Bangladesh

Damiaanactie!!

Fri, 29 Jan 2010 18:26:58 +0100

Zoals menigeen wellicht al gehoord heeft, is het naar jaarlijkse traditie dit weekend Damiaanactieweekend. (zoals elk jaar het laatste weekend van januari, gelieve dit in uw agenda te noteren!!) Het land waar het dit jaar rond draait is Bangladesh en aangezien ik daar zelf geweest ben (deze blog draait ook rond deze reis)en aangezien ik kan getuigen dat dit land werkelijk heel veel steun kan gebruiken, raad ik jullie allen zeer sterk aan om een pakje stiftjes (die werkelijk té goed zijn, want je kunt er langer dan een jaar mee schrijven) te kopen. Een pakje bevat 4 stiftjes en kost €5, een kleine hap uit ons budget (jawel, zelfs in crisistijd), die grootse wonderen kan bewerkstelligen. Met €40 kan Damiaanactie een leven redden en dit betekent dat wanneer je gedurende 8 jaar elk jaar 1 pakje stiftjes koopt, je 1 leven gered hebt. Twee ouders minder die een kind verliezen, 1 kind minder die een ouder verliest!

Dus haast jullie dit weekend naar de warenhuizen, denk aan deze boodschap en aarzel niet een pakje stiftjes te kopen! Want de wonderen zijn de wereld écht nog niet uit!!

Maandag 29 december 2008

Sun, 18 Jan 2009 19:00:59 +0100

'Election Day' in Bangladesh. De verkiezingskoorts was dan ook al de hele week voelbaar geweest in het land. Overal zie je verkiezingspamfletten het straatbeeld vullen, zoals vlaggetjes dat bij ons op een kermis doen. Op deze pamfletten zie je ook een tekeningetje, zoals een bootje voor de Awameleague, zodat ook de analfabeten kunnen stemmen. Ook hebben we enkele keren een verkiezingsoptocht gezien. Deze zijn zeer indrukwekkend: een grote menigte mensen die aanhanger zijn van, in ons geval, nauka (= bootjes) en dit graag op luidruchtige wijze en zonodig ook met geweld tentoon willen spreiden. Eén keer naderde zo'n optocht ons op een vijftal meter, en jawel, het mag geweten zijn, ik was bang!!

Hoewel er geen auto's in Dhaka mochten rijden, gingen we toch met de pick-ups naar de luchthaven. De diplomatieke nummerplaten zorgden ervoor dat we toch doorgelaten werden.

Na weer heel wat gewacht te hebben konden we het vliegtuig in en even later waren we in de wolken, net zozeer als we in de wolken waren over onze reis!
Een Bengaal had mij al de hele reis aangestaard en nadat we geland waren kwam hij dan ook op me af en gaf me zijn kaartje, met de mededeling dat ik zeker op bezoek moest gaan als ik nog eens in Bangladesh zou zijn. Ondertussen hebben we heel wat over en weer gemaild.

7 uur zaten we in Bangkok vast, wat een behoorlijk lange tijd is. Vooral de Burgerking konden we niet onbezocht laten en werd voor de gelegenheid eens overgewaardeerd door ons!

Vervolgens stapten we weer een ander vliegtuig in, en algauw bevonden we ons weer in hogere sferen, om na 12 uren voet aan de grond te zetten in Parijs. Hierop volgde nog een busreis tot Brugge en we waren weer thuis.

Bangladesh heeft mij wel bewezen dat het prachtig is, in alle opzichten: het is een prachtig land, met een prachtige, natuurlijke natuur, met prachtige, enthousiaste mensen en ook de ervaringen die we er opgedaan hebben zijn stuk voor stuk prachtig!

Het blijft mij verbazen dat een land tegelijk zo arm en zo rijk kan zijn. Ze zijn financieel arm, ik had meer mee in mijn valies dan zij in het geheel aan bezittingen hebben. Ze zijn tevens ook zeer rijk: kleurrijk, rijk aan vreugde, rijk aan leven. Waar geld geen waarde heeft, is het leven waardevol (dankjewel voor deze prachtige zin, Nick!)

Ook is het mij duidelijk geworden dat Damiaanactie wonderlijk werk verricht. Volgende week is het alom bekende Damiaanactieweekend, dus zorg maar dat je braaf je jaarlijkse pakje stiftjes koopt!!

