a fiebulous life

mijn kind

Mon, 30 Nov 2009 12:56:47 +0100

Mijn kind, schoon kind.

Geldt dat voor iedereen?? Ik vraag me dat echt af.
Toen Thiany pas geboren was, vond ik haar lang niet zo geweldig, hoor. Ik vond dat verschrikkelijk - wat een slechte moeder was ik (nu al: m'n kind was versgeperst!).
Mijn hele zwangerschap hadden mensen lyrisch gedaan over mijn ongeboren kind, wat een prachtig schepsel het wel niet zou worden: zwart en blank enzo, weet je wel? Maar toen ik haar er dan uitgeduwd had, was ze zoals alle newborns: lelijk. Teleurstelling alom. En ongeloof toen de vroedvrouw helemaal in de wolken zei dat ik zo'n mooi kind had gebaard. Yeah right...
Maar dat verandert zo snel en als ik nu terugkijk naar de foto's, dan moet ik toch wel zeggen dat het allemaal nog meeviel. Maar op dat moment vond ik mijn kind toch niet zo'n schoon kind en zelfs nu geloof ik de menschen niet altijd als ze zeggen dat het toch zo'n poppeke is.

Nu zijn we vijftien maanden verder. Ze is veranderd! Het baby is eraf, de peuter is gearriveerd. En hoe: dat zachte krullende babyhaar is weg... haar haar is harder, een beetje stroever en pijpenkrullend. Ik ben benieuwd hoe dat gaat evolueren... Hoe dan ook: steil zal het niet worden.

Ze heeft ook haar karaktertje en ik hou m'n hart nu al vast, want het is me ne kadee: ze slaat, ze duwt, ze pitst en ze krijst als ze haar zin niet krijgt. Een kruidje-roer-me-niet. Vooral thuis dan... op een ander is ze eigenlijk heel braaf en lief en voorbeeldig.
Zoals dit weekend: op bezoek bij een vriendin, elf kinderen waren er en Thiti heeft er een showke gegeven op de melodie van 'een potteke vet'. Dat belooft voor over een paar jaar!! :)

waarom

Fri, 20 Nov 2009 11:24:34 +0100

Valt het op dat ik me verveel? LOL

Waarom...

...hebben andere mensen altijd zo'n leuk kapsel en kom ik buiten - bij dezelfde kapper - met iets op m'n hoofd dat ik liefst met wortel en al eruit zou rukken om met een harde oerkreet kilometers ver te slingeren?

...zie je aan sommige mensen niet dat ze slechts 3 uur geslapen hebben, terwijl iedereen denkt dat ik een helse dochter heb die ganser nachten wakker ligt te krijsen, waardoor ik niet aan slapen toekom. Ik zie er na 12 uren nachtrust nog uit als een zelfgebouwd springparcours voor pony's, met wallen als balken waarover zelfs een getraind springpaard zou struikelen.

...kunnen sommige mensen zich druk maken om iets zo pieteluttigs? Niet dat ik het toonbeeld van zennigheid in de negende graad ben, maar ik zal never van m'n leven ooit ergens gewag maken van enig tranendalgevoel als een forumzus (uhum) de verjaardag van mijn mals gebroed is. Pe-lease!

...

kak en pies

Fri, 20 Nov 2009 11:07:25 +0100

Ik zit thuis.
Ziekteverlof.

Ik verveel me al. Heb al gerust en geslapen, gelezen en gerust. Mijn haar is gewassen en droogt nu 'aan de lucht' tot het rampzalige vogelnestkapsel dat ik krijg als ik m'n haar 'aan de lucht' laat drogen. Maar ik kom m'n kot toch niet uit, dus who cares?

Ik ben ziek man.

Eigenlijk al drie maanden... Sinds ik terug ben van Afrika rommelt het in m'n onderbuik. Afrikaanse vriendjes in de darmen. Nice (uitgesproken als den Onslow). Het heeft lang geduurd om die bacteriële infectie m'n lichaam uit te shotten... té lang. En ik heb AB moeten pakken. En drie kakstalen moeten afleveren... Nice!

