Dita's Crazy world

Het contakt en ontroerend en sterk afscheid

Sat, 13 Sep 2008 17:02:51 +0200

Alles bij de hand en contakt tot de laatste dag. Nog proberen te lezen en te mailen

Op zaterdag ruim twee dagen voor haar overlijden heeft Dita afscheid genomen van haar kleinkinderen met het besef dat dit de laatste keer was om ze te zien!!

De laatste week thuis wat haar uitdrukkelijke wens was om in alle rust thuis afscheid te nemen van haar kinderen en kleinkinderenen geliefden

Ondanks haar vermoeidheid heeft Dita genoten van al die lieve mensen die op bezoek kwamen (vooral de quilt vriendinnen)er werd nog zo`n best gelachen en.kranig gehouden tot de laatste dag

Op zondag kwam de oudste zoon frank en heeft Dita alles wat op haar hart lag over haar eigen uitvaart gedicteerd .Ik wil het ZO en ZO en zoniet dan kom ik spoken !! (de lef !). Alles werdt op een rijtje gezet tot en met de volgorde van de muziek en welke stukken er bij de crematie samenkomst ten gehoren moesten komen.Al een week eerder was een huisvriend gevraagd om een bepaald lied te zingen (wie zou het kunnen weigeren ??)

Nu achteraf gezien is Dita overleden zoals ze zelf gehoopt heeft en langzaam weggevaren zoals ze zelf uitdrukte.Een hele kleine troost is dat Dita een lange en of lastige laatste reis bespaard is gebleven. Dit doet niets af aan ons verdriet en we missen Dita heel erg en laat bij ons een grote ruimte achter.

Voor mij is niet alleen haar ziel vertrokken uit haar lichaam , maar ook is de ziel uit ONS huis.

Lief van Dita

Als je (ik) verdrietig bent, kijk dan in je hart en zie dat je huilt om wat eens je vreugde schonk (29 -11) Henk

Aan alle bezoekers van dit weblog

Tue, 12 Aug 2008 20:46:37 +0200

Beste bezoekers van dit weblog. Ik ben Frank, de oudste zoon van Dita.

Het is mijn droevige plicht om jullie te vertellen dat onze lieve moeder afgelopen maandag nacht in aanwezigheid van al haar geliefden rustig en vreedzaam is overleden.

De uitvaart zal plaatsvinden aanstaande zaterdag 16 augustus om 10.00 uur, in het crematorium aan de Karel Boddenweg 5 in Tilburg.

Dit weblog en de quiltcommunity waren van groot belang voor haar en ze heeft er veel vreugde en plezier aan beleefd.

We weten nog niet wat we met het weblog doen, helaas is het er niet meer van gekomen om dat te bespreken. In eerste instantie denk ik dat we haar weblog nog enige tijd online zullen laten staan. Het was immers een deel van haar leven.

U zult begrijpen dat wij niet de mogelijkheid hebben om iedereen persoonlijk te bereiken en te bedanken.

Wij willen al haar lezers bedanken voor het lezen en reageren.

Met vriendelijke groet

Henk

Patrick en Helen

Godelieve en Jos

Frank

Sanne

Rik

René en Claudia

Thijs

Daan

Martine en Kuno

Sara

Reisdocumenten?

Wed, 06 Aug 2008 17:13:09 +0200

Een paar weken terug werden we uitgenodigd om met ee n paar Belgische dames een quilttentoonstelling te bezoeken in Birmingham.

Helaas was mijn paspoort één dag te vroeg verlopen en moesten we op pad voor een nieuw paspoort. Een paspoort moet je in persoon afhalen, wat mij niet lukte, dus stuurde we Lief op pad. En die kreeg het niet mee.

Toen hebben ze besloten om twee buitendienst medewerksters thuis te laten komen die keurig het paspoort afgegeven hebben.

Nou is mijn vraag...heb ik een paspoort nodig wanneer ik aan mijn reis naar de andere wereld begin?

Het punt is, dat deze reis is begonnen en er geen weg meer terug is.

De kanker is erg agressief en reageert niet op de behandeling.

Ik zou nog graag mijn verhaal over Omaha willen vertellen, maar ik moet het nog afronden. Maar dat zien we nog wel. Of dit weblog nog ge-update wordt weet ik niet.

Het gaat jullie allemaal goed en wens jullie veel geluk en succes in de toekomst.

Groetjes Dita

Moe.....

Sat, 26 Jul 2008 21:49:09 +0200

Ben zo moe....ik kan niet in woorden omchrijven hoe moe ik ben. En dan ben ik vanmiddag ook nog geplaagd met een uren durende kriebelhoest. Was in staat om naar de huisartsenpost te bellen en een recept te vragen voor coidine.

Heb me tenslotte teruggetrokken in de slaapkamer, met alle deuren en ramen open. Daar is het gezakt en ben ik in slaap gevallen.

