Eikebah.

Je suis route.

Sun, 02 Sep 2007 18:31:55 +0200

La vita è bella.

Ik zal vanaf morgen de Italianen persoonlijk kunnen vertellen dat het leven mooi is. Veel meer zal er zonder de hulp van mijn boekje Italiaans niet uitkomen, vrees ik. Ik voel nu al aan mijn water dat ik om één of andere reden Duits zal spreken daar in Italië. Ik moet toch ergens Duits spreken, wetende dat ik in Duitsland for some unknown reason Frans spreek?

Morgenavond zit ik dus op het vliegtuig richting Rome. Wellicht zal ik Het Lief panisch aankijken eens er enige beweging in het vliegtuig komt. En dan de kans berekenen dat het vliegtuig neerstort. Die kans is klein, je sais, maar ik moet toch iéts doen zeker?

Tot in Rome, Firenze of Venetië. Of tot op Politika teambuildingweekend *werpt kushandje naar Lieserd*. If not: tot 17 september.

Ik lig hier werkelijk wakker van, hoor. kijkt beangstigend

Sat, 01 Sep 2007 11:32:24 +0200

Gisteren lag ik omstreeks 1 uur weer te woelen in bed. Gezien mijn slaapproblemen komt dat wel vaker voor, dat ik in mijn bed lig te draaien tot ik als het ware verander in een heuse draaikolk en vervolgens halfziek word. Terwijl ik voor leven en dood lag te wroeten om de perfecte slaaphouding te vinden – na een uur zoeken had ik ‘m al gevonden – begon ik een lijstje te maken. Het ‘welke melige dingen ik romantisch vind door het teveel aan film dat ik gekeken heb’-lijstje. Daarna kwam ik tot de vaststelling dat ik van al die romantische dingen nog zo goed als niets heb meegemaakt. Deels omdat mijn lichaam rare spasmen krijgt als iemand iets romantisch doet. Ik word knalrood, lach als een bezetene, sta daar sprakeloos voor mij uit te gapen en begin dan rare armbewegingen te maken die moeten aantonen dat al die moeite niet nodig was. De ideale partner, ik.

En terwijl ik me bedacht dat ik best wel een ring uit een kauwgomballenmachine wou – met op de achtergrond melige muziek – en dramatische woorden uit de mond van Het Lief, besefte ik dat Hollywood me toch wel serieus upgefucked heeft. I mean, die ringen gaan wel serieus af, hoor. En ze passen waarschijnlijk niet eens meer rond de vinger van een volwassene. En dan blijven ze in de helft van uw vinger steken. En dan moet uw lief die naar de onderkant van uw vinger duwen, met helse pijnen als gevolg. Dan zwijgen we nog van het extreem belachelijke zicht; zo’n kinderring rond uw vinger. Wellicht met allerlei flashy kleuren en wansmakelijke designs. Of wat als het een machientje is met nog andere dingen in en uw geliefde moet duizenden pogingen doen om eindelijk een ring te krijgen; dan sta je daar met ontzettend veel kauwgom, vieze drap en nutteloze nepinsecten.

Dit is exact waarom ik nooit dingen hoor te plannen of hoor te bedenken, ik dwaal àltijd af. En voor ik het weet lig ik wakker van vragen waarvan het antwoord niet eens belangrijk is. Ik wil maar zeggen: Past zo’n ring nu werkelijk rond de doorsnee vinger?

Prammen, zoals ik het weiger te zeggen.

Fri, 31 Aug 2007 15:57:45 +0200

Laten we eens praten over borsten. Ja, borsten. Er rust toch nog een beetje een taboe op, vind ik zo. Waardoor deze post wellicht een shitload aan too much information zal oproepen bij velen. U weze gewaarschuwd.

Ik was als kind gezegend met borsten. Als één van de weinigen. Kinderen hebben namelijk geen borsten, mocht u dat niet weten. Ik was als één van de eersten van mijn klas die een boezem begon te ontwikkelen. Waar ik dan in de spiegel stiekem naar stond te staren. Want bijna niemand die ik kende, had dat. ‘Ohjee, ik ga zo’n mevrouw worden met van die heel dikke borsten en dan ga ik omver vallen’, dacht ik als tienjarige. Waarna er gegarandeerd vrouwen met hun G-cup kwamen zwaaien in Jerry Springer. Als tienjarige had ik dan ook een heilige angst dat hersencellen afstierven naarmate de borstomtrek toenam.

