De Ideale Man

Pfft

Mon, 01 Feb 2010 23:16:17 +0100

Ik ben er hier de laatste tijd hier een boeltje van aan het maken, nee? Ik begin vanalles, maar maak nikske af. 'k Weet het niet goed, ik heb gewoon nie veel goesting om veel te schrijven. En als ik wel eens goesting heb dan heb ik te weinig tijd, want ik doe minstens anderhalf uur over elke post die hier verschijnt.

Misschien heb ik de komende dagen wat meer zin, nu wordt het enkel een korte update.

Mijn laatste date is nie echt geworden wat ik er van gehoopt had. Begrijp me niet verkeerd, ik heb me goe geamuseerd en zij ook. We hebben ondertussen elkaar al een paar keer teruggezien en elke keer was even plezant. Ik heb nog maar zelden iemand ontmoet waarmee het zo goed klikt. Van zodra we samen zijn babbelen we honderduit. Gisteren nog hebben we 5 uur samen doorgebracht en er is geen minuut stilte geweest.

D'r is maar 1 minpunt, maar dan ook een van formaat: geen van beiden voelt enige fysieke aantrekkingskracht.

...en da's nu echt iets waar ik deze keer expliciet naar op zoek ga. Deze keer wil ik echt van mijn sokken geblazen worden, op alle vlakken. Of toch mezelf genoeg kunnen wijsmaken dat het het geval is ;-)

Hmm, 25 minuten deze keer. Een record!

Vlinders en ander ongedierte

Fri, 15 Jan 2010 00:59:36 +0100

Klik hier

Mannen zijn toch zo'n sukkelaars

Mon, 28 Dec 2009 00:59:08 +0100

Laatst had ik een discussie met Lindsey. Zij vroeg zich af hoe het kwam waarom bijna alle mannen waarmee zij gedated had zo'n sukkelaars waren. Ze waren een voor een nog in de ban van hun respectievelijke ex-en. Volgens haar hebben vrouwen die 'zwakte' niet.

Op het eerste zicht leek haar stelling wel te kloppen, mezelf als referentie nemende ;-) Maar mij een sukkelaar laten noemen, dat kon ik toch niet laten gebeuren!
Bovendien, een aantal van de vrouwen waar ik al eens mee afgesproken heb kampten ook met hetzelfde 'probleem', dus kan je het moeilijk een mannelijke kwaal noemen. Volgens mij heeft het meer te maken met wie wie laat zitten.

In het merendeel van de gevallen heeft de partner die de ander laat zitten al iemand anders. Die is dus al emotioneel losgekoppeld lang voor de breuk en aangezien hij of zij zijn handen al vol heeft met nieuw speelgoed heeft die ook geen nood om te gaan daten. Zij die achter blijven daarentegen hebben meestal nog gevoelens voor de ander (zij het positief of negatief), ook al gaan ze op zoek naar iemand nieuw...

Hey, dit is geen wetenschap he, meer een theorie die ik afgaande op mijn mijn eigen ondervinding efkes in de rapte in elkaar geflanst heb om haar stelling te kunnen weerleggen en zo de mannelijke waardigheid (en meteen mijn eigen vel) te redden.

Wat denken jullie, ben ik geslaagd?

Single again...

Tue, 22 Dec 2009 23:20:29 +0100

Ik kan perfect zelf mijn onderbroeken en sokken wassen en mijn hemden strijken. Een diepvriespizza in de oven steken lukt ook nog net. Ik heb dus niet per sé iemand nodig om voor mij te zorgen, maar ik begin toch meer en meer 'that someone special' te missen. De laatste weken begon ik meer en meer te beseffen dat Fanny dat niet was en begon ik ook meer en meer naar alternatieven uit te zien. Het was dus beter om er direct korte metten mee te maken ipv alles aan te laten modderen, hoe moeilijk ik het er ook mee had.

Nu het tussen ons officieel uit is, is de onrust ook weer in volle kracht teruggekomen. Ik heb het moeilijk om alleen thuis te zitten. Het liefst van al zou ik nu direct mijn huis uitstormen en door de straten beginnen dolen op zoek naar mijn ideale vrouw, ipv aan mijn blog te zitten schrijven. Ik vind het stilaan ook verdacht dat alle vrouwen er deze week plots véél sexier uitzien, mijn standaarden zijn blijkbaar serieus aan het zakken...

Ik denk dat het dus hoog tijd is om even tot rust te komen. 't Is alleen een ambetante periode om nu alleen thuis te gaan zitten. Ik zal dan maar nog even op mijn tanden bijten en donderdag gezellig mee Kerst gaan vieren met de familie. Op oudejaarsavond ben ik van plan om een of andere fuif op te zoeken.

