Keizer Pyronis

De verkondiging

Wed, 26 Jan 2005 18:29:28 +0100

Is het zo gek dat ik de lente hoor komen?
Want dat is wat enkele mensen mij vandaag zeiden, welja, ik zag het ze denken. Ik stond op het Keizerlijk balkon en verkondigde de lente aan.
Dat, in combinatie met koude winden, veroorzaakte een algemene verwarring onder de mensen die keken en luisterden. Want, wat zij waarschijnlijk dachten, hoe kan de lente nu komen? Juist nu, terwijl de ijspegels aan de takken hangen.
Voel je het dan niet? Die zachte gloed over alles, wanneer je naar buiten kijkt, en denkt wat een mens kan denken.
Het is de lente,
En ze komt,
Voel het aan de toppen
van de bomen.

De hulp van Winter

Sat, 15 Jan 2005 11:23:20 +0100

Zoals ik eerder al heb gemeld, is er een grote ramp gebeurt in Chorjok.
Vanaf 28 december heb ik toegezien op de verdeling van de noodhulp, de heropbouw van verschillende scholen, ziekenhuizen, etc.
Nu ben ik terug in mijn woning, want er was niets meer wat ik kon doen dat nuttig zou zijn voor de getroffenen. Bovendien moet ik een natie regeren.
De precieze oorzaak van de ramp is niet bekend, ik vrees zelfs dat men dat nooit zal weten. In ieder geval liet de natuur weer eens zien wie de baas is.
Zoals velen misschien nog herinneren, heb ik gesproken over koning Winter, over zijn komst en een klein deeltje over zijn verleden. Nu zit het zo dat koning Winter nog altijd in mijn rijk is, en ik moet zeggen dat hij de gehardheid van zijn volk weer eens liet zien. Toen hij hoorde van die verschrikkelijke ramp stuurde hij zijn boodschappers met de melding dat hij een eenheid soldaten ging sturen, als noodhulp. Nu is het zo dat die boodschappers de Koude met zich mee dragen, en niet velen van mijn volk kunnen tegen de Koude. Dat zorgde ervoor, dat geen enkel mens van mijn rijk de boodschappers tegemoet durfde komen. Waar ze ook kwamen, ze troffen niemand aan. Of niemand wou open doen. Dus dachten ze naar de provincie zelf te gaan, waar koning Winter zelf naartoe ging. Ze dachten mij eerst te vinden, om vervolgens hun boodschap te zeggen. Helaas hadden ze een lange weg afgelegd, en koning Winter was al 3/4 van de weg tegen dat de boodschappers vertrokken. Héraldius, één van de boodschappers, zei tot zijn collega Gèrmanios: "We moeten vlug zijn, als we voor de koning willen aankomen! Laat ons een wind van het Noorden aanvoeren!" Nu moet men weten dat "een wind aanvoeren van het Noorden" een Koudse uitdrukking is, die betekent: 'het oproepen van een noorderwind, rechtstreeks afkomstig uit de Koude, gebruikt als transportmiddel voor mensen van de Koude'. Dat is namelijk één van de specialiteiten van de Koude: het bevel hebben over een Koudse wind.
Dankzij de wind kwamen Héraldius en Gèrmanios bij mij aan, één uur voor koning Winter arriveerde.
Hoewel enkele legioenen van Winter nog meehelpen de schade op te ruimen, en de heropbouw bespoedigen, is koning Winter tezamen met mij naar de hoofdstad gereden (met het paard).
Koning Winter. Hij is een zeer vriendelijk man, helaas gaan de open haarden altijd uit als hij langskomt.