De eetlust is ook vertrokken. Geen trek in wat dan ook. Vanavond heb ik een half kopje tomatensoep op. Vanmiddag een halfsneetje brood. Uitsluitend om Lief te plezieren. Hij vraagt telkens of ik me aan het uithongeren ben. Nee dus. Het gaat er simpelweg niet in.

Heb ook geen fut op het verhaal over Omaha te vervolgen. Maar het komt echt.Even geduld!

Nogmaals Rotterdam

Wed, 23 Jul 2008 19:30:02 +0200

Vandaag al weer vroeg op pad. We moesten om 09.30 uur bij de Neuroloog zijn. Heel aardige, jonge man.

Heeft alle zenuwbanen onderzocht en er is maar een conclusie: de Dexamethason is de grote boosdoener. Die verslapt de spieren. Er is weinig keus. Of je stopt met de medicijn en je krijgt problemen met de longen of je gaat door en zakt, letterlijk , door de knieën.

Misschien dat een ander medicijn , met dezelfde werking als de Dexamethason, minder bijwerkingen zou geven. Is niet zeker. Maar het zou besproken worden.

Ondertussen toch weer bloed geprikt. Kan eigenlijk niet missen hé? Dit keer voor suiker, zenuweiwit en een schildklierprotocol. Ja, die schildklier zou ook nog een schuldige kunnen zijn. Don't you believe it, niet na meer dan 30 jaar na een operatie. Maar, ja we willen het toch uitsluiten.

Ik zou zeggen doe je best!

Twaalf uur waren we weer thuis. Is even genoeg geweest voor deze week.

Morgen gaan we naar de schoonheidspecialiste en laat ik me weer herlijk verwennen. Weer is wat anders.

Uit....goed voor U!

Tue, 22 Jul 2008 18:21:25 +0200

We hebben ons dagje uit weer gehad. Dat wil zeggen we zijn vanmorgen al vroeg naar Rotterdam gereden.

Eerste bloed prikken en dan een gesprek met de arts. Bloedwaarde waren allemaal heel goed. HB is zelfs 9,3. Heb ik nog nooit vertoond! En verder? Verder is het een beetje algehele malaise. Moe, last van de spieren, slecht slapen, zomaar op niets donkerbruine/rode vlekken op mijn arm, zijnde bloeduitstortingen. Komen door het gebruik van de Dexamethason. Ook het verlies aan spierkracht is daar aan te wijten. Maar wat doe je? Heb het nodig om voldoende lucht naar binnen te krijgen en eigenlijk moet ik het door de bijwerkingen afbouwen! Een shot iedere maand met EPO komt niet in aanmerking. Zeker niet met die hoge HB waarde.

In ieder geval morgen mogen we er weer op uit. Heb dan een afspraak met de Neuroloog om te kijken wat we er aan kunnen doen. Een paar weken terug kon ik nog vlot de trap op en nu is het een kwestie van duw, trek en hangwerk. Met Lief achter me aan om me op te vangen, mocht het misgaan:>((. Ben een expert in vallen en botten breken!

De CT Scan wordt op 29 juli gemaakt. De uitslag is dan meteen bekend. Waarom moet er in zoveel ziekenhuizen een aantal weken gewacht worden voordat zulke uitslagen bekend zijn? Het kan dus wel om onmiddellijk de resultaten te vernemen. In ieder geval in Rotterdam.

Er wordt dan bekeken of de vorige kuren succes hebben gehad. Minimaal moet de groei van de tumoren gestopt zijn. Wordt weer een spannend weekje.

Vervolgens wordt begin augustus door de chirurg bekeken of de Port-O-Cath gerepareerd kan worden cq. opnieuw gefixeerd of dat er een nieuwe geplaatst gaat worden.

Zou heel handig zijn. Ze kunnen hem gebruiken om bloed af te nemen. Nu is het een constant gegoochel met babynaaldjes, zoeken naar een ader. Er één vinden die niet snel loopt (schijnt van invloed te zijn op de kwaliteit van het bloed) opnieuw prikken en hopen dat het gaat lopen. Niet alleen de plekken van de onderhuidse bloedingen, maar ook blauwe plekken van het prikken.

Ik wordt er niet mooier op!

Nieuwe herinneringen "3"

Mon, 21 Jul 2008 21:30:44 +0200

Vrijdag dan de eerste workshop. Artist trading Cards gegeven door Martha Green. In feite zijn het mini crazy quiltjes. Niet groter dan 2,5 x 3,5 ". Je mag ze niet weggeven of verkopen. Uitsluitend ruilen! Ja zo zijn kennelijk de regels.

Martha heeft pakken vol ATC. Ze maakt ze aan de lopende band, geloof ik. Maar het is ook zo'n klein handig werkje. Heb er erg van genoten en ben van plan om er ook een stel te maken en die te ruilen. Moet eerste nog even wat energie opdoen:>))

'S avonds was er eerst de fiberswap. Iedereen die daar aan mee wil doen brengt een tas mee met 30 dezelfde fibers (onder fibers wordt hier verstaan allerlei "funky"materiaal die je op je quilt kunt aanbrengen).

