verhalen van een man

Paranoia.

Mon, 24 Nov 2008 19:50:09 +0100

My back is Argus-eyed. I live in danger.

False shadows turn to track me as I pass

and, wearing beards, disguised as secret agents,

creep in to blot the freshly written page

and read the blotter in the looking glass.

And in the dark, under my bedroom window,

until, with a chill whirr and shiver, day

presses its starter, warily they linger

or silently approach the door and ring

the bell of memory and run away.

Nabokov

De boodschapper beschoten.

Sun, 28 Sep 2008 15:30:05 +0200

Twee jaar later werd Guillaume de Montségur veroordeeld door het Hof van Beroep tot vijf maand gevangenis met uitstel wegens het kwaadwillig indienen van lasterlijke aangiftes bij de overheid en het Vertrouwenscentrum tegen de buurman die hij had gestoord terwijl hij praktijkles seksuele opvoeding (of was het biologie?) gaf aan zijn negenjarige dochter.

Niettegenstaande bekentenissen van de feiten door de klager, liggen volgens het arrest onbeantwoorde homofiele gevoelens van de beklaagde jegens de benadeelde aan de basis van het gepleegde misdrijf. De interpretatie die werd gegeven aan de toegegeven wandaden van de buurman, staat hoog gekwalificeerd op de lijst van onsterfelijke maar tragische Belgenmoppen.

Op de vraag van de substituut van het jeugdparket voor verder onderzoek in het zonderlinge gezin met het Thaise adoptiekind, waar volgens de verklaringen van Guillaume de Montségur die man kind aan huis was, is geen gevolg gegeven door de politie.

Zin, onzin of waanzin?

Sat, 12 Jul 2008 09:15:36 +0200

Straks rij ik met Rocinante naar het land waar ridder Don Quichote zich de geschiedenis in vocht om in zijn voetsporen te bezinnen over vrouwen, kinderen, liefde, seks, overspel, jaloezie, alcohol, huwelijksperikelen, haat, wraak, verontwaardiging, midlife- en andere crises, hormonen, waanzin, misbruik, gelijk hebben en krijgen, recht, onrecht, gevaar, middelpuntvlietende kracht, zwaartekracht, existentialisme in de praktijk, buren, instellingen, werk, geld, schulden, boete, leven en dood.

Terug thuis.

Fri, 11 Jul 2008 09:20:04 +0200

Na de eindejaarsfeesten die ik in mijn gezin doorbracht, ben ik tegen het advies in van twee psychiaters en onder sterk voorbehoud van mijn advocaat terug bij de kinderen ingetrokken.

Bij mijn domiciliëring in de gemeente werd ik prompt door de lokale politie uitgenodigd voor een routine verhoor.

Onderwerp: pijnlijk

Thu, 10 Jul 2008 08:03:54 +0200

E-mail van Mabel op het werk.

Aan: Guillaume de Montségur

Dag Bol,

Het is ongelooflijk pijnlijk te moeten vernemen van anderen wat je doet. Je domicilie is daar nu, je werkt daar voor een immobiliënkantoor enz...
Wat ben ik nog ? Niets ? !
Waarom kan je mij dat niet zeggen ? Waarom praat je niet meer tegen mij ?
Dat zijn toch heel belangrijke dingen die ons beide aangaan ? Wat ben ik nog voor je ? Minder dan niets ? !
Het is weer zondag, een triestige dag en ik ben depressief door dit alles. Je hebt precies gezworen een jaar geleden om mij heel erg pijn te doen en dat lukt je. Besef je dat niet ?
Ben je nog van plan om af te komen ? De post stapelt zich op en er zijn aangetekende brieven in het postkantoor. Als je komt mag je hier slapen, dit is je thuis, je hoeft niet op hotel. Ik wil je eens vasthouden, je geur opsnuiven, met je praten, dat is alles. Voor de rest doe ik niets, zal ik niets ondernemen, dat beloof ik. Ik wil weten hoe het verder moet met ons.

Esclarmonde heeft ook haar papa nodig. Hoe langer je weg blijft hoe moeilijker die relatie met haar zal worden, ze is kompleet van je aan het vervreemden. Zij zal nooit naar je toe willen komen met de vakanties. Je kan haar tot zoiets niet dwingen.

