VELDTOCHT ABYSSINIË

DE TERUGKEER NAAR KONGO

Mon, 23 Apr 2007 12:03:50 +0200

VOOR DE OVERWINNING WERD EEN ZWARE TOL BETAALD.

Sun, 22 Apr 2007 20:31:49 +0200

Hier volgen dan enkele kille cijfers die de weergave zijn van de zware tol die betaald werd door de koloniale troepen om een overmacht van vijanden tot de overgave te dwingen.Bij de Belgische militairen, tellen we twee gesneuvelden tijdens de gevechten. Twee anderen zijn overleden ten gevolge van hun verwondingen of ziektes opgelopen tijdens de krijgsverrichtingen. Tenslotte werden 6 Belgische militairen ernstig gewond tijdens de veldtocht.Bij de Kongolese onderofficieren en soldaten tellen we 42 gesneuvelden, 5 vermisten, 193 die overleden zijn ten gevolge van hun verwondingen of door ziektes en 79 die ernstig gewond werden.Tenslotte een speciaal woordje in verband met de dragers. Zonder hun bijdrage zou er geen sprake geweest zijn van een overwinning. Zij zijn het die de zware lasten van munitie, voedselvoorraden en andere vrachten moesten torsen onder de brandende zon, onder de striemende regen, tijdens de vuurgevechten.Zij hebben de zwaarste tol betaald voor hun moedige inzet. De cijfers liegen er niet om: 4 zijn gesneuveld, 5 zijn vermist, 274 zijn overleden naar aanleiding van verwondingen of ten gevolge van ziektes, 7 werden ernstig gewond.Als hulde aan al deze heldhaftige mannen werden twee monumenten opgericht die u kunt zien op de volgende foto's: één in Soedan in de stad Malakal, ingehuldigd op 25 mei 1946 in aanwezigheid van een groot detachement Engelse en Belgische militairen en een ander monument opgericht te FARADJE, stadje in het noord-oosten van Kongo, ter nagedachtenis van de gesneuvelden van de veldtocht in Abyssinië.Wordt vervolgd.

KRIJGSGEVANGENEN EN OORLOGSBUIT

Sat, 21 Apr 2007 19:00:22 +0200

In SAIO alleen werden 9 (NEGEN) Italiaanse generaals gevangen genomen. Daarbij kwamen nog 370 officieren, 2574 Italiaanse onderofficieren en soldaten.1533 inlandse onderofficieren en soldaten en tenslotte 2000 ongeregelde inlandse troepen die ter plaatse werden gedemobiliseerd en naar huis gestuurd.In de stad BUREI waren het 650 Italiaanse officieren en onderofficieren van de 22 e koloniale infanterie die zich overgaven aan onze troepen van de 3e compagnie van de bereden fusiliers.De oorlogsbuit was enorm groot. Alleen al in SAIO werd de volgende buit geïnventariseerd: 8 kanonnen kaliber 77 met 3000 granaten. 10 kanonnen kaliber 65 met 2000 granaten, 4 mortieren, 72 zware mitrailleurs, 127 lichte mitrailleurs, 7600 geweren, 15000 granaten, 330 pistolen, 2.000.000 patronen, 20 ton communicatiemateriaal waarvan 3 uitzendposten van 200 Watt. 250 zware en lichte vrachtwagens. 20 auto's, 2 geblindeerde auto's, 20 moto's, 500 muilezels en nog een grote hoeveelheid geneesmiddelen, waterfilters enz.De eerste foto toont 1 SM MOEMBI die een Italiaans vaandel heeft buitgemaakt.De volgende drie foto's geven een idee van de bewapening die buitgemaakt werd op de Italianen.Wordt vervolgd.

TWEE BELANGRIJKE DAGEN

Fri, 20 Apr 2007 20:19:13 +0200

Op 5 juli 1941 wordt een Belgisch officier gestuurd naar SAIO om met de Italiaanse bevelhebbers de modaliteiten van de overgaveplechtigheid te regelen.Op 6 juli komen generaal-majoor GILLAERT, luitenant-kolonels DONCKERS-MARTENS en VAN DER MEERSCH met hun adjuncten aan in SAIO. Ze ontmoeten er, in aanwezigheid van twee ere-detachementen, één Belgisch en één Italiaans, de Italiaanse generaals GAZZERA en de SIMONE. Deze zijn vergezeld door acht officieren van de generale staf.Dan volgt het overwinningsdéfilé.Hier ziet u een (niet al te scherpe) foto van dat défilé.Na het défilé wordt werk gemaakt van het effectief bezetten van SAIO door de XI e en VIe bataljons en door de 3e batterij van de veldartillerie.De steden MOGI en BUREI worden enkele dagen later bezet respectievelijk door het VI e bataljon en door de 3e compagnie van de bereden fusiliers.Wordt vervolgd.