My journey to Bangladesh is one I'll make again and again in my mind. But I will go back. I have something to return to. (cf. Ontorjatra)

Zondag 28 december 2008

Thu, 15 Jan 2009 18:27:41 +0100

Vandaag was het de bedoeling om vroeg met de auto's uit Jalchatra te vertrekken richting Dhaka, maar dit plan liep in het honderd doordat de vrachtwagen die de fietsen vervoerde veel te laat arriveerde.

Met de nodige vertraging gingen we dus toch op weg, tot aan een stadje waar we op de boot stapten en we vaarden gedurende een uurtje langs adembenemende panorama's.

We vervolgden onze tocht met een gemotoriseerd voertuig dat als mini-bus-fungeert, om ons hierna weer even op het water te wagen, dit keer met een overzetbootje.

Ook de bus moest de revu passeren. Bussen zien er hier uit als ineengedeukte cola-blikjes die weer uitgerokken zijn. Ook het interieur getuigt van een verre staat van ontbinding: geen enkel bankje hangt nog vast hoe het zou moeten. Als je dan ook nog eens rekening houdt met de staat van de weg, begrijp je dat in de bus zitten, in rijdende toestand weliswaar, geen lachertje is!

En om de veelzijdigheid van het verkeer volledig aan den lijve te ondervinden, maakten we ook gebruik van de groene baby-taxi's om ons naar het hotel te voeren.

Na even bijgekomen te zijn, gingen we shoppen. De eerste winkel, waar fair-trade producten te verkrijgen waren, was helaas gesloten. De tweede winkel niet, en deze had wel wat weg van de Ikea. De derde winkel, was een gebouw met meerdere winkeltjes, weliswaar allemaal al wat duurder.
Maar zelfs na deze laatste mogelijkheid tot shoppen benut te hebben, had ik nog steeds 2000 taka (€ 22) over van de oorspronkelijke 4400 (€ 50). Deze gaf ik dan ook aan Willem, in de wetenschap dat hij het wel nuttig zou besteden!

Na het shoppen gingen we eten in een vrij chique restaurant, waar Karlien al een aanbidder gevonden had. De kerstversiering in deze buurt van Dhaka is al even overdadig als bij ons. In België erger ik mij er al aan; in een stad als Dhaka, waar je onmogelijk naast de veelvuldig aanwezig zijnde armoede kunt kijken, des te meer.

Hierna gingen Nele, Dries en ik (het merendeel van de anderen was al geweest) nog mee met Willem naar de sloppenwijken, wat een zeer groot contrast vormde met het chique restaurant van eerder die avond. Hier hebben ze werkelijk niets, maar ondanks alles blijven ze lachen! De samenhorigheid is hier ook zeer goed voelbaar! We konden echter niet lang blijven, want na 12 uur mochten er uitzonderlijk geen auto's meer in Dhaka rijden, vanwege de verkiezingen. Wie dit toch deed, kon mogelijk in de gevangenis belanden en dat was een scenario dat we liever wilden vermijden.

Onze laatste nacht in Dhaka zouden we in een relatief zacht bed doorbrengen in het Center Point Hotel.

Zaterdag 27 december 2008

Wed, 14 Jan 2009 21:48:24 +0100

Na het ontbijt bezochten we het ziekenhuis: we bekeken de voetverzorging van de lepra-patiënten, zagen het operatiekamertje, waar de voor lepra typisch zijnde klauwhanden en dropfeet geopereerd worden, en we luisterden naar de levensverhalen van enkele patiënten. Het één al wat schokkender dan het andere.
Zo was er een vrouw die al twee maanden met tbc in het ziekenhuis lag, haar man zat in de gevangenis en ze heeft er geen idee van wat er met haar kinderen gebeurd is, die heeft ze in al die tijd niet meer gezien.

We gingen hierna met enkelen nog even het bos in om apen te zoeken en raakten verzeild in een familie met een gehandicapt meisje, waar we werkelijk zeer gastvrij ontvangen werden: we kregen thee, iets te eten en ook het typische rode bolletje dat Hindoe-meisjes op hun voorhoofd hebben. Ook Jo ontsprong de dans niet en kreeg een rood bolletje opgeplakt.

We kwamen enigszins later dan gepland terug aan in het ziekenhuis, waar we geroosterd brood met tonijnsla en koude groentjes voorgeschoteld kregen.

's Namiddags bezochten we de weverij van Caritas. Wat een hels kabaal heerst daar! Ik heb medelijden met de mensen die dit de hele dag moeten aanhoren, maar zij zijn het natuurlijk gewoon en zijn al blij dat ze werk hebben.