Daarna bleek dat dat niet het geval was. Ik kan dus zeer eerlijk zeggen dat ik jaren zeer tevreden was over mijn borsten. Ik stond er eigenlijk nooit bij stil, moet u weten. Ze waren àltijd okee. Ik hield van hen en zij hielden van mij. Een romance, als het ware. Ik moet zeggen dat de break-up vrij zwaar was.

Ja, u leest het goed. God lacht mij graag uit. Toen ik geboren werd, dacht hij verzekerst ‘laat ik haar dé perfecte boezem geven en eens ze 17 is, neem ik die terug! Mwuahahahaha!’. En zo gebeurde het ook. Buiten dan dat God de fitness is. Want ja, dat schrijven ze niet in hun brochures. ‘Kom naar de fitness en verlies gewicht, namelijk dat van uw borsten!’ Zelfs niet in de kleine lettertjes. Dus toen ik in 2006 begon te fitnessen, zag ik met lede ogen toe hoe mijn borsten leken te verdwijnen in mijn truitjes. Eerst dacht ik dat ik volledig gek werd. Tot ik ze niet meer zag. En mijn BH’s alarmerend groter leken te worden. Toen de enige vrouwelijke fitnessinstructor me kwam waarschuwen dat mijn favoriet gewichtstoestel ervoor zorgde dat de vrouwelijke boezem verkleinde en dat ik beter minder gewicht pakte, wist ik definitief hoe ver het was.

En vandaag wist ik het nog definitiever. Toen de mevrouw me geen C meer gaf, maar een B. En die B te groot was. En de A perfect paste. Maar we klagen niet, want nu heb ik tenminste BH’s waar mijn borsten niet bij elke beweging zullen uitfloepen. Too much information, you say?

Ik bén een geboren winnaar!

Wed, 29 Aug 2007 10:41:10 +0200

Haaa. Ironie – zoals Alanis het zegt – heeft zijn wondere daad weer gedaan. Dagenlang heb ik Het Lief gepest met hoe wonderbaar het optreden van Digitalism was op Pukkelpop. Dagenlang heb ik gezegd dat we zouden moeten meedoen aan de wedstrijden voor de secret gig. Waarna ik natuurlijk zei dat zulke wedstrijden onwinbaar zijn. En dat ik de enige van ons twee was die gezegend was om Digitalism gezien te hebben. Maar ook dat ik gezegend was met de gave geen enkele wedstrijd ooit te winnen.

Blijkbaar moet ik dat allemaal nog eens herzien. Want I’ll be there. Helemaal onwennig - zoals altijd - natuurlijk.

Politiek tussendoortje

Fri, 24 Aug 2007 21:01:48 +0200

Als de communicatie in de regeringsonderhandelingen even gebrekkig was als de zinnen van Pieter De Crem, is het geen wonder dat er geen akkoorden gevonden zijn.

Me dunkt.

Zij heeft stijl, maar geen steil haar. HA!

Fri, 24 Aug 2007 11:51:13 +0200

Overbodige en ronduit belachelijke woordspelingen, you gotta love them.

Ikzelf heb al onnoemlijk veel verschillende stijlen gehad. Van marina tot skate. Van hippie tot punk. Van veuls te oud voor mijn leeftijd tot veuls te jong voor mijn leeftijd. Ik lijk wel een beetje op een versleten kameleon, moet ik toegeven.

Maar ik ben zowat aan het einde van mijn Latijn. Ik ben tevreden met mijn huidige stijl en iets waar je tevreden over bent, hoef je niet te veranderen. Eikebah echter kon wel een nieuw jasje gebruiken. Oldskool-style. Terug naar mijn roots. Naar de tijd waarin ik zelf nog een bordeaux broek droeg, gecombineerd met een bordeaux trui en een bordeaux boekentas. Terug naar de tijd waarin ik met andere woorden een wandelende kleurstrook uit één of andere verfwinkel was. Terug naar de kleur die jaren geleden mijn favoriete kleur was. Tot ik paars leerde kennen. En dan besluiteloos werd. (Het resultaat ervan nog steeds te zien in de 3 verschillende kleuren behang die mijn kamer [ont]sieren).

Mensen die problemen hebben met de nieuwe lay-out kunnen hun verzuchtingen altijd kwijt bij de reacties.
Mensen die geen nieuwe lay-out zien of slechts een misbaksel dat een mengeling is van de oude en de nieuwe lay-out, raad ik aan om Eikebah te wissen uit hun geschiedenis en dan eens opnieuw te proberen.
Mensen die schrik hebben van mijn oog kunnen er eventjes 10 seconden naar staren onder het mom van gewenning. Na 10 seconden nog steeds angstig? Pech.