Die kakstaal dus: ze geven u dan zo'n potje - doorsnede 3 tot 4 cm.

Ik herkende het meteen als pispotje van toen ik zwanger was. Dàt vond ik al een heel karwei. Denk: dikke buik, onvoorspelbare pisstraal... Bovendien wist ik nooit hoeveel ik erin moest doen. Ik wilde niet overkomen als de vrouw die een extra-extra-large piesstaal aflevert...
Goh, zo heb ik ooit (nu kan ik er om lachen, zij het groen) een hele pot - formaat wittepeperstrooibusvandendelhaize - ochtendurine mee naar het CLB-destijds PMS-onderzoek genomen... De verpleegster van dienst trok nogal ogen en 't moet gezegd worden: 't was nogal indrukwekkend, zeker als u weet dat ik er thuis nog zo drie had staan, just in case...

Als de spelende vrouw iets heeft geleerd uit het kakstaalavontuur is het wel dat diarree een eigen willetje heeft en een wispelturig richtingsgevoel... Het daagt me dat diarree toch wel duidelijk vrouwelijk is...
De vraag hier was toch ook weer: hoeveel moet erin? Ik wilde niet het risico lopen het nog eens opnieuw te moeten doen, omdat het te weinig was. Maar ik wilde ook niet m'n heel gevoeg in zo'n potteke rammen, allee hoe desperate is dàt? Het moest vooral beschaafd blijven. Niet dat de mensen van het labo denken dat ik een basse-classe-wicht ben eh.

Soit, het is achter de rug. Ik ben ervan af. Ik kan dit weer vakkundig wissen uit m'n geheugen - jullie na het lezen van deze post helaas niet - en ik ga weer verder met m'n leven.

Over 8 werkdagen dan toch: nu mag/moet ik uitrusten van algemene roofbouw op m'n lichaam.

En dus lig ik hier.
En ik verveel me.

ben er weer (eens)

Tue, 06 Oct 2009 20:09:33 +0200

Ik blog zo weinig dat ik soms vergeet dat ik er één heb. Maar dat kan eigenlijk moeilijk, want het adres staat in De Lijst. En dat maakt dat ik toch elke keer weer word herinnerd aan het bestaan van mijn digitaal dagboek.

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen. We hebben er zelfs al een facultatieve dag op zitten. Een dagje verlof zeg maar. En nee, we hebben er nooit genoeg!
Nee serieus, ik ben afgepeigerd!

Ik heb ook iets heel actiefs rondlopen.
Zelfgemaakt - mijn standaardantwoord op de vraag van waar 'het' komt. Nu kan ik er nog lachen. Er zal een moment komen dat ik die vraag kotsbeu ben en gewoon een djoef op een bakkes verkoop als teken van ergernis bij zo'n bemoeienissen.
Allee, ik vraag toch ook niet van waar 'het' komt aan een andere mama? Of beter - dat zou ik misschien eens moeten doen - wie de papa is - dan moet de zogenaamde papa er liefst wel bijstaan, wil ik dat het enig effect sorteert.
En geloof me, dat wil ik.
Ik zeg meestal dat de papa van Afrika komt. Waarop ik de menschen meewarig naar me zie kijken, luidop denkend dat ik weer zo'n arm wicht ben dat bezwangerd is door ne neger en dan geabandonneerd. Want die negers van tegenwoordig, die deugen toch voor niks, meneer!
Dus voeg ik er tegenwoordig sneller dan gedachten flitsen kunnen aan toe dat mijn man van Afrikaanse origine is. Klinkt toch beter dan neger eh.
Zeg dat trouwens nooit: neger. Dat is héél vies!

Ik mag dat, ik ben er tenslotte mee getrouwd.