Daarna is het tijd voor wat rust. Vooral op emotioneel vlak dan, want er is nog een hoop werk aan mijn huis te doen. Dat laat ik al jaren aanslepen, maar het wordt stilaan tijd om dat weer eens vast te pakken...

Deze week is ook duidelijk geworden dat het tussen mij en Lindsey nog niet direct goed zal komen. We hebben de laatste tijd wel al een paar goeie gesprekken gehad maar ze ergert zich nog veel te veel om kleine dingen die ik verkeerd doe. Ze beseft zelf heel goed dat ze zelf ook dikwijls fouten maakt, maar ze kan dat blijkbaar niet van mij verdragen. Ik heb het hier al dikwijls geschreven ik ga er niet op blijven wachten, maar ergens vind ik het toch wel spijtgig...

Wat is de zachtste manier om een hart te breken?

Wed, 09 Dec 2009 00:55:13 +0100

Dat is dé vraag waar ik de afgelopen 2 weken mijn hoofd over gebroken heb. Alle mogelijke scenario's zijn door mijn gedachten gepasseerd, maar geen enkel voldeed...

Ik heb daarstraks dan maar gewoon verteld dat ik geen toekomst meer zag in ons. Niet zo direct natuurlijk; voorzichtig, zacht en misschien wat omslachtig, maar niet mis te verstaan.

Toch voelt het aan alsof ik mij gewoon met een botte bijl op haar hart uitgeleefd heb. Ook al weet ik dat het moest gebeuren, toch voel ik me rot...

Breaking-up is hard to do...

Hulp in moeilijke tijden...

Mon, 07 Dec 2009 22:37:30 +0100

Voel je je down en kan je wel een opkikker gebruiken? Geen nood! Hulp is slechts een muisklik van jou verwijderd. Mijn hulp in moeilijke tijden is failblog.org, een site waar je schaamteloos kan lachen met de stommiteiten van andere mensen en zo je eigen miserie direct vergeet...

Hieronder enkele pareltjes die ik deze keer weer gevonden heb:

Deze bestuurder heeft zijn naam niet mee...

Een goeie verkoper gelooft in zijn product...

Op een examen:

De regie had misschien beter een andere camera gekozen...

Michael Jackson wannabee...

Volgende keer misschien die parkeerplaats met die rolstoel gebruiken?

Thailand voor beginners, deel 2

Tue, 01 Dec 2009 23:40:19 +0100

Vorige post had ik het over de Thai manier van groeten. 2 groepen van mensen zijn "vrijgesteld" van groeten en zullen dus nooit je groet beantwoorden; ten hoogste een glimlach zul je van hen terugkrijgen: de Koninklijke familie en monniken. De Koninklijke familie is ergens wel logisch want die staan bovenaan de sociale ladder en zouden dus iederéén moeten teruggroeten.

De monniken zijn echter iets apart in Thailand. Zij zijn eigenlijk een categorie apart. Iedere man is namelijk verplicht om minstens 3 maand monnik te zijn in zijn leven, dit om de leer van Buddha te leren om zo een goed man te worden. Als beloning voor de moeite mag hij tijdens dit monnik-schap een sprong naar de hoogste regionen van de sociale ladder maken.

Maar Monnik zijn heeft ook een aantal nadelen:
Ten eerste moet je leven van wat het leven je aanreikt. Dit betekent dus elke morgen op bedelronde gaan. Zij lopen dan rond in de straat met een metalen bol in de handen, waarin de mensen geld of voedingswaarden donneren. In sommige tempels zijn de monniken wat vindingrijker geworden en zetten ze gewoon al hun metalen bollen op een rij. De gelovigen die de tempel bezoeken leggen dan in elke bol 1 of meerdere muntjes, simpel en doeltreffend. Dit nadeel betenent echter niet dat monniken armoedzaaiers zijn. Ik heb er verschillende zien rondlopen met een GSM of MP3-speler in de hand...
Een ander (en in mijn ogen hét belangrijkste) nadeel: je mag als monnik geen vrouwen aanraken. Nog erger zelfs: je mag van een vrouw ook niets aannemen. Als een vrouw een monnik iets wil geven dan moet ze dat eerst aan een andere man geven. De monniken in Thailand nemen deze regel zéér ernstig: zij lopen steeds met een wijde boog om de vrouwen heen om toch niet per ongelijk aangeraakt te worden.

