fILLE

Tommeke, Tommeke, Tommeke

Fri, 15 May 2009 07:04:51 +0200

Het ergste aan de hele Tom Boonen heisa van de laatste dagen is dat de echte fans het allemaal niet meer kunnen bolwerken:

De billen van Lily

Sat, 09 May 2009 10:20:16 +0200

Gisterenavond trad Lily Allen aan in een volgestouwde AB. Enkele bedenkingen.

Het publiek: zoals verwacht. Hoofdzakelijk hyterische krijsende tienermeisjes en geile bokken. En natuurlijk het obligate lesbokoppel dat recht voor mij post gevat had. Helaas zijn lesbokoppels in het dagelijkse leven nooit zo knap als in de films, dus op zich had ik daar niet veel aan. Het was dan ook nog eens een klef koppel en een te enthousiast meedoend koppel, wat resulteerde in een constant aritmisch heupwiegen, de armen bij vrijwel elk nummer in de lucht, waardoor mijn zicht drastisch belemmerd werd, of overmatig handgeklap. Klapvee.

Het optreden zelf: ook hier niet echt verrassingen. Een zeer degelijke en aanstekelijke show, waaruit bleek dat de nummers uit de eerste plaat toch nog net iets meer pit hebben dan die van de nieuwe. Het is een beetje als Disney of Sesamstraat from hell. Luchtige popdeuntjes met teksten die eigenlijk niet voor kinderen geschikt zijn. Pop met weerhaakjes. Een evenwichtige set met als hoogtepunten "fuck you", "smile", "littlest things", "LDN" en "Not Fair".

Leuk om tussendoor te doen: "Met het vrouwtje naar...". Telkens dat zinnetje zeggen en dan toevoegen naar welk irritant optreden je wel eens meegesleurd zou kunnen worden in een relatie. vb: "met het vrouwtje naar Bon Jovi", "met het vrouwtje naar marco borsato", "met het vrouwtje naar Scala", met het vrouwtje naar snow patrol",...

Lily Allen zelve: Miauwkes! Lily kan toveren. Mijn lange broek was toen ze opkwam plotseling enkele maten kleiner. En Lily zelf had ofwel koud, ofwel was ze heel blij dat ze mocht optreden. Aangezien het nogal warm was, gok ik op het laatste. Toen ze van schoenen wisselde verzocht ze een van de geilaards op de eerste rij om niet onder haar kleedje te kijken. Voor alle duidelijkheid, ik stond op de vierde rij. Helaas. Ook een zeer aanstekelijke podiumpresence. Ook hier zorgde het contrast tussen het lieftallige meisje en haar volwassen teksten voor een spetterend contrast.

Conclusie: het was de 25 euro meer dan waard.

Denk!

Fri, 10 Apr 2009 08:47:15 +0200

"Ik kan denken dat ik piano speel, terwijl dat niet zo is, want ik kan het dromen. Maar ik kan niet denken dat ik denk, terwijl dat niet zo is. Want in dat geval (alléén in dat geval) is het feit dat ik denk dat ik denk, de garantie dat ik denk."

Ik heb andere literatuur nodig vlak voor het slapengaan, denk ik...

De wondere wereld van MSN

Mon, 06 Apr 2009 09:43:38 +0200

Gisteren had iemand die ik niet kende mij toegevoegd op msn, en begon een gesprek met mij.

"alles goe?"
"ja, maar ik ken u niet denk ik."
"haha joh, doe ni belaghelijk."
"vanwaar zou ik u dan moeten kennen?"
"vanop sgool he, ik zen magalie"
"ja, dat zie ik, maar ik ga al lang niet meer naar school."
"das wel, gij zit naast mei in de klas."
"ik denk dat ge de verkeerde voor hebt."
"gij zijt toch fILLE"
"ja, maar ik veronderstel dat er zo nog wel meerdere mensen rondlopen."
"nee, da kan ni."
"ok dan, hoe oud zou ik dan moeten zijn volgens u"
"10 of 11 jaar."
"ge zit er maar 17 jaar naast."
"JONG, AS GE BELAGHELIJK WILT DOEN, LAAT DAN MA ZITTE!"