Vervolgens wandelden we naar een dorpje, waar we wat inkopen konden doen. Alles is hier enorm goedkoop, maar mensen verdienen hier uiteraard ook veel minder dan bij ons...

Te voet keerden we terug naar het hospitaal, waar de powerpoint die we zouden bekijken niet bekeken kon worden, om de zeer eenvoudige reden dat de kabels het niet deden. We maakten er dan maar een gezellige groepsavond van, met spelletjes, gezang en gelach. Hier kwam, voor de meesten van ons voor het eerst, het lied 'In de hooiberg van het leven...' ons ter ore. Een lied dat ons tot na onze reis zou blijven achtervolgen!

Vrijdag 26 december 2008

Wed, 14 Jan 2009 21:35:31 +0100

Veel valt er over vandaag niet te vertellen. Het was onze laatste fietsdag vandaag, een vrij lastige dan nog wel! De wegen lagen vol met stro, waardoor we constant moesten stoppen om het stro uit onze versnellingen te peuteren en vervolgens weer aan te zetten, dapper een nieuwe lading stro tegemoet.

Ook zorgde een klein accidentje voor wat oponthoud. Isabel was met haar fiets tegen Kristien geknald en deze ondervond daar nogal wat last van. Ze legde dan ook de rest van het traject in de auto af.

Zelfs met een gemiddelde snelheid van 7.5 km/uur bereikten we omstreeks het middaguur een lokaal restaurantje, waar we konden eten. (Gelukkig maar, anders was het maar een vreemd restaurant geweest.)

Na ons wat verzadigd te hebben, gingen we weer op pad en we fietsten door nog meer stro. Het laatste stukje was door het bos, waar enkele apen ons pad kruisten (of beter gezegd: wij kruisten hun pad...)

Tegen de avond kwamen we aan in het ziekenhuis van Jalchatra. Na het zien van de nogal luxueus ogende badkamer (weliswaar nog steeds zonder warm water), en het eten, dat uit aardappelen, onpikante kip en koude groentjes bestond, werd het Nele te machtig en konden we de traantjes in haar ogen zien blinken. Zo mooi kan het leven dus zijn!

Donderdag 25 decmeber 2008

Wed, 14 Jan 2009 19:26:42 +0100

Na al enige tijd wakker te zijn, realiseerde ik mij pas dat het Kerstmis was. Van enig kerstgevoel was, voor mij althans, helemaal geen sprake. Alhoewel... Het is maar welke invulling je zelf aan dit kerstgevoel geeft. Je kunt het zien als de chique bedoening met overdadige versieringen, veel te veel eten en hopen cadeaus, zoals bij ons vaak het geval is, of als het rondtrekken, net als Jezus deed, om wie Kerstmis uiteindelijk toch gaat: het leven ervarend zoals nooit tevoren en genietend van de eenvoud. Ikzelf geef de voorkeur aan dit laaste (wellicht ben ik gewoon raar) en vanuit dit standpunt bekeken heb ik nog nooit een dergelijk kerstgevoel gevoeld.

's Morgens in de vroegte sprongen we reeds op onze fiets en onze eerste stop was om iets te eten. De chocopotten die eerder veroverd waren, werden massaal bovengehaald.

We reden weer een eindje door en stopten weer, ditmaal om een theetje te drinken. En weer werd heel het dorp gemobiliseerd om 'de blanken' te bezichtigen.

We konden er weer voor een tijdje tegen en fietsten weer een heel eind. Een eind zonder einde, zo leek het wel. De 2 kilometer die het volgens Willem nog waren, liepen algauw op tot 15. Het leek erop dat ons middagmaal dan ook zou bestaan uit de koekjes uit de winkel die ze speciaal voor ons geopend hadden. Van gastvrijheid gesproken ... (En uiteraard was het voor hen een buitenkans om geld te verdienen)

Uiteindelijk bereikte het steeds oplopende aantal kilometers een maximumwaarde van 20, en ereikten we dan toch het hospitaal van Mymensingh. 52 kilometer hadden we reeds achter de rug. Nu begrijp ik hoe uitgeput Jozef en Maria moeten geweest zijn op zoek naar een herberg. (Het is Kerstmis, remember?)
We aten in het hospitaal en kregen er een vrij korte rondleiding.

