Disfunctionele Huisvrouw

Vette vogel.

Fri, 05 Feb 2010 14:48:26 +0100

Ik weet dat men niet met het zelfbeeld van meiskes moet knoeien. Dat we niet willen dat ze zich spiegelen aan anorectische modellen. Dat ze moeten eten en groeien. Ik weet het.

Maar ik weet ook dat mijn dochter op wekelijkse basis een broek ontgroeit in de breedte. En dat dat niet bij te houden valt, Haar BMI is nu, of was een aantal weken geleden, 17,48. Op het randje, qua 'te dik'. Voor een kinder-BMI he menschen. Wat zich anders berekent dan een volwassenen-BMI

Ik wil niet dat ze haar jeugd in caleçons moet doorbrengen. Ik vind het niet meer mooi dat wanneer ze voorover buigt in bad, er vier vetrolletjes tevoorschijn komen.

Dus we zitten op rijstwafels en fruit na school, in plaats van hopen boterhammetjes voor het avondeten.

Maar het is schrijnend. Want ze is dol op boterhammetjes en ook wel op lekkers allerhande. En ze wordt zich bewust van haar forse dijen. En we kunnen niet zeggen dat ze er uit gaat groeien want zoveel kleiner dan ik is ze niet eens en ze is nog maar 7.

Vooralsnog is ze schattig mollig, niet dik. Maar ik wil niet dat ze dik wordt. Er valt hier een grens te bewaken. Zeg mij gerust hoe ik het evenwicht kan vinden in comment.

Pluspuntje: sinds kort gaat ze ook paardrijden. Dus lichamelijke activiteit is er ook al.

Voorlopig doen we het als volgt: normale maaltijden, en tussendoor enkel fruit, rijstkoeken en rozijntjes. Arm, arm Vogeltje. Ik heb er zo'n compassie mee, want ze houdt echt van eten. Dat heeft ze van haar grootmoeder. Waarom krijgen wij enkel slechte eigenschappen van onze voorouders en nooit eens iets nuttigs?

Mamaaaaaaa, kom eens?

Tue, 19 Jan 2010 09:48:49 +0100

Zoals u weet, maak ik mij niet al te druk in het huishoudelijk gedrag mijner kinders. Ze moeten geen klusjes doen, niet helpen met wat dan ook, ik zal gewillig komen aandraven met drinken en snackjes, kortom ze hebben een luizenleven. Het enige wat ik door de band verlang is geen gezeur aan mijn hoofd.

Dat wij hier allen nogal van het gemakszuchtige soort zijn, dat had u vast ook wel begrepen. Ik zal de eerste zijn om het van mezelf toe te geven. Maar soms, soms maakt iemand het wel heel erg bont.

Zoals gisteren. Dochter, reeds voorzien van een vieruurtje, haar schoolkaft door mij klaargelegd op de tafel voor het huiswerk, roept terwijl ik in de keuken het avondeten sta te roeren.

Daar hebben we de afgelopen tijd al menig dispuut over gehad, want ik vind dat zij ook wel eens naar mij kan komen. Om te laten zien dat die ene tekening wel heel goed gelukt is, of om drie touwtjes aan elkaar te laten knopen. Ik zeg zomaar wat. De kilometers die ik afdraaf omdat Mevrouw te tam is om zelf te bewegen, zouden doen vermoeden dat mijn conditie beter is dan in realiteit het geval is.

Maar goed, ze roept. Of ik haar potje met de maaltafelkaartjes wil brengen. Want dat steekt nog in haar boekentas. Haar boekentas die drie meter van haar af staat en tien meter van mij. Ik weiger. Zij dringt aan. Want tenslotte is zij net rechtgestaan om te gaan plassen.

Ik weiger en zeg dat ze niet zo lui moet zijn en haar rommel zelf moet nemen. Leg het afstandsverschil zelfs uit. Ze blijft jammeren. Heel verontwaardigd.

