loos

...

Thu, 22 Oct 2009 21:25:09 +0200

Vandaag deed ik mezelf naar Grey's anatomy kijken ... Ik ben zo blij dat ik je heb mogen leren kennen ... ik je verhalen mocht lezen ... je ontmoeten ... samen met je dromen.

Vandaag wil ik gewoon mijn kindjes niet loslaten, nog één kusje, nog één knuffel ... kon ik er maar ééntje doorgeven van jou aan je zoontje ...

Foei!

Wed, 19 Aug 2009 10:14:24 +0200

Ik weet het ... echt wel lang geleden dat ik hier nog een update heb gebracht ... in plaats van te beginnen met het begin, spring ik lekker door :) Ik probeer later wel een paar flashbacks te integreren!

33! Morgen word ik 33! Mooi hè die twee drietjes ... Veel vieren zit er nog niet in ... dat hoop ik dit weekend te kunnen doen ... alhoewel misschien wat afhaalsushi? Ik zal alvast vandaag wat beginnen dromen! Gek deze pre-verjaardagskriebels ... lang geleden dat die nog op bezoek kwamen, maar nu heb ik er echt zin in. Ik zie er een goed teken in, een aanvoelen dat het echt om een goede nieuwe start kan gaan. Klaar voor de wereld!

Jullie lezen het al, ik voel me goed de laatste dagen ... is even anders geweest, maar later daarover meer ... ik heb mijn moed en positieve ingesteldheid de tijd gegeven om zich te hergroeperen en het lijkt alsof ik erweer sta ... anders dan vroeger, met een paar extra uitdagingen ... maar klaar om me een weg uit het doolhof te banen!

zomer

Wed, 01 Jul 2009 11:45:32 +0200

Klik hier

Weer

Sun, 07 Jun 2009 21:59:35 +0200

Klik hier

TE

Mon, 25 May 2009 10:52:06 +0200

Eventjes lijkt alles te verlopen in extremen. Extreem veel dan weer extreem weinig energie. Overlopend van inspiratie, indrukken gevoelens ... maar overweldigd door mijn gebrek aan tijd om het allemaal een plaatsje te geven. Dit als extreem korte update haha!

PS: Vooral extreem veel opvliegers ... ventilators aller lande ... verenigt u ... en liefst dicht in mijn buurt!

Bruine pijl

Tue, 21 Apr 2009 10:17:00 +0200

Klik hier

Mieke

Mon, 13 Apr 2009 10:43:42 +0200

Via Tricky haar blogje volgde ik je moeilijke pad... Ook al werden we stilletjes voorbereid op je afscheid ... nu het moment daar is ... Lieve help ...

Lieve Mieke, je was een inspiratie voor mij. De manier waarop je omging met je ziekte. Je schreef voor mij heel rake dingen over hoe die rotkanker ons leven ondersteboven haalt. We zien de verschrikkingen, maar ervaren inderdaad momenten van hoop, geluk in kleine dingen ... de sterkte van onze families, liefdes, vrienden. Ik denk dat je met die sterkte gezegend was ... zij voor jou en jij voor hen...

Soms lijkt kanker zo "eenvoudig". Je wordt ziek. Je ziet af. Je wordt beter (en hopelijk snel). Je hebt schrik om terug ziek te worden.Voilà. Zo hoort dat. En die eenvoud is al moeilijk genoeg ... waarom dan nog dit scenario ... Mieke , ik wou zo graag dat het voor jou anders was gelopen ...

Voor mij, zal je belangrijk blijven ... jouw verhaal toonde mij de sluipende gevaren van eierstokkanker. "The silent killer" zo vertelde de verpleegster op mijn afdeling de dag na mijn operatie. Een kanker zo geniepig, dat de meesten er niet snel genoeg bij zijn ... zelfs als ze medisch gevolgd worden. Je maakte een moeilijke keuze, voor mij heel wat lichter.

Mieke, je laat een leegte achter. Je familie, Didier, je kindjes ... We sturen hen ons medeleven ... ik hoop dat de gevoelens van wanhoop, angst, verdriet snel kunnen plaats maken voor het meedragen van Mieke in hun hart. Meedragen zoals ze was. Ik twijfel er niet aan: als liefdevolle mama, passionele vrouw, dochter, zus, vriendin ... Mieke vereenzelvigd met de goede herinneringen aan alles wat goed aan haar was.

