Johan - ikbenikenjijbentjij

20 maanden webgelogd.

Sun, 13 May 2007 23:45:01 +0200

Op 21 augustus 2005 ontdekte ik als uit het niets de wereld van het bloggen. Nog geen 24 uur later stond mijn eerste eigen blogbericht online, leesbaar voor de hele planeet. Het was een bescheiden start van wat twintig maanden vol blogemoties zouden worden. De laatste acht dagen van die twintig maanden moeten nog komen, maar de eerste vijfhonderdeenendertig behoren definitief tot het verleden. Ze zijn mijn kleine vijver van weemoed, waarin ik kan vissen naar herinneringen en waarin ik kan baden op zoek naar nostalgie. Tranen van geluk, tranen van onbegrip, tranen van woede en tranen van verdriet zijn in deze poel samengevloeid in vaak te snel geschreven schrijfsels.

Ik zocht de afgelopen maanden naar een datgene waarin ik geloofde, naar een visie op seksualiteit, naar een acceptabele manier om om te gaan met het feit dat ik op jongens verliefd word, naar een ideologie, naar rust en evenwicht in mijn leven. Ik werd geconfronteerd met teleurstelling, met dood, met liefde, met pijn, met plezier, met mijn grootste angsten, met ziekte, met mijn grootste verlangens. Ik vond vrienden en vervulling, dromen en waarheden, ontelbare vragen en minder antwoorden. En over alles heb ik hier in grote en kleine, duidelijke en onduidelijke woorden geschreven. Het begin van mijn puberteit zal vereeuwigd blijven in de woorden van deze weblog.

Ik ben velen dankbaar en niet in het minst Elias, zonder wie ik deze blog nooit begonnen zou zijn. Haast even belangrijk moet Dax zijn, zonder wie deze blog nooit zou geheten hebben zoals hij tot op heden heet en zonder wie mijn dt-fouten veel onopgemerkter zouden voorbijgaan. Mijn trouwe lezers - bekenden en heimelijken - ben ik ook dankbaar net als alle mensen die ooit naar hier hebben gelinkt en de slechts toevallige passanten.
Na 22 mei zullen hier geen nieuwe berichten meer verschijnen, maar - zoals eerder aangekondigd - zullen mijn berichten vanaf heden (of eigenlijk vanaf 11 mei) op mijn nieuwe weblog verschijnen. Elk einde is een nieuw begin.

Sun, 13 May 2007 10:57:29 +0200

animo pour Ségo!

Sun, 06 May 2007 15:01:30 +0200

Vandaag trekt Frankrijk naar de stembus voor de tweede ronde van de wel zeer spannende presidentsverkiezingen. Mijn hoop op een overwinning van Ségolène Royal is groter dan de kansen die haar door de peilingen worden toegekend, maar desalniettemin geloof ik erin. Een geloof dat gegroeid is door de indruk die Ségolènes slotmeeting in Rijsel vorige donderdag op me maakte.

Ik had niet gedacht er aanwezig te zullen zijn. Mijn gezondheid zat niet helemaal mee, de meeting werd vervroegd wat me een knieval voor de schoolprefect deed maken en de laatste peilingen voor 22 april deden er zelfs twijfel over bestaan of er al dan niet nog een meeting zou moeten zijn. De wind draaide echter, want mijn gezondheid herstelde, de prefect gaf me de verhoopte toestemming de lessen vroegtijdig te verlaten en Ségolène haalde de tweede ronde. Niets had me nog kunnen tegenhouden om samen met animo naar Rijsel af te zakken.

Mijn ervaring met politieke meetings is vrij beperkt, maar een overtreffen van de grootsheid van Ségo's meeting geloof ik niet gauw te zullen meemaken. 20.000 mensen die tegelijkertijd "Ségolène Présidente" of "On va gagner" scanderen. Massa's vlaggen, toeters, kreten, mensen ... De sfeer, de warmte, de spontane banden die je smeedt. Ik was er diep van onder de indruk.

