gehoord en gezien

Wat is...

Fri, 18 Jul 2008 18:39:24 +0200

Doe alles wat je doet, met hart en ziel...

Thu, 26 Jun 2008 19:29:06 +0200

Ik zit te werken - maar als ik begin na te denken zou ik liever iets heel anders gaan doen voor mijn betaalde job, heel eerlijk - dus ik denk liever niet te veel na. Plots weerklinkt "met hart en ziel" van Trochener Kecks op de radio. Ik heb het niet zo voor de persoon Rick de Leeuw, maar dat betekent niet dat ik zijn muziek niet kan appreciëren. Nee. "Met hart en ziel" typeert me, bedacht ik. "Doe alles wat je doet met hart en ziel", het is ZO waar, vooral wat mijn vrije tijd betreft: die bestaat voor het overgrote deel uit letters, boeken, en boeken voor kinderen en met kinderen.

MET HART EN ZIEL

HIJ GLITTERT IN DE SPOT
ZWAAIT ZIJN HEUPEN HEEN EN WEER
ZIJN HAND GLIJDT DOOR ZIJN LAATSTE BEETJE HAAR
EN HIJ LACHT ZIJN TANDEN BLOOT,
AL HEEFT HIJ DIE NIET MEER
EN BLIJKT DAN VOOR HET PODIUM TE ZWAAR

HIJ DOET HET
EEN - VOOR HET GELD
TWEE - VOOR DE SHOW
DRIE - VOOR HET PUBLIEK
EEN - VOOR HET GELD
TWEE - VOOR DE SHOW
EN HIJ HOUDT VAN ZIJN MUZIEK

EN NU, NU HET EVEN TEGEN ZIT
DENKT HIJ AAN WAT HIJ HEEFT GELEERD
DOOR DE JAREN HEEN
DOE HET EN VOOR HET GELD
EN VOOR DE SHOW
MAAR DOE HET
DOE ALLES WAT JE DOET MET HART EN ZIEL

HIJ MAAKT ZIJN OGEN OP
HOORT GEJUICH VANUIT DE ZAAL
EEN VETTE KNIPOOG NAAR ZIJN SPIEGELBEELD
WANT HET STOND ZELFS IN DE STERREN
HIJ WORDT HET HELEMAAL
SPEEL, ZOALS JE NOG NOOIT HEBT GESPEELD

(Bron: http://www.kecks.nl)

Drie Zusters ; Inne Goris

Sun, 08 Jun 2008 18:15:24 +0200

Drie zusters.
Door drie actrices en op tekst van Bart Moeyaert.
Zondag 8 februari 2004; Cultureel Centrum Berchem

Wie "into" een zwaarmoedige bui is, zal hier zeker plezier mee hebben. En vandaag was ik in zo'n zwaarmoedige bui, en waren "Drie zusters" van Inne Goris en op tekst van Bart Moeyaert heel erg welkom. Drie zussen (Olga, Masha en Irina) wonen alleen, op het platteland. Moeder dood, vader eveneens dood, en daar ben je dan, met z'n drieën in een groot huis. Met op de scène enkel een tafel, en rondom een plint, waar duizendpootjes rondlopen. En een muur, die het "huis" voorstelt, waar Olga, Masha en Irina wonen, soms dansen, maar zeker niet lachen! NIET lachen. Vooral ruziemaken. Het is een traag stuk, maar wel kort en krachtig. Nauwelijks een uur, een typische Moeyaert. Niets te veel, maar zeker ook niks te weinig. Drie zussen willen weg van elkaar, maar tegelijk willen ze ook samenblijven. "Maar, wat als er daarbuiten iemand op ons wacht en we weten het niet?" "Geen enkel probleem, want we weten het niet."
Toneeltip van de bovenste plank toch wel. Bart Moeyaert stelt me alweer eens niet teleur!