Nog een laatste maal deze dag placeerden wij ons op ons fietszadel en na nog een vijftiental kilometer gefietst te hebben, kwamen we in Caritas aan, waar we al eens eerder de nacht doorgebracht hadden.

De hygiëne hier werd al meteen bewezen door het feit dat een paar zaken die we hier enkele dagen eerder vergeten waren, zich nog steeds op dezelfde plaats bevonden (zoals mijn zaklamp onder het hoofdkussen). Ook de bril van Chris en de muggenspray vonden we op exact dezelfde plaats terug als we ze achtergelaten hadden.

Deze avond zouden we in een Chinees restaurant eten en daar gingen we per riksja naartoe. Enkele van deze riksja-rijders, waaronder ook de onze, wisten het echter niet zijn, maar na enig rondvragen kwamen we er toch. De terugtocht werd vrij avontuurlijk: de riksja-rijder verloor zijn slets, vervolgens viel zijn ketting er ook nog eens af en hij reed naar mijn gevoel ook nog eens veel te snel.
De gratis doodskist (die in de verzekering zat) hoefde echter nog niet benut te worden!

Terug aangekomen in de kamer, ontdekte ik op een nogal ongelegen moment, zijnde wanneer ik mij met een darmprobleem op de sanitaire voorziening geïnstalleerd had, een kakkerlak! We gingen hem echter niet meteen achterna en wisten dan ook algauw niet meer waar hij was. Plots bemerkte ik dat beest opnieuw op Karlien haar bed en na het nodige gegil van zowel mezelf als Karlien, kwam Neeltje ter hulp gesneld en na een heuse klopjacht slaagde ze erin het ongedierte uit onze kamer te verwijderen. We konden met een gerust hart gaan slapen.

Merry Christmas!

Woensdag 24 december 2008

Sun, 11 Jan 2009 21:09:00 +0100

Vandaag zouden we een dagje in Netrakona blijven. Na ontbeten te hebben, werden we verwaht in het SUS-project, waar een dame ons uitleg over dit project verschafte. Het heeft meerdere werkterreinen, waar het verlenen van microkredieten aan vrouwen er één van is. De aanwezige man, van wie de naam mij ontgaan is, had hier zelfs de Nobelprijs mee gewonnen.
Vervolgens werd onze groep in 2 groepen opgesplitst en bezochten we ook een bijeenkomst van een groep vrouwen die van deze microkredieten gebruik maken. De meesten besteden dit geld aan een koe. De vrouwen vroegen ons een liedje te zingen en na enig overleg werden we het eens over 'Klein klein kleutertje' en we maakten hen wijs dat het een liedje van hoop is dat hen steun moest geven in wat ze doen.

Hierna bezochten we ook een schooltje. De juffrouw blijkt er zeer veel gezag te hebben: als zij zegt 'tekenen', dan tekenen ze; als zij zegt 'schrijf je naam', dan doen ze dat zonder morren. Wanneer een kindje een fout maakt, dan lijkt ze het kind te willen doodbliksemen met haar ogen.
De kindjes zongen en dansten ook voor ons, superschattig, en elk liedje werd gevolgd door het typische Bengaals applaus. Als wederdienst zongen ook wij een liedje, en dit werd 'Het is een nacht', op verzoek van Nele.

Na terug herenigd te zijn met de hele groep, bezochten we de ateliers in Caritas en kochten ook nog enkele, de één al wat meer dan de ander, souvenirs in het winkeltje.

We fietsten naar het hospitaal van Netrakona, aten daar, namen een kijkje in het laboratorium (ons chemielokaal lijkt beter uitgerust te zijn dan dit!) en bezochten enkele lepra- en tbc- patiënten.

Op de terugweg stopten we om choco te kopen (mijn medereizigers blijken zowaar geen tien dagen zonder choco te kunne, hoe is dat toch mogelijk?) en toen we terug bij onze fietsen kwamen, had er zich alweer een hele kring Bengalen rond gevormd. Eén van hen wou al met mij trouwen, indien ik zou blijven, en ik heb wijselijk geantwoord dat ik niet zou blijven. Dit om je maar een idee te geven van hoe populair je hier bent op basis van je blank zijn.

's Avonds hadden we nog een kerstfeestje in de jongenskamer, met mangosap (eventueel met alcohol, meegesmokkeld uit België, want in Bangladesh is de consumptie van alcohol verboden, daar het hoofdzakelijk moslimland is.), druiven en Toblerone (lang leve de mama van Karlien!). Maar het was gezellig!

