Eiko

Tien jaar geleden!

Wed, 11 Nov 2009 00:11:21 +0100

Wie had dat durven denken...
Hier schreef ik vier jaar geleden het verhaal neer... Wie had ooit durven denken dat we zo lang samen zouden kunnen genieten?

Hierbij enkele foto's van Eiko tijdens onze reis naar Zuid-Oost Frankrijk deze zomer.

Eiko featured at Planet Dog!!!

Wed, 18 Mar 2009 22:22:18 +0100

Eiko's foto is te zien op het fotoalbum op de website van Planet Dog! Momenteel staat ze op pagina 6 maar dat verspringt af en toe...

Foto in 't groot

We love Planet Dog omwille van hun SUPERtoffe speelgoed en hun Planet Dog Foundation!

Eiko werd 12 jaar!!!

Sun, 14 Dec 2008 15:47:08 +0100

Gisteren was Eiko jarig! De oude koppige knappe mie werd 12 jaar!!!
Eergisteren gingen we al om haar kadootje dat ze die avond nog in gebruik nam: ze kreeg een mooie rode halsband van rogz for dogs. Haar oude halsband die ze twee jaar geleden kreeg voor haar verjaardag, begon er al ietwat versleten uit te zien... Bovendien past rood beter bij haar mooie glanzende zwarte vacht dan blauw en hoeven we nu geen rekening meer te houden met of het al dan niet past bij haar jasje dat ze niet meer heeft omdat ze op pensioen is! Natuurlijk kreeg ze ook een bijpassende leiband! Tevens met reflecterend stiksel!
Op haar verjaardag zelf mocht ze lang uitslapen. 's Avonds kregen Valéas en Eiko allebei hun allernieuwste Kong gevuld met een hééél klein beetje (een halve koffielepel) superlekkere spaghettisaus, enkele stukken brood (korsten) en een klein beetje kaas. Het geheel vloog even in de microgolf waardoor de kaas het extra plakkerig en lastig maakte om de Kong leeg te peuteren... Dat was gezellig samen genieten...

Hardhorig

Mon, 25 Aug 2008 14:48:04 +0200

Eiko was altijd al wat Oost-Indisch doof... De laatste tijd hoort ze echter ook effectief slechter.

Hoe we dat zo zeker weten bij zo'n koppige mie?
Miss Eiko gaat altijd flink zitten voor haar ontbijt. Eens de volle etenspot voor haar neus staat, zeg ik erg luid en duidelijk, een meter achter haar rug dat ze mag beginnen eten. En Eiko blijft mooi zitten, veroert geen vin en blijft voor zich uit kijken... Maarten is toen iets dichter gegaan en gaf haar de toestemming terwijl ze hem ook kon zien. En de oude dame vloog op haar pot eten alsof ze in geen maanden had gegeten, zoals het een échte labrador betaamt.

Ps: Nadat prinses Eiko ons gisteren vergezelde naar Hachiko's overhandigingsfeest, vertrok ze samen met ons op vakantie naar zee!

De Haan, het mooiste dorp van Vlaanderen

Mon, 26 May 2008 20:48:14 +0200

Omdat De Haan zalig rustig en relaxed is...
Omdat De Haan het enige plekje aan de kust is waar geen torenhoge vol appartementsgebouwen uit de grond rijzen als paddestoelen.
Omdat De Haan volgens Eiko en Valéas omringd is door zalige bossen.
Omdat De Haan deze zomer nog toegankelijker wordt!
Omdat De Haan ons deze zomer na al die jaren opnieuw op het strand mag verwelkomen in een jutter (te huur door toedoen van vzw intro)!
Omdat De Haan het mooiste dorp is van Vlaanderen...

Stemmen jullie ook?

Verlof op kot

Fri, 04 Apr 2008 16:39:04 +0200

Daar mama, papa, Florence en haar vriendje Alex een weekje zijn gaan skiën, verblijft Eiko sinds vrijdag bij ons in Leuven op kot. Wat we allemaal reeds uitspookten, kunnen jullie hier en hier lezen.

Eiko is nog steeds dezelfde: ze luiert en maft de hele dag door, kuiert rustig op haar eigen tempo als we op wandel zijn, waardoor zij het tempo van iedereen bepaalt tot grote frustratie van Valéas. Ze schrokt nog steeds haar eten binnen, profiteert nog steeds van elke mogelijkheid om te zonnen, snuffelen of eten te zoeken. Ze herkent ook duidelijk bepaalde kotgenootjes maar bereidde die gewoonte de laatste maanden duidelijk uit: ze test iedereen uit op dat vlak...
Wat ik wel opmerk is dat ze redelijk hardhorig aan het worden is. Daar ze zich vaak een hoedje verschiet als ik na drie keer 'opzij' zeggen/roepen, haar aanraak met mijn grote teen om te tonen dat het menens is, denk ik dat het geen Oost-Indische doofheid is...
Ze maakte deze week al wandelingetjes met Anne-Catherine, Florian, Hanne, Sabine, Maarten en ikzelf en geniet volop! Hierbij een foto van Florian en Eiko die allebei na de wandeling bekaf waren. Gelukkig was Florian niet in de Dijle gaan zwemmen noch in het vieze goedje gaan rollen ;)

Uit de oude doos

Mon, 11 Feb 2008 19:18:14 +0100

Deze foto vond ik onlangs terug. Ik had Eiko toen nog geen twee maand en was op reis in het zuiden van Frankrijk om daar de start van de nieuwe eeuw (lang geleden hé!) te vieren.