Dit laatste nadeel zorgt er meestal voor dat de meeste mannen na die 3 maand er direct uit stappen, waardoor ze onherroepelijk terug naar hun oude plaats op de sociale ladder vliegen. Anderen genieten zo erg van hun verhoogde status dat ze wat langer blijven hangen. De echte die-hards blijven heel hun leven monnik en hopen zo om net als hun grote voorbeeld Buddha het Nirwana te bereiken.

Monniken worden enorm gerespecteerd in Thailand. Zij hebben bvb voorbehouden plaatsen op het openbaar vervoer en krijgen overal voorrang. De "die-hards" worden ook vereerd als levende heiligen, en na hun dood krijgen ze zelfs standbeelden die door de gelovigen vlijtig vol stukjes bladgoud geplakt worden, een handigheidje van de buddhistische religie dat ervoor zorgt dat die beelden dus nooit herschilderd hoeven te worden :-)

Wij waren door onze reisbegeleider op voorhand op de hoogte gebracht over dit respect. Als voorbeeldige toeristen waren we dus wat bedeesd om hen te fotograferen: in sommige culturen wordt dit namelijk niet erg gewaardeerd... Todat een van die mannen ons begon te fotograferen, vooral de vrouwen in onze groep dan ;-) Na zijn foto-sessie kwam hij met ons zelfs een praatje maken. Al vlug bleek dat die monniken ook maar gewone mensen zijn...

Thailand voor beginners, deel 1

Mon, 30 Nov 2009 22:49:03 +0100

Een van de eerste vragen op het immigratieformulier dat je voorgeschoteld krijgt bij aankomst in Thailand is: 'Wat is je jaarlijks inkomen?'

Voor ons misschien een rare vraag, ja zelfs wat ongepast. In Thailand is dat echter een vraag zoals alle andere... De reden hiervoor is simpel: de sociale ladder is heel sterk in de Thaise cultuur ingemetseld. Als je alle Thai op een rij zou zetten zou je ze zo allemaal kunnen sorteren aan de hand van hun sociale status. Vooraan in de rij zou de koning staan en helemaal achteraan de bedelaarskinderen. De plaats in de rij wordt bepaald door een aantal factoren, waarvan de belangrijkste je leeftijd, je job en je inkomen zijn.

Wanneer Thai elkaar ontmoeten is het niet de gewoonte om elkaar een hand te geven. Een glimlach volstaat meestal, maar bij iets formelere ontmoetingen is het de gewoonte dat de laagste in rang de hogere groet met een Wai (een soort van buiging waarbij de handen in een soort van bid-houding voor de borst gehouden worden). De hogere groet daarna terug waarbij hij iets minder diep buigt.

Wanneer het echter niet echt duidelijk is welke status beide personen hebben komt er eerst een korte vragenronde waarmee de juiste verhoudingen worden bepaald, waarna het groeten volgt. Tijdens die vragenronde komt dus ook dikwijls de vraag 'hoeveel verdient U?' aan bod. Als toerist krijg je die vraag echter zelden. Het overgrote deel van de Thai waarmee je in contact komt weet al van ver dat jij waarschijnlijk véél meer verdient dan hen en zullen dus automatisch als eerste groeten. Het is dan beleefd om terug te groeten, wat menig toerist uit onwennigheid al eens achterwege laat...

Terug van weggeweest...

Sun, 22 Nov 2009 17:06:04 +0100

Klik hier

Snot en slinger

Thu, 10 Sep 2009 22:30:14 +0200

Ik zit sinds gisteren met een serieuze verkoudheid; een uitgesteld cadeautje van Fanny van vorige zondag ;-) Vandaag gaat het echter al een stuk beter, en dat is allemaal te danken aan het ultieme anti-verkoudheidsrecept van mijn grootmoeder zaliger:

Men neme:

1 fles rode wijn. Het hoeft niet de beste wijn te zijn, maar ook niet de slechtste: je moet hem namelijk nog altijd zelf opdrinken ;-)
1 appelsien in kleine stukjes gesneden
4 kruidnagels
2 blaadjes laurier
1 kaneelstok (poeder mag ook)

Gooi alles in een steelpan en verwarm alles op een laag vuurtje.
Laat het zachtjes opwarmen (zeker niet laten koken want dan vervliegt de alcohol).
Voeg enkele soeplepels suiker toe naar eigen smaak.
Giet het goedje door een zeefje in een groot theeglas en drink zo heet mogelijk op.
Kruip daarna direct in je bed en zweet alles uit.

s' Anderendaags zal je je al een pak beter voelen...

Feelings...