Dag Mieke ...

Vraagtekens...

Sun, 05 Apr 2009 18:16:36 +0200

Het is weer zo ver. Ik zit thuis. De kinderen bij oma en opa. Ik voel me net als bij de thuiskomst na mijn vorige operatie, een beetje verloren. De vragen, de onzekerheid ... eenzaamheid voor een stukje. Best wel eng.

Ik scharrel dus maar wat verder ... afwachtend ... Wachtend op herstel ... wachtend op die eerste signalen van die menopauze die op me af zullen komen. "Ze worden vaak al een paar dagen na de operatie abrupt met menopauzeklachten geconfronteerd." lees ik na het googlen van menopauze. Zucht. Een half uur verder en ik vind niet wat ik zoek. Uitgebreide duidelijke informatie. Ik vroeg er wel naar bij mijn wijze. Maar ligt het aan mijn verwachtingen of lijkt het mij allemaal wat flauwtjes, een opsomming van de meest voorkomende klachten. Ik wil boeken. Studies. Hele handleidingen om zo positief mogelijk om te gaan met deze nonsens. Dan maar bij de Engelssprekende medemens ten rade.

Voor iedereen denkt dat ik aan "depressie" veroorzaakt door kunstmatige menopauze lijd ... Het is niet allemaal kommer en kwel. Ik ervaar ook een soort van vernieuwde energie ... extra gestimuleerd dankzij het lentezonnetje. Ik ben vastbesloten om er het beste van te maken. Mijzelf terug uit te vinden (klinkt goed hè, gestolen van een show van Oprah ... over menopauze lol). Ik ben klaar voor mijn revalidatie met alle uitdagingen die er zullen bijhoren. Inclusief het scharrelen dus. Fysiek is dat trouwens al uitdagend genoeg moet ik ondervinden. Dus misschien moet ik die angstige, onzekere kant ook maar omhelzen ... die houdt me in mijn zetel lol. Lonkt met uren tv plezier om de tijd en het vervelende gepieker te verdrijven. Terwijl mijn montere positieve kant mij na een half uur al noodgedwongen naar een pijnstiller doet grijpen omdat ik al klaar stond om aan een lenteschoonmaak te beginnen.

Scharrelen dus :) Ik heb tijd ... ik ben er van overtuigd om tussen al dat stof tot nadenken, een paar interessante graankorreltjes te vinden ... en net als iedereen zal het dan de kunst zijn om er iets zinnig mee te doen. Leven samen met de mensen die ik graag zie. Hoe? Ik ben benieuwd.

Scharrelen...

Wed, 01 Apr 2009 21:14:37 +0200

Operatie vlot verlopen. Voel me ook tamelijk ok.

Bedankt voor jullie lieve reacties!

Scharrelen. U weet wel, zoals onze vriendinnen de kippen. Zeer ergerlijk. Ik wist niet dat ik het ook kon. Ik vond het vooral altijd héél vervelend als anderen het rondom mij deden. Zeker als ik probeerde te rusten. Wel, ik verdraag het ook niet van mezelf, het rondscharrelen dus . Zeer irritant. Ik zit hier temidden van mijn verzameling ditjes en datjes. Ditjes om te doen. Datjes om te zeggen. Ditjes om over na te denken. Datjes die we niet mogen vergeten. Een aantal ditjes die we naar alle waarschijnlijkheid al vergeten zullen blijken te zijn. Datjes om voor te zorgen. Onverwachte ditjes. Datjes van de lange baan. En ik, ik scharrel maar wat rond tussen mijn ditjes en datjes.