Ik voel me zo eenzaam en heb maar één wens, dat het weer goed komt tussen ons, maar daar moet aan gewerkt worden. Wat zijn je plannen ? Wanneer gaan we eens praten over ons leven? Ik zit met een heleboel vragen en het is onmenselijk zoals jij mij behandeld.
Ik wil samen met je ergens anders wonen, niet te ver van hier om de kinderen niet uit hun sociaal leven te halen en om niet alles achter hoeven te laten waar ik aan gehecht ben. Waar ben jij aan gehecht ? Je kinderen toch ? Hoe kan je nu toch zo ver van hen zijn en ze zo weinig zien ? Dat begrijp ik niet.

Geef antwoord AUB en praat met mij in levende lijve en zeg me hoe het verder moet, die onzekerheid is verschrikkelijk.
Wees eens vriendelijk en toon je zachte kant, want die heb je.

Ik dacht dat mijn liefde voor je voorbij was deze zomer, maar nu weet ik dat het niet zo is. Ik geef nog ontzettend veel om je en wil nog altijd verder met je, hoe eigenaardig dat het ook mag klinken. Ik wil me wel niet meer plooien naar al je grillen, we zijn met 2 en we moeten samen hier uit zien te komen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, dat besef ik, maar ik weet nu wat ik waard ben en wat ik wil. Ik ben zelfstandiger dan ooit en zal geen dingen meer doen waar ik niet achter sta en mezelf wegcijferen.
Kus

Mabel.

Alle trossen los.

Wed, 09 Jul 2008 14:22:51 +0200

Na deze voorvallen heb ik mij uitgeschreven bij de dienst bevolking van de gemeente, mijn advocaat opdracht gegeven om de scheiding in goede banen te leiden en ben terug zuidwaarts vertrokken.

Bij mijn aankomst meldde ik mij officieel aan als resident in Domaine Saint Pierre de L'Orbiel te 11620 Villemoustaussou.

Ik vond werk als commercieel agent in een immobiliënkantoor in Carcassonne. Samen met de Canadese zaakvoerdster bezocht ik kastelen en wijndomeinen in de streek om ze te koop te stellen. In het week-end volgde ik een opleiding vastgoedmakelaar in Narbonne wat me op termijn meer mogelijkheden in de sector zou kunnen bieden.

De verstandhouding met Anne werd stroef en zij bleef weg, terwijl het sms-verkeer met Catherine intensifieerde.

Enkel via telefonische contacten met mijn oudste dochter Geertruidis had ik nog wat voeling met mijn gezin. Ik hield haar op de hoogte van mijn nieuw leven en had haar gevraagd te bemiddelen om tijdens de komende kerstvakantie met haar broers en zusje per vliegtuig over te kunnen komen.

De ware Mabel.

Tue, 08 Jul 2008 23:49:06 +0200

Wanneer ik ‘s avonds op de hotelkamer mijn laptop uit de draagtas neem, glijdt de batterij uit de bodem van het toestel. De onderkant van de IBM Thinkpad vertoont tekenen van een ruwe behandeling en eens aangesloten op het electriciteitsnet weigert het ding op te starten. Daags ervoor werkte het nog perfect.

Bij een ontmoeting 's anderdaags wordt Esclarmonde die ik een maand niet had gezien, na twee minuten ruw van mijn schoot afgetrokken en meegesleurd door Mabel wegens een discussie over de telefoonfactuur, de vernielde laptop en de zoek geraakte derde sleutel van de moto die in de lade van mijn bureau lag.

Later op de dag krijg ik met een paar uur interval twee telefoons van Mabel die ik niet opneem. Nadien is er een oproep van de voice-mail.

Het bandje van de operator laat me met een vrolijk kakelende vrouwenstem verstaan dat er een nieuw bericht is toegekomen.

Ik hoor de stem van Mabel, eerst vaag en gedempt, later duidelijker en meer gedefinieerd met storingen maar sommige zinsneden zijn heel goed verstaanbaar. Ze heeft een gesprek met een man en een vrouw die ik niet kan thuiswijzen. Op de achtergrond zijn joelende kinderen te horen en er rijdt nu en dan een auto voorbij. Ze praat enthousiast en uitgelaten alsof ze over een blijde gebeurtenis spreekt, haar zinnen worden meestal gevolgd door een ironisch lachje als om het gekke van de gedachten van de geciteerde personen weer te geven .

- Hebt gij uw vrouw al geslagen... antidepressiva... Neen, ... diene psychiater.....