Wims bende

Sun, 08 Jun 2008 18:14:08 +0200

Het is zondag, en de wolken beginnen de hemel te bevolken. Straks gaat het regenen, lijkt het me. Ik heb alles gedaan voor vandaag, en ik gun mezelf een pleziertje: ik schakel onze DVD-speler in, en besluit om verder te kijken naar de DVD van "De Bende van Wim", die ik een aantal jaar geleden kreeg voor een nieuwjaar. En weer bedenk ik: "Die tweede reeks hadden ze niet mogen maken." De eerste reeks had iets magisch over zich. Vraag niet waarom, want dat kan ik niet zeggen. In de eerste reeks, lijkt het, leer je de drie mensen kennen, die op hun motor in een brede cirkel rond België willen rijden. Wat krijgt de kijker dan te zien? Plaatsen waar onze drie motards ooit een keer wilden komen, of plaatsen waar minstens één iemand heen wil. Ook in reeks één: De tour. Het is zowaar weer terug de tijd van het jaar. Wim, Michiel en Jean willen het NIET over de wielrenners hebben, wél voor de motards. Dus besluiten ze hen te laten voelen dat ze hen een warm hart toedragen. Ze kalken "Vive Les Motards" op de baan, en gaan de rit waarlangs ze dit kalkten, volgen op café. De vreugde wanneer hun gekalk wel DRIE keer in beeld komt, het is aandoenlijk. Je geniet er als kijker even hard van. En je gaat er van lachen. Nog een weetje? Er is een streek in Frankrijk waar ze wel érg zeldzame wijn verbouwen: Romaneé Conti. Omdat deze wijn zo zeldzaam is, gaat een fles algauw 1000 tot 5000 euro kosten. Men laat op hun domein enkel de beste klanten toe. "Niemand belet ons van op hun muurtje te zitten..." Mooie beelden, en fijne afsluiters van de dagen zijn de kijker zijn deel, je wordt er weer helemaal warm van...

(een eerder schrijfseltje van 8 juli 2007, dat krijg je bij het opruimen van blogs, nee?)

Luistervinken 2 - Johan Verminnen e.a

Sun, 08 Jun 2008 18:12:41 +0200

"Luistervinken 2" Door Johan Verminnen, Rony Verbiest en Michel Bisceglia

vrijdag 28 februari 2003 - De Kern Wilrijk.

Johan Verminnen was vroeger toen ik nog een "Lena'tje" was, om het zo te zeggen mijn fopspeen, vertelde m'n moeder me. Als ik zat te wenen of boos was, en mama en papa speelden voor mij dat plaatje af van "De Rue Des Bouchers", dan was ik op slag weer vrolijk! Makkelijk zat dus. Maar ik was naar zeggen van mama niet echt een huilbaby. Maar goed, Rue Des Bouchers dus. Speelden ze dat één keer af voor me, ok, maar drie of vier keer? Ook geen probleem. Dat nummer is nog steeds één van mijn topfavorieten, nu toch weer een 22 jaar later. Of misschien wel nog langer. Er zijn nog zekerheden in 't leven, zeggen ze dan. En Johan is ook gebleven. Ik zag hem intussen toch al een vijf keer live bezig, en het is nog steeds goed bevonden. In 1994, 25 jaar zangcarrière, was ik er ook bij, en enige jaren later op de Nekka Nacht ook een keer.

"Luistervinken 2" is om het zo te zeggen teruggaan naar iets ouder werk, met ook nieuw materiaal ertussen. Dit keer maar met 2 muzikanten die hem begeleidden. Eén accordeon, één piano, een bartafeltje, een stoel, en een zanger. Niet dat grote werk van acht jaar geleden, met toen een heel orkest achter hem. Maar dit was minstens even gezellig, sfeervol, goeie muziek, toffe bindteksten ("tantomium" is bijvoorbeeld Latijn voor "Tante en Oom", terwijl hier NATUURLIJK het ATOMIUM bedoeld wordt.), om er maar eentje te noemen. De Kern zat helemaal niet vol, misschien was dat wel jammer, maar langs de andere kant, maakte dit het gebeuren nog wat intiemer. Het was heel gezellig, heel puur ook, vond ik, met mooi materiaal.

Benefiet voor de Roma

Sun, 08 Jun 2008 18:09:00 +0200

Klik hier

Wortel van glas

Fri, 30 May 2008 19:30:57 +0200

Door "HetPaleis" in de Bourlaschouwburg - Antwerpen, vrijdag 28 mei 2004, op tekst van Josse De Pauw, gespeeld door Stefan Perceval