Negen minuten stilte

Thu, 06 Jan 2005 17:24:03 +0100

In alle stilte zullen volgende dagen voorbij gaan.
Ik, keizer Pyronis, ben terug van de ramp in Chorjok, ten zuidoosten van mijn rijk.
Geheel de bevolking leeft mee met de inwoners van Chorjok, tenminste, zij die overleefden. Uit het hele land zijn mensen toegekomen die helpen, en giften reiken ook tot daar. Toch was dit niet genoeg, aangezien de regio heropbouw nodig heeft.
Voorwaar, dit is de grootste ramp in de gehele rijksgeschiedenis.
Indien men giften wil schenken voor de heropbouw en de overleving van de provincie Chorjok, kan dit op het rijksnummer
000-0000012-12
met de vermeldingTsunami 12-12

De keizer groet allen en buigt voor de doden.

De dienst roept

Tue, 28 Dec 2004 21:32:15 +0100

Helaas zal ik, Keizer Pyronis, moeten meedelen dat de komende dagen geen teksten gepost zullen worden, wegens een plots vertrek richting Chorjok, de provincie, een recent conflict eist mijn aandacht op, een waar leider moet zich altijd bewust zijn van zijn prioriteiten.
Er is namelijk een natuurramp gebeurt ten omstreke van Chorjok, hulpacties uit het gehele land stromen naar de plaats toe.
Velen zijn gestorven, het is kwestie van de huidige slachtoffers te verzorgen, en verdere doden te stoppen.

Schooiers in Kilimanjark

Sun, 26 Dec 2004 16:16:23 +0100

Dan was de straat verlaten, geen mens te bekennen buiten mijzelf en de Garde.
De wind waaide door de straten en blies de leegte in de verlaten huizen.
De boodschapper van dienst riep doorheen zijn spreekbuis: "Is hier iemand? Zijn hier mensen?"
Maar er kwam geen antwoord. "Niemand antwoordt, heer Keizer," zei de man mij. "Dat hoorde ik," antwoordde ik. "Mijnheer de boodschapper, wat was het laatste bericht dat men heeft ontvangen uit dit dorp?" vroeg ik hem. Hij repliceerde: "Het laatste bericht dat men heeft ontvangen van dit dorp? Even denken...Oh ja, ik weet het weer. Men vroeg om dringende hulp, want op het briefje stond 'HELP!!' met een stempel 'DRINGEND' op."
"Beste man, hoe lang is het geleden sinds dat gebeurde?"
"Dat bericht is eergisteren aangekomen, heer Keizer. Men is onmiddelijk in actie geschoten."
"Dan zijn we te laat. Het moet hier vreselijk geweest zijn. Wat zeg ik: ver-schrik-kelijk!"
De boodschapper vroeg: "Wat is hier dan gebeurt?"
"Stropers in het land," waarop ik tot de Garde riep: "Verdedigingspositie! Schooiers in de buurt!"
Een jonge wacht reed tot mij en vroeg: "Wat is een schooier, heer Keizer?"
"Mijnheer de wacht, een schooier; dat is iets afschuwelijk. Het komt en gaat waar het wil en vermoordt wat het in zicht krijgt. Een schooier wil je niet zien: Vuil, heel vuil! Gekleed in vodden, lelijke vodden! Nog niet gesproken van zijn gedrag!"
Er kwam geen enkele schooier, noch hebben we er nog één gezien. Naderhand bleek dat niemand in de stad de plaag van schooiers had overleefd, in ieder huis lag een lijk, en ieder lijk was op dezelfde manier vermoord.
Sindsdien is het dorp Kilimanjark verlaten, in verval geraakt. Het is het grootste kerkhof in het hele rijk. Het was ook het laatst dat schooiers van zich lieten horen binnen de grenzen van mijn rijk.