En ze meldde zich af :-) Die andere persoon gaat waarschijnlijk ruzie krijgen met zijn klasgenootje :-)

fILLE leest een boek

Sun, 05 Apr 2009 18:14:07 +0200

fILLE leest een boek en is daarvan zo onder de indruk dat hij het in één dag uitleest. Jawel, 319 pagina's op één dag.

Dat moet dan wel enorm goed zijn, hoor ik u al denken. Meer zelfs, enorm goed is slechts een vage appreciatie voor dit onversneden meesterwerk.

"Een keuze maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor."

Het gaat om De eenzaamheid van de priemgetallen, de debuutroman van Paolo Giordano, een boek dat zo pijnlijk oprecht is en zo naar de keel en het hart grijpt dat het onmogelijk is om het ook maar één seconde neer te leggen.

We volgen de levens van twee eenzaten die door het lot en een naar jeugdtrauma voornamelijk tot zichzelf veroordeeld zijn. Enerzijds is er Alice die op jonge leeftijd verlamd geraakt, anderzijds de superbegaafde Mattia die op zevenjarige leeftijd zijn debiele zusje achterliet op een bank in het park en haar nooit meer terugziet. Deze mensen kruisen elkaars leven in de middelbare school. Mattia omschrijft hen als "tweelingspriemgetallen", getallen die enkel door 1 en zichzelf deelbaar zijn en slechts door 1 getal van elkaar gescheiden zijn, zoals 17 en 19. "Alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken."

Zeer herkenbaar, trefzeker en hartverscheurend mooi. Aanrader!

Muzieks

Thu, 26 Mar 2009 08:19:56 +0100

Maart is een mooie muziekmaand, met enkele langverwachte releases, zoals:

The Hazards of Love van The Decemberists, een conceptalbum in sprookjesvorm dat gaat over een verliefd man-hert, zijn geliefde die hij bezwangert, zijn boosaardige moeder en een sadistische kindermoordenaar. Een romantisch sprookje over liefde, bedrog en wraak. Aanvankelijk een beetje teleurstellend, aangezien het nogal afwijkt van de vorige albums, maar eens het verhaal duidelijk is, openbaart de schoonheid van deze cd zich in al haar glorie. En de teksten van Colin Meloy zijn nog steeds enkel begrijpelijk met behulp van een geavanceerd Engels woordenboek.

Daarnaast ook nog We zijn hier nu toch van Yevgueni, alweer een degelijk album met rake observaties en een mild komische ondertoon. Meer moet dat niet zijn.

En het absolute pièce de résistance van deze maand, en bij uitbreiding misschien wel van het jaar, de debuutcd van Fever Ray, een soloproject van Karin Dreijer van The Knife. Een angstaanjagende, duistere trip die slechts mondjesmaat haar diepgang prijsgeeft en zich ondanks de schijnbaar koelheid warm in het hart nestelt.

Naast de mij voorgenomen aankopen ook nog de bezwerende americana van Slim Cessna's Auto Club en de melancholische schoonheid van BUURMAN ontdekt.

Memories are a good thing as long as you don't have to deal with the past

Mon, 16 Mar 2009 08:18:27 +0100

Afgelopen weekend gebeurde er iets dat een nasty jeugdherinnering triggerde. Ik was naar een zeer interessante documentaire aan het kijken (misschien in mei te bewonderen op een documentairefestival), waarin naast David Hasselhoffs onsterfelijke klassieker Looking for Freedom, ook een stukje uit Baywatch kwam. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan de prille nineties, toen zowat iedereen op school naar dat programma keek. Ik vormde hierop geen uitzondering. Mijn favorieten waren Shauni (Erika Eleniak) en iets later en in hogere mate Summer (Nicole Eggert).