Gisteren - een warme lente-avond. Het voorlaatste stuk van dit seizoen. "Wortel van glas" dus. Ik vond het heel mooi, maar soms een beetje opdringerig, had ik de indruk. Kan ook een beetje muggenzifterij zijn, maar als er verteld wordt dat "de muziek stopte, en alles stil werd", verwacht ik dat ook. Soms was de overgang ook een beetje bruusk, en soms wil je dat niet. Perceval doet dat zalig goed in z'n eentje, alleen af en toe een beetje hyperkinetisch, als je het mij vraagt. Vooral ook helemaal in het begin: Wil je de vraag die ik stel, ZIEN? Komt dan aandraven met een vraagteken. Heel mooi. Biedt ook heel wat stof tot nadenken: "Hoe zou de wereld eruit zien zonder mij?" Vind ik de wereld zonder anderen of die ENE andere wel de moeite? Wortel neemt je mee in zijn verhaal, en in dat van Nonkel Biet... Toch wel mooi, ik vond het erg de moeite waard. Ik raakte wel compleet gestoord van een paar mensen achter me, die het nodig vonden om halfweg de voorstelling KEIHARD te gaan zitten lachen, terwijl de hele zaal voor de rest van het stuk gewoon zat te glimlachen. Ronduit storend. Tja...

Jeugdsentiment

Thu, 15 May 2008 19:19:27 +0200

Avond. Ik verveel me te pletter. Geen zin in een boek, geen zin in televisie, dus ik ga wat surfen, en ik denk: hoe zou het met die hele toffe site over "jeugdsentiment" gaan? Deze site gaat in op programma's voor kinderen, vanuit Vlaams oogpunt, uitgezonden door de - toenmalige - BRT, thans VRT. Ik probeer de links die ik me nog herinner, maar ik dacht dat deze site niet meer zou bestaan. Maar ze heeft - hoera - een nieuw adres. Ik wens iedereen schabauwelijk veel kijkplezier toe, met een flinke dosis nostalgie naar vervlogen tijden.
Dadelijk even kijken...?

Chapeau! Een man onderweg - Herman van Veen

Wed, 14 May 2008 19:22:14 +0200

donderdag 11 september 2003 - Arenbergschouwburg, Antwerpen

Herman van Veen, er zijn nog zekerheden in het leven, zo lijkt het, zal altijd DE Herman van Veen blijven, en dat boeit. Dat blijft boeien. Gisteren zag ik hem na 9,5 jaar terug, en het was, zoals al eerder gedacht, een heel erg blij weerzien. Heel goeie show, afgewerkt, niet "platvloers", de humor netjes gedoseerd, de ernst van een man die zijn vak kent, heel mooie teksten, Alfred Jodokus Kwak die leeft en zal blijven, hoewel hij slechts af en toe kwam kijken, moest dat eendje er ook zeker even bij. Kijk ook even bij de "Rake uitspraken" die ik vandaag toevoegde. van Veen HEEFT het, en hij zal dat BLIJVEN hebben. van Veen blijft wel steeds "van Veen klinken", maar wordt nooit saai. Een optreden met vuur, passie, en letterlijk vonken, gensters die de zaal invliegen. Mensen achter hem (twee meisjes) die letterlijk blijkbaar ALLE instrumenten die je je kan indenken, kunnen bespelen. Die een tafel kunnen laten zingen. van Veen die op het einde de stoelen in de zaal komt overgelopen, en daardoor de staande ovatie MOET krijgen waar hij recht op heeft.

"Wanneer je verdrietig bent, zal een vogel voor je zingen. Wanneer de vogel uitgezongen is, vliegt hij weg met jouw verdriet" (Herman van Veen)
"Beste stoel, ik heb medelijden met jou. Jij kan nooit eens gaan zitten" (Herman van Veen)

*Een heel oud geschreven stuk, maar eigenlijk is van Veen altijd al één van mijn favorieten geweest, én gebleven, doorheen mijn bestaan. Wanneer je van Veen een paar keer na elkaar live ziet, volgens mij, zie je vaak dezelfde dingen, elementen terugkeren, zoals de "droge brandslang", maar die songs, die schwung! Hmm, heerlijk!*

Een weekend met Johnny Depp

Tue, 13 May 2008 19:50:51 +0200

Of althans met een paar DVD's met hem als acteur. Op vrijdag besluit ik dat het tijd wordt om de snufjes van "Charlie and the Chocolate Factory" te doorgronden, en mij van ondertitels in het Nederlands te voorzien, en een Engelsgesproken film. Het lukt nog ook.