Het dieptepunt van het volk

Fri, 24 Dec 2004 08:31:36 +0100

Een jongeling kwam gisteren tot me met een vraag: "Mijnheer de keizer, wat moet men doen wanneer men faalt in iets?"
Dit was mijn antwoord: "Jongeman, als men faalt dan moet men het nog eens proberen, om beter te proberen falen. En onthou: Het vuur laait hoog waar vlammen willen branden. Als men met zijn volledige wil iets doet, is het onwaarschijnlijk dat men zal falen."
De reden dat ik dat hier zeg heeft te maken met die tijd van het jaar. Het volk wordt ongerust jegens de aanwezigheid van Koning Winter, en in de lucht hangt angst. Angst voor het onbekende. Elk jaar is het mijn taak het volk gerust te stellen met wat er komen zal. De cyclus van winter, lente, zomer en herfst is nog niet doordrongen in de aderen van de mensen.
Velen lopen er triestig, zelfs depressief bij, omdat er in de winter velen sterven, omwille van de ongewone koude. In de maand januari kan het hier zelfs zo koud worden dat er geen verschil is tussen de vlakten van de Koude en de vlakten van het Rijk. Het is een hele aanpassing, maar het is misschien het best.
Ik vrees de dag dat het weer gekend wordt en louter routine zal zijn. Bij een routine van het weer ontstaat een algemene blindheid voor het leven dat zich rondom hen bevindt.
Zoals een oud gezegde zegt: 'Waar de mensen omhelsen, blijven de mensen levend.' Waarin 'levend' opgevat kan worden als warm, vreugdig, hoopvol, liefdevol.

Mijn kroning

Wed, 22 Dec 2004 11:10:18 +0100

Ik herinner me een dag dat ik wakker werd en dacht: "Dit zal een prachtige dag worden."
Dit viel voor op de dag dat ik gekroond zou worden, een heugelijke dag, nu al tweeënvijftig jaar geleden. Ik was een jaar of twintig, optimistisch over mijn nakende heerschappij. De vorige keizer, keizer Maraxo, had me geselecteerd uit een hoop van duizenden mensen. Ik ging de nieuwe keizer worden. De traditie gaat dat een keizer gekroond wordt voor de dood van de vorige keizer. Ik geloof dat keizer Maraxo toen een jaar of tachtig was en zijn einde nader zag komen. Net als ik soms dat gevoel heb dat het niet lang meer gaat duren. Eén dezer dagen zal ik aan de Hoogste Raad, de Middelste Raad en de Onderste Raad vragen of ik geen "verkiezingen" mag houden. Het wordt tijd voor een opvolger.
Ik stond dus op, en maakte me klaar voor mijn kroning, wat louter een formaliteit was, toch maakte het volk er een grootse dag van. Ik werd naar een koets geleid met zulk een prachtige paarden, dat de schoonheid van de ochtendzon die viel op dauwdruppels nietig werd in de schoonheid van deze paarden. Ik zat in dezelfde koets als keizer Maraxo, en hij zei me: "Pyronis, jongen, aanstaande keizer, mijn opvolger, ik raad je een paar dingen aan: Ten eerste, zorg ervoor dat je een sobere uitstraling hebt. Dit is een federaal volksrijk, mijn jongen. Hier is iedere mens keizer. Ten tweede: Verlies je contact met het volk niet! Voer routine in! Spreek met de mensen! Ten slotte: Zorg dat eendracht blijft!"
Sinds die dag heb ik de drie raadgevingen van Maraxo opgevolgd, en ze werkten.
Voorts kwamen we aan in de Gilde Der Hoge Aangelegenheden, alwaar ik mijn kroning zou ondergaan. Deze bestond er uit dat men mij zeven minuten lang de kroon aandeed, om ze vervolgens weer veilig te verstoppen. Nadien moest ik in een parade van paarden en trompetten door de hoofdsteden rijden. (Wij hebben verschillende hoofdsteden: Keizerlijke Hoofdstad, Volkse Hoofdstad en de Vreemde Hoofdstad.)
Twee jaar na mijn kroning stierf keizer Maraxo.

Dit was mijn kroning tot keizer van het rijk, weldra zal er een nieuwe kroning volgen. Er is een generatie dat verdient een keizer te hebben.