En toen werd ik boos. Niet zomaar boos maar BOOS. Ik heb mijn hand op de keukentafel geklopt en gekrijst dat als ik nog één woord van die strekking zou horen, ze direct naar bed kon gaan. Om half vijf, jewel.

Ik heb zo geroepen dat ik er acuut een duizeling van kreeg. Maar indruk heeft het wel gemaakt. Ze heeft geen kik meer over het potje gelaten en kwam zelfs een paar minuten later vrolijk over iets anders keuvelen.

Misschien moest ik dat wel meer doen, jammer alleen dat tot op heden de van coleire gesprongen bloedvaten in mijn hoofd nog aan het hergroeperen zijn.

En jammer ook dat ik mij vanochtend weer liet vangen aan een 'Mama, kom eens?'. Maar ik moet toegeven dat de lepel die kaarsrecht in het yoghurtpotje bleef staan, de moeite was om mij te verplaatsen. Hij was vast niet zo mooi recht gebleven als zij naar mij toegekomen was.

Zucht.

Vervloekte Tante Kaat.

Fri, 15 Jan 2010 17:09:11 +0100

Eerder deze week zag ik Tante Kaat op TV. Onmiddellijk begonnen er zich voor mijn geestesoog herinrichtingstaferelen af te spelen.

Meer nog, ik stond zelfs recht om te zien of het niet doenbaar zou zijn om de zetels op de plaats van de eetkamertafel te zetten. Maar dan moet er ook een kastje naar de andere kant. En eigenlijk moet de PC van dochter toch eens van mijn bureau. Boven staat nog een ongebruikt bureau, als ik het opzetstuk erafhaal, kan het misschien net onder het raam.

Boven staat ook nog een ongebruikte kast. Die zou in de hal moeten, maar dan moet de ladenkast naar de overkant verhuisd worden. Mijn hoofd duizelde van zoveel ingebeeld sleepwerk.

Geen nood, dacht ik, morgen is dat allemaal vergeten.

Maar dat was buiten de vloek van Tante Kaat gerekend. Ik betrapte mij de volgende ochtend op schema'tjes maken van wat naar waar zou moeten. Ik vroeg zelfs de Zoon om dat eens allemaal in orde te brengen want ik kan natuurlijk geen loodzware toestanden van boven naar beneden zeulen.

Dus ik legde hem het plan uit. Hij keek bedenkelijk. En vond dat het extra bureau nogal zou misstaan. Ik verduidelijkte dat het niet ergens anders kon staan want wegens een jaren '50 huis met dito elektrische uitrusting zijn we nogal misdeeld wat stopcontacten betreft.

Ondertussen was ik ook al niet meer zeker van het zetel-en tafelverschuifscenario. En de kast die van boven naar beneden moet weegt minimaal 3 ton. Als het niet meer is.

De Zoon en ik besloten om het allemaal gewoon maar even te vergeten. Alleen dit, DIT moet wel naar beneden, want dat is te erg voor woorden.

Ik ben wel..

Thu, 14 Jan 2010 22:42:22 +0100

WEL WEL WEL een echte vrouw. *stampvoet

Doorlopen!

Tue, 12 Jan 2010 12:04:06 +0100

Vandaag op Jutblogt: RoXXXy!

Freeze frame

Sun, 10 Jan 2010 12:08:13 +0100

Deze dame verzocht mij voorzichtig een foto van mijn koelkast te posten. Indien men een mens kent aan zijn koelkast, dan vrees ik dat u mij kil en leeg gaat vinden. Ik heb daar excuses voor echter. Of uiteraard. Ik ga bijna elke dag naar de winkel en het gekochte wordt dan ook onmiddellijk bereid. In het WE ga ik niet naar de winkel, want bereid ik niks en is het nog desolater dan anders op koelvlak.

Wat u niet ziet: dat de sauzen-van-Calvé die achter de eieren bovenaan staan waarschijnlijk allemaal vervallen zijn. Dat de wortels in de groentelade al weken geleden een roemloze dood gestorven zijn en dat de tube flammazine die ergens rondzweeft waarschijnlijk ook niet meer geschikt voor menselijk gebruik is.