In diezelfde periode moesten we op school ook een spreekbeurt houden over ons favoriete tv-programma en motiveren waarom we dat zo goed vonden. Iemand vond Rescue 911 geweldig, omdat hij zo kon leren hoe hij zelf reddingsoperaties moest uitvoeren. Boeiend dude. Mijn favoriete tv-programma was Married with Children, omdat het mijn ambitie was om later met 1 hand in mijn broek urenlang voor tv te zitten. Alvast 1 droom die werkelijkheid geworden is. Maar een van mijn klasgenotes vond Baywatch dan weer het beste tv-programma allertijden: "omdat ik zelf een zwemster ben, en het mijn droom is later mensen te kunnen redden die aan het verdrinken zijn." Mooie motivatie, daar niet van, maar ik probeerde krampachtig niet aan die klasgenote te denken, wier naam ik niet ga vermelden, maar haar bijnaam was "den hond" (nuff said), in rood badpak waggelend over een strand in Malibu, maar het kwaad was geschied. Nooit heb ik nog naar die reeks kunnen kijken, zonder spontaan zure oprispingen te krijgen.

Stomme documentaire.

Open your heart to the benign indifference of the universe

Sat, 14 Mar 2009 17:46:47 +0100

Ik ben fan van Albert Camus. Dat mag geweten zijn. Camus had door dat het leven absurd is en het zoeken naar een betekenis erin even zinloos is als het zoeken naar een goeie grap in een zaalshow van Geert Hoste of een goed geschreven dialoog in een aflevering van Familie. Een man naar mijn hart. Diezelfde Camus lijkt ook een niet onbelangrijke invloed te zijn op The Airing of Grievances, een uppercut van een plaat door Titus Andronicus. Lang geleden dat een cd mij vanaf de eerste noten zo een trap in mijn noten gegeven heeft. Het klinkt alsof The Clash, The Pogues, Bruce Springsteen en Neutral Milk Hotel collectief beslist hebben om samen met Conor Oberst van de vroege Bright Eyesperiode een plaatje op te nemen. Het vormt wonderwel een zeer intens en coherent, waarin de zanger zijn existentiële Weltschmerz witheet van woede uittiert, keelt, en krijst. Een welgemeende fuck you van formaat!

Hannelore Bedert

Tue, 10 Mar 2009 11:17:19 +0100

Al wekenlang teistert een irritant kleinkunstgeval de radio 1 golven. Hannelore Bedert met haar tweedehandsliedjes in een soort van Algemeen Beschaafd West-Vlaams, dat in bepaalde kringen die ook dol zijn op Mira, Eva De Roovere, Bart Peeters en Axl Peleman ongetwijfeld als enorm origineel en sympathiek bestempeld wordt. Bullshit. Kutmuziek blijft kutmuziek. En dan nog haar cover naar aanleiding van de carpooldag. "Rij met mij". Graag Hannelore, bij voorkeur met een rotvaart frontaal tegen een betonnen muur, terwijl gij geen gordel aan hebt. Een mens zou op den duur nog heimwee krijgen naar de Fixkes.

Jeugdsentiment

Tue, 03 Mar 2009 08:12:40 +0100

A not so long time ago, in a klaslokaal not so far, far away...

- "Die nieuwe is een rare." (een sterk staaltje mensenkennis van mijnentwege)
- "Ja he, dat vind ik ook."
- "En lelijk. Ik geef ze een twee op tien."
- "Zoiets moogt ge niet zeggen, dat is seksistisch en denigrerend."
- "Kan best zijn, maar gij zijt wel een acht."
Een lichte twinkeling in de ogen, glimlach en aarzeling later:
- "En toch vind ik het seksistisch om zoiets te zeggen."
- "Hier se, ik trek een streep op uw blad, dan zwijgt ge een beetje."
- "Dan trek ik een streep op uw hand."
- "En ik een op uw arm."
- "Dan breid ik de streep op uw hand verder uit." (tot een swastika dan nog wel)
- "Nazi!"
- "Dat is wel een hindoeïstisch symbool van voorspoed en geluk."
- "Ik wil het niet weten, nazi!"
- "Wacht ik zal het aanpassen." (tot een soort kabouter)
- "En toch zijt ge ne nazi."
- "Sorry."
- "Tis niks, nazi!"