Ik ben al scharrelend dus mijn dag begonnen. En ook al hoop ik niet de hele dag te hebben gescharreld, nu ben ik weer bezig ... Scharrelen op het net dit keer. Als ik erover nadenk. Wist ik dus al wel langer dan vandaag, dat ik het scharrelen onder de knie heb. Ach ja. Vandaag gun ik mij wel een beetje van dit wangedrag. Ik ben wat zenuwachtig voor mijn operatie. Ze gaat dan toch door. Morgen (donderdag) mag ik mij presenteren en vrijdag is het dan zo ver. Brrr ... ik krijg er nog steeds koude rillingen van. Begrijp me niet verkeerd. Ik twijfel niet meer. Een paar zeer uitgesproken meningen van anderen brachten me even aan het wankelen, maar niet fundamenteel. Niet zoals bij de keuze van mijn reconstructie. Een keuze die ook al hadden ze me nog een paar jaar laten sudderen, misschien nog niet uitgesproken zou geweest zijn. Nee, ze mogen mijn eierstokken hebben. En de nevenwerkingen van de menopauze. Ok, die boezemen me nog steeds angst in. En de kommer en kwel die erbij zal horen. Tja, ... tenzij er een alternatief is met een glazen bol. Een boek waar ik kan opzoeken of er voor mij daar gegarandeerd geen kankers in het vooruitschiet liggen? 63 procent kans vind ik verdomd veel. Gewoon al puur statistisch wil ik zo'n risico niet lopen. En zoals ik de vorige keer al schreef. Zelfs twee jaar uitstel, lijken me mentaal verschrikkelijk zwaar. Wat een bron van gepieker elke keer mijn eierstokken een krimp geven. Ik mag er niet aan denken. Ik heb al last genoeg met de stress die ik niet via operaties de baas kan. Maar kom. Mijn badje met lavendelolie staat hier al naast mij te dampen, wie weet helpen de etherische olieën wel om straks wat serener mijn laatste voorbereidingen voor morgen te treffen.

Voorrang van rechts hè Tricky!

Tue, 10 Mar 2009 10:08:58 +0100

Klik hier

Pauze

Wed, 18 Feb 2009 22:06:54 +0100

De pauzeknop? Waar is de pauzeknop? Ik zoek hem al een hele tijd. Ik heb hem al een keertje teruggevonden hoor, sinds mijn zoektocht begon, maar het onding heeft pootjes. Of misschien wel vleugeltjes net als mijn tijd.

Je leest het, je hoort het, je zegt het, je ziet het anderen doen. Rusten. Pauze nemen. En, ok, tijdens mijn chemodagen en tijdens de beginweken van mijn revalidatie na de operatie, ja dan! Maar nu? Waarom rusten? Geen pacmannetjes die mijn energiemeter hebben gemonopoliseerd. Geen misselijkheid die mij naar dromenland doet vluchten. Geen pijn. Alleen maar een beetje moe. Een beetje meer moe. Moe. Heel moe. Hoeveel signalen heeft een koppig mens nodig om haar lichaam te geven waar het naar snakt? Ik weet het niet. Ik speel nog steeds op de grens. Ik val op mijn gezicht. Krabbel een beetje recht, stamel een paar goede voornemens. Maar ... Moeilijk. Er lijkt altijd wel een reden om net vandaag toch maar gewoon verder te doen. Toch nog even later naar bed. Nog een wasje, een plasje, een mailtje, ... Moeilijk

Maar nu dat ik eigenlijk zou willen toegeven aan mijn nieuwe demon ... de pauzeknop indruk ... hij lijkt defect. Ben ik het vergeten? Gewoon eventjes rustig liggen, een beetje dutten? Zelfs als ik mijn lichaam dwing om neer te liggen. Mijn koppeke hè ... dat wil niet mee. Het lijkt wel of alles daarboven in een hoger tempo begint te draaien. Plannen smeden, taken en klusjes overlopen, wat gepieker hier en nog wat zorgen daar. Tijd op. Zucht.

Maar kom, ik denk dat ik toch al weer een stap heb gezet in de goede richting. Ik WIL rusten. Allez, soms. Ik drink geen liters koffie meer om het geeuwen te maskeren. (Alleen maar een half litertje groene thee ... hmmm). En misschien het belangrijkst van alles. Ik denk dat ik het ok vind dat ik moet rusten. Perfectionisme laten varen...

Spiegels...

Thu, 29 Jan 2009 09:41:58 +0100

Klik hier

Vreemd...

Tue, 20 Jan 2009 17:12:39 +0100

Het zijn vreemde dagen.