- Hij is kwaad op mij, hij neemt de telefoon niet meer op als ik bel, hij wil me niet meer horen zeker...

Ineens wordt ze zeer serieus:

- Die blik in zijn ogen was een...weet je...een bànge blik..

Dan weer vlotter, gelardeerd met een lach van blijdschap:

- ....en iedereen zei goe, nu zal er eindelijk eens wa gebeuren...

Lager in toon en stiller alsof ze die mensen iets in vertrouwen wil meedelen:

- Mijn schoonzus zei dat diene psychiater niet bekwaam is, hij moet gewoon drie maand slapen, dan is hij genezen....

Nu op een geforceerde hoge toon, als om het potsierlijke van dit betoog te onderlijnen:

- Hij zegt dat er nog een reserve sleutel was van de moto in zijn bureau ... ik wéét van nikske, ik heb die sleutel nooit gezién...En diene laptop, gij hebt die stuk gemaakt, zegt hij. Waarom zou ik zoiets doen, ik kén daar zelfs nikske van...

Dan weer stiller, eerder zakelijk geformuleerd en afsluitend:

- Hij heeft beloofd in behandeling te gaan als hij terug komt. ..... Hij beseft dat soms wel....

De verbinding wordt verbroken na 3: 26 minuten.

De vlucht door het koekoeksnest # 10.

Mon, 07 Jul 2008 09:22:30 +0200

Klik hier

De vlucht door het koekoeksnest # 9

Sun, 06 Jul 2008 12:34:07 +0200

Dit is de meest potsierlijke en groteske situatie die iemand ooit kan meemaken.

Met de moto heb ik twee dagen lang mist, ijzel, sneeuw en een zondvloed getrotseerd om dan achter in een busje gezeten twee wereldvreemde snotneuzen de weg te moeten wijzen naar een kliniek om daar te horen dat er een snuiter die zich geneesheer noemt van aan zijn bureau verklaart dat ik waanzinnig ben en zelfmoordneigingen heb zonder dat hij mij ooit gezien, laat staan onderzocht heeft.

Hij moet zich wel god de vader wanen die hufter, want hij kan van op duizend kilometer afstand diagnosticeren dat ik graag op de rug en met de voeten vooruit bij een lijkbidder afgeleverd wil worden.

Die stuntel aan de andere kant van de lijn zit zich nu waarschijnlijk ook uit te sloven met deontologisch verpakte nonsens om te laten uitschijnen hoe ze met deze ingreep mij enkel willen beschermen tegen mezelf uit oprechte bezorgdheid.

Die gedachten doen mij bijna de muren opkruipen van razernij en verontwaardiging.

Ik wil de hoorn uit de handen van de zielenknijper rukken en schreeuwen dat ze ginder een bende gediplomeerde, subsidieerde schurken zijn, dat ik er zal voor zorgen dat hun barak gesloten wordt, dat ik er nooit een poot had moeten binnenzetten, nu niet en vroeger ook niet, dat hun aanwezigheid enkel noodzakelijk is om die ziekenfabriek waarin ze huizen te bevolken en dat ze alleen maar goed zijn om pot te verteren op kap van de gemeenschap die ze verondersteld zijn te dienen.

Hun geautoriseerd handelsmerk van doctor en Vertrouwenscentrum fungeert hier als dekmantel om een dergelijke schurkerij in een ongehoorde hypocrisie en dus gemoedsrust te kunnen organiseren. In een gewone schurkenstaat zou men zelfs dit complot niet kunnen verzinnen, want daar heeft men die maskerade niet.

In het belang van de openbare orde is het blijkbaar ook voorzien door de wetgevers van dit land om in alle discretie, met een paar wettige of onwettige maatregelen en wetenschappelijk ingeklede smoezen mensen uit de maatschappij te kunnen lichten en monddood te maken.

Vroeger had men brandstapels om gedachten te vernietigen, nu is er ter observatieneming.

Ik zal mij inspannen om deze natie met stip te laten opnemen op de lijst van schurkenstaten bij Amnestie International of Human Rights Watch.

De vlucht door het koekoeksnest # 8

Sat, 05 Jul 2008 12:10:01 +0200

Klik hier

De vlucht door het koekoeksnest # 7.

Fri, 04 Jul 2008 15:30:28 +0200

Plots onderbreekt de psychiater mijn gedachtenstroom door de hoorn van de telefoon te nemen.