Op dergelijke momenten vraag ik me soms toch af of ik ooit volwassen zal worden. Ik hoop van niet.

Does life seem worthwhile to you?

Thu, 26 Feb 2009 09:21:04 +0100

Ik ben goedgezind. Dat mag ook wel eens. De oorzaken zijn veelvuldig:

Een uiterst briljant optreden van de goddelijke Mariee Sioux in de AB op maandag. Dit optreden heeft de lat zo hoog gelegd dat het heel onwaarschijnlijk is dat het dit jaar nog overtroffen zal worden. Voor een verslag en een youtubeversie van het optreden, check out Roen's Ranch.

Al sinds gisterenochtend, toen het nieuws mij bereikte dat Faith No More een reünietoer gaat doen langs de Europese festivals, en het ziet er naar uit dat ik jeugdhelden eindelijk eens live aan het werk zal kunnen zien! Mike Patton en co, Laat Werchter links liggen en opteer voor Pukkelpop!

Dit goeie nieuws werd dan ook nog eens aangevuld door een goed optreden van Rachael Yamagata in de AB, en dat in aangenaam gezelschap. Het voorprogramma, een eenmansproject waarvan ik niet eens de naam heb opgevangen, bood een eerder surrealistische ervaring. Het leek of hij slechts gewapend met gitaar eens alles wilde uitproberen wat in hem opkwam, en hij faalde grandioos. Er is slecht, en pijnlijk genant slecht. Dit optreden paste duidelijk in de laatste categorie. Tenenkrommende tekstflarden werden eindeloos herhaald, en hij had blijkbaar van sinterklaas een effectenpedaal gekregen waarmee hij zichzelf opnam en dan ook nog eens eindeloos herhaalde. Tussendoor kregen we bindteksten in uiterst gebrekkig Limburgs Engels, en enkelen kregen vlak voor het nummer Daily Drinker (waarschijnlijk ook het startpunt van zijn carrière op een zatte avond) een bekertje wijn aangeboden. Lachen!

En in het publiek bevonden zich ook enkele malloten. Achter mij stond een overenthousiaste Waal heel de tijd in mijn nek te ademen, en alles wat Rachael zei, leek hij het grappigste te vinden dat hij ooit gehoord had, wat dan resulteerde in een naar adem happend piepgeluid dat als lach moest fungeren. Maar dat viel al bij al nog meer vergeleken met de geitenwollen rastadeerne voor mij die waarschijnlijk op een strikt macrobiotisch dieet leeft en regelmatig wat gas liet ontsnappen. Een ondraaglijke stank. Plotseling maakten zij en haar vriendin zich uit de voeten. Waarschijnlijk op zoek naar de dichtsbijzijnde toiletten. Dolle pret.

Lang leve AIDS!

Sat, 21 Feb 2009 11:41:18 +0100

Hoera voor AIDS! Zo, dat moest er even uit. Toch raar dat AIDS, oorspronkelijk een apenziekte, bij de mens verspreid is geraakt. Hoe gaat zoiets in zijn werk vraag ik me dan af? Via de uitwisseling van lichaamssappen wordt algemeen aangenomen. Ik zie de eerste bosjesman met AIDS al bij de dokter zitten als hij de diagnose krijgt. "Hoe kan dat dan dokter?" "Wel, er zijn twee mogelijkheden: ofwel heb je een chimpansee in de kont geneukt, ofwel heb je in je vinger gesneden toen je een aap aan het slachten was, en ben je in aanraking gekomen met zijn bloed." En dat die bosjesman dan iets te snel antwoordt: "Dat laatste, zeker weten!"