Ideetjes ook altijd welkom. Al zal ik eerlijk bekennen dat ik na verwoede pogingen om Het Internet te vermoorden, nog maar weinig goesting heb om nog veel aan deze site te veranderen. Ik kan niet werken met lay-outs, you see.

Mooie herinnering. En u?

Thu, 23 Aug 2007 15:26:18 +0200

Als kind in de weide van mijn buurman lopen. Het moet één van mijn mooiste herinneringen zijn, nu ik er eens over nadenk. Klein Anneke speelde vaak in de weide van de buurman. Het was immers altijd een avontuur: Om in de weide te geraken moesten we een gracht overspringen of onze weg banen door bomen (door kinderhersens omgevormd tot een waar oerwoud).

Het eerste dat we tegenkwamen op onze tocht, waren 3 appelbomen. Appelbomen met de kleinste en eveneens meest zieke appeltjes ooit. De waaghalzen onder mijn vrienden kropen er wel eens in – tot in de hoogste tak. De schijtluis die ik toen reeds al was, zag beelden van eeuwige hoogtevrees, gebroken nekken en brandweermannen. De begane grond zou voor altijd mijn thuis zijn, besloot ik toen al.

Het volgende was ofwel een draad waar we behendig onderdoor kropen, ofwel de gracht waar we opnieuw oversprongen. Aangezien ik het niet zo had met grachten en springen, was ik een fervente voorstander van de ‘onder-de-draad’-techniek. Waarna we terechtkwamen in een wei die voor onze kinderoogjes eindeloos leek. Vol met verschillende soorten bloemetjes, sprinkhanen en betrekkelijk weinig koeienvlaaien. Wat wellicht vrij normaal is als de man in kwestie zijn enige koe niet meer liet grazen. Het weidegras stond dan vaak ook kniehoog. Ideaal om verstoppertje te spelen. Ideaal om eventjes in te verdwijnen, om eventjes op te houden met bestaan.

De voorlaatste halte was de knotwilg. Ook wel onze heidense God genoemd. Die eerden we met pisbloemen. Pisbloemen en gras, om precies te zijn. En af en toe vertrouwden we er een geheim aan.

De laatste halte was een in elkaar gezakt bakstenen gebouwtje. We kropen gezwind over de bakstenen om vlak voor de overblijvende twee muren gezinnetje te spelen. Met gevonden ketels enal! Of we hielden gevechtje met stokken die er te vinden waren. Of speelden heks.

Als er op dit moment een tijdmachine zou verschijnen, zou ik mezelf verzekerst terug laten brengen naar daar. Want het gras staat nooit meer kniehoog nu ik groter ben.

Pukkelpop: Het lijstje.

Sun, 19 Aug 2007 10:32:34 +0200

Klik hier

Soms vraag ik me af...

Mon, 13 Aug 2007 19:53:11 +0200

Klik hier

Schenk mij een huis. Of winnende Lotto-nummers.

Sun, 12 Aug 2007 17:04:25 +0200

De afgelopen dagen zat ik bij Het Lief thuis. Het Lief is namelijk alleen thuis, right now, omdat zijn gezinsleden ergens in het verre Brazilië vertoeven en hij obviously niet. Voor mensen die nu al een panische angst verworven hebben en vrezen dat ik zal afkomen met melige zaken, heb ik geruststellend nieuws. Ik ga het niet hebben over het feit dat eerst Kraftwerk (zijn groep) op de radio kwam en vlak daarna dEUS (mijn groep) en dat we dan krak hetzelfde dachten. Wat eigenlijk niet eens melig is, maar gewoon puur toeval. Pseudo-melig toeval, that is.

Nee, de Oprah in mezelf is verdreven, alsook de meligheid. Wat daarentegen wel een bloeiperiode kende was mijn drang naar Ikea. Ik heb een verschrikkelijke Ikea-drang als ik ergens anders dan thuis vertoef. Op hotel, al logerend bij mensen, in een tent: Ikea-drang komt opgezet. Die drang houdt in dat ik op dat moment het liefst zo snel mogelijk een huis in mijn schoot geworpen krijg, samen met tonnen extra geld en dat ik dan met de snelheid van het licht naar de dichtstbijzijnde Ikea snel (en andere meubelzaken) om mijn pas verworven huis in te richten. En de muren in felle kleuren te verven. Dàt ook. Ow, en servies te kopen dat bij elkaar hoort. Zodat ik niet neurotisch hoef te worden. En kussens! Een huis vol kussens! In felle kleuren! Die bij de felle muren horen!