- Je vais leur téléphoner. ( Ik zal hen bellen) .

Hij draait het nummer dat op het papier staat en vraagt naar le docteur Westvlam.

Het duurt een paar tellen vooraleer de standaardiste hem doorverbindt. Mijn hart gaat te keer als nooit tevoren, het ogenblik van de waarheid nadert, hij zal binnen enkele minuten zijn verdict vellen. De doctor heeft zich amper voorgesteld aan de persoon die aan het toestel komt of er volgt een voor mij hoorbare maar onverstaanbare ononderbroken beuzelarij van iemand met een nasale stem. Hij produceert lange slepende klanken met veel lange euh's ertussen, als om te beletten dat de gesprekspartner hem zou onderbreken. De zeer frequent terugkomende uitdrukking ‘comment dirais-jeuh?' (hoe zal ik het zeggeun?) uitgesproken met een zware rollende r, kan ik wel duidelijk onderscheiden in de eentonige klankenstroom. Het is duidelijk iemand die zichzelf graag hoort en zich belangrijk vindt, maar woorden te kort komt om zijn verhaal in te kleden. Terwijl de psychiater luistert spreekt zijn ernstige gezicht duidelijke taal. Zijn blik is nu star, zijn mond gaat lichtjes open, hij bekijkt me een fractie van een seconde steels, voelt zich betrapt, richt zijn ogen nu op het papier en begint nota's te nemen als om zijn misstapje te compenseren. Ik voel wat er gezegd wordt, mijn bloed begint te koken, ik stik, sta recht, trek mijn jas uit en gooi hem op bed. Ik loop rond in het kleine kamertje, sla mijn handen in de lucht, vloek. Dit lijkt verkeerd te gaan. Angst mobiliseert alle neuronen onder mijn schedeldak wat mij een reeks nieuwe heldere inzichten oplevert. Ineens komen alle reacties van Mabel mij terug voor de geest met de precieze situering in zijn context en zie de oorzakelijke verbanden met andere feiten, gedragingen, uitlatingen en omstandigheden.

De vlucht door het koekoeksnest # 6

Thu, 03 Jul 2008 16:14:57 +0200

De psychiater zucht eens diep en streelt vervolgens lang zijn baard tussen wijsvinger en duim, elleboog op de tafel, in gedachten verzonken met zijn ogen gericht op een punt op de muur schuin achter mij.

Alsof hij zich verplicht voelt het woord te nemen laat hij een mijmerend ‘Je vois' horen. Die woorden geven niet de werkelijkheid weer, want zijn houding geeft aan dat hij het niet ziet. Ik hoop een determinerend signaal te vinden in zijn lichaamstaal dat mij aangeeft welke kant het uitgaat, maar hij straalt enkel een grote vertwijfeling uit.

Ik hou mijn adem in, mijn hart bonkt in mijn keel en wacht ongeduldig op wat er nu staat te gebeuren. Gelooft hij hen, gelooft hij mij? Ik heb er nog nooit een halve seconde aan gedacht uit dit leven te stappen, dat zal hij ondertussen misschien wel al gemerkt hebben. Ik heb er geen idee van hoe iemand zich gedraagt vooraleer hij zijn bestaan vrijwillig beëindigt, maar ik veronderstel dat die man geen grapjes maakt over de fysieke gelijkenis tussen een goedmoedige bewakingsagent en een sportieve psychiater. Ik overloop ook snel de gestelde vragen en mijn antwoorden. Indien ik Mabel één mep had verkocht op die 25 jaar samenzijn, dan had ik het wat moeilijker gehad om categoriek 'nee nooit' te antwoorden op de vraag of ik mijn vrouw en kinderen sla. Dat de onkunde van mijn vroegere huisdokter mij nu misschien fataal zou zijn geworden indien ik haar raad had opgevolgd, is dan weer een bevestiging van het feit dat mijn gevoel juist was. Ik had geen zin in medicatie, heb haar toen laten verstaan dat ik sceptisch ben voor chemische modificatie van natuurlijke lichaamsprocessen en nu weet ik waarom. Indien het nemen van antidepressiva een obligate passage is op weg naar de zelfgekozen definitieve verlossing van het aards lijden, dan is het een geruststellende gedachte dat ik daar nog lang niet aan toe ben. En de stelling over mijn waanzin volgens die Vertrouwensrakkers zal wel te maken hebben met het feit dat ze hun kar gekeerd hebben in verband met mijn vorige aangifte. Het verleden moet gewist worden en de getuigen geëlimineerd om de werkelijkheid te conformeren aan het beeld dat de instellingen willen ophangen van onze samenleving in het algemeen en zeker op het gebied van deze sulfureuse materie die de politiediensten van deze staat tot op het einde van de geschiedenis in discrediet heeft gebracht bij de wereldbevolking. Ik kan mij levendig inbeelden dat indien het gerecht verder zou zijn gegaan om de waarachtigheid van mijn verklaringen over mijn waarnemingen te onderzoeken, en er op die manier dan ook ruchtbaarheid aan hebben gegeven, het zeer verstorend zou werken op de rust die sedert een paar jaar terug in het land heerst op dat vlak. Rust is belangrijker dan gerechtigheid of misdaadbestrijding voor de ordediensten. Hoe heb ik dat ooit anders kunnen zien?