Ik geniet mateloos van Johnny Depp (en vooral Johnny Depp als Willie Wonka, niet echt omgekeerd, echt niet, deze keer.), als Willie Wonka dus. Zijn haar, zijn hoed, zijn gekke kledij, ze maken Willie Wonka tot een snoepje met duistere kanten. Op een dag laat hij vijf kinderen los, samen met hun begeleiders: mama, papa of opa -> die daar erg blij mee is, hij heeft langgeleden nog voor Willie Wonka gewerkt. Je merkt dat deze film gemaakt is door Tim Burton. Zij het niet PATS! En nu zul je merken dat Burton de film maakte! Nee, subtiel. Kijk maar naar Wonka's donkere kant, of naar het snoep aan het begin dat smelt, en ogen die daardoor uit hun kassen rollen. Ach, het boek van Roald Dahl, waarvan deze film reeds een tweede remake is (in 1971 ook al eens een keer), leest heerlijk, dat is waar, en je hebt er voortdurend zin in chocolade door, maar vooral Johnny Depp houdt de tweede verfilming recht, met hoe hij als Wonka is. Heerlijk!

Iets over Pieter Aspe

Thu, 01 May 2008 13:47:04 +0200

Wanneer alles wat moest gelezen, na lange tijd, gelezen is, is het tijd voor ontspanning. Gewoonlijk breng ik "mijn ontspanningsuurtjes met boeken" door met boeken van Pieter Aspe. Soms helemaal nietszeggend, vaak leuk, vaak ontlokken de capriolen van "Van In" en de zijnen me een glimlach. Mijn boekenkast (ze is noodgedwongen naar boven verhuisd, om weer plaats te maken voor nieuwe boeken) is één zwart gat: een zwart gat met letters. Gisteren las ik op de vernieuwde website van de Vlaamse Misdaadauteurs een interview met Pieter Aspe, waarin de interviewer zich de vraag stelt of hij nu schrijft met Herbert Flack en Francesca Van Thielen in gedachten (van de reeks naar zijn boeken op vtm) "want 95 procent van de lezers zullen dat nu wel doen." "Daar kan ik me niets van aantrekken", zei Aspe. En gelijk heeft hij. Ik behoor namelijk ook helemaal niet tot die 95 procent die met Flack en Van Thielen in het hoofd zit, wanneer ik een "Van In" lees. Hoewel ik de reeks op vtm nog best te smaken vind. Misschien zit de sterkte van Aspe's boeken hierin: dat de personages mensen zijn bij wie je als lezer zelf een voorstelling kunt blijven maken. Wat me wél tegen de borst stuitte is dat er van zijn boeken VOOR de reeks op televisie er was, al een stripreeks was, waarin "Van In" wel iets weg had van Pieter Aspe zelf.
Ik moet bekennen dat ik, wanneer ik een boek lees, wel een beetje aan hem moet denken als ik de streken van Van In tot mij laat komen... Die stripreeks werd gemaakt door onderandere Patrick Van Oppen, maar omdat de reeks op televisie er was, hebben ze de reeks met Van Oppen stopgezet, en nu is die stripreeks een zoveelste BV strip, met Flack en Van Thielen. (Overigens zijn ze wel héél erg knap getekend, dat moet gezegd.) Met de vorige stripreeks was niets mis, en wel in tegendeel. De commercie heeft het gehaald, blijkbaar.