DE VIJAND AANVAARDT ONZE VOORWAARDEN VOOR DE WAPENSTILSTAND

Thu, 19 Apr 2007 21:21:04 +0200

Hier volgt een verkorte versie van de voorwaarden die door de Belgische Koloniale Weermacht (Force Publique) opgelegd werden aan de verslagen Italianen.De drie Italiaanse onderhandelaars waren: 1. Generaal Guasco van het Militair Gerecht 2. Kolonel d'AMICO, stafchef van generaal GAZZERA 3. Regeringsadviseur LEPORI.Ze werden ontvangen door generaal-majoor GILLIAERT en luitenant-kolonel DRONKELS-MARTENS.De Italiaanse onderhandelaars lieten de Belgen weten dat generaal GAZZERA, opperbevelhebber van alle nog strijdende Italiaanse troepen in Abyssinië, het volgende vroeg: 1. Einde van alle vijandelijkheden en dit zo spoedig mogelijk en voor de hele provincie van GALLA-SIDAMO ten zuiden van de Blauwe Nijl. 2. De militaire eerbewijzen voor de Italiaanse vlag en de troepen zoals de Engelsen het de Italianen gegund hadden na de overgave van de stad AMBA-ALAGI.De Belgische opperbevelhebber kon principieel akkoord gaan met het Italiaanse verzoek maar onder de volgende voorwaarden:1. De volledige bewapening, alle munitie, de totaliteit van het materieel en uitrusting moesten samengebracht worden en zonder dralen overgemaakt worden aan een Belgische commissie.2. De Belgische Koloniale troepen moeten de steden SAIO, MOGI en BUREI onmiddellijk kunnen bezetten.Nadat de Italiaanse delegatie teruggekeerd was naar hun opperbevelhebber voor verdere gesprekken, bleef er maar één zaak te doen: wachten.Pas om 19u30 kwamen de Italiaanse onderhandelaars terug en werden de definitieve voorwaarden voor de wapenstilstand afgesproken.Wordt vervolgd.Hierna volgen nog enkele foto's van Italiaanse krijgsgevangenen.

DE DEFINITIEVE OVERWINNING

Wed, 18 Apr 2007 21:10:00 +0200

Klik hier

SCHERMUTSELINGEN IN DE BUURT VAN SAIO

Tue, 17 Apr 2007 21:25:44 +0200

13.5.1941: We moeten samen met de Compagnie terugkeren naar MOGI en daar blijven tot 31.5.1941.1.6.1941: In plaats van de beloofde twee weken rust, worden wij naar de SAKO (rivier) gestuurd. Op 6.6 krijgen we het bevel om naar de frontlinie te trekken en daar gedurende zes dagen te blijven. We organiseren talrijke patrouilles en meer dan één keer komen we in kontakt met de vijand. We hebben echter het meeste last van de aanhoudende regen en de koude.Op 8.6 zal heel het bataljon een zware inspanning moeten leveren om te proberen de vijand te verdrijven tot achter de rivier BORTAÏ. Daarom moet de 3/XI een omsingelende beweging uitvoeren. Maar uiteindelijk verdwalen we in de wildernis en na een marsj van meer dan zes uur horen we plots geweervuur. Dit blijft duren van 11 uur tot halfeen. Naar het schijnt zou een hele vijandelijke Compagnie ons van op een afstand onder vuur genomen hebben. Gelukkig werd niemand van ons geraakt. Slechts enkele projectielen vallen in onze buurt op de grond.Op 12 juni worden we afgelost en krijgen we wat rust.24.6.1941: We krijgen opnieuw het bevel op te rukken naar de frontlinie in positie "B" . Er wordt ons gezegd dat we op 30.6. zullen afgelost worden.Foto: Juni 1941 In "B" positie. Inspectie van de loopgraven.27.6.1941: We moeten oprukken samen met een verkenningsgroep van de artillerie om hen bescherming te bieden, dit met het oog op een grote aanval op Saio. 's Morgens valt een hele fijne regen en hangt er overal een dikke mist; dit belet elke verplaatsing en het is pas om 15 uur dat we kunnen vertrekken in de richting van de rivier BORTAÏ, waar we omstreeks 18 uur aankomen. In de verte zien we dat de vijand vuren heeft aangestoken. Om 21 uur trekken we ons terug.29.6.1941: Heel de Compagnie vertrekt om 7 uur 's morgens. Al vlug wordt er door de vijand op ons gevuurd. Om 12 uur breekt een hevig vuurgevecht uit en wordt er onophoudelijke over en weer geschoten.De Italianen zetten een aanval in en met mijn soldaten moet ik opnieuw de achterhoede vormen. De vijand blijft ons echter achtervolgen en bestoken. Op een zeker ogenblik moet ik op mijn beurt het vuur laten openen met mijn drie mitrailleur-geweren om de vijand te stoppen.Op de foto: Kommandant JANNE en Kommandant-Krijgsauditeur BURNIAU.Wordt vervolgd.