Uit een verleden

Mon, 20 Dec 2004 15:06:17 +0100

Vroeger, toen ik niet zo jong meer was, maar nog een jeugdig gemoed had. (Helaas ontbreekt dat gemoed mij tegewoordig, is het mijn einde dat nadert? Of is het soms de nood aan ambitieuze mensen om me heen.) Waar zit ik? Ja, daar. Vroeger, toen ik dus niet meer zo jong was, maar toch jeugdig, had een ziekte het bevel over mijn lichaam genomen. De dokter zei me: 'Beste keizer, ik heb de taak u slecht nieuws mede te delen. U bent ziek, en het is ernstig. Niet tegenstaande, om te genezen en leven te blijven, moet u minstens drie maanden in bed blijven. U mag absoluut niets uitvoeren wat enige lichamelijkheid vraagt! Alstublieft, volg mijn raad op. U bent een goed leider, wij [het volk] willen u niet kwijt!'
Ik zei tot de man: 'Maar, dokter, ik moet een natie leiden! Ik moet zorgen dat de mensen blij zijn, en alles goed gaat. Ik weet wel: Er is een groot en groots parlement, met zijn raden. Maar het doet altijd goed voor het volk te weten dat er een rasechte leider is, die de zaken kan bespoedigen. Het is mijn plicht er te zijn, voor het volk.'
De man wist duidelijk dat hij geen antwoord kon hebben op mijn pleidooi, niettemin zei hij dat het beter zou zijn dat ik later een gezond en sterk leider ben, dan een vergeten keizer in een catacombe.
Ik moest voor een plaatsvervangende keizer kiezen, maar ik wist ook dat ik geen bekend persoon moest vragen, daar zouden enkel problemen van komen. Dus organiseerde ik een selectie.
De eerste ronde zou twee dagen duren, en menig volk had ik gekozen als kanditaat. Wel vijfhonderd mensen, man als vrouw, waren voor mij gekomen, en elk heb ik ze een drietal vragen gesteld. Er bleven er vijftig over, die in de tweede ronde enkele probleemstellingen voor handen kregen, waar ze dan een gepaste oplossing voor moesten vinden. Diegene met het beste inzicht op de problemen, en de nuchterste uitkomst, mochten door naar de derde ronde.
De derde ronde bestond uit een ondervraging aangaande hun kennis van mijn rijk en de oprechtheid van hun deelname. Uit de twintig die aan deze ondervraging mochten deelnemen, bleven er slechts twee over: Een hele jonge man, wiens inzicht overeenkwam met het mijne toen ik zijn leeftijd had, en een man die toen dezelfde leeftijd had als ik.
Toen bleek dat ik geen keuze kon maken, bedacht ik dat ze mij beiden konden vervangen gedurende de tijd die kwam. Omdat ik sympatie had gekregen voor de man met mijn leeftijd, vroeg ik hem het Keizerlijk Gewest op zijn schouders te nemen. Aan de jongeman vroeg ik of hij het overige deel van het rijk wou overnemen.
Aangezien veel van het Keizerlijk Gewest niet echt moest worden geregeerd, vroeg ik aan de man een poging te wagen dagelijks bij mij op bezoek te komen. Hij was niet getrouwd, en had geen kinderen. Zijn beroep was schrijver, en dichter, en filosoof zijn. Geen wonder dat hij mij zover kreeg verliefd op hem te worden. Ja, ik kende liefde in mijn leven. En wat voor een liefde! Jarenlang heeft hij aan mijn zijde gestaan, tot enkele jaren geleden. Hij stierf toen ik in Faust was voor een onverwachte crisis. Nu ik er zo over denk, misschien is dat de reden dat ik mij niet zo jeugdig voel.

De scheiding van Lisa.

