Een kindje kopen

SORRY.................

Tue, 06 Jan 2009 14:23:47 +0100

Hey iedereen,

Sorry dat ik jullie weer zo lang in spanning hield!!! Ik vind gewoon de tijd niet meer om te komen bloggen. Druk op het werk, en àls ik dan eens thuis ben, ben ik precies oververmoeid...

Met mij is alles ok, ik voel me regelmatig supermisselijk, doodmoe, af en toe humeurig, ... Allemaal dingen die ik normaal niet leuk zou vinden, maar nu dus wel. :-)

We hebben op 22 december 2008 onze eerste echo gehad. Veel viel er nog niet te zien natuurlijk!!! We konden wel het hartje zien kloppen. Ik vroeg of we het ook konden horen, en ze zei dat het waarschijnlijk nog te vroeg ging zijn, maar wou het toch proberen. En ja hoor, héééél in de verte konden we het horen! Maar na een paar seconden was ik zo dom om me om te draaien naar mijn ventje (die aan mijn zij stond, maar de andere kant van het echo-apparaat) om te vragen of hij het ook hoorde. En natuurlijk mocht ik niet bewegen, want toen waren we de hartslag kwijt... Hij had het gelukkig ook gehoord. Het was echt een fantastische ervaring, en de tranen sprongen in mijn (en zijn) ogen, puur van geluk!!!

Aangezien we niet langer konden wachten, hebben we het de afgelopen feestdagen (mijn beste wensen trouwens voor iedereen!!! Enne, dit jaar ook zwanger allemaal hé!) verteld aan onze families. De eersten die het mochten horen waren mijn ouders, broer en zus. Met kerst liggen er bij mijn moeder telkens superveel cadeautjes onder de kerstboom. Ik had kaartjes gemaakt met een gedichtje én een foto van de echo, voor elk eentje (ook voor onszelf). Niks met de hand geschreven, want mijn broer en zus proberen ook voor een beebje... Mijn zus zag (tijdens de aperitief al) het pakketje liggen. Er stond op: zo snel mogelijk uitdelen en iedereen gelijk opendoen! Dat werd dan ook gedaan. De gezichten waren ZALIG toen iedereen het kaartje opendeed! En de hoofden gingen van hier naar daar: wie is er zwanger? Jij? Nee, jij dan? Nee, ... De vriend van mijn zus beschuldigde haar er zelfs van dat hij zelf nog van niks wist!!! Uiteindelijk kon ik mijn traantjes niet meer bedwingen en werd duidelijk dat ik het was. Iedereen supergelukkig natuurlijk.

Bij mijn schoonouders hebben we het met oudejaarsavond verteld. Zij stonden zelf met de tranen in hun ogen! En voor mijn grootouders (die dus een achterkleinkind bijkrijgen), had ik een nieuwjaarsbrief geschreven, die ik met veel moeite en een bibberende stem voorgelezen heb... Allemaal zalige momenten, maar ik was héél vermoeid van de emoties, die dagen!

Morgen (woensdag) hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Eigenlijk onze 1e afspraak bij een "gewone" gyn. Hopelijk krijgen we opnieuw een echo! Ik had al gehoord dat je bij een eerste afspraak nog geen echo krijgt, maar ik ga er toch eentje vragen hoor. Nu ik van mijn chocolade-verslaving verlost ben (want daar heb ik TOTAAL geen zin meer in!), heb ik een nieuwe verslaving: de echo-verslaving. Ik heb al horen zeggen dat je er even dik van wordt, of zelfs nog dikker, dan van een chocolade-verslaving...

YES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Sun, 07 Dec 2008 17:35:52 +0100

Ik ga jullie niet langer in spanning houden: ik heb donderdagmorgen nog eens getest en dat was weer positief, deze keer duidelijker.

Veel tijd om te bloggen heb ik nu niet, maar ook mijn bloedonderzoek was positief. HCG bedroeg ongeveer 500 (op dag 15 na tp). Volgende week donderdag moet ik een nieuwe bloedafname doen om te kijken of het genoeg stijgt.