Mijn wriemelkind dus: een paar tanden rijker, wandelend, klimmend, pruttelend, glimmend en glunderend, lachend, kirrend... Het mooiste en liefste wat er is.
Behalve als ze supermarktcrisisjes krijgt. Nét op de dag dat ik er als een slonsmama uitzie.
Roloog.

Ze slaapt nu.
En ik ga zumbaën. Banaler kan het toch niet meer...

back in town

Tue, 18 Aug 2009 21:48:35 +0200

Ik ben weer terug van mijn reis. Ik denk dat ik deze reis bij momenten wel eens de Reis Van Mijn Leven zal noemen. Ik weet echter nu al dat die momenten schaars zullen zijn. Ik vergeet namelijk vaak dingen die het vermelden waard zijn te vermelden. Dan denk ik achteraf: 'Goh, dàt had ik nu toch moeten zeggen!'
Het omgekeerde gebeurt net zozeer, hoor! Dan kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik dàt nu toch weer gezegd heb, terwijl Cé toch zo had gezegd m'n mond te houden... Maar het is sterker dan mezelf. Cé kent me intussen ook goed genoeg om te weten dat hij honderd keer mag zeggen dat ik dat m'n mond moet houden maar dat ik dat lekker toch niet zal doen. Dus zegt hij het niet meer en schudt hij gewoon al rologend zijn hoofd.

De reis dus.
Het was kort, té kort. Ik begon net een beetje te wennen of we zaten alweer op het vliegtuig richting zonnig België. Zonnig ja, want hier was het gewoon beter weer dan ginder in Afrika. Ik bedoel maar!
De eerste week was overwegend negatief, wegens overvloedige verveling langs mijn zijde. Eén lichtpunt was een midweekse dag aan zee. Overheerlijke poisson braisé (= geroosterde vis) gegeten en gespetterd in een woeste oceaan. Respect voor de kracht van de natuur!!
In't weekend was het keerpunt van passief naar actief: vanaf dan zijn we dingen gaan doen. Maandag en dinsdag naar Assinie Beach, woensdag met M&M's peter naar Bassam Beach. Donderdag familiebezoek. Vrijdag stapke in de wereld van Abidjan By Night. Zaterdag naar de lagune. Zondag naar huis.
Al bij al een cultuurshock die positief is uitgedraaid, dankzij een superechtgenoot en zijn vrienden die het mij naar mijn zin wilden maken.

Alleen de extra dochter die ik dacht mee te brengen is ginder moeten blijven, wegens weigering van visum... Vervolg zal dus komen...

Dan...