Sat, 18 Dec 2004 20:07:27 +0100

Vroeger, toen ik nog een jonge keizer was en onervaren in het onderhandelen, bestond er een conflict tussen de hertog van Lisa en de burgemeester van Torero.
Lisa is een grote stad, met vele straten en mensen die in die straten lopen. Het is een hertogdom, wat wil zeggen dat er geen burgemeester huist, maar een hertog. Torero is een klein stadje niet ver van Lisa. Het conflict besloeg stukken grond die de één bewerkte, maar eigendom was van de ander. Zoals gewoonlijk ontstond het conflict bij de hertog van Lisa, alle hertogen van Lisa zijn chagrijnig en weten niet goed wat ze willen. Ofschoon, ze weten het te goed: macht, geld en andere aangelegenheden die niet vernoemt mogen worden. Helaas, passen zulke wensen niet in het beleid van een federaal volksrijk, waar de burger de hoogste macht bezit, en geen adel is. De strijd om de gronden begon toen Octavius IV, toenmalige heerser van Lisa, opbrengsten vroeg aan de burgemeester van Torero, die dat uiteraard weigerde. Deze weigering had echter een gevolg: hertogdom Lisa stelde een militie samen, die de boeren op deze landen moesten tegenhouden. De Torerona's, zo worden de inwoners van Torero genoemd, vonden vlug een geheime doorgang tot hun velden, richtten hun eigen militie op en verdedigden de velden. Zo ging de strijd door voor jaren, met afwisselend succes. Soms eigende de Lisaanse militie oogsten tot hun toe, soms verloren een paar Lisanen een arm, of een been.
Spijtig genoeg kwam dit conflict te staan als hoofdactiviteit van beide steden. De één vaardigde meer propaganda uit als de ander, maar de ander had sympathie gekregen onder de bevolking.
Wat een groter drama was, was dat de gewestelijke regering geblokkeert was in hun denken: ze hadden een poging tot onderhandelen ondernomen, ze hadden alles geprobeerd. Dus dacht men: De keizer zal het wel oplossen!
Ik vertrok naar Solovej, in de hoop het conflict op te lossen. En ik moet toegeven, het is geen leuke oplossing geworden. Lisa is onafhankelijk geworden, en Torero heeft een deel van hun gronden moeten afstaan aan de Lisanen.
Ik had beide steden gestraft, opdat geeneen echt gelukkig kon zijn, maar ook niet echt ongelukkig. Ze aanvaardden mijn voorstel, ze waren wijs genoeg om te beseffen dat er geen echte uitweg was; ze hadden zichzelf in een nauw, doodlopend straatje gedreven.
Sindsdien is Lisa onafhankelijk, en onderhoudt ze handelscontacten met de omringende steden, inclusief Torero.

Dat was het verhaal achter de enige stadsstaat in het grondgebied van mijn rijk.

Abran en het bos.