Jullie kunnen niet (of waarschijnlijk wel) geloven hoe blij mijn ventje en ik zijn!

Wordt vervolgd...

ROOOOOOOOOOOOOOOZE BRIL...

Wed, 03 Dec 2008 13:10:41 +0100

Vandaag zie ik het leven door een roze bril...

In het begin van de week had ik weeral migraine en buikpijn, een teken dat mijn regels eraan zaten te komen. Het is elke poging al zo geweest, dus het zal nu weer zo zijn. 2 volle dagen heb ik barstende hoofdpijn gehad. Een lieve lotgenote zei me dat dat ook zwangerschapskwaaltjes konden zijn. Ok, ik kan dus weer beginnen hopen, nadat ze me zwart op wit de bewijzen liet zien.

Tegen de tweede dag kreeg ik superpijnlijke borsten. Ze waren ook groter dan normaal, tot groot plezier van mijn ventje. Maar hij mocht er niet van genieten, want ze deden echt wel veel pijn.

Gisteravond was dat gevoel ineens weer verdwenen. Hier gaan we weer met het spelletje goed teken-slecht teken... Ik heb deze keer WEER zowel goede als slechte tekens. Ik weet niet of ik nog tot vrijdag ga uithouden, ik wil het echt weten!!!

Deze morgen kon ik me echt niet meer houden, en heb ik de test gedaan die al sinds vorige poging in mijn schuif lag. Toen ik na 5min ging kijken (na een spurt met mijn ventje, om het eerst bij de test), zag ik een hééééééééél, maar dan ook hééééééééééééééél licht streepje. Ik dacht dat ik spoken zag, dus ik vroeg aan mijn ventje (die niet wist hoe het er moest uitzien) wat hij zag. Hij zag een dikke streep en een heel licht streepje ernaast... Mijn hart maakte een sprongetje, maar ik kan het nog altijd niet geloven. Tenslotte is het nog 2 dagen te vroeg om te testen. Het streepje was ook hééééééééééééél licht, dus er is nog niks zeker, maar het is toch wel weer een goed teken! Een goed teken dat hopelijk zwaar doorweegt als ik de balans opmaak van goede en slechte tekens.

Ja, die roze bril staat zeker en vast op mijn neus nu! Maar... toch durf ik nog niet 100% hopen. Zoals ik bij het begin van mijn cryo-poging al zei: ik blijf nog ff overtuigd dat het deze keer weer niks zal worden. Het brengt misschien geluk...

Joehoe!!!

Sat, 22 Nov 2008 10:14:27 +0100

Mijn embryo was goed ontdooid! Ik had het totaal niet verwacht, maar toen ik donderdag naar het ziekenhuis belde (ik kon niet wachten...), kreeg ik te horen dat de terugplaatsing van mijn allerlaatste en enige cryo zou doorgaan! Ik geloofde de vrouw aan de telefoon niet. Ik vroeg het nog een keer, ter bevestiging, en weer: ja mevrouw, het gaat door. Goed nieuws hé!

Dat vond ik inderdaad goed nieuws! Ik had er niet op durven hopen, want vorige keer moesten ze 4 cryo's ontdooien vooraleer ze een goed hadden...

Ik dus om 13u naar het ziekenhuis. Beetje zenuwachtig omdat mijn vorige terugplaatsing niet helemaal vlot verliep. Om 13u20 kwamen ze mij (eindelijk) halen. Ik dacht juist: "ik ga nog eens naar toilet. Waarschijnlijk komen ze dan juist binnen, want vorige keer had ik dat ook voor", en inderdaad. De deur van toilet was nog maar juist dicht of ze kwamen me halen voor de terugplaatsing. Dan heb ik in het 'beddenwachtkamertje' - of hoe moet je dat noemen - nog héééél lang moeten wachten. Om 13u50 deden ze mij naar de transfertzaal. Tot mijn grote opluchting was het niet de heksendokter die de terugplaatsing ging uitvoeren, maar wel de arts waarbij ik mijn eerste gesprek had. De terugplaatsing verliep héél vlot, zonder problemen, en in tegenstelling tot de andere keren heb ik er niets van gevoeld.

