Het was een vreselijk spannende avond. 22u was reeds gepasseerd en nog steeds geen telefoontje gehad. Een half uurtje later telefoon: proficiat zei hij, u bent zwanger! Ik wist even niet wat te zeggen.Stilletjesaan begon het door te dringen; yes, eindelijk, na 3 jaar proberen is het ons dan toch gelukt. We zijn superblij.We zouden het van de daken willen schreeuwen, maar houden het toch nog eventjes voor onszelf.Maandag 25 februari moet ik terug op controle. En hopelijk zijn mijn waarden dan genoeg gestegen. Daar ben ik nu zo bang voor. Dat het gaat misgaan.We moeten positief blijven en hopen.Maar 21 februari zal altijd in ons geheugen gegrift blijven.

Aftellen maar

Tue, 23 Oct 2007 08:14:03 +0200

Kleine zucht van verluchting!

We beginnen eraan, niks houdt ons nu nog tegen. Over een week of 2 - 3 is het zover, dan zou het embryo worden teruggeplaatst.

Intussen een moeilijke vraag op te lossen: gaan we voor een IVF behandeling met de donor eicel? Of gaan we voor ICSI? Blijkbaar een beetje meer kans op afwijkingen met ICSI (rond de 5-6% terwijl dat bij gewone zwangerschappen zowiezo rond de 3% ligt), maar anderzijds ook meer kans op bevruchting ... Hoe moet je zo'n afweging maken?

Maar dat is een zorg voor de volgend dagen, nog eens even laten bezinken. Zaterdag terug op controle, hopelijk gaat het de goede weg op ... Eindelijk?

Het wordt nog een maand hard stressen en mentaal afzien ... Het mag niet mislopen deze keer! Niet ziek worden! Geen onvoorziene omstandigheden ... Hou mijn hart al vast ...

Beetje hier, beetje daar

Mon, 22 Oct 2007 10:55:51 +0200

Meer dan 2.5j ondertussen ...

Vele pogingen allerhande, medicatie, hormonen, goed bedoelde gesprekken, gezonde levenstijlen, ... later. Zonder succes.

Het weegt! En zwaar ook! Maar wat kan je ermee? Wat doe je eraan?

Vanavond afspraak met de prof. Hoe moet het verder? We gaan voor de donatie, dank u, lief koppel, dat jullie ons willen helpen. Volledig afhankelijk van de goodwill van total strangers ... Maar ze zijn zo lief, mijnheer!

Vanavond dus, hopelijk eindelijk een actieplan. Kan me niet concentreren, mijn lichaam siddert en beeft. Is dit echt? Krijgen we echt deze kans?

Het MOET lukken! "... MOET ..."? Neen, niks moet! Alles wat komt is nu een godsgeschenk, ... of tenminste toch een geschenk.

Toch ga ik stiekem weer hopen, en bidden, en smeken dat het goed komt. Mag het even? Willen jullie misschien alstublief ook even mee hopen? Misschien hèlpen alle kleine beetjes wel ...

Op naar vanavond!

Over and over again ...

Wed, 08 Aug 2007 07:46:16 +0200

Hier zijn we dan, een dag verder.

Terug geconfronteerd met de harde realiteit. Zal het ooit lukken? Hoe lang moeten we nog wachten? Wat kunnen we nog meer doen?

We zijn droevig, heel verdrietig. Onmacht overheerst. Niet in staat om te relativeren. Moeten we wel relativeren?

Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet, is dat alles ondergeschikt is geworden Hobbies, werk, vrienden Vroeger zo gebrand op de job, nu dag na dag overleven, minuut per minuut, voortslepend

Soms wil ik gewoon even verdwijnen van de wereld. Weg, ongrijpbaar, imuun tegen druk en rushen en moeten en snel en oppervlakkig

Rust! In mijn lijf en in mijn hoofd. Vooral in mijn hoofd. Een doolhof aan gedachten, teveel bomen, geen klaarheid.

De ondraaglijkheid van onzekerheid

Nieuwe start?

Mon, 06 Aug 2007 13:47:33 +0200

2.5 jaar en een veelvoud aan teleurstellingen.

De balans van ons streven naar een kindje. Moeder natuur is ons niet goed gezind, en ook de wetenschap lijkt niet zo onfeilbaar als ik zelf had gedacht.

Een mens gaat ver: 3 jaar geleden nooit kunnen denken dat ik inseminaties (IUI) en in-vitro fertilizaties (IFV) zo natuurlijk en dagdagelijks zou vinden. Gedreven door wanhoop, gedreven door hoop. Hoop op dat ene tikkeltje geluk.

Waarom hebben andere mensen geluk? Waarom waarderen zij niet wat ze hebben? Mijn hart bloedt, hevig, op de rand van het aanvaardbare, als ik zie en hoor hoe onschuldige kleine wondertjes behandeld en mishandeld worden

Als het u toch niet interesseert, laat ons ze dan liefde en genegenheid geven!

Een vraag, nooit een antwoord WAAROM?

Onophoudelijk aanwezig in het dagelijkse doen en laten, integraal deel van het denken en zijn

Onverklaarbaar, onbegrijpelijk oneerlijk.

