European Friends of Russia

White Guards against Red Internationale

Fri, 23 Nov 2007 16:08:41 +0100

Straat van Kertsj

Tue, 20 Nov 2007 16:20:55 +0100

De Straat van Kertsj is de zeestraat die de verbinding vormt tussen de Zwarte Zee en de Zee van Azov. Westelijk ligt het Schiereiland van Kertsj, een onderdeel van de Krim, en oostelijk het Schiereiland van Taman, met daarvoor het eiland Toezla.De zeestraat is genoemd naar de stad Kertsj op de Krimse oever. In de oudheid stond de straat bekend als de Cimmerische Bosporus (niet te verwarren met de Thracische Bosporus, die nu nog steeds als Bosporus bekendstaat). De Turken en Tataren noemen de straat Yenikale.Door de Straat van Kertsj loopt sinds 1954 de grens tussen Oekraïne en Rusland. Het verloop van deze grens is omstreden. Russische voornemens om een verbinding aan te leggen met het eilandje Toezla in het midden van de Straat van Kertsj leidden eind 2003 tot heftige Oekraïense protesten. Het eilandje wordt door beide landen geclaimd maar is eigenlijk Russisch. Het is in 1925 ontstaan, toen de smalle landengte die het destijds met het vasteland verbond door storm wegspoelde.

45° 18' NB, 36° 34' OL

Ne pas oublier les enfants de Beslan

Fri, 02 Nov 2007 23:38:05 +0100

Klik hier

Quand lAlaska était russe

Tue, 23 Oct 2007 03:03:26 +0200

Klik hier

Russia saves the world again

Tue, 23 Oct 2007 02:57:15 +0200

Klik hier

The Jihadization of the North Caucasus

Tue, 23 Oct 2007 02:24:44 +0200

Klik hier

Antiraketschild zet politiek op scherp

Wed, 17 Oct 2007 23:07:38 +0200

Klik hier

Russen op Spitsbergen

Tue, 16 Oct 2007 02:19:31 +0200

'MIR': met witte letters op de stenen rots achter het stadje Barentszburg op Spitsbergen worden de bezoekers verwelkomd. 'Vrede.' De schoorsteen van de krachtcentrale braakt zwarte wolken uit. Een enkele zwemmer waagt zich in het bruine water van het verroeste binnenbad. Even verderop herinnert Lenin op zijn sokkel aan de gloriedagen.

Ooit was deze plaats, gelegen in de Noordelijke IJszee ver weg van moedertje Rusland, de koude droom van veel Russische mijnwerkers. Hier werd geld verdiend, hier stond in de kantine de warme hap klaar en hier waren de voorzieningen piekfijn in orde. Tijdens de hoogtijdagen bevonden zich 2500 Russen op deze strategische buitenpost, nu nog maar 500.

Toch hangt er verandering in de lucht. De Russen zijn bezig hun activiteiten uit te breiden en weer vastere voet aan de grond te krijgen op deze laatste stop voor de Noordpool. Ze willen een eigen vliegveld bouwen en hebben plannen voor een visfabriek, zodat Russische trawlers niet meer naar het vasteland hoeven om te lossen.

En ze willen meer mijnbouw. Nu haalt het staatsbedrijf Arktikugol op Spitsbergen jaarlijks 120.000 ton steenkool uit de Barentszburgmijn. "We hebben nog een mijn, Grumant, gesloten in de jaren '60. Die kunnen we heropenen", zegt directeur Boris Nagajuk.

Het plan van heropening van Grumant zorgt voor frictie met de Noorse autoriteiten. De Grumantmijn ligt naast vogelbroedplaatsen. Bovendien willen de Russen een weg aanleggen tussen Barentszbrug en de groeve, dwars door beschermd natuurgebied.

Svalbard, waarvan het eiland Spitsbergen deel uitmaakt, is officieel Noors gebied. Ondertekenaars van het Verdrag van Spitsbergen uit 1920 hebben echter het recht de natuurlijke bronnen te gebruiken. Tot 1932 deden de Nederlanders dit. Toen verkocht de Nederlandse Spitsbergen Compagnie het stadje Barentszburg aan het Russische steenkolenbedrijf Arktikugol.

