Fairytale Life .

Kortrijk

Thu, 04 Feb 2010 13:49:12 +0100

Geschiedenis is geschiedenis

Fri, 29 Jan 2010 13:14:41 +0100

Maandag was mijn laatste examen.
Het laatste, eindelijk.
De krankzinnigheid begon me écht te veel te worden.
Zelfs mijn broer zei me dat het tijd werd dat de examens gedaan waren.
En geschiedenis was veel. Erg veel.
Ik hield de bundel tegen mijn hoofd en zag dat de bundel dikker was dan mijn hersenpan.
Hoe kan zo iets dan ooit in je hersenen raken?
Niet dus. Want bij het laatste stuk gaf ik de hoop op en begon ik alles te lezen.
Al die politiek van Griekenland en Rome werd er gewoon te veel aan.
De dag van het examen liep ik moe en uitgeput naar het lokaal.
Moe omdat ik de nacht ervoor niet te veel had geslapen als gevolg van stress en het feit dat mijn onderbuur blijkbaar graag tot een stuk in de nacht naar haar stereo-installatie luistert.
Ik was niet de enige die gestrest liep, aan de deur van het lokaal zei iedereen dat ze het niet zagen zitten.
En na het examen zei iedereen dat nog steeds. Ik ook.
Ik vrees dat het examen niet zo goed is gelukt
Het wordt bang afwachten op de resultaten die ik 16 februari zal weten.

Woensdag had ik afgesproken met Bloempje.
We zijn gaan winkelen en nadien zijn we naar een kotfeestje geweest.
Tijdens het winkelen hebben we nog leuke solden gevonden, je moet het gewoon durven om het winkelterrein naast de officiële winkelstraat te gaan verkennen.
Na het winkelen gingen we naar het kotfeestje.
Een beetje raar, want ik kende de bewoner van het kot niet.
Ik was uitgenodigd door iemand anders, wat blijkbaar geen probleem was.
Het werd nog gezellig, enkel jammer dat ik zo weinig mensen echt kende.
Het was gezellig, tot K. daar opeens was.
Mijn vroeger-vriendje, met wie ik meer dan een jaar ben samen geweest.
Hij deed alles om mij niet te moeten zien, hij deed alles om met zijn rug naar mij te staan, zelfs in zo een kleine ruimte.
Idioot niet? Of grappig.
We deden bijna alles samen, deelden alles samen. En nu waren we vreemdelingen geworden voor elkaar.
Het deed me iets om hem terug te zien, al had ik er nu een ander gevoel bij.
Het is een hoofdstuk dat afgesloten is.
En misschien mag ik wel blij zijn dat alles gedaan is.
Gelukkig is hij maar een half uurtje gebleven.
Achteraf hebben we nog met de overgebleven mensen Trivial Persuit gespeeld.
En rond 4u was het feestje afgelopen.

Vanavond ga ik naar Kortrijk, waar een vriendin van me op kot zit.
Het is voor haar verjaardag en ook omdat de examens gedaan zijn.
Ik ben benieuwd.

Clip van de week is een liedje van een zangeres zie ik onlangs ontdekte, Laura Jansen.
Het liedje heet Single Girls en ik vind het prachtig. De melodie, de tekst, alles.
Ook de clip. Een meesterwerkje als je het mij vraagt.

Een vriendje, een man, een echtgenoot

Sun, 17 Jan 2010 14:15:13 +0100

De wereld beefde en de wereld stond stil.
Iedereen keek met open ogen naar de foto's in kranten en de beelden op het tv, de stemmen op de radio.
De aardbeving in Haitï heeft niemand zo maar laten voorbijgaan.Waarom?
Een waarschuwing van de natuur?
Maar waarom dan in zo een arm land en niet in een land dat de natuur enorm vervuild?
Hoewel we het niet altijd negatief mogen zien.
Nu kunnen we zien dat de mens nog zo slecht niet is, er worden overal acties opgestart, om die mensen toch maar een beetje te gaan helpen.
Moedige dokters gaan naar daar en, laten we eerlijk zijn, het zou niets voor mij zijn.
Familie van mij woont in het buurland van Haitï en zelfs zij hebben de schok gevoeld.