Maar goed, De Koelkast zoals ze is in Disfunctia.

Flikker op met die BH-kleur

Sat, 09 Jan 2010 14:23:41 +0100

Ik weet dat ik hier ook nog eens wat zou moeten komen zeuren, maar vandaag is het weeral op Misantropia

Appel-lavendel? Of liever Perzik?

Thu, 07 Jan 2010 17:43:01 +0100

Godsamme.

Luxemburgers bestaan niet.

Tue, 05 Jan 2010 19:32:08 +0100

Hoort u ooit al eens iets over Luxemburgers? Moorden? Slachtoffers van rampen allerhande? Protesten tegen van overheidswege ingevoerde richtlijnen?
Klachten over rookverbod? Problemen met inwijkelingen? Ontvoeringen of vuurwerkontploffingen in uitgaansbuurten? Sportlui die records breken? Overstromingen of droogtes?

Heb u ooit al een Luxemburger gezien hier in België? Nederlanders, Duitsers, Fransen, noem maar op, het bezoekt allemaal ons land en vraagt ons de weg. Maar een Luxemburger die de weg naar een Stadcentrum (naar keuze) wil weten? Never.

Als kind ben ik ooit eens in Echternach geweest. De enige twee herinneringen die ik daar aan heb zijn een foto van mij op een verrekt hoge berg en een portemonneetje, in vier kleuren, met in Gouden Letters 'Echternach'. Ik herinner mij geen enkel levend persoon. Terwijl ik nog heel goed weet hoe een kelner in Italië eens dreigde om mijn kleuterpersoon in het zwembad te gooien. Als grapje, niet om dat ik een ettertje was, dat spreekt.

Misschien moest de Nasa eens een sonde naar Luxemburg sturen in plaats van naar Mars. Alhoewel de kans op menselijk leven op Mars waarschijnlijk groter is.

Want Luxemburgers bestaan niet. Moest er daar al volk rondlopen, dan zijn het al die overtollige would-be Hollywoodacteurs die geen werk vinden.

En kom mij aub niet af met: uw redenering klopt niet. Dat doet ze immers nooit.

Ik maak mijn beloften waar

Sat, 02 Jan 2010 14:48:05 +0100

In mijn buurt woont volgens mij geen enkele Hollander. Schijn of niet.

Maar zoals ik voorspeld had, was het vuurwerk schitterend. Langs tuinzijde zowel als aan de voorkant. Dat we bijna vermoord werden door een fout gerichte Gillende Keukenmeid bij het op de hoek van mijn straat gaan gapen naar tieners die voorzekers hun Zondag van de komende drie jaar er hebben doorgeknald, laten we even buiten beschouwing.

De aanwezige kinders, waaronder geen van mij, zullen het vast kunnen gebruiken als ze in therapie moeten voor hun vreselijke kindertijd.

En gelukkig maar, want verleden jaar had ik zo gestoeft over het vuurwerk in mijn buurt dat ik okselvijvers had van zeven tot twaalf, uit angst dat er ook hier niks te zien ging zijn.

Nimf was aanwezig, een tal vriendinnen en Moose ,die zich als immer dapper stand heeft gehouden tussen al dat vrouwelijk geweld. Die heeft zijn hemel alvast verdiend.

Ik zou u een gelukkig nieuwjaar willen wensen, maar geluk is zo overroepen, dus ik hoop voor jullie op een gezellig 2010. Maak er het beste van!

De zaagblog

Tue, 29 Dec 2009 17:37:41 +0100

Als u zich verveelt vanavond én u zou al zo lief geweest zijn om ons in uw blogroll te zetten, pas dan de url even aan. Want Ergernis heet nu officieel http://misantropia.be/

U bent wreed bedankt!