Dinsdag 23 december 2008

Sun, 11 Jan 2009 11:48:45 +0100

Deze dag hadden we onze eerste fietsdag. Nu maakten we pas echt actief kennis met het verkeer en het was beangstigend. Zelf ben ik absoluut geen waaghals in het verkeer (en anders precies ook niet) en ook mijn conditie is beneden alle peil, dus werd er maar meteen van uit gegaan dat ik de mogelijke probleemveroorzaakster zou worden en Kristien besliste dan ook dat ik vlak achter Willem moest rijden, wat het gemakkelijkste is. Op zich heb ik geen problemen met vooraan rijden, maar als dat is omdat je het probleemkind zult zijn, geeft het toch ook niet bepaald een goed gevoel.

We reden een stukje langs de Brahmaputra, een rivier en algauw bevonden we ons op het platteland, waar de natuur wonderbaarlijk mooi is!
Mensen zijn hier zoveel vriendelijker en enthousiaster dan bij ons: het hi- en hello- geroep klonk overal rondom ons en bleef nagalmen tot diep in de nacht. Zalig vind ik het!

In Gouripur bezochten we een algemeen ziekenhuis, waar de Damiaanactie een afdeling heeft. We kregen er uitleg over hoe tbc en lepra opgespoord en behandeld word. Hier maakte Dries tevens kennis met het fenomeen 'bloeddrukval', ten gevolge van een tekort aan frisse lucht, naar wij vermoedden.

Dan zetten we onze tocht voort en stopten in een restaurantje, wat je moet zien als een bouwval waar pikant, gefrituurd eten te bekomen is. En weer hadden we enorm veel aantrek. Eén van de Bengalen uit de menigte die zich rondom ons gevormd had, heeft zeker twintig foto's van mij genomen en tikte vervolgens een berichtje op zijn GSM (Iets wat iedereen hier heeft, tot in de sloppenwijken toe) dat ik moest lezen. Het ging over een witte roos die rood wordt als hij verliefd is. - Op zich was het eigenlijk wel een mooie tekst en het is jammer dat ik mij het niet meer helemaal kan memoriseren. - De inhoud was echter duidelijk, ik had kamelen ter sprake moeten brengen!

Na langs nog meer rijstvelden, dorpjes en Bengalen gefietst te hebben,
na gezwaaid te hebben tot onze polsen er pijn van deden,
na honderden keren hi, hello, salaam alaikum, namoshkar en adap uitgeroepen te hebben, kwamen we in ons logement aan: een vluchthuis. We slapen met alle meisjes samen op de kamer. Het bed is hier enorm hard (slaaphard vannacht?), de douche weer ijskoud water met een kannetje uit een emmer scheppen, en de WC is Frans, tot grote ergernis van Babette. In de badkamer hebben we een gekko: een mini-hagedis. Best wel schattig eigenlijk.

's Avonds moesten we nog door het donker fietsen om aan de eetzaal te geraken, waar we maar weer eens kip met rijst, groentencurry en linzen te bikken kregen. En door het donker moesten we ook weer terug: een niet zo aangename ervaring gezien de weg vol putten en bulten is, en dit in combinatie met een toestand van complete duisternis. Maar moeilijk gaat ook en we geraakten veilig en wel in ons bed.

Maandag 22 december 2008

Sat, 10 Jan 2009 17:58:10 +0100

Bananen zijn hier ongelooflijk lekker, dat bleek het feit van de dag te zijn. Dit komt door het feit dat deze hier rijpen op de markt. Sinaasappelsap blijken ze hier niet te kennen. Deze morgen kregen we een op sinaasappelsap gelijkend goedje dat bij nadere benadering papajasap bleek te zijn. Een vreemd aandoende smaak, maar zeker niet slecht!

Dan kwam Willem ons halen en we wandelden richting het Damiaanactie-hoofdgebouw. Langs een meertje hadden mensen huisjes opgetrokken, het woord huis niet waardig, en kwekerijtjes (lees als: mini-tuintjes) aangelegd. De grond wordt in het zwart aan de overheid betaald.
In het Damiaanactie-hoofdgebouw kregen we een powerpointpresentatie in het Engels over de Damiaanactie in Bangladesh, voorgesteld door een Bengaal. Een interessante uiteenzetting, waarover ik echter niet nader in detail zal treden.