Een paar dagen geleden ben ik last beginnen krijgen in een teen.
De voorlaatste teen, als je begint te tellen vanaf de grote teen.
De ringteen, denk ik.
Het leek alsof er een botje vast zat.
Het deed enorm veel pijn, gelukkig is het al veel verbeterd, hoewel ik nog steeds met almost stuiptrekkingen het huis rond spring.
Wat een enorm goed excuus om aan de stoel gekluisterd te zitten en te leren.

Vannacht ben ik wakker geworden, iets voor 5u.
Ik hoorde mijn mama roepen van de pijn.
Ze had pijn aan haar rug en kon blijkbaar niet uit bed.
Ik durfde niet te gaan kijken dus bleef ik liggen, ik probeerde mijn ogen opnieuw te sluiten.
Verdorie, nu moest ik wel echt dringend naar het toilet.
Ik durfde niet naar de badkamer te gaan, dus ik bleef liggen.
Ik hoorde hoe mijn papa mijn mama hielp.
Ik zeg dat geen vriendje wil.
Maar wat als ik nu in dat bed had gelegen en ik niemand had gehad?
Of wel iemand, maar die mij niet zou helpen, iemand die me zou laten liggen omdat hij bijvoorbeeld een kater heeft?
Soms wil ik echt niet volwassen worden..
Jammer genoeg bestaat Peter Pan niet.
En heb ik nog steeds examens...

En pijn in mijn teen, ocharme.

Examen, deel 1

Thu, 14 Jan 2010 21:03:38 +0100
Ondertussen zit ik al over de helft, nog 2 examens te gaan en het zit er op.
En dat terwijl ik mijn eerste examen nog steeds herinner.
Mijn allereerste examen in het hoger onderwijs.
Het was donderdag, 7 januari.
Mijn examen begon om 13u30 en om 7u liep de wekker af.
Veel had ik niet geslapen, vol van de zenuwen zat ik.
Mijn hersenen vol met leerstof, mijn lichaam vol met stress.
Met kleine ogen stond ik op, warmde ik een tas chocomelk op, smeerde een boterham en deed mijn bureaulampje branden.
Ik nam mijn samenvatting en begon te herhalen.
Een beetje later kreeg ik telefoon van B, ook zij zag het niet zo goed zitten.
B. is een meisje die ik dit jaar heb leren kennen en we zijn echte goede vriendinnen aan het worden.
Na de middag vertrok ik met een bang hartje naar school, waar B me stond op te wachten.
2 flippende studentes, zo kon je ons wel noemen.
Vol goede moed stapten we het lokaal binnen.
En nog geen 10 minuten later lag het examen voor mijn neus.
Mijn eerste reflex? Kijken hoe dik het pak is.
Nadien begon ik de vragen te overlezen.
Oké, chill.
Dit moet lukken om 10/20 te halen.
En ik hoop dat het gelukt is.
Een paar dagen later volgden het examen taal en aardrijkskunde.
Taal is goed gelukt. Voor aardrijkskunde had ik schrik. Echt schrik.
Uiteindelijk heb ik mijn theorie goed kunnen oplossen, maar ik vrees dat de oefeningen een ramp waren.
Nog 2 examens te gaan en het zit er op.
Ik ben benieuwd. Ik hoop echt dat ik geen herexamens zal hebben.

Clip van de week weerspiegelt precies waar ik momenteel zin in heb want soms worden die examens écht wel te veel.
Kesha met Tik Tok.

Krankzinnig

Wed, 06 Jan 2010 09:26:40 +0100
Krankzinnig, zot, gek op zijn minst.
Ooit het gevoel gehad dat je hersenen vol zitten, maar dan ook écht vol?
En hoe vaak je ook naar die bundels kijkt die voor je liggen, ze worden niet kleiner.
Weten ze eigenlijk wel hoe slecht examens zijn voor het milieu?
Al dat papier, al die balpennen die het niet overleven.
Denk daar maar eens aan.
Morgen heb ik mijn eerste examen, mijn eerste examen in het hoger onderwijs.
En hoewel ik eerst voor de 15/20 zou gaan, ga ik nu voor de 10/20.
Ik haat het om zo veel te moeten leren.
Onmogelijk noem ik het.
Ik ga zo blij zijn eind januari... als die examens eindelijk achter de rug zijn.