OP VERKENNINGSTOCHT NAAR MOGI

Mon, 16 Apr 2007 20:39:24 +0200

26.4.1941: Eindelijk worden we afgelost. We vertrekken te voet in de richting van SAIO.30.4.1941: Niettegenstaande het feit dat we oververmoeid zijn na alles wat we hebben doorstaan, krijgen we het bevel om een verkenningstocht te maken in de richting van MOGI. Vóór het vertrek leggen de officieren de eed af van trouw aan het vaandel van het bataljon. Zie foto.Op 6.5.1941 bereiken we de plaats MOGI. Er ontstaat een straatgevecht met de vijand, waarbij we erin slagen om één krijgsgevangene te maken. Nog wat later ontstaat een nieuwe confrontatie, maar aangezien de vijand veel talrijker is dan wij, beslissen we om ons terug te trekken. We leggen de 55 km. terug naar onze basis af, waarvan 4 km. in looppas en 10 km. onder een stortregen.Hierbij een foto van 1e sergeant-majoor MOEMBI, die zich in alle omstandigheden heel moedig heeft getoond .Op 10.5.1941 komen we terug aan in GAMBELA. We worden door onze oversten gefeliciteerd met onze prestatie.Wordt vervolgd.

DE EERSTE AANVAL OP SAIO WORDT TERUGGESLAGEN

Sun, 15 Apr 2007 21:29:42 +0200

16.4.1941: Terug naar SAIO. Twee andere compagnieën, namelijk 2/XI en 3/XI gaan terug naar GAMBELA.Op 24.4 zijn we klaar om te vertrekken naar SAIO voor de grote aanval.Tijdens de eerste etappe was het nog het droge seizoen en we waren gewoon om de nacht door te brengen onder een kleine schuilplaats gemaakt van enkele takken en bladeren. Maar dat is nu helemaal anders! Om 19 uur valt er een tropische bui. Het is een echte wolkbreuk die echter de hele nacht duurt en ons doet rillen van de koude. Wat een verschikkelijke nacht. Uiteindelijk gaan Jef Van Fleteren en ikzelf naar de tent van kommandant DUMONT. We strekken ons uit op de grond die ondertussen herschapen is in een echte modderpoel. Op 22.4 vertrekken we naar de rivier BORTAÏ die in de buurt van Saio ligt. 's Anderendaags wordt onze artillerie ingezet maar tot onze teleurstelling moeten we vaststellen dat vele van de granaten die afgevuurd worden niet eens ontploffen! Tijdens de nacht is er een incident met de dragers. Enkele dragers die zich achter Adjudent-Chef HAMOIR bevonden roepen plots : "Vuile Belgen". Als reactie lost de onder-officier een pistoolschot als waarschuwing. De dragers beginnen dan op een lugubere wijze een inlands lied te zingen waarvan de eerste woorden luiden " Uele, uele, malimba makasi"Op 24.4.1941 vanaf 8 uur 's morgens hernemen we een intens artillerievuur en van 10 uur rot 11u30 ontstaat een onafgebroken geweervuur. Het peloton van het Ve trekt zich terug en om 15 uur tellen we al een dertigtal gewonden. Gelukkig nog geen gesneuvelden. Het hele V e trekt zich nu terug. We worden echt ongerust. Het 1 e peloton, dat op de vlucht geslagen was, hergroepeert zich. De andere twee pelotons zijn te ver van elkaar verwijderd. Dit zijn tragische uren!'s Avonds krijgen we het bevel om gedurende twee dagen de achterhoede te vormen. In volle nacht moeten we een heuvel beklimmen. En die hele tijd blijven we dag en nacht in de hoogste staat van alarm, steeds beklemd met de angst om omsingeld te worden door de vijand.Wordt vervolgd.