Het goede voornemen II

Tue, 29 Dec 2009 10:43:49 +0100

Verleden jaar was mijn enige goede voornemen een echte zonnebril kopen. Mijn vaste besluit hem te koesteren was al na dag drie van de baan. Het bijgeleverde doosje werd ergens in de auto geslingerd, kwam daar nooit meer uit en de bril verdween in de diepten der sakosj.

Daar onderging hij het lot van alles wat daarin resideert: zijnde omringd worden door Troep Allerhande en mogelijk ook enige ratten en een Shetland pony.

Na een maand was het verse voornemen dan ook in niks meer te onderscheiden van zijn Hema-voorgangers. De glazen waren zo bekrast dat het wel leek of ik voortdurend naar striemende regen keek.

Dat maakt wel dat ik nu twee goede voornemens heb: een nieuwe zonnebril kopen én hem verzorgen als ware hij een prematuur kind. Ik zal hem warm toedekken in zijn doosje en hem liefdevol doch voorzichtig schoonhouden.

Weddenschappen over hoe lang het duurt voor de eerste kras een feit is, mogen daags na de aankoop afgesloten worden.

Zo maar ineens

Fri, 25 Dec 2009 21:23:39 +0100

...waren er een paar dames tegen elkaar aan het zeuren op twitter. En zomaar ineens was er een nieuwe blog. Doe er uw profijt mee.

Voorbij IIII

Fri, 25 Dec 2009 18:14:12 +0100

Kerstellende, had ik het dit jaar gedoopt. Gisterenmiddag verzuchtten Zoon en ik nog tegen elkaar dat als we groot zijn, we nooit meer kerst zullen vieren.

Dochter, die slechts van kerst houdt om de cadeautjes, wou geen kerstboom. Dus dit stokje kan ik niet bloggen. Mijn zucht van opluchting om de nietboom was waarschijnlijk hoorbaar tot in Zuid-Afrika. Dochter wou ook geen kleren aandoen. Kerst in pyjama is het geworden voor haar.

Tussen vijf en zes arriveerden 'de bejaarden', zoals ik het viertal gemakhsalve heb gedoopt. Mijn ouders, tante en oom.

Pluspunt is dat iedereen gelijk in de alcohol vliegt, zodat de bejaarden rond hoofdgerechttijd al bijzonder vrolijk waren en ik iets minder mistroostig.

Mijn ma die nog altijd niet over deze vraag is, giechelde vrolijk tegen tante: 'Wat die allemaal aan mij durft vragen, dat gelooft ge niet'. Waarop wij ons even in de keuken verschansten om de vraag die niet te geloven was aan tante te stellen. Want zo is Ma dan weer wel. Om uw curiositeit te bevredigen, pun misschien intended, kan ik u zeggen dat Tante blijkbaar wel van het leven heeft genoten.

Verder had ze het over een 'Bacardi Vriezer', zag er voor haar 70+ verontrustend stralend uit en stelde de gebruikelijke genante vragen aan de Zoon.

De Zoon, geef hem een standbeeld, is de hele avond bij ons gebleven. Blijkbaar waren alle postpubers die gewoonlijk boven zitten veroordeeld tot De Kerstdis. En dus heeft hij zoals een Groot Mens de kerstellende doorstaan, voornamelijk door met Oom en Grootvader te converseren. En zowaar ook wat alcohol te drinken wat tante bijzonder kon bekoren. Päs dan ben je een aangenaam mens volgens haar, waar ze uiteraard gelijk in heeft.

Tegen half vier des nachts wankelden de bejaarden taxi- en huiswaarts.

Kerstellende is weer voorbij. Voor vorige edities kan u via hier. En bij de weg: ik kreeg zoals voorspeld een pureestamper, een doos Mon Cheri (al sinds 30 jaar een traditie bij Tante) een veel te kleine wok en gelukkig ook Van Vlees en Bloed. Moest u nog iets weten?

Doorlopen!

Wed, 23 Dec 2009 23:07:10 +0100

Vandaag doet uw huisvrouw nog een inpolcor. En wel hier.