Tue, 28 Jul 2009 13:07:23 +0200

... heeft ne mens twee maanden (of 62 dagen) vakantie en wat doet 'm dan?
Wachten.
En een beetje werken om de wachttijd nuttig te overbruggen.
Ik (= dieje mens dus) wacht dus op onze reis naar Afrika. Ik moet niet meer lang wachten; nog welgeteld 5 keer slapen en we vertrekken naar het zwarte continent.
Wordt dat trouwens zo genoemd omdat de mensen daar zwart zien? Want da's wel een beetje kort door de bocht: ze zijn niet 'zwart', in feite zijn ze bruin, en dan in alle variaties van bruin; van heel licht mokkabruin over nutellebruin tot diepfondant.
Maar ik wijk af.
De reis dus.
Zondag vertrekken we dus, gepakt en gekofferd. 102kg mogen we in totaal meesjouwen en hell yeah, meegesjouwd zal dat worden. Ik hoop dat het vliegtuig groot genoeg zal zijn! En vooral stevig genoeg. En veilig. Enzo.
Dan komen we dus aan, diezelfde dag, zes uur later. ZES uur, het lijkt niks en in feite is het ook niks, genomen dat er vroeger dagen voor gedobberd moest worden op een ruige oceaan om te komen waar wij nu zullen gaan...
Maar zes uur met ne kleine in een vliegtuig!! Eigenlijk zijn wij goed zot om dat te doen, maar het houdt hier niet mee op. Ik heb me trouwens wel voorzien: ik heb een microfoon met héél veel knoppekes gekocht voor Mouche. En het beste moet nog komen: het is ingepakt: dus tweemaal plezier: eerst met het uitpakken en dan met het bestuderen van dat dingmetknoppekesenlawaai.
Cé wordt nu al wiebes van de idee dat zijn dochter straks de andere passagiers zal lastigvallen met kwèkende speelgoedmicrofonen. Ik hou hem voor dat krijsende ontevreden bébés véél erger zijn dan Hollandse stemmetjes die diertjes nadoen.
Maar we komen dus (hopelijk ongedeerd) aan in Abidjan tegen een uur of 5 in de namiddag.
Het is die dag de verjaardag van zijn dochter. Ze wordt er dan 7... en ze weet niet dat haar papa komt! Surprise surprise. Ik denk dat het effect op ons groter is dan op haar. Maar misschien vergis ik me wel.
Ik zal dan ook zijn ouders leren kennen, zijn mama en papa, mijn schoonouders, tegen wie ik maman et papa ga moeten zeggen... Wat ik een beetje ga ombuigen naar mémé en pépé. Want ik héb een mama en papa...
Twee weken zullen we daar vertoeven. Ik weet niet wat we zullen doen, of we iets zullen doen (gezien de financiële toestand), ik weet niet waar we zullen wonen, wat we zullen eten, wie we zullen zien. Ik weet niks. Ik ga er naartoe als een onwetende en ik hoop maar één ding: dat het zal meevallen. Dat ik niet denk achteraf: never ever again!
En dan zijn die twee weken om en moeten alle koffers weer gepakt worden. Ik ben er zeker van dat we geen 102 kg meer zullen meezeulen. :) Toch niet qua bagage.
Wat we wél zullen mee'zeulen' is een extra gezinslid, want het is nu zo goed als zeker: ons gezinnetje komt terug naar België met een extra lid: Ké komt mee als onze nieuwe grote dochter.

En laat dat nu toch effe het doel van de reis zijn geweest! :)

En laat dat nu toch effe ook het grootste stresspunt van m'n hele leven zijn! Maar we blijven zen.

zucht

Thu, 16 Jul 2009 20:59:16 +0200

Soms hè.
Maar dat mag niet.
Adem in.
En weer uit.

Zen.
Whooza.

Het is voorbij, gedaan. Achter de rug.

De logeerpartij van een week dat uiteindelijk anderhalve week is geworden...
Zucht.
Toch.
Ik was nochtans gevraagd of het paste. Maar dat was eigenlijk show, want toen ik aarzelend gewag deed van een paar plannen, werd me duidelijk gemaakt dat Ze toch kwam. Ze is Zijn Nichtje, de Logée. Ik noem haar L.
Ik heb m'n plannen dan maar lichtelijk aangepast aan de familiale verplichtingen. Een week. Wat is een week op een mensenleven?!

Maar ik heb me geërgerd! Geërgerd!! Op den duur moest ik soms buiten gaan staan om tot innerlijke rust te komen. Gelukkig regende het die week, dat komt die rust redelijk snel.

Ik ga mijn ergernissen niet neerpennen, ik probeer ze te erasen from my memorie, want ik wil niet met tegenzin naar de komende familiefeesten trekken...

Hetgeen me wél enorm stoorde, was de Mama. Zij dropt haar dochter bij ons (allee bij mij, want nonkel C was eigenlijk nooit thuis, wegens werk enzo), en slaagt er dan in om op het allerlaatste moment een oplossing te zoeken voor het volgend probleem: hoe geraakt dochter terug thuis als ik eigenlijk geen zin heb om haar te gaan halen?
Oplossing 1: L wordt op de Thalys gezet, alleen.
Peup! Gaat niet: L heeft haar identiteistbewijs niet bij zich.
Oplossing 2: C brengt L helemaal naar Parijs, effe op en af. Lekker zo'n 8 uurtjes reizen. Ah ja, de trein is toch altijd een beetje reizen.
Peup! Gaat niet door: de tickets zijn pokkeduur en dat wil C er toch niet aan geven.
Oplossing 3 dus: L blijft dan maar tot woensdag, dan komt kleine broer van C haar halen in Hasselt.
Et voilà.