DE AANVAL OP SAIO WORDT VOORBEREID.

Sun, 15 Apr 2007 12:58:25 +0200

Klik hier

TWEEDE OVERWINNING OP DE ITALIANEN: VEROVERING VAN GAMBELA

Fri, 13 Apr 2007 21:04:41 +0200

Klik hier

DE VEROVERING VAN GAMBELA WORDT EEN MOEILIJKE OPDRACHT.

Thu, 12 Apr 2007 22:44:36 +0200

Het is net alsof onze vrachtwagen tussen twee stalen armen gekneld zit. We worden door elkaar geschud door de hevige stormwind. Dit duurt zo een twintigtal minuten, daarna begint de wind te luwen, maar we krijgen te maken met een echte stortvloed. Heel voorzichtig rijden we vooruit en na ongeveer een kwartier verlaten we de stormzone.Omstreeks 16u.45 komen we aan bij een plaats waar het bataljon de vorige nacht gebivakkeerd heeft. Nog enkele kilometers verder treffen we een Engelse positie aan. Er is één peloton inlanders aangevoerd door één Engels officier en één onder-officier. Aangezien drie van onze zes vrachtwagens nog niet aangekomen zijn, beslissen we om ter plaatse de nacht door te brengen. De Engelsen hebben niets te eten, en wij zijn het, die, uitgeput door die lange ritten in de verzengende hitte, hun een lekker avondmaal aanbieden!We maken ons veldbed op onder een grote boom, in de hoop dat het niet opnieuw zal regenen. Maar om 11 u. worden we gewekt door een nieuwe storm. De muggenhorren worden weggeblazen door de stormwind. Ik rol me zelf helemaal in een tentzeil dat buitgemaakt werd op de Italianen en uiteindelijk slaag ik erin om enkele uurtjes te slapen.23.3.1941: Om halfzes 's morgens staan we op en één uur later zijn we weer onder weg. We bevinden ons op amper 13 km. van de Italiaanse vestingsstad GAMBELA die we moeten innemen.Foto: gezicht op de stad GAMBELA.Engelse militairen, die we onderweg ontmoeten, informeren ons dat GAMBELA misschien al in Belgische handen gevallen is. Maar wat verder gekomen, wordt dit tegengesproken. We ontmoeten aspirant STORDIAU die ons het volgende zegt:" Gelukkig dat jullie aangekomen zijn, want gisteren namiddag is er hevig gevochten. De Italianen bieden hevige weerstand. We hadden de aanval ingezet maar we werden teruggeslagen. Drie officieren en verscheidene soldaten zijn gewond.Nog wat verder komen we aan bij de Generale Staf en Majoor HERBIET bevestigt de hevigheid van de gevechten. Hij zegt zelfs dat zijn bataljon niet vóór twee dagen in staat zal zijn om een nieuwe aanval te verrichten.Op deze foto ziet u de rivier die langs Gambela stroomt en waarvan het waterpeil bijzonder laag staat.