Thu, 16 Dec 2004 20:10:15 +0100

De mars van Racoczy

Tue, 14 Dec 2004 19:16:01 +0100

De verkochte bruid

Sun, 12 Dec 2004 17:55:48 +0100

Afgelopen nacht had ik, keizer Pyronis, een droom.
Er kwam een jongeman in voor, hij gelijkte wel op mij, toen ik nog jong was. Een zeer schrandere jongeman. En hij vroeg mij: "Keizer Pyronis, mijn naam is Edelpoep, Frederick Edelpoep. Ik ben voor U gekomen, omdat ik Uw raad nodig heb. Ik heb namelijk een probleem, en ik dacht: Ga het dan toch vragen aan de keizer, Frederick! En hier sta ik dus voor U. Excuseer mij, als ik ongelegen kom, ik kan wel terugkomen, doch het is een zwaar probleem. De Wijzen van mijn stad hebben zich er al over ontfermd, maar ze zitten vast in hun denkwijze."
"Natuurlijk heb ik tijd, ik heb altijd tijd, en als ik geen tijd heb, dan maak ik wel tijd. Wacht even, ik neem een stoel voor jou...Ziezo, zit en vertel."
De jongeheer zei: "Wel, beste keizer, heer van het rijk, excellentie, edelachtbare,..."
"Keizer is goed genoeg, vertel maar, anders zitten we hier nog honderd jaar."
"Wel, keizer, het zit zo: Ik ben al jaren verliefd op een meisje, en ik geloof zij ook op mij. Maar dat wist ik niet zeker. In ieder geval, ik vroeg haar te trouwen, met mij. En zij zei ja, geloof ik. En we gingen trouwen, het zou een groots feest worden, met drank en voedsel. Een week na dat ik het haar had gevraagd, kwam haar vader tot me. En hij zei: 'Jij gaat niet met haar trouwen, je gaat niet met haar trouwen, 't is dat ik het gezegd heb! Ze is niet van jou, ze is van een ander. Zij behoort toe tot de hertog van Lisa, je weet wel de Russische stad. Zij is verkocht, en jij kan haar niet betalen!'
De dagen die daarop volgden was ik teneergeslagen, ik at niet, ik sprak niet. Toen ik een beetje beter was, ging ik naar een advocatenbureau. Ik vroeg een advocaat: 'Kan dat wel, dat iemand verkocht wordt als bruid?' Waarop hij zei: 'Dat weet ik niet, onze specialiteit is corruptie, geen procedurefouten. Weet je wat je moet doen, ga naar de Wijzen, zij weten wel wat te doen. En als je daar toch gaat, wil je dan deze dossieren aan hen geven. Dat spaart ons geld, anders moeten we een koerrier betalen.'
Dus ging ik naar de Wijzen, maar zij wisten het niet. En dan had ik die gedachte, om naar hier te komen. Ik heb dagenlang te paard gereden, door zonneschijn! Ik hoop echt waar dat U er een mouw weet aan te breien. Dan zou ik U verheven tot mijn god!"
"Of ik er een mouw aan kan breien, dat weet ik niet zeker. Ik was nooit goed in breien. Alsjeblieft! Verheef mij niet tot een god! Dat is teveel van het goede.
Zeg me eens, Frederick Edelpoep, houd zij van jou, weet je dat zeker?"
"Zeker weet ik het niet, maar er is toch een zekerheid. Ik bedoel: Ze had ja gezegd, en als ze zich zou hebben bedacht, dan zou ze het mij toch persoonlijk zeggen? En haar vader zei me heel duidelijk dat zij verkocht is. Oh, keizer, wat moet ik nu toch doen?"
"Hm-hm-hm. Ik wist niet dat zo een praktijken nog bestonden. Waar woon je?"
"Ik woon in Havermoutpap, een stad in Faust, dicht bij de grens met Solovej, het Russische gewest. Waarom wilt U dat weten, mijn heer?"
"Omdat ik die zaak van jou ter plaatse ga uitzoeken. Ik rijd met jou mee, naar je stad. Ik zal de Keizerlijke Garde zeggen dat ze op vakantie mogen. Morgenvroeg rijden we op."

Toen werd ik wakker.