Tous unis pour porter l'esperance. Tous unis pour faire gagner la France. Ségolène tu peux compter sur nous. L'avenir sera au rendez-vous.
(de vrouw in het midden op de foto is niet Ségolène Royal, maar de immersympathieke Laurette Onkelinckx - linksbovenachter haar staat goed verstopt ene Johan Lievens, tot uw dienst)

campagneborsten

Mon, 30 Apr 2007 20:39:02 +0200

Klik hier

oudere mensen en ballonnen

Sun, 29 Apr 2007 12:04:08 +0200

Klik hier

glimlach

Sat, 28 Apr 2007 13:47:24 +0200

Er zijn miljarden mensen op de wereld die te kampen hebben met honger, armoede, werkloosheid, uitbuiting, foltering, oorlog, gevangenschap, kanker, rouw, AIDS ... en ik - die zestienjarige jongen uit Leuven, die de helft van zijn dagen in Bornem slijt en van wie men ondanks alles nog steeds zegt dat hij normaal altijd zo positief is (waarvoor dank, T, ik heb het geapprecieerd) - ik kwadrateer mijn miserie door erover door te bomen, als de eerste de beste Belg die altijd zal blijven klagen over het weer.

Neen, ik ben niet van plan te blijven wenen, treuren, snotteren en zo meer om wat ik denk te missen. Wat het heden me te bieden heeft, is minstens even mooi als wat het verleden me gaf. Ik ben het afgelopen halfjaar tot de vaststelling gekomen dat er naar mijn mening te weinig ondersteunig is voor de jeugd die opgroeit in een zo complexe wereld. Liever dan met gesnotter, draag ik die boodschap met aandrang uit, gesteund door droombeelden van een toekomst in plaats van door tranen uit het verleden.

Vanmorgen heb ik de uitzaaisels van onze kersenboom uit ons grasperk verwijderd en in 18 potjes gestoken. Onder het motto "meer kersen voor Kyoto" probeer ik mijn mama nu te overtuigen dat - in het utopische geval dat inderdaad één van de 18 mijn wilde verplantpogingen heeft overleefd - één extra boom in onze tuin best welkom is.

Vanmiddag ga ik onze oude overbuurvrouwen bezoeken die ik sinds ze naar het reeds afgewerkte stuk van de werf verhuisd zijn - toen hun huizen werden afgebroken - niet meer heb gezien of gesproken. "Hallo, ik ben Johan. Ken je me nog? Het moet zo'n twee jaar geleden zijn en ik zo'n 20 centimeter kleiner.".
Vanavond staat dan de laatste voorstelling van Ten Little Niggers op het programma, voorafgegaan door kaasfondue (Happy Birthday B!) en met een kaasschotel met wijn als definitieve afsluiter na het opruimen. Kaas, kaas en wijn, dat vindt mijn lever vast fijn!

Een glimlach.

het is 19u29 en ik ga slapen

Thu, 26 Apr 2007 19:29:10 +0200

Vandaag is begonnen met een bloedneus. Later is er zware pijn in de leverstreek bijgekomen en uiteindelijk ook hoofdpijn en lichte keelpijn. Mijn lichaamstemperatuur is onder de 37,5°C gebleven. Over de minder aangename producten die mijn lichaam produceert, heb ik het liever niet. Toch zijn de twee toneelvoorstellingen van vandaag - we speelden voor het vijfde en zesde jaar van onze school - min of meer goed verlopen.

Het voorkomen van 5 symptomen die ik me maar al te goed herinner uit de verschrikkelijke maand oktober hebben totaal onverwacht een nieuwe impuls gegeven aan mijn klierkoortsfobie."Niet weer!" galmt het door mijn hoofd terwijl ik mijn vingers tegen mijn lever aandruk of er koude waterflesjes tegenhoud.

Mentaal gaat het beter. Niet perfect, maar zeker beter. Rijsel kan doorgaan zoals gewild en op andere punten moet ik bekennen gisteren misschien ietwat overdreven te hebben.

Het is 19u29 en ik ga slapen.

naar geluid dat van overal komt, kan je niet wijzen

Wed, 25 Apr 2007 19:39:31 +0200

Klik hier

kleine katten, het WJNH-einde van mezelf en eerste stapjes

Mon, 23 Apr 2007 20:26:53 +0200

Ik ben een hele tijd niet in Bornem geweest, om precies te zijn een week. En zoals het een hoogzwangere kat betaamt, heeft Poesjka niet op mijn terugkomst gewacht om haar vijf prachtige zonen en dochters op de wereld te zetten. Ze zijn werkelijk überschattig en hoewel ze ondertussen in de vroegere bloembak in onze woonkamer gehuisvest zijn, moet het een geweldig grappige toestand geweest zijn toen ze op het bed van mijn stiefbroer geboren werden en hem daarmee beddeloos maakten. Kandidaat adoptie-ouders blijven welkom. Ze blijven nog wel een week of zeven bij ons (de bevalling was vorige week dinsdag), maar daarna hoop ik voor allemaal een aangename nieuwe thuis gevonden te hebben.