Clip van de week is er eentje van Belgische bodem, van Absynthe Minded.
Momenteel scoren ze een enorme hit met Envoi, maar ik vind 'My Heroics, Part 1' echte kunst.
Ik hou van groepen die hun eigen ding willen doen.

En vergeet morgen niet te duimen voor mij!
Om 13u30 begin ik.. Denk ik.

De eerste dagen van 2010

Sat, 02 Jan 2010 20:47:22 +0100
De eerste dagen van 2010 en ik word al onmiddellijk op de proef gesteld.
Ik dacht dat de jongen met zijn pet en zijn ooit zo mooie ogen uit mijn leven verdwenen was.
Blijkbaar niet.
Hij begon tegen mij op msn, hij vroeg wat ik deed op oudejaar.
Hij vroeg of ik, net zoals hem, naar Sound Of Stereo zou gaan.
Ik bleef thuis; ik heb hem dus niet gezien.
Goed.
Ik kijk op facebook, hij heeft me opnieuw toegevoegd als vriend. Nadat hij me verwijderd had toen hij een nieuwe vriendin had.
Dit is nu het leuke van de moderne internetwereld, mensen worden écht speelgoed.
Niet goed genoeg? Iemand anders gevonden?
Verwijderen als vriend.
Spijt van je daden? Is die iemand anders niet goed genoeg meer?
Voeg maar opnieuw toe.
Ik heb zijn vriendschapsverzoek nog niet aanvaard. Nog niet.
Ik weet niet wat ik moet doen. Toevoegen? Dan denkt hij misschien dat hij nog steeds gebruik kan maken van mij. Of misschien wil hij gewoon een nieuwe kans? Gewoon, als vriend? Iedereen verdient een tweede kans, of niet?
Misschien moet hij bewijzen dat hij die tweede kans wel waard is.
Ik heb al minutenlang zitten staren naar zijn vriendschapsverzoek.
En naar zijn foto ernaast. Hoe stom het ook is, het doet me nog steeds iets.
Al weet ik deze keer heel zeker, meer dan 100%, meer dan een vriend zal hij nooit meer worden.

Iets helemaal anders nu, zoals ik al had gezegd ga ik dit jaar zo milieubewust mogelijk proberen te leven.
Ik heb een beetje op het internet gekeken en heb zo al een paar dingen gevonden die ik zeker ga proberen:
- Doof overbodige lichten
- Steek vaker een kaars aan
- Dek kookpotten af
- Drink kraantjeswater in plaats van flessenwater
- Geef de voorkeur aan de microgolfoven
- Koop seizoensgebonden groenten
- Open niet voortdurend de oven
- Doe een dikkere trui aan

En met deze tips kan ik alvast beginnen aan een milieuvriendelijk 2010
Hoewel de echte test pas zal komen na de examens, als ik weer op kot zit.

Tweeduizend en negen.

Fri, 01 Jan 2010 17:41:35 +0100
2009, een chaos-jaar, zo kan je het wel zeggen.
Een jaar die me heeft wakker geschud, op alle vlakken.
Ik ben nu 19 jaar. In 2010 word ik er 20.
Twintig.
Als klein kind vond ik dat enorm oud en nu wil ik er niet aan denken.
In het jaar 2009 is er heel veel gebeurd.

'This is it.' zei Michael Jackson.
Ik weet nog dat ik in Gent was, het was nacht en ik maakte plezier met vrienden.
Tot ik plots een smsje krijg, het ging niet goed met Michael Jackson.
En ook al ken ik hem niet, ik moest slikken.
Beat it.
De volgende dag waren er overal op tv de tranen van fans te zien, er is een stuk muziek gestorven.
En dat terwijl hij een tijdje daarvoor nog beschuldigd werd van misbruik.
Het leven van een superster is chaos.
Sterren komen en sterren gaan zong Gorki ooit.
2009 was het jaar dat er veel mensen uit het leven zijn gestapt en niet alleen in de showbizzwereld.
De papa van mijn nonkel heeft ook niet het einde van 2009 gehaald.
In maart kreeg hij last in zijn buik.
In november is hij overleden. Kanker.
Je mag er niet aan denken.
Net over de 50 jaar.
Mijn papa is er bijna 50.