Na nog een uurtje te blijven liggen, ging ik naar huis. Thuis had ik zetelarrest gekregen van mijn ventje. Hij heeft de hele avond voor mij gezorgd, eten gemaakt, drank gaan halen, afwas gedaan, ... terwijl ik met mijn luie kont in de zetel tv kon kijken. Ik weet dat je na een terugplaatsing alles kan en mag doen, en ik was dat ook van plan, maar mijn ventje heeft daar anders over beslist. Ik heb er enorm van genoten, zo'n avondje rust. Van mij mag dat nog gebeuren!!!

Nu maar hopen dat dat avondje zetelarrest iets uithaalt... Alhoewel, ik denk dat ik me gewoon ga voornemen dat het toch allemaal voor niets is. Dat hielp ook vóór de terugplaatsing, want ik was er heilig van overtuigd dat ik geen terugplaatsing ging hebben. Dus... Ik ga zeker en vast niet zwanger zijn!!!

Niet goed bezig...

Tue, 04 Nov 2008 07:38:18 +0100

Ik denk dat ik niet goed bezig ben... Of beter gezegd, dat mijn lichaam niet goed bezig is.

Ik was zo blij dat ik meteen kon starten met die 2e cryopoging. Het is een mes dat langs 2 kanten snijdt, want de kans is klein dat dat ene cryootje dat ik nog heb het zal overleven. Maar toch wou/wil ik er de volle 100% voor gaan. Keuze heb ik trouwens niet, want volgens de wet moeten eerst alle cryo's op zijn voor je aan een nieuwe "verse" poging kan beginnen. Volgens de wet... Ik had nooit gedacht dat mijn zwangerschap ooit volgens de wet zou moeten gaan!

Ik heb terwijl weeral een aantal echo's en bloedafnames achter de rug. Op zaterdag 1/11 had ik bijna de nachtmerrie van mijn leven. Ik ging naar Jette, en mijn ventje ging een keer mee voor de echo en bloedafname. Hij moest niet werken. Eerst zaten we een heel poos in de wachtzaal, ze zaten (weeral eens) achter op schema. Tijdens het wachten zag ik de arts buitenkomen die mijn echo zou doen. Ik dacht even dat zij zich had verkleed in heks, om toch maar in de Halloween-sfeer te blijven. Het bleek een echte heks te zijn. Diegenen die weten wie mijn pickup bij de 1e icsi gedaan heeft, weten over wie ik het heb... Mijn ventje vond het verschrikkelijk erg dat zij geen woord Nederlands wou/kon spreken. Mijn Frans is goed, ik begreep alles en kon er goed op antwoorden, maar mijn ventje kan geen woord Frans... Ik denk dat ik volgende keer ook geen Frans ken, misschien komt er dan een vervanging? Mijn eerste gedachte was trouwens om te gaan lopen. Ik wou niet dat zij de echo deed. Waarom weet ik niet, maar ik denk dat het met de horrorpickup van toen te maken heeft. Zij heeft die immers uitgevoerd, en sindsdien heb ik een heilige schrik van die halloween-heks!!! Gelukkig was mijn ventje bij mij om mij te beschermen tegen haar... :-)

Ik zei daarnet dat ik niet goed bezig ben. Daarmee bedoelde ik dat het weer net dezelfde kant opgaat dan vorige poging: er is nog altijd geen reactie zegt iedereen. Mijn endometrium is goed genoeg, maar in mijn bloed is er geen reactie. Welke reactie er moet zijn, dat weet ik niet. Maar sinds gisteravond moet ik 1 ampule menopur spuiten. En vrijdag mag ik terug naar mijn buitenverblijf. Gelukkig is halloween gepasseerd en zal ik (hopelijk) de heks niet terugzien!

Laat die eskimo van mij nu maar goed ontdooien, want anders ben ik voor niks mijn lichaam vol troep aan het spuiten!

Op naar de volgende...

Tue, 21 Oct 2008 15:58:54 +0200

Jaja, je leest het goed: ik begin METEEN met de volgende cryo-poging!