Eiko was een van de kleinste labradortjes die Hachiko opleidde. Eiko woog toen al bijna 10kg zwaarder dan mij, een grotere hond zou helemaal om "hond waar ga je met het meisje naartoe" gevraagd hebben.
Het is een groot verschil met Valéas die de grootste van zijn klas was! Het is eigenlijk logisch omdat ik nu amper nog aan Eiko kan, behalve als zij op mijn voetplanken of schoot kruipt. Dit kan ze echter steeds minder makkelijk door de ouderdom...

Dit weekend gingen Eiko, Valéas en ik trouwens voor het eerst met ons drietjes op stap! Na wat gesukkel met de leibanden, lukte het supergoed! We wandelden eerst op de dijk in De Haan en gingen nadien nog naar Nieuwpoort.

11 jaar!

Thu, 13 Dec 2007 13:09:03 +0100

Eiko is vandaag 11 jaar geworden!!!
Een varkensoortje ligt reeds op haar te wachten in de keuken en een blijvend kadootje krijgt ze binnenkort ook - iemand suggesties?

Hierbij nog een foto die we deze zomer namen toen Eiko lag te zonnen en Valéas ernaast kwam liggen om te voelen wat daar nu zo leuk aan was.

Mama Shana en broer Embrasse aan de regenboogbrug

Wed, 31 Oct 2007 20:26:45 +0100

In de hulphondengazet stond dat Eiko's mama Shana en Eiko's broer Embrasse deze zomer zijn gestorven... Veel sterkte voor hun baasjes, familie, gastgezin en viervoetige vrienden. Ooit zien jullie elkaar terug aan de regenboogbrug...

Aan deze kant van de hemel is een plaats die regenboogbrug heet.
Wanneer een geliefd huisdier overlijdt gaat het naar de regenboogbrug. Er zijn weiden en heuvels voor onze speciale vrienden, zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Er is een overvloed aan eten, drinken en zonneschijn en onze vrienden zijn er gelukkig. Dieren die ziek en oud waren worden weer gezond en sterk, dieren die gewond of verminkt waren worden heel gemaakt, zoals wij ze ons herinneren in onze dromen van dagen die voorbij zijn.
De dieren zijn blij en tevreden; er is maar een ding wat ze missen; die speciale persoon waar ze zo aan gehecht waren, die ze achter moesten laten. Ze spelen en rennen samen, maar de dag komt dat er een plotseling stop en in de verte staart. De heldere ogen oplettend, het lijf trilt van verwachting. Ineens rent ze van de groep weg, vliegt over het gras haar benen dragen sneller en sneller. Ze heeft jou gezien en wanneer jij en je speciale vriend eindelijk weer samen zijn, omhelzen jullie elkaar in een vreugdevolle hereniging, nu verlaten jullie elkaar nooit meer.
De blijde kussen regen over je gezicht, je handen strelen dat geliefde hoofd en eens te meer kijk je in de ogen van je lieveling, die je zo lang hebt moeten missen, maar nooit bent vergeten. En dan gaan jullie samen over de regenboogbrug.

Spaghetti-hulphondencafé

Wed, 24 Oct 2007 22:23:17 +0200

Op zaterdag 27 oktober 2007 serveren wij op het maandelijkse hulphondencafé zelfgemaakte spaghetti ten voordele van vzw Hachiko.
Iedereen is welkom!
Voor meer informatie, klik hier.

Tot dan!
Daphné, Maarten, Eiko en Valéas

Lenige Eiko...

Tue, 09 Oct 2007 21:51:22 +0200

Mama belde me vanavond op. Zoals elke keer ik mama of papa hoor, vraag ik hoe het met Eikootje is. Deze keer kreeg ik een ietwat ander antwoord dan "Goed hoor! Nog altijd even knettergek!"...

Papa kijkt 's avonds graag televisie met de lichten gedoofd. Eiko ligt blijkbaar de laatste tijd graag op het tapijt net naast de zetel waarin papa zit. Toen papa rechtstond en naar de keuken wou gaan, viel hij bijna over Eiko. Papa hupte opzij, naast Eiko, ware het niet dat Eiko nog leniger en sneller is en ook opzij sprong zoals ze gewoon is. Jammergenoeg sprongen zowel papa en Eiko dezelfde kant uit, waardoor papa over Eiko struikelde...
Zowel mama als ik vroegen meteen "En is er iets met Eiko?". Nee, Eiko is prima. Papa heeft echter wel een snee in zijn wang door tegen een zetel te vallen. De snee werd gisterenavond om tien uur genaaid bij de huisarts.
En hoe het met Eiko gaat? "Kheb eens goed gevoeld of ze niks had en ze vond het leuk dusja, goed hé. Nog altijd even knettergek!" zei papa.