Soms leuk vreemd. Zoals dit weekend. Lekker op stap met de ccc-madammen. We hebben elkaar gevonden in deze gekte. Overschakelen van het druiligere regenweer op borstreconsructies, terug naar het opklarende weer buiten en hop weer verder over relaties en seksualiteit met/na kanker. Van wensballon naar vingervlugge reactiespelletjes. Ook al zijn we allemaal anders, ik denk dat we er allen op onze manier iets hebben kunnen bijdragen aan een verwerking van onze ziekte. Bovenal het was plezant!

Minder leuk was dan mijn zogenaamde bestralingspijn aan mijn borstkas. Toen het allemaal niet langzaam aan beter begon te worden ondanks de verschillende pilletjes en siroopjes van de huisarts, begon het mij al wel te dagen dat ze een verkeerde diagnose had gesteld. Het is nu dus een bronchitis. Tien dagen antibiotica. Ik hoop dat ik de ccc-ertje niet heb besmet :s

Maar een bronchitis is zo vreemd nog niet hoor ik jullie denken. Nee :) jammer genoeg niet. Maar de stilte waarin ik nu momenteel als een soort luxueus hersteloord aan het bloggen ben ... die is behoorlijk bevreemdend. Manlief bleek namelijk ook al besmet toen ik zondag terug in ons huisje kwam. En na een heel vermoeiende maandag, hebben manlief en ik moeten vragen aan mijn ouders om de kids op te vangen. Nu, de rust doet echt wel deugd. En je kunnen focussen op je zelf ook. Maar toch, het is lang geleden dat ik echt eens gewoon kon rusten, ik moet het nog wat gewoon worden lol.

En dan was het vandaag ook mijn laatste dagje op de bestralingsafdeling. Was eigenlijk de mens niet om nog tot ginder te sukkelen. Maar het idee dat het nu de laatste keer was hielp me toch tot ginder. Ik zal ze toch wel een beetje missen mijn dagelijkse busuitstapjes naar den berg. Laatste portie straaltjes. Laatste portie advies van de verpleegkundige (sterker zalfje voor mijn rode huidje). Papiertjes mee voor de mutualiteit. En een afspraak voor binnen twee maand bij mijn wijze. "Het beste hè mevrouw!"

Gek hè :) Nu ben ik twee maand gewoon thuis. Gewoon. Zonder afspraken. Zonder behandelingen. Zonder (allez binnenkort toch lol) zalfjes, siroopjes, medicamentjes allerlei.

Ik denk dat ik een beetje begin aan te voelen wat ze bedoelen met het "gat" waarin je valt na je behandelingen, ook al weet ik dat er voor mij nog een operatie aan de eierstokken aankomt. Ook al weet ik dat ik in april mee mag gaan revalideren. Het zal toch een bijzondere tijd worden.

land in zicht

Fri, 16 Jan 2009 17:31:41 +0100

Ik zie de kade al bijna. Nog twee keer om straaltjes. Weer een deel van mijn tocht dat bijna is afgerond.

Tot een paar dagen terug viel het me licht. In het begin wat last van een verkrampte maag. Een onaangenaam gevoel in de slokdarm. Wat roodheid en jeuk. Allemaal goed te doen. Maar nu zit ik toch een beetje in een zieliger modus. Ik heb een quasi ondragelijke pijn in het bovenste gedeelte van mijn borst. Zelden zo goed de klok in de gaten gehouden, helemaal geobscedeerd door het tijdstip waarop ik eindelijk de volgende dosis pijnstillers kan nemen. Volgens de verpleging staat het los van de straaltjes. Er was natuurlijk net geen dokter op de afdeling en ben maar naar mijn eigen huisarts getrokken. Zij ziet dan weer wel de oorzaak in de straaltjes, ze zouden mijn luchtpijp hebben doen ontsteken. Ach ja, wie er gelijk heeft interesseert mij niet zo erg. Ik hoop alleen dat ik met mijn arsenaal aan pilletjes en siroopjes, zoals beloofd maandag zal kunnen genieten van een volledig herstel.

Ach ja, en opgepast voor de koopjesjagers. De snotters staan ook in de aanbieding. Tot 70 procent extra per dag!

Roos

Wed, 14 Jan 2009 12:23:10 +0100

Klik hier