Ik dacht dat de arts dat gezegd had, dat er enkele cryo-pogingen na mekaar zouden komen, en als die niet lukten, om in januari met een 'verse' icsi te starten.

Ik heb vandaag een bloedafname van dag 3 gedaan, want dat is verplicht na een mislukte poging. Voor cryo's moet je ook op dag 3 bloedafname doen. Daarmee heb ik dus mijn stoute schoenen aangetrokken en naar het ziekenhuis gebeld. Daar stonden ze wat met hun mond vol tanden, toen ik zei dat ik meteen wou starten met die cryo-poging. Ik zei hen dat de arts het zo gezegd had (wat volgens mij echt wel het geval was). Ze deden me twijfelen, maar gingen de arts contacteren om het te vragen. Nog geen 5min later kreeg ik telefoon om te melden dat de arts het beaamde en dat ik dus meteen weer kon starten! Joepie! Weer een vooruitzicht!!!

Maar... Ik moet wel héél voorzichtig zijn met dat vooruitzicht, want tenslotte is er maar 1 cryootje meer over. Het is dus 1 kans op 2 dat het de ontdooiing overleeft en dat er dus een terugplaatsing kan doorgaan. Niet teveel hopen dus!

Volgende donderdag, 30 oktober, "mag" ik weer een bloedafname en echografie gaan doen. Ik wist niet dat ik, die zo'n grote fobie voor naalden en prikken heb, ooit zo erg zou uitkijken naar bloedafnames!!!

Superdip?

Tue, 21 Oct 2008 13:10:24 +0200

Ik heb de dagen na vrijdag inderdaad veel tijd op toilet doorgebracht, maar dan omdat mijn russen er gekomen waren... Vrijdagavond zijn ze lichtjes doorgebroken, en tegen zaterdagmorgen had ik al door dat ik geen bloedafname meer moest gaan doen. Mijn ventje zei dat ik toch moest gaan, maar ik vond het beter van niet. We weten toch al dat het mislukt is. Als je dan nog eens luidop moet horen zeggen dat het resultaat negatief is, beland je zeker in een superdip. Nu had/heb ik enkel een klein dipje...

Ik heb het wel wat moeilijk, maar toch kan ik het een plaatsje geven. De tranen hebben niet zo rijkelijk gevloeid als vorige keer.

Het enige waar ik het enorm moeilijk mee heb, is dat mijn ventje het nogal somber inziet. Hij blijft volhouden dat het ons niet gegund is. Ik blijf volhouden dat we moeten blijven doorgaan. Het geluk zal ons ooit wel eens toelachen! Vandaag had hij er precies ook weer wat hoop in. We hebben gisteravond (of eigenlijk meer vannacht) een goed gesprek gehad (waarom vinden de meeste goede gesprekken tussen de lakens plaats?), en ik heb hem ervan overtuigd dat ik, hoeveel moeite of geld het ons ook mag kosten, wil blijven doorgaan tot het er eindelijk van komt! Hij vindt dat ik niet zoveel mag afzien, maar heb hem duidelijk gemaakt dat ik er zelf voor kies, dat hij me dat niet aandoet. Als ik even een rustpauze nodig heb zal ik het hem wel zeggen. Tenslotte verplicht hij me niks, we kiezen samen voor een kindje (of liefst meer dan één, maar dat durf ik niet luidop uit te spreken). En na vannacht werd duidelijk dat we ook SAMEN tot het uiterste zullen gaan...

Dipje... / Goede - slechte tekens...

Tue, 21 Oct 2008 13:02:17 +0200

(Dit heb ik geschreven op vrijdag 17/10/2008)

Inderdaad, ik heb een dipje. Of is het een dip? Of misschien wel meer dan dat?

Mijn 1e wachtweek viel goed mee: niet teveel piekeren, lekker veel werk, zodat ik eigenlijk ook niet kón piekeren. Om één of andere reden was ik er redelijk gerust in, ik voelde me anders dan bij mijn vorige poging. Misschien een goed teken?