Pauline en Paulette / Een film van Lieven Debrauwer

Wed, 30 Apr 2008 19:09:34 +0200

Met o.a. Dora Van der Groen als Pauline en Ann Petersen als Paulette. Fantastisch goeie film! Pauline is een vrouw van 66, met het verstand van een klein meisje. Ze woont in bij haar zus Martha, die voor haar zorgt. Wanneer Martha sterft, zo staat in haar testament, moeten hun twee zussen (Paulette en Cecile) voor Paulette zorgen. Maar... Kunnen deze twee zussen wel voor Pauline zorgen zoals Martha dat al die jaren heeft gedaan? Hoe moet het nu verder?Schitterend geacteerd, en ik ben nog steeds een beetje boos omdat deze film geen oscar kreeg voor beste acteerprestatie ofzo. Dora Van der Groen IS gewoon Paulette. Teder, elegant bijna. Deze film vind ik speciaal, omdat het mensen met een mentale handicap belicht, maar niet zielig wil doen, en dat ook niet doet. Paulette is er gewoon (hoewel het natuurlijk wel wennen is, mooi in beeld gebracht, aan het feit dat Paulette en Cecile na Martha's dood voor Pauline moeten gaan zorgen.) Wat me wel een beetje stoorde, is de scene wanneer Pauline met Paulette meegaat naar de première van de opera waarin Paulette zingt. Omdat Pauline haar schoenen niet zelf kan knopen, moet iemand dat voor haar doen. Wanneer Pauline merkt dat haar schoenen losraken tijdens de premiere, loopt ze zonder schroom het podium op, en moet Paulette haar schoenen knopen, met algemene hilariteit tot gevolg. Dit komt eerder belachelijk over, en was wat mij betreft een overbodig stukje film.
Ook nog, en dit is eerder een bedenking: Er wordt beslist tot een opname in een instelling, door de zussen Cecile en Paulette, omdat zij Pauline niet kunnen geven wat Martha al die jaren wel kon (mooi opgebouwd!). Er wordt bij een instelling langsgegaan, heel erg menselijk in beeld gebracht enzo, maar wanneer blijkt dat er een wachtlijst is voor de opname van Pauline van "drie maanden? Zo lang?", stoot me dat een beetje tegen de borst. Drie maanden is namelijk in veel gevallen peanuts!
De opvoeders in deze instelling, met Ingrid Devos in de rol van één van hen, komen heel menselijk in beeld, en willen echt het beste voor hun bewoners. Zoals een beetje helpen met een knutselwerkje... Je merkt ook dat Paulette Pauline, wanneer deze alleen in haar appartementje zit, wel mist, en dat ze "vriendinnen" heeft die er eigenlijk geen zijn. Ze zijn zeer oppervlakkig, en praten over "vermageren en scheidingen", terwijl Paulette hen het kaartje dat ze kreeg van Pauline, wil laten zien, en dat niet lukt. Prachtige film!

Nekka Nacht 2004

Mon, 28 Apr 2008 13:25:23 +0200

Vrijdag 23 april 2004, Sportpaleis Antwerpen

Met als centrale gasten Kommil Foo! Zij staan dit jaar 15 jaar waar ze moeten staan: In de schijnwerpers. Hiermee kan alvast niet veel misgaan. De twee broertjes namen zelf de presentatie van de hele nacht (van 20.30 uur tot een uur of half 1 's nachts) voor hun rekening. Zij brachten De Nieuwe Snaar, Flip Kowlier, Kris De Bruyne, Rick De Leeuw, Els De Schepper, Voice Male, De Nihilisten (de winnaars van de Nekka-Wedstrijd), Wim De Wulf, Kathleen Vandenhoudt, De Schedelgeboorten, de Fundamentals en Manmanman mee. Heel leuke avond, veel kriebels met zoiets van: aarrgghhhh! Zo'n mooi nummer! Wel heel erg jammer was het geluid bij sommige mensen, dat dikwijls te wensen overliet, waardoor je slechts klanken kon verstaan, en eigenlijk niet wat er gezongen werd. De Schedelgeboorten hebben heel maffe muziek, en zijn dat zelf ook heerlijk. Ze hebben een nummer dat "Da cha nie chaan" heet. Of "Doos vol dingen", waarin je je beklaagt dat je een lampje dat in een doos onder je bed stond, hebt weggegooid, na jaren, samen met die doos waar je toch niks mee bent... Toch dus. Heerlijk!
Manmanman weet van zichzelf dat ze niet mooi zijn, maar ze bestaan toch maar lekker, en krijgen de hele zaal op hun hand. Rick De Leeuw, heel jammer, verstond je niet, door het gruwelijk slechte geluid dat het Sportpaleis heeft. Jammer. Kommilfoo, om kort te gaan, ik kan nog wel even door, HEEFT het helemaal, en je weet nu ook waar dat vandaan komt: van hun vader. Samen brachten zij een cover van Bob Dylan, vertaald door Wannes Van de Velde. Het dak vloog van het Sportpaleis. Mooi! Heel geslaagde avond!

(Een heel oude tekst, die wel nog steeds weergeeft hoe ik naar muziek luister, en hoe ik bepaalde groepen die hier al dan niet al voorbijkwamen, heb leren kennen. De tekst komt van een opgedoekte site, maar verdient het om hier op deze blog te staan blinken...)

Lyrisch!