NA ONZE EERSTE OVERWINNING

Wed, 11 Apr 2007 20:57:45 +0200

17.2.1941:We vertrekken met onze vrachtwagens in de richting van de rivier JABUS.18 en 19.3. zijn rustdagen. Eindelijk kunnen we weer wat op krachten komen. In vergelijking met ASOSA waar we vandaan komen, is het hier snikheet. 's Nachts is het erg moeilijk om de slaap te vatten.Op 19.3 organiseren we een feestje voor de verjaardag van onze Compagniekommandant Jef Van Fleteren. Later op de dag valt voor het eerst de regen die het kleine regenseizoen aankondigt. Diezelfde dag vertrekken de 1e, 2e en een deel van de derde Compagnie in de richting van GAMBELA, waar de Engelsen naar het schijnt onze hulp dringend nodig hebben. Op de foto ziet u hoe een veldkeuken eruit ziet.Op 20.3.1941 komen vrachtwagens ons ook ophalen en samen met de rest van de derde Compagnie vertrekken we naar MALAKAL:afstand 370 km. Opnieuw is de hitte haast ondraaglijk. We rijden door de verlaten woestijnachtige vlakten van Soedan en we transpireren als nooit te voren. Omstreeks 17u30 komen we eindelijk aan in MALAKAL.Op deze foto ziet u een inlandse vrouw in MALAKAL die ons eieren probeert te verkopen.De vrachtwagen van de Compagniekommandant is met pech gevallen en daardoor komt hij pas twee uur later aan. Gelukkig treffen we in MALAKAL stromend water aan, er zijn badkamers en eindelijk kunnen we ons weer eens grondig wassen. Maar de hitte is zelfs 's avonds nog heel intens. Wanneer we uit het bad komen en ons afgedroogd hebben zitten we na 5 minuten weer onder het zweet en we zijn al even nat als toen we in het bad lagen! Het eten in het hotel is niets bijzonders maar gelukkig ook erg goedkoop.Aspirant de Bergeyck informeert ons dat de militaire toestand in GAMBELA kritiek is: de Italianen bombarderen en de Engelsen zijn in het nauw gedreven en vragen de steun van het XIe Bataljon.Op 21.3.1941 wordt beslist om de vrachtwagens zo goed mogelijk te camoufleren. We gebruiken groene verf en op de nog natte verf wordt zand gegooid. Dit zorgt voor een grijsachtige of bruinachtige kleur.Omstreeks 9 uur vertrekken we naar NASIR. (270 km.) Aankomst om 17 u. Op dat ogenblik hebben we te maken met een tropisch onweer: een echte wolkbreuk.We worden verwelkomd door een wat oudere Engelse luitenant die ons 's avonds amuseert met allerhande kaartentrucs en met accordeonmuziek.22.3.1941: Om 6u30 vertrekken we naar GAMBELA om de rest van het derde bataljon terug te vinden. De rijweg is in bijzonder slechte staat en de gemiddelde snelheid valt terug beneden de 20 km. per uur. Omstreeks 16 uur steekt een geweldige zandstorm op. We zijn genoodzaakt om te stoppen want de zichtbaarheid is beneden 1 meter gevallen.Wordt vervolgd

VERDER VERLOOP DER GEVECHTEN

Tue, 10 Apr 2007 21:55:44 +0200

Klik hier

EERSTE GEVECHTEN

Mon, 09 Apr 2007 21:09:22 +0200

10.3.1941. Voor het goede begrip van wat volgt moet men weten dat het dorp Megale gebouwd is op de helling van een berg.Omstreeks 16 uur begint aan de bovenkant van het dorp op mijn rechterzijde een hevig vuurgevecht. Met mijn peloton bevind ik me echter onderaan het dorp.Spoedig daarna ontvang ik inlichtingen dat drie vrachtwagens met een vijftigtal Italiaanse soldaten aangekomen zijn bij het dorp Ze zijn echter op tijd ontdekt door ons peloton mitrailleurs die de vijand onmiddellijk onder vuur neemt.De Italianen slagen er echter ook in om een aantal mitrailleurs op te stellen en al snel beginnen de projectielen rond onze oren te fluiten. Gelukkig voor ons mikken de Italianen veel te hoog en ze raken ons niet. Dit is onze echte vuurdoop!Dit gevecht duurt tot halfzeven. Wij hebben 1200 patronen afgevuurd en we schatten dat de Italianen er ongeveer 2000 hebben afgevuurd. Volgens de waarnemingen heeft de vijand twee gesneuvelden en als bij een wonder is er bij ons niemand gewond.Omstreeks 21 uur, na een karige maaltijd proberen we te slapen. Tevergeefs. Ik krijg een nieuw bevel: vóór zonsopgang moet ik luitenant Borlée aflossen en zijn peloton overnemen. We bevinden ons op ongeveer 1400 m. hoogte en de nacht is ijzig koud. Ik slaag er maar niet in om te slapen; Om 5 uur 's morgens sta ik op, en rillend van de koude ga ik het 3e peloton overnemen.11.3.1941Om 6 uur stuur ik een patrouille om de vijandelijke posities te verkennen. Om 10 uur komt de patrouille terug en meldt dat ze niets verdachts gezien heeft. Twee pelotons vertrekken naar de vijandelijke posities maar de vogels zijn weggevlogen!Om 12 uur rukt het bataljon op in de richting van ASOSA. Ik maak deel uit van de achterhoede en kom in Asosa aan om 18 uur. We stellen vast dat enkele uren ervóór de Italianen de stad hebben verlaten.Omstreeks 19 uur ga ik samen met aalmoezenier VAN HOEF het stadje verkennen.We treffen er pakhuizen aan volgestouwd met geneesmiddelen en mondvoorraad. Dit wordt gemeld aan de oversten en kort daarna komen luitenant Van Fleteren en de bataljonsdokter naar het stadje. Er wordt een grote hoeveelheid medicamenten en levensmiddelen buit gemaakt.Wordt vervolgd.