Vandaag ben ik definitief gestopt met elk mij nog resterend engagement binnen weljongniethetero. Ik meen dat al eens eerder gezegd te hebben en de kans is groot dat ik het nog eens zal herhalen op het moment dat mijn 323-profiel van het net verdwijnt, maar toch is het nu definitiever dan toen en zal het meer definitief zijn van de toekomst slechts een formaliteit bedragen. Vandaag is het over en uit. Gedaan. Ik zal - tegen de plannen van nog één activiteit in - geen enkele min19activiteit meer geven en trek daarmee definitief een streep onder mijn medewerkersschap van de vereniging waarbij ik voor het eerst verliefd werd. Vaarwel, min19, met plezier kom ik de komende twee jaar nog eens langs, maar zoals het is geweest, zal het nooit meer zijn ...

Vandaag was naast een einde, ook een begin. Na lang dralen en twijfelen over toekomstige blogservers, pseudoniemen en blognamen heb ik dit weekend twee wordpressblogs aangeslagen, waarop vandaag het eerste bericht verscheen. Ja, twee blogs en wel omdat ik er nog steeds niet helemaal uit ben welke van de twee ik voor de komende weken, maanden en misschien zelfs jaren wil bekladden met de letters die uit mijn vingers rollen.
Johan Lievens of Johantropos? Wat denk jij?

over toneelspelen en slaapproblemen

Sun, 22 Apr 2007 20:18:29 +0200

Klik hier

een vrouw van een vlam & stem maar op Bram!

Fri, 13 Apr 2007 21:50:41 +0200

"Het is allemaal begonnen met de ontmoeting met een meisje, van wie ik de naam niet eens ken, op de trein naar Brussel eergisteren."
Haar naam is mij nog steeds onbekend, maar ik beloofde er meer over te vertellen, wat ik bij deze dan ook maar zal doen. Nochtans valt er niet zo heel veel over haar te vertellen. Uiteindelijk hebben we slechts enkele minuten met elkaar gepraat, omdat we beiden vreesden onze trein gemist te hebben, waarna we samen op die trein stapten en zij me bij de volgende halte reeds verliet. Ze heeft me op 10 minuten beter leren kennen dan anderen op maanden. Spontaan beloofde ze ook op me te stemmen wanneer ze mijn hoofd eens langs de weg zag staan. Van haar weet ik jammer genoeg minder, buiten dat ze in staat is een zestienjarige jongen als mij met een gelukzalig gevoel op te zadelen. Ze doordrong me met haar woorden, doorpriemde me met haar blik. Waarom is niet iedereen zo'n warme vlam in deze soms (tegenwoordig enkel nog figuurlijk) koude wereld? Dan zouden mijn dagelijkse treinritten een stuk aangenamer worden ...

"Vanavond ga ik naar Brussel, de stad die ik hoe langer, hoe mooier vind."
Wonder boven wonder ben ik Brussel nóg mooier gaan vinden. Wat architectuur betreft én qua bevolking. Maar ik ging heus niet naar Brussel om er verliefd te worden op het straatbeeld. Ik had mijn tweede politieke afspraak van de vakantie en al komt hiervan geen verslag in de krant, het was minstens even boeiend. Bram Boriau, voorzitter van dé jongerenpartij van Vlaanderen en sinds kort ook vijfde op de sp.a-kamerlijst van Brussel-Halle-Vilvoorde diende mij van antwoord en visie op zowat elke politiek vraagteken dat door mijn bovenkamer zweefde. Het was een interessante en leerrijke avond die me de overtuiging bijbracht dat elke zichzelfrespecterende inwoner van Brussel-Halle-Vilvoorde (inclusief blauwe UGentstudenten en gele Gentenaars) er niet slecht aandoet op 10 juni 2007 zijn of haar stem aan Bram Boriau te geven, zodat hij in de Kamer met zijn stem het beste van zichzelf kan geven ... voor hen!

Deze week is al vermoeiend geweest en die vermoeidheid begint me parten te spelen. Afbuigende wauw-gevoelens, opkomende twijfels, verstoorde slaapritmes met wakker liggen tot gevolg, piekeren en de vraag welke engagementen ik moet afronden en welke niet. Dat komt me allemaal zeer bekend voor. Of is het dan toch goedkope drugs? L'enfer, ce sont les autres? Parfois, c'est moi-même.

[aanpassing op zaterdagochtend: ik voel me weer beter en ga vandaag - na twee weken van uitstellen - dan toch maar aan mijn schoolwerk beginnen ... ]

de dag van de bloggers!