De vier oude koningen, Koning Winter vertelt

Fri, 10 Dec 2004 15:48:53 +0100

"Dit gaat over de vier koningen van de wereld zoals ik hem herriner.
Duizenden jaren geleden zag de wereld er anders uit: de homo sapiens leefde samen met de neanderthaler, en in het oosten, met de homo floriensis. Maar wat vergeten werd, was een ander soort mens, waar geen wetenschappelijke naam voor bestaat, laat staan fysiek bewijs, tastbaar bewijs. Deze soort overleeft nu in de gedachten van de mens, maar eens leefde zij.Sommigen herrineren hen als "oergoden", wezens die kwamen en gingen. Anderen herrineren hen als "een vreemdsoortig ras met een grote zelfstandigheid".
De vier koningen bezaten elk een rijk, een rijk van komen en gaan. Niemand wist hen te vinden, zij vonden jou. De eerste koning, was de koning van Kawazoe. Hij kwam van het warme oosten en bracht het vuur tot de prille mens. Het was een groots man, met een sterk volk. Helaas was zijn volk stuurloos toen hun leider na zovele jaren stierf. Iets later stierf ook zijn volk, teneergeslagen. Ze waren een sterk volk, maar hun koning was hen te dierbaar.
De tweede koning kwam van de landen die men nu kent als Latijns-Amerika. Zijn volk stond technisch heel sterk. Ik geloof dat hij enkele tempels naliet, als gift voor de volkeren die na hem kwamen. Helaas, techniek was hun deugd, maar ook hun dood. Op een dag hadden ze een grote uitvinding vervolledigd, en bij de opening van die uitvinding stortte het ding neer op het volledige volk, alle inwoners waren namelijk aanwezig. Dat was de tweede koning wiens einde gekomen was.
Vervolgens was er de derde koning, die leeft nog en is een verwant van mij, want zijn kleindochter trouwde met mijn kleinzoon. Deze koning is de koning van het centrum; dat wil zeggen dat hij de enige echte Zonnekoning is. Hij heerst over het evenaarsgebied, alhoewel niemand hem daar nog ziet. Hij is oud geworden, en kan met moeite uit zijn verblijf, maar zijn volk ziet wel nog toe dat de dingen onder controle blijven. Want het was hen land vroeger, voor de mens, en het is nog altijd hun land. Er zijn geen mensen meer om de grenzen van de zesde dimensie te bewaken.
En de laatste koning, dat ben ik. Ik ben de koning van de Koude, ik heers over de zuidelijkste en noordelijkste landen, daar waar de koude heerst. Ik ben de laatste koning die nog te been gaat, en de vier keizers bezoekt. Want ik heers niet alleen over de Koude, maar ook over de vrede. De eenheidsvrede.
En dat, mijn vriend, is de beknopte geschiedenis van de vier oude koningen, de heersers van weleer. Ik heb de mens zien lopen, en hun techniek zien verbeteren. Maar soms vraag ik me af: Zal de mensheid eindigen in mineur, net als de koning van Kazuma?" (Koning van de gebieden rond Latijns-Amerika.)

Koning Winter: een anekdote

Wed, 08 Dec 2004 20:06:54 +0100

De herauten van Winter klinken weer in de stad, eindelijk zie ik hem weer.
't Is twee dagen geleden sinds ik verteld heb over mijn gesprek met koning Winter. Maar ik geloof niet dat ik duidelijk heb gemaakt wie koning Winter eigentlijk is.
Koning Winter is één van die onsterfelijken, hij beklom de troon op de prille leeftijd van zeven. Reeds op die leeftijd toonde hij zijn kwaliteiten als leider: hij liet het leger van de Koude inzien dat niet alles koud en blauw moest zijn, dat met de zegeviering van de koude, de warmte weldra zou verdwijnen. En met het verdwijnen van de wamte, zou een deel van het leven langzaam uitsterven. Dat is wat hij hen toen liet inzien, men moet niet vragen wat hij hen geleerd heeft toen hij ouder was!
Tegen de tijd dat Winter volwassen was, had hij de Noordelijkste grenzen van de wereld al veroverd, en hij was pas begonnen. Doorheen de jaren, doorheen de mijlen die hij moest afleggen van het ene einde naar het andere einde, groeide zijn leger, groeide zijn macht. Enige tijd later lagen de grenzen zeer dicht bij wat men nu in Winters rijk de Brusselse grens noemt.
Daar had hij een openbaring, aan de Brussels grens. Hij was 's morgens vroeg op gestaan, want het ging een zware dag worden. Terwijl hij uit zijn Isotoop kroop (een zeer makkelijke tent annex transporthut), zag hij de opkomst van de zon. Hij had ze al vele keren gezien, maar niet met het uitzicht dat hij nu had. Een zon, opkomend uit de vlakte van Rusland. En hij bedacht: We hebben deze continenten te lang geteisterd, laat mij terugtrekken. Laat de wereld voor wat hij is. Vervolgens riep hij, en iedereen hoorde hem roepen: "We trekken terug! Terug naar het noorden!"
Sindsdien heeft geen mens meer gezien, wat een macht koning Winter bezat. Nu komt hij slechts met een delegatie, afgevaardigde van de Koude. Want de Koude is zijn rijk. Hij is koning-kluizenaar geworden, en zijn volk. Zijn volk zal ooit eens wederkeren.