Terugkeren naar het hotel deden we per riksja, een vrij angstaanjagende belevenis, naar mijn eigen bescheiden mening. Ze brachten ons niet helemaal tot aan het hotel, want ze mogen de grote baan niet over, en gelukkig maar!! 20 taka betaalden we voor de rit, wat overeenkomt met 25 eurocent. En daarvoor leveren die mensen zo'n inspanning. Het is onvoorstelbaar. Riksja-rijders verdienen zo'n 200 taka per dag, waarvan ze er 80 aan huur moeten betalen. Met 120 taka per dag (€ 1.36) moeten ze een heel gezin onderhouden.

Na een korte wandeling tot het hotel, werd de bagage in de pick-ups geladen, wat ook niet bepaald van een leien dakje verliep en we zetten aan voor een vier uur durende rit tot Mymensingh, met tussenpauzes om te eten en om een wandelingetje te maken. Vier uren zijn helemaal niet veel wanneer er zoveel te zien valt, ik kwam ogen en tijd tekort!

Deze nacht slapen we in Caritas, in een al heel wat harder bed dan vorige nacht. De douche bestaat hier uit een emmer, een kannetje en een kraantje waaruit ijskoud water uit stroomt. De lavabo bevindt zich op het balkon, een vrij vreemd gegeven als je het mij vraagt. Maar uiteraard werd mij niks gevraagd.

Ook over de Bengaalse keuken valt niet te klagen: pikant, maar op zich wel goed: kip, rijst, groentencurry en linzen.

De geluidsdichtheid van de kamers heb ik zelf kunnen ondervinden: ik werd wakker van het gebabbel in de kamer naast me. Gelukkig had de slaap zich al goed meester van mij gemaakt en sliep ik gauw terug in.

Zondag 21 december 2008

Sat, 10 Jan 2009 12:55:03 +0100

Mijn spijsverteringskanaal bleek de creaties van gisteren niet zo te appreciëren en rebelleerde vrij hevig. Na een tussenpauze in Bangkok volgde nog een relatief korte vlucht tot Dhaka van twee uren een een half.
Terug met beide voetjes op de grond moesten onze visa nog gecontroleerd worden, iets waar die mannen hun tijd wel voor namen. Je zou je afvragen of er werkelijk zoveel opstaat dat men kan controleren...
Na ook onze bagage bemachtigd te hebben, konden we ons eindelijk richting uitgang begeven en eenmaal buiten werden we zeer hartelijk ontvangen door Willem, die ons de komende dagen zou rondtoeren.

Bij het buitenkomen van de luchthaven valt meteen de grote menigte op. Dit zijn familieleden van ofwel gastarbeiders die terugkeren naar hun thuisland ofwel van moslims die uit Mekka terugkeren, die deze mensen opwachten.
Ook de geur is zeer apart, en moeilijk te beschrijven. Het ruikt niet bepaald fris,
maar je raakt er snel aan gewend!
Een ander opvallend verschijnsel is het verkeer, dat helemaal anders georganiseerd is dan bij ons, als het dan al georganiseerd is. Getoeter dringt uit alle mogelijke richtingen je oorschelpen binnen (al die decibels, het kan onmogelijk goed zijn!).
Het verkeer is tevens zeer veelzijdig. Het is een wirwar van fietsen, riksja's, auto's bussen, taxi's en andere al dan niet gemotoriseerde voertuigen die om ter snelst en om ter luidst door elkaar heen razen.

Aangekomen in het Center Point Hotel konden we even recuperen van de reis. Vervolgens gingen we naar Willem thuis en kregen we een fiets voor de komende week toegewezen. Fietsen hebben hier zowaar een naam en ik kreeg Inge toebedeeld. We fietsten één kilometer in dit verkeer en het was een hele aanpassing: eerst en vooral moesten we links leren rijden en voorts moesten we constant bedacht blijven op (mogelijk) naderende voertuigen die luid toeterend rakelings langs ons passeerden.

Na dit achter de rug te hebben (en jawel, het is onvoorstelbaar, maar we leefden nog allemaal!) waagden we ons aan een korte wandeling door Dhaka. We liepen door de markt, waar je vanalles tegenkomt: van koeien, tot groenten en fruit die op nogal onhygiënische wijze zijn uitgestald, tot zelfs GSM's. Vaak zijn het kinderen die het verkopen, of in andere gevallen, net nìet verkopen.
Heel veel kinderen kwamen bedelen en je bent verplicht ze te negeren, want als je aan één iets geeft, komt plots heel Dhaka op je afstormen. Je begrijpt dat dit af te raden is. Je kunt je wel voorstellen hoe harteloos ik mij zelf voelde...