Aan het begin van de 2e wachtweek barstte de migraine los; iets wat ik meestal krijg vlak voor mijn regels eraan komen. Slecht teken? Ik had toen ook wat bloedverlies. Echt niet veel, je moest er bijna naar zoeken, het was bijna onzichtbaar! Goed teken?

De dagen daarna was er niks meer te bespeuren. Ik ging superveel naar toilet, enkel en alleen om te controleren. Net of ik gek werd... Niks, maar dan ook niks was er te zien! Goed teken?

Ik, die me voorgenomen had om niet te veel te hopen, begon nu wel héél veel te hopen. Er waren immers meer goede dan slechte tekens...

Gisteravond vloog mijn hoop ineens in stukken van elkaar. Toen ik naar toilet ging voor ik ging slapen, zag ik iets wat ik liever niet had gezien: bruinverlies. Niet veel, maar wel duidelijk zichtbaar. Ik heb dus een slapeloze nacht achter de rug, want ik ben wel elk uur naar toilet gegaan. En ik heb geen enkele keer iets 'gevonden'!!!

Moet ik nu terug beginnen hopen? Ik durf niet, want ik heb het nu al zo moeilijk, en er is nog niks definitief... Ik mag er niet meer aan denken tot ik zondag mijn resultaat krijg, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik kan er op het werk mijn hoofd niet bijhouden, en waarschijnlijk zal ik vandaag, morgen en overmorgen meer tijd op toilet doorbrengen dan ergens anders.

Langs 1 kant wil ik dat die russen nu maar doorkomen, dan ben ik van een grote druk verlost. Maar toch, het liefst van al wil ik dat ze wegblijven, maar dan voor 9 maand...

Eskimo's

Tue, 14 Oct 2008 15:56:42 +0200

Klik hier

Eindelijk...

Mon, 29 Sep 2008 19:00:09 +0200

Eindelijk is het zover...

Zaterdag was ik nog wat in paniek, omdat dat lichaam van mij niet wil meewerken.

Een poosje nadat ik mij afvroeg of ik wel normaal was (zie vorige onderwerp in mijn blog), kreeg ik telefoon van het ziekenhuis. "Heb je iets om te schrijven?", was het eerste dat ik te horen kreeg. Op dat moment wist ik al dat het zover was, want normaal vragen ze dat nooit. Toch vond ik het raar, omdat er nog geen follikels te zien waren op mijn echo en zo. Die paar seconden schoot er héél wat door mijn gedachten!

"De spuitjes hebben eindelijk gewerkt, mevrouw". Dat was de 2e zin die ik hoorde. EINDELIJK!!! Ik 'mocht' zaterdagavond pregnyl spuiten... En dan vanaf zondagmorgen 3x/dag die vieze utrogestan! Langs 1 kant was ik blij dat ik die ook weer mocht gebruiken, het betekent de "echte" start van een poging. Maar... het is zo vies! De inlegkruisjes zullen er weer door vliegen!!!

Dit moet ik doen tot volgende week zaterdag, 4/10. Dan heb ik (hopelijk) terugplaatsing. Die terugplaatsing kan alleen plaatsvinden als mijn eskimootjes het ontdooiproces overleven en zich verder beginnen te delen. Het meest frustrerende hieraan is dat ik pas zaterdag rond 11u te horen krijg of de terugplaatsing kan doorgaan of niet. Ik ben er precies nogal gerust in dat het wel zal kunnen doorgaan. Hopelijk word ik niet te erg teleurgesteld!

I'm back!!! (Alive but not kickin')

Sat, 27 Sep 2008 09:20:23 +0200

Klik hier

Moment van euforie...

Mon, 28 Jul 2008 13:40:18 +0200

Enkele van mijn medebloggers hebben mij genomineerd!!! Vandaag heb ik niet zoveel tijd om te bloggen, dus een dezer dagen zal ik ook het stokje doorgeven. Waarschijnlijk zal mijn lijstje niet zoveel schelen met dat van hen, want ik ben ook van plan mijn lotgenoten te nomineren. Deze mensen hebben al zovéél meegemaakt, dat ze - ondanks alles - toch een 'moment van euforie' verdienen!