2009 was het jaar dat de wereld stil stond toen in Dendermonde een gek een kindercrèche binnenviel.
Waar gaat de wereld naartoe?
Wie kan zo iets?
Mensen kijken horrorfilms en spelen de meest gewelddadige games die men zich maar kan voorstellen, tot het in de echte wereld gebeurd.
2009, voor mij echt een jaar van afscheid.
De jongen met de pet.
De jongen die zei dat hij verliefd was op mij, loog.
Leugens.De week nadien had hij een andere vriendin, ik was niet goed genoeg voor hem.
Hij wou waarschijnlijk maar 1 ding van mij, wat hij bij mij niet kreeg.
Muziekvriendje, een jongen van wie ik dacht dat hij een goede vriend was, bewees wie hij echt was.
Ik mag niet meer zo goedgelovig zijn. Nooit meer.
2009 was het jaar waarbij ik afscheid nam van het middelbaar, van Krezip.
Ik denk dat ik mag zeggen dat 2009 een jaar was vol levenslessen.
Lessen die ik heel goed zal kunnen gebruiken in 2010.
Ik vraag me af wat 2010 zal brengen.
1 ding weet ik zeker: 2010 is een nieuwe start.
Mijn goed voornemen?
Mezelf durven zijn.
En wat er ook gebeurd, alles komt goed.
Hoeveel leugens er ook op mijn pad zullen komen.
No pain is for ever, zoals Rihanna zingt in haar nieuwe single Hard.
De nieuwe clip van de week.
Rihanna was in 2009 een echt voorbeeld voor mij.
Ze werd verliefd op iemand waarvan zij dacht dat het de ware was.
Ze schaamde zich, net zoals ik me schaamde bij de jongen die mij leugens vertelde.
Rihanna zei dat fouten niet bestaan, alleen maar lessen.
En met die woorden kijk ik uit naar het nieuwe jaar.
2010.

Freestyler

Wed, 30 Dec 2009 11:54:00 +0100
Een hit, en vooral een videoclip uit het voorbije decennia die ik nooit zal vergeten is Freestyler van de Bomfunk Mc's.
Eerst en vooral omdat het kapsel van de hoofdrolspeler in deze clip écht wel cool is.
Maar vooral omdat de clip gewoon heel goed gevonden is.
Je moet het je maar eens voorstellen dat je zo een afstandbediening zou vinden.
Moest ik het nu vinden, ik zou de blokperiode vooruit spoelen.
Zeker weten.
En met de pauzeknop zou ik me kunnen amuseren tijdens een lange treinrit, ook zeker weten.
Ik vind het altijd leuk om deze clip nog eens op tv te zien. En het liedje staat nog steeds op mijn mp3.

Gisteren heb ik alle powerpoints van het vak geschiedenis geprint, omdat zo iets veel makkelijker leert.
En omdat je zo veel makkelijker in puntjes kan leren.
Ik had eerst geprobeerd om die dia's te leren op mijn computerscherm, maar ik werd veel te veel afgeleid.
Ik heb ze allemaal geprint en het waren er veel, veel te veel.
Ik voelde me zo schuldig ten opzichte van het milieu, maar het kon echt niet anders.

Volgend semester ga ik daar toch een andere oplossing voor moeten zoeken.

Sk8er Boi

Mon, 28 Dec 2009 19:28:33 +0100
En toen was het 2002, de jaren negentig liggen al een tijdje achter de rug en Fairytalegirl verkent het middelbaar.
En plots was daar Avril Lavigne, een rebels meisje, waaraan ik een enorm voorbeeld nam.
Haar naam en mijn naam werden in 1 adem gezegd.
Het was zo erg, dat toen ik tijdens de muziekles een beroemd persoon moest uitbeelden, mijn klasgenoten het al konden raden zonder ik iets had gedaan.
Ik deed bijna alles na wat zij deed, ik deed nu zelfs de schooldeur open met een voetstamp-beweging, net zoals zij dat deed in haar clip van 'I'm With You'.
Hopelijk werd dit nooit opgemerkt door een leerkracht.
Ik kocht mijn allereerste paar All Stars met haar als inspiratiebron, kocht kledij bij de mannenafdeling (Avril zei in een interview dat zij dit ook deed) en kocht een skateboard.
Dit laatste liep niet goed af. 1 keer heb ik er opgestaan. Ik weet nog hoe ik vol goede moed op dat skateboard ging staan.
En nog geen 5 seconden nadien lag ik op de grond.
Het skateboard schoof vanonder mijn voeten en ik lag daar.
Ik keek naar het skateboard en heb er nooit meer opgestaan.
Het enige wat ik deed was er op zitten en liggen en zo afdalingen naar beneden rollen.
En ook al deed Avril veel moeilijkere dingen, ik vond het best wel stoer.
Vandaar een nieuwe 'clip uit de Zeroties': Sk8ter Boi van Avril Lavigne.
Gelukkig ben ik al een heel tijdje uit die Avril periode...