Ze wilde zich excuseren tegenover mij, de mama. Had ze gezegd tegen C. Dus ik wacht op haar telefoontje, popelend om te zeggen dat ik het inderdaad niet zo leuk vind, omdat ik mijn plannen al een keer had uitgesteld... En dan ik niet van zinnens ben om een 10-jarige alleen thuis te laten in een vreemd huis, in een vreemde stad, terwijl ik mijn mama alsnog ga helpen.
Maar die kans kreeg ik niet, ze kreeg me aan de lijn, mompelde een halfslachtig excuus en vroeg meteen naar L. En dan ben ik nog zo'n seuteke dat ik niet effe de puntjes op de i durf te zetten...

Want ik wil niet de Boze Blanke zijn.

thiz summer

Sun, 28 Jun 2009 20:16:21 +0200

Nog twee dagen en de grote vakantie begint. Voor mij wordt het de Grote Verandering, eigenlijk al het tweede jaar op rij.
Vorig jaar werd ik mama.
Dit jaar komt m'n grote dochter naar ons toe. Allee, we gaan haar halen.
In augustus. Dat wordt een reis om nooit te vergeten: ik ontmoet m'n schoonouders voor de allereerste keer, Thiany haar mémé en pépé uit Afrika, Cé ziet zijn ouders terug na bijna 8 jaar én... - dit overstijgt alles - hij zal eindelijk zijn dochter in levende lijve ontmoeten! Nog nooit hebben papa en dochter elkaar gezien en deze zomer vallen die puzzelstukjes dan in elkaar. Meer nog: we nemen de puzzel mee terug naar België.

Dus ben ik vandaag gaan shoppen voor m'n grote dochter: kleren kopen à volonté. En zo bereid ik me langzaam voor op haar komst...

Staat nog op het Lijstje:
- kamer verven
- bed kopen
- kast kopen

Ik denk dat dit a summer to remember zal worden.

kruipertje

Mon, 15 Jun 2009 16:45:15 +0200

Het is zover!
Alles hoog!
Alles ver!
Alles dicht!
Alles weg!
Weg, uit de buurt van grijpgrage handjes die pletseplets aangekropen komen met een tempo waar ge soms steil van achterover zoudt vallen, moest ge u niet moeten reppen om iets levensgevaarlijk uit die pollekes te trekken. Want wat in de handjes komt, komt in het mondje. Zo gaat dat.
M&M kan kruipen en dat doet ze met enorm veel overgave. Soms racet ze schaterend door het huis, om plots muisstil halt te houden... en dan weet ge dat ze iets doet wat niet mag.
De nee's schallen door het huis, gevolgd door magniethoor!doedoe! en een opgestoken wijsvinger om extra kracht toe te voegen aan deze toch niet mis te verstane boodschap. Maar zij lacht haar twee tanden bloot, waarbij ze haar neus rimpelt en haar ogen samenperst en er zo ongelooflijk schattig uitziet, dat mijn gespeelde boosheid smelt als een waterijsje in een zomerzon op het middaguur. Het liefst van al zou ik haar dan willen opeten, maar ik weet uit ervaring dat liefdesbeten niet geapprecieerd worden. Niet.
Het is een schatje hoor, mijn Malse Mouche. Zo schattig en lief en koddig en koetsjiekoetsjie..., maar oh wee als ze iets niet mag: dan verandert ze in een BMM, een Boze Malse Mouche. Dan kan ze kwaad worden!! Zo kwaad dat ik ervan moet lachen, al is het met een beetje angst voor de toekomst in m'n achterhoofd. Want als ze op bijna 10 maanden al zo'n karaktertje etaleert, dan hou ik m'n hart vast voor de toekomst.