Fri, 13 Apr 2007 12:45:05 +0200

Vandaag vieren wij allen de dag van de bloggers. Een dag die in deze wereld vol met dagen niet kon ontbreken. Na de dag van water, moederdag, vaderdag, de dag van de dag, de dag van de onnozele kinderkes ... werd twee jaar geleden door een van Vlaanderens* niet onopgemerkte blogauteurs de dag van de bloggers ingevoerd. Ik roep iedereen aan mee op de kar van deze feestdag te springen. Onze feestdag!

"Post, leest, feest, bewondert en vermenigvuldigt u!" sprak de Heer, "want dit cyberparadijs is wat ik u geschonken heb."

Niet zonder dank, Pieter Jan.

(*) speciaal voor PJ spreek ik hier niet over België

WAUW! - over sollicitaties en andere schoonheden des levens

Fri, 13 Apr 2007 00:19:33 +0200

Klik hier

12 april 2006

Thu, 12 Apr 2007 10:00:04 +0200

Vandaag is het reeds één jaar geleden. 12 april 2006. De dag dat Joe van Holsbeeck werd neergestoken. Ikzelf ben sinds die dag regelmatig in Brussel Centraal geweest, maar niet één keer zonder even aan hem te denken. Bang de verkeerde woorden te gebruiken, me te verstrikken in mijn eigen verhaal, ga ik het wat hedendaagse woorden betreft hierbij laten. De woorden hieronder zijn ook van mijn hand, maar zijn geschreven in de eerste schoolweek na de paasvakantie van 2006, in naam van elkeen van mijn school die ze ondertekende, al dan niet met een eigen boodschap erbij...

Het is geen oplossing stil te staan in het verleden, maar dat is geen reden het te vergeten ...

Beste ouders, vrienden en kennissen van Joe,

Dit is ons gebaar van steun.
Hiermee willen wij jullie onze bewondering en steun toedragen.
Bewondering voor de sterkte die jullie al toonden in jullie stelselmatig afkeuren van de hetze die de media willen maken. Steun voor het verlies van een zoon, een vriend.

Ieder van ons had in Joe's plaats kunnen zijn. Wat hij ons nalaat is geen angst of haat, maar een herinnering, wat hoop en wat kracht. Zo kunnen wij verder streven naar de ultieme samenleving, waarin ieders veiligheid gegarandeerd kan worden. Naar het vervullen van een droom. Naar een samenleving waarin samen geleefd kan worden.

Wij hopen dat ons beetje medelijden jullie verdriet - al was het maar een heel klein beetje - kan verlichten.

Haal kracht uit dat was was,
om het heden aan te kunnen.

De leerlingen en het personeel van het Heilige-Drievuldigheidscollege te Leuven.

nog een maand ...

Wed, 11 Apr 2007 08:00:07 +0200

"Eigenlijk ben ik blij om weer iets van 'de ouwe Johan' terug te zien", antwoordde een van mijn allertrouwste bezoekers hier onlangs. "Misschien met de '17' in 't verschiet?!" Vandaag is die '17' nog één maand verwijderd en ik moet zeggen: ik ben ook blij me terug wat meer 'de ouwe Johan' te voelen.

Terwijl mijn twee vorige verjaardagen gekenmerkt werden door de eis van verandering die ik eraan verbond - het feit dat ik een maand voor mijn zestiende verjaardag besloot niet meer op msn te komen is maar een voorbeeld - wens ik nu niets anders dan rustig door het leven te drijven op een vlot van zekerheid. De veranderingen die ik zo lang heb gewild en gekregen, wens ik nu niet meer. Ik wil weliswaar niet blijven focussen op mijn geluk uit het verleden, het geluk van 'de ouwe Johan', maar ook wil ik niet te ver afdrijven op de rivier van onvervulbare wensen. Ik heb enkele ambities voor mijn achtiende levensjaar, maar de druk die ik vorige jaar aan zoiets verbond, weiger ik nu te hanteren. Laat ik maar gelukkig zijn zoals de ouwe, maar mezelf zoals de nieuwe Johan ...

Met gelukkige groeten

Johan, de 16jarige-11maandeling

ps: misschien is de maand die vandaag begint wel mijn allerlaatste skynetblogmaand. Wordpress lonkt steeds intenser ...

pps: Dax schijnt ook gemerkt te hebben dat er iets van 'de ouwe Johan' in mijn posts doordringt. Jammer genoeg gaat het dan enkel om dt-fouten. Mijn excuses. *knipoog*