's Avonds aten we, vrij Westers overigens, bij Willem thuis. Daar waren ook een aantal Baul-muzikanten, die de avond met enkele liedjes opluisterden. Het is een zeer aparte muziekstijl, die vreemd aandoet, maar na enige gewenning is het best aangenaam.
Deze muzikanten leven van hun muziek alleen, en ik ben er eigenlijk best jaloers op dat zij dat kunnen.

Hierna keerden wij terug naar ons hotel, waar we eigenlijk nog baadden in de luxe,
al beseften we dat zelf nog niet echt: een zacht bed en een douche met warm water (mits enig geduld). Wat wil je nog meer?

Zaterdag 20 december 2008

Fri, 09 Jan 2009 19:40:16 +0100

Een vroege morgen zou het zijn en een vroege morgen was het: om 5 uur verzamelden we reeds aan het statoin van Brugge. Met kleine oogjes, hunkerend naar enerzijds de slaap en anderzijds het avontuur dat ons te wachten stond, stapten we op de trein, die om 24 na 5 gezwind het station uitreed, op dit uur van de dag nog zonder enige vertraging! In Gent stapten we over op een bus, die ons naar de luchthaven van Parijs zou voeren, weliswaar met een ommetje langs Zaventem om daar 4 Gentenaars op te pikken. Zoek de logica, zou ik zo zeggen!

Aangekomen in Parijs, was er al een lange rij wachtenden voor ons aan de check-in en na onze beurt afgewacht te hebben, zonder uitspraken te doen over onze staat van geduldigheid, was het uiteindelijk toch aan ons. Moeiteloos verliep het echter niet: hun wiskundige kennis bleek niet tot het getal 15 te reiken: ze konden ons onmogelijk in één keer inchecken.

Uiteindelijk raakten we allemaal zonder rampscenario's tijdig aan boord van het vliegtuig, dat om half twee zou opstijgen. Gedurende een veel te lange tijd, zijnde elf uren, doorkliefden wij het luchtruim. Hoewel ik doodop was, kon ik de slaap niet vatten, mede door een nogal luidruchtig kind dat zich niet zo gemakkelijk het zwijgen liet opleggen. Ik besloot dus om de film te volgen, Sisterhood of the travelling pants 2, maar vervelend zijn bleek in die familie te zitten, want de vader van het kind had zich pal voor het scherm opgesteld en bleek dit niet zo'n slechte plaats te vinden: hij bleef er maar voor paraderen! Na mij nog enkele uren geërgerd te hebben, werd het ontbijt gebracht, maar men had het woord ontbijt een nogal vrije invulling gegeven: een pannenkoek met kaas, een Spaanse omelet met ondefinieerbare substanties, een kroket ('s morgens in de vroegte, jawel!), fruit, aardbeienyoghurt en broodjes. En dit allemaal gecombineerd! De creatieve geest van de kok van dienst had duidelijk zijn best gedaan.

Introductie

Fri, 09 Jan 2009 18:50:33 +0100

Om een eventuele lezer toch niet al te erg te verwarren met een onbeduidend begin, besluit ik om toch maar even een introductietje neer te pennen.
In december 2008 maakten wij een fietsinleefreis in Bangladesh met de Damiaanactie. 'Wij' is een groep enthousiastelingen uit het Brugse, allemaal leerlingen (Babette, Britt, Nele, Karlien, Nick, Isabel, Dries, Sofie en ikzelf (Isabelle)) en leerkrachten (Jo en Chris (wiskunde), Kristien en Lieven (LO), Diederik (Grieks en Latijn) en Neeltje (Nederlands en Duits)) van dezelfde school: 'De Jozefienen'

Onder de deskundige leiding van Willem Gees, man van de Damiaanactie ter plaatse, tjoolden wij door het wonderbaarlijk mooie Bangladesh: een ervaring om nooit meer te vergeten!

Het idee om hier een blog over te maken, heb ik eerlijk gezegd van een ook voor mij totaal onbekende (Thomas Morlion), die mij dit reeds voordeed. Literair kan ik echter onmogelijk concurreren met zijn prachtig geschreven verslag! ( http://thomasmorlion.wordpress.com/inleefreis-bangladesh/ )