Het gesprek met koning Winter

Mon, 06 Dec 2004 20:37:14 +0100

Het is zo ver. De klokken luiden weer op de belforten, het is voelbaar in de stroming van de wind. In't klikken van de lichtschakelaar, het draaien aan de verwarming.
Koning Winter is terug in't land, hij komt met zijn legioenen van ijs en overmeestert mijn rijk. Wederom. Voor even maar, een drie maanden, later verdwijnt hij als sneeuw voor de zon. Maar, voorlopig moet ik zijn aanwezigheid dulden in mijn burcht.
Een tijd geleden zei hij mij: "Weet je, Pyronis, waarom ik altijd met vreugde naar jouw land kom?"
Waarop ik antwoordde: "Wist ik het maar, koning Winter! Is het soms het landschap dat je bekoort?"
"Neen, neen. Het is de vriendelijkheid, de openheid, de drijfveer van je volk. Ongeacht het winter is of zomer, ongeacht hun gemoedstelling, ze blijven hun ding doen en ze blijven wie ze zijn."
"Doet men dat elders dan niet?"
"Wat als ik jou hier en nu vertel dat op de vreemde, de mensen liegen, bedriegen, hun mening veranderen ze als donderslag bij blauwe lucht. Ik zeg het je, jij bent een goed vorst. Jouw volk, dat houdt van jou. En ik kan zien dat jij van je volk houdt."
"Voorwaar, mijn vriend. Je bent uiterst genereus met je complimenten hoor ik. Ik moet toch toegeven dat jij dat ook niet slecht doet. Waar jij gaat, gaat jouw volk. Dat is in mijn geval toch anders."
"Ach, Pyronis. Mijn volk en ik, wij volgen al jaren elkaars wegen. Laat mij zeggen, het gaan en staan van de vorst en zijn volk is in de streken rond de Noordpool een traditie geworden. Eén volk, één visie. En die visie, mijn vriend, zie ik terug in iedere regel dat jij en je ambtenaren hebben opgesteld. Onvoorwaardelijke vrijheid, in een duidelijk kader. Dat heb ik geen enkel ander leider weten opstellen. Doch, ik heb een vraag. Moest iemand komen, die meent beter te kunnen regeren dan jij. En moest die man of vrouw een reeks proeven doorlopen en er in slagen. Zou jij dan afstand nemen van jouw troon?"
"Als die persoon het oprecht meent, en de vaardigheden heeft. En als die persoon het effectief beter kan doen? Dan zou ik ontslag nemen als keizer. Als iemand er beter in is dan ik, dan is het mijn taak die persoon te stimuleren in zijn zogehete 'roeping'."
"Wederom, je bent een oprecht heerser. Verlies die gave niet, laat je niet kisten door de elite! Als je dat behoudt, dan zal ik op een dag aan je deur staan en een mirakel zal zich voordoen."
"Mijn beste, je moet toch wijs genoeg zijn om te beseffen, dat ik niet geloof in mirakels!"
"Geloof het of niet, maar het zal zo geschiedde."

Nog steeds wacht ik op die dag, de dag van het mirakel. De tijd heeft het mysterie zwaarder gemaakt, ik hoop dat het er vlug komt. Ik word ouder, ik word te oud. Weldra zal ik niet meer in staat zijn te regeren, ik voel het. Maar ik aanvaard het niet, neen. Ik sterf nog liever als dat ik mijn volk zonder leider achterlaat.