Bij ons gaat het dagelijks leven gewoon zijn gangetje. We hebben goed gewerkt tijdens ons verlof - in ons huisje dan. Veel geverfd, nieuwe slaapkamer, ... Je ziet het resultaat, en dat geeft me ook een gevoel van euforie.

De domme opmerkingen van familie en vrienden steken daar soms wel eens een stokje voor. Soms denk ik dat we het beter zouden vertellen, dat we met de behandelingen bezig zijn. Misschien gaan mensen dan eerst eens nadenken voor ze iets zeggen tegen ons... Langs de andere kant: ik heb al genoeg verhalen gelezen van mensen die het wél vertelden, maar die krijgen nog steeds zulke opmerkingen... Volgende opmerking spant toch echt wel de kroon hoor: Ah, nu jullie eindelijk een deftige slaapkamer gekocht hebben zal t wel lukken zeker? (Reactie van iemand die wél weet dat het niet op natuurlijke manier zal gaan, maar die niet weet dat we al een icsi-poging achter de rug hebben) Precies of het ligt aan dat bed, dat het tot nu toe nog niet gelukt is... Mensen kunnen toch dom zijn! In elk geval, ik probeer ermee te lachen. Erop reageren kan ik niet, want ik denk dat ik nogal zou uitvliegen, en tenslotte bedoelen ze het niet slecht. Hoop ik toch...

Gevoelige luisteraars???

Sat, 19 Jul 2008 10:07:03 +0200

Gisteren had ik het weer eventjes moeilijk, op 2 momenten. De rest van de tijd voelde ik me al veel beter dan enkele dagen ervoor, toen we het slechte nieuws kregen.

Het eerste moment was op het werk. Een collega van me - die 5 weken eerder bevallen was - kwam langs met haar beebje. Ze liet het even bij mij achter, maar het werd wakker en begon te wenen. Ik heb het dan uit de wieg genomen, en het stopte meteen met wenen. Voelde me op dat moment toch wel triestig omdat het bij ons niet lukte om zo'n wondertje te hebben...

Toen we daarna bij mijn schoonouders gingen eten was daar een vriend. Zijn vrouw is 3 maanden zwanger. Ze waren daarover aan het vertellen en plots zei hij: "jaja, en van de eerste keer prijs hé". Zo fier dat hij was. De tranen sprongen in mijn ogen, mijn ventje had het ook gezien. Ben dan maar naar toilet gevlucht, want niemand weet daar van iets. We hebben niemand iets verteld, enkel mijn moeder weet iets van onze poging af. Als nog meer mensen het weten, weet meteen heel de buurt het, en dat willen we niet. We blijven bij onze beslissing, maar het begint door te wegen. Zeker als iedereen weer begint te vragen wanneer wij er aan beginnen. Ook mijn schoonouders vragen dat, die weten nochtans dat hun zoon geen goede zaadcellen heeft en het dus héél moeilijk (lees: niet) gaat om op natuurlijke wijze een kindje te maken... Wij antwoorden telkens dat we nog tijd genoeg hebben, of dat we er nog niet aan toe zijn. Die woorden komen telkens moeilijker en moeilijker over onze lippen. Maar toch, we blijven bij de beslissing.

Soms vraag ik me af dat we té gevoelig zijn, dat we overal iets achter zoeken? Maar als ik dan andere mensen hoor, die hetzelfde probleem dan ons hebben, dan denken of voelen die hetzelfde. Dat stelt me wel gerust...

Hoe het allemaal begon...

Sat, 19 Jul 2008 09:57:35 +0200

Klik hier

De verdwaalde ooievaar...

Sat, 19 Jul 2008 09:28:31 +0200

Onze ooievaar is verdwaald. Na enkele jaren heeft hij nog steeds de weg niet gevonden. Op www.deverdwaaldeooievaar.be heb ik mensen leren kennen die hetzelfde meemaken of meemaakten dan ik. Sommigen onder hen hebben een blog waar ik al véél aan gehad heb. Vandaar dat ik ook met mijn blog begin. Misschien kan ik er andere mensen, waarvan de ooievaar ook verdwaald is, mee helpen.