Fri, 25 Apr 2008 18:54:44 +0200

Vandaag, ik ga de namiddag doorbrengen samen met kennissen die ik niet al te vaak zie, en juist dat maakt het fijn, in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen (KMSK). Wat willen we doen? "De Vlaamse Primitieven: de mooiste tweeluiken" bezoeken. We zien een lange rij wachtenden voor ons, en eens aan de ingang horen we gemorrel: mensen die om 14 uur een ticketje van €10 (!!!) kopen, mogen pas om 17 uur de tentoonstelling bezoeken. Maar je ticket is gelukkig ook geldig in de rest van het museum. Dus doen we dat, en we starten beneden. Hier word ik helemaal warm van. Ik ken niets van hoe welke stijl in elkaar zit, of hoe die dan wel mag heten, maar ik geniet. Van kleuren, van hoe ze op het schilderij tot hun recht komen, of de personages op het schilderij triest zijn, of ze juwelen dragen. En ik maak er soms mijn eigen verhalen bij. Soms weet ik van tevoren hoe een schilderij "dan wel zal heten", zoals "Vrouwelijk naakt" ofzo. Sommige kunst, daarvan denk ik: "ik heb het geduld niet, maar DAT kan ik ook. Maar ach, wanneer sommige dingen omkadert in een museum hangen heet het kunst te zijn. Maar goed. Later keren we terug naar het halve zaaltje dat is gereserveerd voor "De Vlaamse Primitieven". Hier had ik meer van verwacht. E. heeft ze geteld, of heeft gezien dat er dertig tweeluiken hangen. Er mogen 200 mensen per uur de tentoonstelling bezoeken. Ten eerste vinden we de triptieken meestal toch wat klein en blijven we een beetje achter met "Is het dat maar." Andere dingen vinden we mooi, maar we bedenken dat het Christelijke er soms een beetje te veel aan is, maar dat is natuurlijk eigen aan tweeluiken. Soms vinden we dat het tafereel niet klopt. (Het kind bij de Maagd Maria hoort te drinken aan haar naakt afgebeelde borst, maar kijkt in het ijle, bijvoorbeeld. ) Af en toe komt mijn recensie-kant boven: "Wat of wie is nu het belangrijkste op het schilderij? Over wie gaat het? Wie is de meest prominente aanwezige?
Alles bij elkaar genomen: van "De Vlaamse primitieven" had ik veel meer verwacht, maar van de rest van het museum ben ik behoorlijk wild.
(Eerder geschreven op 20 mei 2007)

Klein Jowanneke gaat dood / door Het Martha!tentatief

Sun, 09 Mar 2008 17:39:05 +0100

Zaterdag 1 maart 2008 in de Arenbergschouwburg, Antwerpen

Na "De Zoölogie, het gebrul van een stad" wilde ik meer. Meer van Het Martha!tentatief. En toen kwamen de brochures voor een volgend theaterseizoen binnen. Daarop: Klein Jowanneke gaat dood. De allerlaatste voorstelling van Klein Jowanneke. (En ik heb de vorige stukken over Klein Jowanneke niet eens gezien!...). Maar wat ik zag, tijdens "Klein Jowanneke gaat dood", daarvan word ik helemaal warm. Johan Petit begint met te vertellen dat Klein Jowanneke eigenlijk al vóór de voorstelling is doodgegaan. Hij is inmiddels 33, en dan kun je moeilijk nog van "klein" spreken. Hoewel Jowanneke ook maar ne meter 63 is. Wat je krijgt is goedgedoseerde gekkigheid, maar ook wel ernstige dingen, die je naar jezelf doen kijken: over verantwoordelijkheden die je als volwassene moet nemen, over racisme, over als klein "manneke" op kamp gaan, te midden van de bossen, en over een gat waarin je je behoefte moet doen. Over dat niet durven. En wanneer je dan uiteindelijk toch gedurfd hebt, en er geen toiletpapier is... Ik ontdek zelf dat ik ook ouder wordt, en met enige weemoed terugdenk aan de jeugd van mijn zus: Rage Against the machine, pogoën, het is mij vreemd, maar ik ben opslag terug zestien, en kijk naar wat mijn zus allemaal uitsteekt. Wat nog? Radio Minerva en Verheyen Koffie, sterk in zachtheid. Leve mijn collega's en de koffie die op 't werk geschonken wordt!

Leve het Martha!Tentatief, die heel erg veel vertellen, gek doen, maar ook ernstig kunnen zijn, en goed gedoseerd moois brengen.