Maar we wijken af. Hoera voor AIDS! zei ik al eerder. En daar is een reden voor. Ik wens het niemand toe, verschrikkelijke ziekte. Maar de broertjes Dessner van The National hebben een benefietcd samengesteld ten voordele van Red Hot, een organisatie die zich inzet voor de strijd tegen AIDS, en de daarop deelnemende artiestenlijst is ronduit indrukwekkend. Zowat iedereen met een beetje naam en faam in de indiewereld is erop vertegenwoordigd. Beirut, Arcade Fire, The Decemberists, Andrew Bird, Antony, Cat Power, Bon Iver, My Morning Jacket, Sufjan Stevens, Feist... Voor een volledig overzicht klik hier, en kopen die handel!

Strike Anywhere & Rise Against @AB

Tue, 17 Feb 2009 08:15:42 +0100

Ik ga het kort houden. Ook al volg ik het punkgebeuren niet meer op de voet, onderstaande nummers en andere in de optredens van gisteren bezorgen me nog altijd kippevel. Nuff said.

Druk

Mon, 16 Feb 2009 17:16:13 +0100

Februari 2008 lijkt de drukste maand uit mijn bestaan te worden. Propvol zit ze. Maar we zijn al halverwege en hebben al enkele doldwaze activiteiten als Wim Helsen, cinemabezoekjes, etentjes, fuiven en een cantus achter de rug. Nog voor de boeg: optredens à volonté: Strike Anywhere, Rise Against, Seasick Steve, Mariee Sioux, Rachael Yamagata, Gunter Lamoot, The Gaslight Anthem. Daarnaast ook nog een kookles, enkele vriendenbezoeken en een boekenclubmeeting, en misschien tussendoor ook nog eens een cinemabezoekje. En ondertussen ook nog een opkomend griepje de kop zien in te drukken. Ik ga me niet vervelen, zoveel is zeker.

PS: Thaise bloemen als versiering bij cocktails dienen niet om op te eten. Maar giftig zijn ze ook niet, hoop ik.

Het uur van de prutser

Fri, 13 Feb 2009 08:19:18 +0100

Het uur van de prutser, de show waarmee Wim Helsen momenteel het land rondtrekt, was geweldig. Na een inleiding waarin hij ons allemaal aan ons zinloze kutleven herinnerde, volgde een uitzinnig anderhalf uur boordevol hilariteit, een ontmanteling van de Jezusmythe, ontroering, nuttige tips voor bij de bakker, enkele Engelse uitdrukking, Skopja skopja, en bovenal Wim Helsen. Ondanks de talloze uitweidingen en zijsprongen en schijnbare chaos werd alles mooi samengekneed tot een coherent geheel. Briljant!

Er was wel raar volk aanwezig in het Cultureel Centrum van Scherpenheuvel. Na afloop werd mijn maat aangesproken door een oudere vent. "Hallo," zei hij, wat mijn maat niet gehoord had. Iets luider: "Hallo!", en hij kwam van de andere kant van de zaal in onze richting toegesneld. Het bleek een advocaat te zijn die af en toe wel eens een rechtszaak dient te pleiten, en aan het lege glas in zijn rechterhand te zien precies al een beetje gedronken had. Na een beetje zelfbewierroking over zijn steun aan de oprichting van de cultureel centrum en andere smalltalk, vroeg mijn maat de advocaat wat hij van Wim Helsen vond: "Wel, soms vond ik het niet goed, maar soms vond ik héél goed." Probeer daar maar eens ernstig bij te blijven.

Op de parking kwam uit het duister ineens een man op ons af: "Mag ik eens iets vragen?" Dat mocht hij. "Worden er hier bij fuiven blikjes op de parking gegooid?" Bizarre vraag waar ik niet meteen een pasklaar antwoord op had. "Ik vraag het gewoon omdat het hier binnenkort een fuif is," zei hij, en toen verdween hij weer in de duisternis. Skopja skopja nog aan toe.