Wed, 09 Sep 2009 23:19:44 +0200

Klik hier

Nóg meer cultuur...

Mon, 07 Sep 2009 21:38:36 +0200

Vorige zondag "The Infadels", gisteren een iets anders optreden: Klassiek in de Stad. Cultuur met de grote C deze keer, volgens die gasten zelf. De muziekdirecteur maakte het tijdens een speech vrij duidelijk dat hij zijn opera hoger achtte dan de toneelkring 'Klein maar fijn' of de volksdansgroep van Bachten de Kupe. Hij vond het dan ook niet zinvol dat de nieuwe minister van cultuur subsidies aan die minderwaardige projecten gaf. Ondanks dat zijn speech bij momenten wel grappig was had ik het niet zo voor dat elitair gedoe. Ik vind opera persoonlijk niet belangrijker dan dat concert van vorige zondag of zelfs de fanfare in ons dorp...

Begrijp me niet verkeerd: ik kan zo'n klassiek concert echt wel smaken en zo'n groot orkest en 44-koppig koor is echt wel indrukwekkend. Ik vind gewoon dat elk stuk cultuur zijn eigen plaats heeft. Zo zorgen The Infadels bvb voor pure fun, terwijl Madame Butterfly die zingt over haar verloren liefde mij meer kan ontroeren.

Die fanfare... Wel... laten we zeggen dat die ook wel hun fans zullen hebben ;-)

They were not the Infadels

Tue, 01 Sep 2009 00:25:48 +0200

Klik hier

003,5

Tue, 18 Aug 2009 21:03:18 +0200

Mijn verlof is weeral meer dan een week voorbij, maar ik heb het ondertussen nog niet veel tijd gehad om hier iets nieuws te komen schrijven. Veel bijzonders heb ik ook niet te melden. Fanny is 2 keer op bezoek gekomen met haar kinderen. Tussen haar en mijn kinderen klikte het meteen, die amuseerden zich rot op het strand.

Voor ons was wel een beetje raar. Kussen, strelingen en aanrakingen moesten heel geniepig gebeuren, want de kinderen mochten nog niets in de gaten krijgen. Nu zijn mijn kinderen nog heel naïef, haar zoontje daarintegen hield ons nauwlettend in het oog. Die heeft namelijk instructies gekregen van zijn jaloerse vader: hij moet de mannen omtrent mama goed in de gaten houden en daarna verslag uitbrengen bij zijn papa. Hij was dus héél achterdochtig tegenover mij. Toen ik hem een tijdje later zag kijken hoe ik en mijn kinderen in het water aan het ravotten waren zag ik mijn kans om het ijs wat te breken en wenkte hem dichterbij. Al gauw speelde hij enthousiast mee... Missie geslaagd ;-)

Het 2e bezoek moest ik weer van vooraf aan beginnen: hij was in de tussentijd weer een dag bij zijn vader geweest. Ik snap niet goed waarom mensen hun kinderen zo opstoken... Zij zijn zo al de dupe van een relatie die stukloopt, waarom het voor hen dan nog erger gaan maken door hen als spion te gaan inzetten. Je merkt gewoon aan die jongen dat hij het daar moeilijk mee heeft...

Verlof...

Mon, 27 Jul 2009 15:43:42 +0200

2 weken verlof nu. Met de kinderen naar zee... 't Is te zeggen: voorlopig maar met 1-tje, de kleinste is deze week nog op kamp met de Chiro. Het zal dus een rustig weekje worden zo met ons 2-tjes. Vrijdag volgt dan een drukke dag: om en weer naar huis om het gras te maaien, de kleinste op te halen en al wat was te doen. Zaterdag wordt hopelijk een leuke dag, want dan komt Fanny met haar kinderen een dagje naar zee. Voorlopig nog incognito (als gewone vriendin), maar zo leren we elkaars kinderen al eens kennen en kunnen de kinderen onderling wat ravotten. Ik hoop dat ze goed overeen komen, stel je voor dat ze elkaar na 5 minuten al in de haren vliegen :-) Maandag wéér om-en-weer naar huis, deze keer om schoenen te gaan kopen voor mijn zus haar bruiloft. We zijn nog ruim op tijd deze keer, want ze trouwt de zaterdag daarop pas;-)

Misschien dat er nog andere vrienden eens langskomen, ik hoop het alvast want dat is altijd heel plezant. Maar dit jaar heb ik ze niet laten weten wanneer ik aan zee zit. Gewoon stomweg vergeten. Zo druk bezig met Fanny, de Gentse feesten en de voorbereidingen dat ik er gewoonweg niet aan gedacht heb. We zien wel...