Intussen zijn er nog andere plannen gesmeed en worden die langzaamaan werkelijkheid. Allee langzaamaan... Binnen anderhalve maand - jawel! - zal mijn leven er gewoon helemaal anders uitzien!
Want dan, vertrekken wij naar Afrika!! We komen ook terug hoor... twee weken later al om precies te zijn. :) Maar - als alles meezit - kom ik terug met een tweede dochter!!
Het is dus spannend afwachten of de papiermolen in L'Afrique draait en hoe snel... En aan al de rest wil ik nog niet denken, want ik ga nu al dood van de zenuwen.

Will be continued.

stemmen

Sat, 06 Jun 2009 21:42:33 +0200

Meestal stap ik vastberaden het loket binnen en is het hele zaakje binnen de twee minuten afgehandeld. Maar dit jaar weet ik het niet. Ik weet niet op wie ik moet stemmen...!
Ik ben een rooie, maar wat scheelt er tegenwoordig met de sossen?
Ze halen die bleiter binnen, Bert Anciaux. In welke partij heeft die nog niet gezeten?? Die man is toch compleet ongeloofwaardig? En hem binnenhalen maakt de SPa dan ook compleet ongeloofwaardig.
Ik mis enkele sterke figuren in die partij: Claes, Tobback, Stevaert... dat waren mensen die toch iets uitstraalden waarin ik geloofde... en nu... Een stelletje ongeregeld is het, ze stralen niks uit, compleet stuurloos precies.
Ik ben precies niet de enige die met dat gevoel zit...

WAT WORDT HET DAN???

Lap!

Thu, 04 Jun 2009 18:23:46 +0200

"En je hebt precies ook wat euhm... uitslag."
Een priemende vinger wees naar m'n voorhoofd. Naar een plekje van nog geen vierkante mm groot, waar ik weliswaar even tervoren met mijn allesvoelende vingertoppen een minipukkeltje had gevoeld.
Damn, dus ze konden het zien. De mensen.
"En ook een pigmentvlek! Daar! En wat verkleuring onder je ogen."
Lap.
Dan ben je zo vriendelijk om naar de Grand Opening van een BeautySaloon te gaan, krijg je meteen een (ongevraagde) probleemzoneanalyse om je oren geslagen, gewoon omdat je hebt durven toegeven dat Nonchalance je niet vreemd is en je - ohowww - je gezicht niet reinigt!
Toch niet met de daarvoor bestemde (en uiteraard peperdure) producten.
Puur water en soms wat zeep, ook al weet je, na duizenden Flairs, intussen wel dat je huid daar van gaat trekken en zeuren en er helemaal niet stralend fris gaat uitzien.

Pas op! Het is niet zo dat ik een volslagen leek ben op het gebied van lichaamsverzorging. In tijden van welzijnsoprispingen schaf ik me een scrubje hier, een maskertje daar, een crèmetje ginder aan en ik gebruik dat ook! Toch zeker 3 volle dagen, waarna ik vind dat ik geen tijd heb voor al die flauwekul en weer trouw zweer aan De Grote Pot Nivea.

En ja, dat ik een pigmentvlek heb, dat hebben m'n spiedende ogen ook al gezien, maar dat komt door m'n zwangerschap.
En m'n wallen, die horen er stilletjesaan bij!
En m'n "uitslag", dat zijn mijn hormonen, die na 9 maanden BV weer een normaal niveau moeten zoeken.

Intussen

Mon, 01 Jun 2009 12:34:25 +0200

Heb ik al vier demo's achter de rug, die allemaal reuze zijn meegevallen. Het bibberen is afgenomen en de zekerheid neemt gestaag toe. Vandaag ga ik naar een markt om klanten te ronselen. Ik ben benieuwd.

Verder ben ik meter geworden sinds eergisteren: mijn neefje Jules is geboren!