De vlucht door het koekoeksnest # 5.

Thu, 03 Jul 2008 09:21:27 +0200

Klik hier

De vlucht door het koekoeksnest # 4.

Wed, 02 Jul 2008 08:46:17 +0200

De mannelijke agent gaat achter het stuur zitten, de vrouw neemt als begeleider het plan van Brasselt vast. Ze zit wat in de knoei wegens het bijzondere van de bestemming en draait de kaart in alle richtingen rond. Ik hoor het woord Veststraat vallen. Ik herinner me dat daar de kliniek Sint Lipsius is gevestigd waar veel vriendinnetjes van één nacht vroeger stage liepen. Ik help die sukkelende nieuwbakken agent uit de verre provincie die, volgens ze laat verstaan, voor het eerst in de hoofdstad komt eventjes de weg te vinden om sneller een antwoord te hebben op mijn vraag wat ik daar moet gaan doen. Wij rijden wel degelijk de ondergrondse parkeergarage van de kliniek in. De politieman parkeert de combi slordig naast een gele ambulance. Verplegers in wit pak lopen af en aan, op een melkglazen deur staat een rood kruis. De agenten stappen uit, sluiten de auto af en stappen aarzelend een gang in.

Ik ben terug rustig nu en wacht af. Dit lijkt me geen schrikwekkende omgeving. Ik bekijk hoe simpel en kwetsbaar het interieur is van deze bus. De bekleding van de portieren aan de binnenzijde is in karton en daarachter ligt waarschijnlijk het mechanisme om de deuren te openen van binnenuit. Het vraagt niet veel inspanning om het interieur te vernielen om te vluchten, maar de vraag wat er nu staat te gebeuren houdt me eigenlijk meer bezig dan een vluchtplan.

Wat later komen ze terug, vergezeld van een jonge man van kleine gestalte. Hij heeft kort geschoren haar en een ringbaard, is gekleed in jeans, een donkerblauwe pull met rolkraag met een insigne op de bovenarm en heeft zwarte leren bottines aan. Hij lijkt op een inschikkelijke, zachtaardige bewakingsagent. De agenten schuiven het achterportier open van het busje. Ik word gesommeerd uit te stappen en mee te gaan met de man die zich voorstelt als le docteur Chalon.

De vlucht door het koekoeksnest # 3.

Tue, 01 Jul 2008 20:24:16 +0200

Ik stap gedwee achter in de politiecombi, maar om toch niet te volgzaam te lijken ga ik nonchalant dwars en breeduit zitten met een elleboog losjes over de rugleuning en mijn vuile laarzen op de bank. De realiteit is echter anders, mijn mond is droog, mijn tong kleeft aan mijn verhemelte en mijn handen beven. Dit is een pure deportatie zoals het in een degelijke totalitaire schurkenstaat gebeurt. Zonder opgave van reden of inbeschuldigingstelling oordeelt een onbekende machthebber in alle discretie over een individu en de zichtbare uitvoerders verschuilen zich achter een bevel van hogerhand om geen uitleg hoeven te geven. Ze hadden me gezegd dat ze me terug gingen brengen, maar ze kunnen mij evengoed in een beestenwagon duwen straks die oostwaarts rijdt of zonder veel omhaal de gevangenis in draaien. Is dit een routinecontrole, wordt elke burger zo maar eventjes meegenomen in dit land op bevel van de procureur? Trouwens, hoe wisten zij dat ik hier was, ik heb geen enkele grenscontrole gehad.