U snapt het al. Ooit zal ik terechtkomen in de echte wereld en merken dat ik het moet doen met oud servies, neutrale muren en een aantal kussens dat op één hand te tellen is. En dat wordt een slechte dag. Een slechte dag in de zeer verre toekomst.

Komaan, meedoen! kijkt overtuigend

Tue, 07 Aug 2007 21:17:27 +0200

Klik hier

Happiness is just 130 euro away.

Sun, 05 Aug 2007 12:45:11 +0200

Lang zag het er naar uit dat Pukkelpop dit jaar weer aan mij voorbij zou gaan. Niet om geldige redenen zoals blut zijn of tweede zit. Want dat is geen van beide van toepassing. Nee, om de minder geldige reden dat ik alleen zou moeten gaan. En alleen gaan is niet aan mij besteed. Mijn moeder zou vertellen dat ik verkracht zou worden door 287 mannen, dat ik vergiftigd zou worden door het kraantjeswater en dat ik nooit de weg terug zou vinden (zelfs niet met trein). Er zijn echter waarschijnlijkere redenen waarom alleen naar een festival gaan niet mijn ding is. Zoals het bloedbad dat zou volgen op het feit dat ik compleet krankzinnig zou worden zo moederziel alleen met enkel mijn gedachten om mij te vergezellen. Niet dat ik geen uitstekend gezelschap ben, integendeel, maar eens ik moe ben neemt de uitstekendheid exponentieel af. Zeker als ik alleen ben en mezelf compleet gek kan maken.

Maar blijkbaar heb ik dan toch een gewillig slachtoffer gevonden dat mij 3 dagen lang wil vergezellen. Dat hij duidelijk niet weet waar hij aan begint, is een feit. Maar ik weet het ook niet, vrees ik. Wat ik wel weet, is dat ik wellicht morgen zal proberen mijn combi vast te krijgen. Als ik niet te tam ben, that is. En dan zal ik 3 dagen professioneel staan genieten van de muziek. En berichtjes sturen naar andere mensen die niet kunnen gaan. Waardoor zij mij officieel gaan haten. Onfeilbaar plan, me dunkt.

An L. en de vernieuwing van haar oestrogeen.

Fri, 03 Aug 2007 16:49:13 +0200

Klik hier

Harry Potter en de neurotische lezer.

Thu, 02 Aug 2007 17:36:51 +0200

Toen ik gisteren voorbij de Standaard Boekhandel liep, wist ik al hoe laat het was. Tijd om de nieuwe Harry Potter te kopen, namelijk. Maar met 0 euro gaat dat nogal moeilijk in het hedendaags economisch systeem. Ik was ook te fier om geld te vragen aan mijn vader en kon het niet verkroppen dat er 1 Engelstalig boek naast mijn 6 Nederlandstalige boeken zou staan.

Maar ik wist toen al hoe laat het was. Ik wist dat het niet lang meer zou duren. En toen kassierster en ik vandaag wisselden zij het geld, ik het boek besefte ik dat mij zware tijden te wachten zouden staan. Mijn neurotische kant heeft nu al stuiptrekkingen bij het denken aan een niet-complete Nederlandstalige reeks. Mijn anti-fangirl kant echter kan niet hebben dat ik ooit nog de Nederlandstalige versie ga kopen als ik de Engelse al heb.

Dit worden zware tijden in november, yall. Ik zie de crisissen elkaar al opvolgen en ik kan jullie verzekeren dat het er niet mooi uitziet.

En 'k heb nog altijd een gat om van te eten enzo.

Tue, 31 Jul 2007 19:16:27 +0200

Twee woorden:

maat 38.

t Is maar dat u het weet. En het is maar dat ik wou dat ik hier nog ergens een goeie ouwe 46 had liggen om dan zo van die veelzeggende fotos te maken. Damn you kledinghulp!

Eikebah.

Je suis route.

Ik lig hier werkelijk wakker van, hoor. *kijkt beangstigend*

Prammen, zoals ik het weiger te zeggen.

Ik bén een geboren winnaar!

Politiek tussendoortje

Zij heeft stijl, maar geen steil haar. HA!

Mooie herinnering. En u?

Pukkelpop: Het lijstje.

Soms vraag ik me af...

Schenk mij een huis. Of winnende Lotto-nummers.

Komaan, meedoen! *kijkt overtuigend*

Happiness is just 130 euro away.

An L. en de vernieuwing van haar oestrogeen.

Harry Potter en de neurotische lezer.

En 'k heb nog altijd een gat om van te eten enzo.

Ik lig hier werkelijk wakker van, hoor. kijkt beangstigend

Komaan, meedoen! kijkt overtuigend