Vandaag heb ik weer een hele tijd geleerd, het vak Aardrijkskunde is bijna volledig samengevat...
Morgen kan ik beginnen aan geschiedenis.

Fijne feestdagen!

Sun, 27 Dec 2009 20:58:38 +0100
Waarschijnlijk ben ik nu bij één van de achterblijvende bloggers die 'Prettige eindejaarswensen' de virtuele wereld instuurt, maar de feestdagen zijn niet voor iedereen even rustig en leuk.
Er is namelijk ooit iemand op het geweldige idee gekomen om weerloze studenten te laten studeren in de kerstvakantie.
Pure fun. (vol sarcasme).
Maar we moeten er door, of we het nu willen of niet
Beter nu een beetje op de tanden te bijten dan in de zomervakantie alles opnieuw te moeten leren en zo een paar festivals te moeten missen.
Vandaar dat ik ook niet veel heb beleefd de laatste tijd, het enige wat ik momenteel doe is samenvattingen maken en leren.
In de living, in mijn kamer, in de keuken, op een stoel, op het bed en in de zetel.
Er moet toch een beetje afwisseling in de vakantie zitten.
Op kerstdag heb ik me een beetje kunnen uitleven in de keuken.
Doordat ik vegetariër ben, maak ik elke keer mijn menu zelf klaar, dit jaar al voor de tweede keer.
Ik koos voor een tofubrochette, die heel geslaagd was.
Een perfecte combinatie met de kroketjes.
En dat experiment was dan het spannendste van mijn vakantie tot nu toe
Ik heb wel nog een film gezien, die ik iedereen wil aanraden.
The Age Of Stupid, omdat we in het tijdperk van de dommigheid wonen.
Het is een film die me letterlijk heeft wakker geschud.
Ik zat letterlijk met de handen voor het gezicht. Geschokt was ik.
Het gaat over een man in het jaar 2050 die terugblikt op de periode die de aarde heeft kapot gemaakt.
Alle beelden die te zien zijn, zijn echte beelden, niets trucage.
Die film heeft me geïnspireerd tot mijn voornemen van 2010.
En deze keer is het menens.
Ik ga de uitdaging aan om in het jaar 2010 zo milieubewust mogelijk te leven.
Ik zal op mijn blogje een verslag bijhouden, benieuwd of het mij zal lukken.
Ik ben vooral benieuwd of het gemakkelijk zal zijn, in een maatschappij waar iedereen aan geld denkt.

Voor de clip van de week wil ik iets speciaals doen, voor de mensen die het nog niet door zouden hebben Er is nu eindelijk een opvolger voor The Nineties: The Zeroties.
Als je het mij vraagt, een mooi tijdperk voor de muziek.
Ik ga proberen om de komende tijd de clip van de week zo veel mogelijk te veranderen, om zo de sfeer van de jaren nul terug op te roepen.
Laten we beginnen met een liedje uit het jaar 2000: Sandstorm, de overgang van de jaren negentig naar het jaar 2000.

Diamond Games

Mon, 14 Dec 2009 12:47:55 +0100
Klik hier

Museumnacht

Tue, 08 Dec 2009 16:04:08 +0100
Donderdag had ik afgesproken met muziekvriendje om naar een concert te gaan.
Ik moet toegeven, mijn muzieksmaak is veranderd, ik heb muziek ontdekt die ik beter vind.
Het was een concert van Natalia, akoestisch.
En ik moet toegeven, het was beter dan verwacht.
Hoewel ze toch ook haar sterallures begint te krijgen
Het concert was pas na 23u gedaan en museumnacht was pas tot 1u. Het was dus haasten geblazen.
Ik ging niet met muziekvriendje naar museumnacht, maar met een goede vriendin.
Hetzelfde meisje dat trouwens is meegegaan naar Franz Ferdinand.
We hebben ons geamuseerd, ook al waren de meeste musea al gesloten.
Achteraf zijn we nog om een ijsje geweest en hebben we die gezellig op haar kot opgegeten.
We moeten dringend minder beginnen eten, anders gaan we echt problemen hebben.
IJsjes zijn echt zo lekker he.