Het schooljaar loopt ten einde, de toetsen komen in zicht! Nog een maand en we hebben weer vakantie en daar staat me ook weer veel te wachten.

Dit was een hele snelle update...

DEMO 1

Wed, 06 May 2009 14:27:20 +0200

Ik heb gebibberd en gebeefd, letterlijk! Toen ik aan m'n uitleg begon, voelde ik me weer 16 - en da's een leeftijd die ik graag wil verbannen uit m'n geheugen. Stotterend en sputterend, trillend en hakkelend heb ik die eerste demo ingezet, maar mijn aanhoorders waren een pak vriendelijker, toegankelijker en enthousiaster dan m'n klasgenoten van weleer, dus de zenuwen zakten snel weg - op een opflakkering na tijdens een korte (kook)demonstratie.
Ik ben content!
Morgen volgt m'n tweede...

op kousenvoeten

Wed, 29 Apr 2009 22:08:54 +0200

... kom ik hier weer aangetrippeld.

Ik heb het drukker dan ooit, alsof m'n leven weer in gank is geschoten, van eerste naar vierde en soms wel vijfde versnelling.

* ik ben beginnen joggen. Na weken (maanden) zuchten tegen m'n spiegelbeeld, ben ik in m'n sportsloefen geschoten en ren ik me al bijna 1 maand rot op een Finse looppiste. Ik maak mezelf wijs dat ik het leuk vind, maar stiekum doe ik dat ook wel, toch als ik eenmaal aan't lopen ben...

* ik heb een tweede job! Ik moet er zelf een beetje beschaamd om lachen, maar ik ben tupperwareconsulente geworden. Gebeten door het enthousiasme waarmee een vriendin van mij haar uitleg deed vanachter de plastieken pottekes, ga ik het nu zelf eens proberen en we zien wel waar we uitkomen... Zondag is m'n eerste officiële demo... De zenuwen razen me reeds door de keel.

Tupperware is trouwens aan een serieuze revival bezig. Ik dacht dat het alleen maar pottekes waren, maar 't schijnt dus vanalles te zijn en handig! Handig! Ne mens krijgt er zin van om te beginnen koken. Ik toch. Ik heb nu in een handomdraai pannenkoekenbeslag gemaakt of frambozenijs.
Mmm iets zegt me dat dat toch niet zo gezond is voor m'n lijf dat ik dat nu zo snel kan maken...

Tupperware is very Amercan. De vergadering op zich is al een heel evenement. Met veel applaus en show en vooral veel gevoel voor drama... Deze week werd m'n manager gehuldigd. Onze unittafel stond te wankelen onder al het lekkers dat ze had meegepakt om haar consulentes te verwennen... Ik was net volop chips in m'n mond aan't proppen (ik had nog niks gegeten) toen ik werd aangekondigd als nieuwe consulent. Stond ik daar met m'n bakkes vol chips mijn applaus in ontvangst te nemen... Manman. *roloog*

Mijn leven gaat nu toch niet meer alleen draaien rond luiers en flesjes... Misschien heb ik van tijd toch wel leuke verhalen die ik wil delen met de Virtuele Wereld.

Alleen, wanneer ga ik nu nog tijd hebben??? :)

fin

Tue, 14 Apr 2009 17:14:49 +0200

Ik hou ermee op. Met m'n blog.
Mijn leven is dermate spannend dat het maanden duurt voor ik nog eens een anekdote kan neerpennen die de moeite waard is... Kakbroeken en projectielkotsen (wat ze trouwens niet doet) vind ik niet bepaald stof voor een blog.
Ik vind trouwens dat ik teveel tijd spendeer aan een virtueel leven, in plaats van het échte leven met beide handen vast te grijpen en ten volle op te snuiven.
Het is leuk geweest, maar het is geweest.

Aan de drie lezers die hier kwamen piepen; u was een geweldig publiek. :)

Adieu.