Het doet me denken aan dat stukje uit de film "Peter pan" waar de papa van Wendy, Jan en Michiel over Nana, de hond en babysit struikelt en beiden vallen. Ik vond het altijd zo lief dat iedereen erg bezorgd was om Nana - alhoewel honden bezorgdheid niet snappen het in hondentaal dus compleet fout is maarkom.

Op wandel thuis thuis

Mon, 17 Sep 2007 21:21:57 +0200

Zaterdag gingen Valéas, Eiko, Florence en ik een toertje wandelen thuis thuis - tegenover kot thuis. We genoten van het zonnetje en het briesje! Onderweg bleek een deel van onze route op het parcours van de Belgian Westhoek Classic te liggen. Daar we niet in de weg wouden lopen noch rijden, besloten we te wachten tot alle auto's waren gepasseerd. Ondertussen lieten we Valéas en Eiko in het veld wandelen alhoewel ze meer graasden dan wandelen...
Hieronder enkele filmpjes en foto's!

Miss Houdini in the spotlight!

Sat, 18 Aug 2007 14:57:39 +0200

Na twee weken op kot gezeten te hebben om ondermeer aan mijn thesis te werken en Anne-Catherine's verrassingsverjaardagsfeestje voor te bereiden en te vieren, sliep ik vannacht eindelijk weer eens thuis. Toen we gisterenavond thuiskwamen, was Eiko superblij om ons te zien! Ze straalde, haar vacht blonk, haar staartje kwispelde en aan haar gedrag kon ik zien dat ze zich goed in haar vel voelt! Enkel haar oortjes waren nog niet uitgekuist maar dat deden we vandaag al.
En wat Eiko met mama en papa al allemaal heeft uitgespookt! Ik kon mijn oren niet geloven! Zowel mama als papa nemen haar bijna overal mee naartoe! Dagelijks gaat ze mee naar papa's bureau, in het weekend gaat ze mee naar de winkel - als honden welkom zijn natuurlijk - , naar vrienden, naar evenementen, enzovoort. Maar daarover laat ik Eiko binnenkort zelf aan het woord...
Florence toonde me net al giechelend de zaklamp die papa kocht om Eiko 's avonds uit te laten... Het is een reusachtige gele zaklamp in de vorm van een geweer - met een loop om mini bowlingballen mee weg te schieten - die enorm veel licht geeft! Nu zal Miss Houdini er niet meer vandoor kunnen gaan, op zoek naar een slaapmutsje voor ze haar nest induikt! Ik ben echt gelukkig en gerust want zij is gelukkig én veilig.

Op pensioen

Thu, 09 Aug 2007 10:16:18 +0200

Sinds maandag 6 augustus 2007 is Eiko op pensioen. Op dat moment werd Valéas namelijk officieel mijn hulphond en mocht hij mee met mij op stap. En op stap zijn we de voorbije dagen wel geweest! Weet u, Eiko heeft me jaren onbewust aangemoedigd om op stap te gaan en meer te durven, maar de laatste tijd bleef ik meer thuis omdat zij geen zin had om op stap te gaan of de lange wandelingen niet meer aan zou kunnen. Maarten verwoordde het mooi: nu neemt Valéas Eiko's taak over met zijn jeugdig enthousiasme en praktisch eindeloze energie.
Hij is echter wel minder zelfverzekerd dan mijn Eikootje. Eiko wist altijd perfect wat ze wou doen en op een of andere manier straalde ze haar zelfzekerheid op mij af. Zoals mijn eerste busrit: Eiko is niet bang op een bus, waarom zou ik dat zijn? Bij Valéas moet ik meer op mezelf vertrouwen. En eens ik er klaar voor ben om de uitdaging aan te gaan, staat hij kwispelend klaar om me bij alles te helpen wa ik niet zelf kan!

Tijdens de stage vertelde Caroline me nog een anekdote die ik haar meer dan zes jaar geleden vertelde. "Super zo'n hulphond, nu kan ik eindelijk met de deuren gooien." Nu denkt u misschien dat ik de deur voordien niet zelf kon sluiten, maar dat is fout: de deur dichtvlammen kon ik al een poosje. Het groot probleem was dat ik op die manier mezelf opsloot: ik kreeg die deur nadien niet meer open... Toen Eiko bij me was komen wonen, kon ik met een gerust hard slaan met die deuren. Als ze in de kamer was, trok ze ze open. Als ze nog buiten de kamer stond omdat ik de deur te snel dicht deed uit 'colère', deed ze die gewoon open van de andere kant!

Waar Eiko nu is? Normaalgezien laat papa haar in de voormiddag enkele uurtjes thuis opdat ze wat zou kunnen rusten: na het ontbijt kruipt ze namelijk steevast terug in haar bedje. Rond de middag gaat hij haar oppikken en mag ze mee op stap naar papa's bureau waar ze kan genieten van de zon die door de ruiten schijnt... Het lijkt me zalig zo'n luilekkerleventje vol 'mogen' en zonder teveel 'moeten'.

vierde en vijfde stagedag tijdens de vakantie aan zee

Tue, 31 Jul 2007 17:37:57 +0200

Klik hier