Morgen ga ik naar de Diamond Games in Antwerpen, de allereerste tennismatch die ik live zal zien. Ik ben benieuwd.

Clip van de week is de nieuwe van Lasgo.
Als je mijn vorige postjes hebt gelezen, zul je wel begrijpen waarom ik dit liedje heb gekozen.

Fietsende studente

Thu, 03 Dec 2009 14:13:06 +0100
Ik zit nu al bijna 3 maand op kot.
Ik ben het eigenlijk al heel goed gewoon, ik geniet van de vrijheid.
Doen wat je wil, maar tegelijkertijd ook die verantwoordelijkheid.
Gisteren ben ik met de fiets naar een vriend gegaan.
Ik ga bijna nooit met de fiets, ik verkies altijd de tram.
Dat gepruts met sloten, koude handen en natte zadels, allemaal niets voor mij.
Die vriend woont echter heel ver van een tramhalte, dus er zat niets anders op.
Mijn fiets staat op het pleintje, achteraan mijn kot.
Om de fiets op straat te krijgen moet je hem de trap op krijgen. En geloof me, daar heb ik al veel op gevloekt.
Na veel duwen en binnensmonds vloeken kreeg ik de fiets eindelijk op straat.
Vol goede moed stapte ik op het zadel.
Ik had op Google Maps gekeken langs waar ik zou moeten fietsen en eigenlijk was het bijna altijd recht door.
Moeilijk kon het niet zijn.
En alles ging goed, tot ik dé berg zag. Ik keek om me heen, hopend dat niemand het zou zien, en stapte van mijn fiets.
Ik had geen zin om met veel moeite en uiterst traag de berg op de fietsen, terwijl iedereen mij voorbij fietst. Want met mijn conditie was dat zeker het geval.
Te voet een berg op stappen is nog steeds veel eenvoudiger.
Nadat ik de bergtop - eindelijk bereikt had, draaide ik de eerste straat rechts in, tot aan het kot van M, een goede vriend.
En nu kwam het idiote stuk van het fietsen; het slot.
Waarom stelen mensen nu fietsen? Moesten ze dat niet doen, zou ik niet zoveel moeite moeten doen met mijn slot.
Gelukkig vond ik al snel een plaatsje, met veel ruimte.
Het prutsen kon beginnen.
Ik was enorm fier op mijn slotenwerk toen mijn fiets eindelijk veilig vast stond.

We hebben naar een film gekeken en volgende week ga ik terug om naar het vervolg te kijken.
Het was echt gezellig.
Soms vraag ik me af wat ik zonder mijn vrienden zou doen.

Vandaag heb ik les mogen geven over Australië.
Ik vond het super. Ik hou ervan om te vertellen over dingen die me écht interesseren.
Het is leuk de verwonderde reacties te zien als ze iets nieuws leren.
Het is nog maar mijn eerste jaar, dus ik geef nog les aan mijn eigen klasgenoten.
Ik hoop dat het tijdens mijn stage volgende semester, voor een echte klas, ook leuk gaat zijn.
Ik ben gisteren trouwens hem nog eens tegengekomen.
Op de trap, ik wist niet wat ik moest doen.
Hij zei hallo en ik negeerde hem.
En hoe dom het ook is, ik heb me achteraf echt schuldig gevoeld.
Hoewel hij veel ergere dingen heeft gedaan dan mij genegeerd.
Vandaag hoorde ik zijn nieuwe vriendin praten over hem, tegen haar vriendinnen.
Ze zei dat hij bijna nooit naar de les ging, ook niet als hij daardoor haar kon zien.
Ze lachte.
Ik hoop dat hij haar niet kwetst. Geen enkel meisje verdient dat.

Op therapie bij Franz Ferdinand

Tue, 01 Dec 2009 17:32:07 +0100
Klik hier

Sprookjes?

Thu, 19 Nov 2009 15:51:33 +0100
Klik hier