Nagajuk heeft meer plannen met Barentszburg: "We investeren om de krachtcentrale schoner te maken." Ook wil hij toerisme stimuleren. De plannen passen in de recente ontwikkelingen rond de Noordpool. Deze zomer plantten de Russen daar een vlag op de zeebodem. Het gebied is van belang vanwege de olie- en gasreserves.

De Noren voelen zich niet bedreigd door de Russische expansiedrift. "Rusland heeft het verdrag van Spitsbergen ondertekend en heeft dus rechten", zegt de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre.

De eeuwige tsaar

Tue, 16 Oct 2007 01:19:08 +0200

De uit 1993 daterende grondwet van Rusland beperkt het aantal onafgebroken ambtstermijnen van de president tot tweemaal vier jaar. Vladimir Poetin, in 2000 gekozen en in 2004 herkozen, zou in 2008 dus moeten plaatsmaken. Maar dat is voor hem ondenkbaar. De politieke én economische belangen zijn te groot. Bovendien voelt Poetin zich thuis in zijn rol als Russisch leider en is hij te jong 55 jaar om met vervroegd pensioen te gaan.

De varianten om aan de macht te blijven, zijn onuitputtelijk. Doordat er in Rusland amper beproefde staatsrechtelijke tradities zijn, kunnen creatieve geesten hun gang gaan.

Met de plotselinge benoeming van Viktor Zoebkov tot premier liet Poetin zich drie weken geleden voor het eerst helder in de kaart kijken. Minstens twee varianten waren denkbaar. Eén: de nieuwe premier zou worden klaargestoomd als interim-president. In die variant kan Poetin zelf even gaan uitrusten, om na deze pauze als staatshoofd in een eerste termijn terug te keren. Twee: de benoeming van Zoebkov kon de voorbode van een andere manoeuvre zijn.

Sinds kort weten we meer. Op een congres van de staatspartij Verenigd Rusland heeft Poetin geopperd dat hij zijn macht behoudt door premier te worden, een constructie waarover al werd gespeculeerd. Hij zal de partij aanvoeren bij de parlementsverkiezingen van 2 december. Samen met een quasi-oppositionele partij is er dan in de Doema een tweederde meerderheid voor een grondwetswijziging die de macht van de president beperkt ten gunste van de premier, zodat premier Poetin als premier de eerste man blijft.

Het lijkt een logisch scenario. Na acht jaar onbetwiste macht is Poetin belangrijk voor de Russische economie. Rondom hem groeperen zich de financiële, economische en politieke belangen. Die belangen laten zich eerder in miljarden euros berekenen dan in miljoenen.

Maar Poetin neemt met deze truc wel een groot risico. Hij doorbreekt allereerst een eeuwenoude traditie. In Rusland resideert de machthebber van oudsher in het Kremlin, of die nu tsaar heet of secretaris-generaal dan wel president. De premier was nooit veel meer dan een veredelde dienstbode en de zondebok voor het falen van anderen. De patroon in het Kremlin kon zo boven de politiek blijven zweven. Al het goede was zijn verdienste, al het slechte was aan anderen te wijten. Door af te dalen naar de uitvoerende politiek, berooft Poetin de staatsmacht van zijn onaantastbaarheid.

Dat Poetin deze politieke culturele revolutie aandurft, bewijst hoe sterk hij zich maatschappelijk waant en hoe groot de belangen zijn geworden die hij verdedigt.

De Russische burgers zullen deze meesterzet komend half jaar vermoedelijk ook honoreren. Na acht jaar geleide democratie is elk Amerikaans-zionistisch alternatief effectief gesmoord. Maar op iets langere termijn zal Poetin met zijn ambitie om tot in lengte van dagen te regeren vele vragen oproepen. Er komt een moment dat de nieuwe middenklasse niet alleen rijker wil worden, maar nog vrijer wil zijn. Dat moment zou zich in 2012 wel eens kunnen aandienen. Als er tegen die tijd onvrede loskomt, zou die wel eens explosiever kunnen zijn dan de huidige rust in Rusland doet vermoeden.