Maar we moeten verder. Denk ik. Tenminste, dat vertellen ze ons, dat verwachten ze.

Ik leef op automatische pilot: werken, vriendelijk zijn, slapen, eten, lachen, doen alsof. Sinds wanneer ben ik zon goeie acteur?

Vanavond misschien wat nieuws. Bestaat er nog een kans? Wat, wanneer, hoe, ? Prof moet het ons zeggen, ben al ganse dag nerveus, en onzeker, en prikkelbaar, en angstig.

Hoop eindelijk op onverwijld positief nieuws

Keuze!

Tue, 24 Apr 2007 13:45:52 +0200

Klik hier

Keuze?

Thu, 19 Apr 2007 11:32:39 +0200

Open en bloot hebben we ons gegeven, hier, op deze site.

Dat is niet zomaar, zonder reden gebeurd. Ons verhaal zit voorlopig daar, waar de vorige post gestopt is. 7 inseminaties, 1 IVF, 3 ICSI ... Geen resultaat, behalve emotionele en fysieke belasting. We noteren: 17 oktober 2006.

Dan volgde het zwarte gat. Geen hoop meer, geen dingen (lees: behandelingen) om handen, gewoon leegte. Gelukkig hadden we elkaar: ventje kan nooit zonder lieveke, en omgekeerd.

Steeds vaker leggen we "de dingen" uit aan buitenstaanders: meer collega's, vrienden, familie ... 'Verzwijgen tot het gelukt is', is geen optie meer ...

De eerste weken bestaan we, maar leven we niet. Daarna moet ik eerlijk toegeven, voel ik me een beetje opgelucht. Een gewicht valt van ons af: er is zekerheid ... Een zekerheid die we aanvankelijk niet voor mogelijk hielden, maar ze is er!

Heel langzaam dan, durven we het hebben over datgene wat de Prof ons ook nog meegaf tijdens de laatste consult. De enige stap die nu overblijft, om als koppel een zwangerschap te mogen beleven, ... Het pad waarlangs onze laatste vluchtroute leidt ... Eicelreceptie

Een optie die voor ons beiden in 't begin verschillende gevoelens oproept ...

IVF en zo - Backstage

Mon, 02 Apr 2007 10:40:30 +0200

Het is vreemd hoe ongelofelijk ongevoellig en emotieloos die vorige post eigenlijk leest.

Alsof het een politieke recensie is, waar niemand op zit te wachten. Als een bladzijde uit een chinese krant, waar niemand ook maar de minste letter van begrijpt. Als een dode boom in een park, waar iedereen voorbij loopt omdat er naast net een Miss Belgian Tree staat met een kleurenpallet dat verder reikt dan de regenboog op een zonnige nevelochtend.

En dit allemaal, terwijl het net de bedoeling van deze blog is om uit te leggen hoe wij ons voelen, verscheurd door zware keuzes waar wij niet klaar voor zijn en die we niet kunnen aanvaarden.

Daarom dit, een eerlijke, open, en pijnlijk waarheidsgetrouwe poging om al het vorige in perspectief te zien.

7 inseminaties (cfr vorige posts), en ondertussen 4 IVF en ICSI pogingen (waarvan 1 beschrevenin de laatste post).

We zijn afgetakeld, emotioneel en fysiek.

En moe, heel moe. Nooit gedacht dat een mens zo moe kon zijn. Vroeger zo levenslustig en vrolijk. En speels, en altijd lachen en plezier maken. En genieten, genieten van alles, en iedereen.

Voorbij, ik weet zelfs niet of ik ooit weer zo'n emoties mag beleven. We zijn kapot. Die helse opeenvolging van cycli, spuitjes, onderzoeken, pick-ups, teleurstellingen, twijfel. Ze eisen hun tol. Genadeloos, keihard slaan ze toe.

Die ene dag, 17 oktober 2006, we zitten bij de prof, na weer een mislukte ICSI poging. Meer nog, ze konden zelfs geen bevruchting laten gebeuren deze keer. Die blik in zijn ogen: "Mevrouw, meneer. Ik wil u geen valse hoop geven. We hebben alles geprobeerd. De wetenschap heeft ook zijn grenzen. Als het materiaal waar we mee moeten werken niet goed is, zijn ook wij beperkt in mogelijkheden. Waar het op neerkomt: ik sluit niet uit dat het misschien ooit eens zou kunnen lukken, maar de kans is zodanig klein dat je mag uitgaan van bijna onbestaande."

...

Wat we wel al aanvoelden en diep in onszelf wisten, maar oh zo angstvallig probeerden te minimaliseren en te ontlopen, werd plosteling harde realiteit. We zouden NOOIT kindjes van onszelf hebben. Het enige wat we wilden, de enige levensdroom die we hadden. Aan diggelen ... voorbij. Onze strijd, nutteloos, mislukt. Wij zijn mislukt, mislukkelingen. Heel moeilijke periode breekt aan, vol angst, verwarring, verdriet, woede ...

Maar de wereld draait gewoon verder ...