In een grote kring geef je je tas door en de volgende neemt er een zakje uit en jij doet het zelfde met de tas die aan jouw linkerkant is aangekomen. Aan het eind van de ruil heeft iedereen30 verschillende fibers. Zo krijg je nog al eens fibers die je zelf nooit aangeschaft zou hebben. Het opent weer nieuwe mogelijkheden.

Als de fiberswap teneinde is worden de bruidsjurken, avondjurken e.d. op de tafels gelegd. Op een seintje kan iedereen een lapje eruit knippen. Met grote en kleine scharen staan de dames in de aanslag. Heel leuke manier op een grote variatie in stofjes en kleuren bij elkaar te krijgen. En Crazy Quilters hebben niet zoveel stof nodig. Maar eerst is er even een grapje.

Kate Hollifield en Ik verkleden ons dan in een van de ingebrachte jurken. Liefst al bij voorbaat verknipt. Hilarieus!

Ben maar oud en doe maar gek!

Hier nog een foto van de grote knippartij

Helemaal voldaan door al het lachen en ruilen de avond weer afgesloten. Het was weer heel leuk! Genoten!

Even dit.......

Fri, 18 Jul 2008 22:11:59 +0200

In de afgelopen dagen is er iets gebeurd dat me danig van slag heeft gebracht en diep heeft geraakt.

Ik mag dan voor de oppervlakkige toeschouwer en"happy go lucky"optimistische en positieve persoon zijn, maar in mij zitten de twijfels, de angsten, het verdriet en de emotionele pijn. En dan hebben we het niet eens over de lichamelijke aspecten van het hele gebeuren.

Ik weet dat er een grote wereldwijde kring is van mensen die alles was goed is voor mij wensen, op welke manier dan ook. En ik voel me gesteund en geliefd. En als ik dat dan uit op een, misschien, wel een beetje lacherige manier dat is dat gewoon omdat ik het heel emotioneel vind.

Ik hoop dat als mijn tijd is gekomen (en wie weet wanneer dat is) dat ik het met gratie kan aanvaarden.

Nieuwe herinneringen "2"

Fri, 18 Jul 2008 12:34:26 +0200

Na heerlijk geslapen te hebben (wat wil je na 23 uur reizen) lekker aan het ontbijt. Engels ontbijt met alles erop en eraan. Glaasje jus erbij, potje thee en smullen maar.
Ontbijtbuffet in hotel.

Voor de lunch zijn we weer opgehaald en hebben we heerlijke sandwiches gegeten in een klein restaurant met een eigenares uit Litouwen. Het is in de buurt van een vrouwenuniversiteit en veel personeelsleden en studenten komen daar voor de lunch. Niet de duur en lekker.

Na de middag zijn we in de lobby gaan zitten om iedereen binnen te zien komen en in te checken. Heel veel bekende gezichten gezien en ook weer nieuwe ontmoet. Dit is Willa en van de andere ben ik de naam kwijt. Ik ken Willa al vanaf de La Bourboule (Frankrijk) waar toen de eerste keer een Crazy Quilt conferentie werd gehouden. Dat is al een aantal jaren geleden.

En zo kwamen er circa 80 dames duppelgewijs binnen. Uit alle hoeken van de USA, per auto en per vliegtuig.

Het is een uitgebreide knuffelpartij geworden. 's avonds zijn we uit eten gegaan. Je krijgt daar zo'n grote porties dat je ervan schrikt. Ben al niet zo'n grote eter, dus die enorme porties schrikken wel af. Maar gelukki is het heel normaal om een doos te vragen waarin je het restant in mee kunt nemen. (vraag niet om een doggiebag, that is not done anymore).

Vervolgens de "chat and chocolate" en de "show and tell". Tijdens "show and tell" wordt de chocolade gedeeld. We hebben heel mooie stukken gezien.

De tafel vol met chocolade!

Het was weer een lange, maar mooie dag.

Nieuwe herinneringen "1"

Thu, 17 Jul 2008 20:56:58 +0200

De heenreis:

Woensdag 9 juli vroeg in de morgen op. Om 5 uur ging de wekker. De bedoeling was om om 06.00 uur te vertrekken. Wat ook gelukt is. We hebben er 1,5 uur over gedaan om in Amsterdam te komen. Gelukkig hadden we een gereserveerde plaats op de Lang Parkeren Parking. Het was om 07.30 uur al verschrikkelijk druk en Lief moest een heel eind lopen om weer bij het busstation te komen.

Aangekomen in de vertrekhal op zoek naar de balie van de vliegmaatschappij Delta. Die hadden me de schrik van mijn leven bezorgd (nou ja, leven!) in ieder geval schrik bezorgd door te melden dat mijn paspoort verlopen zou zijn binnen 90 dagen na aankomst in de USA. Met als gevolg ik niet on-line kon inchecken. Balen hoor. Ik had nog gevraagd aan de reisbureau medewerkster of mijn paspoort nog in orde was.

Ja hoor, mevrouw niets aan de hand!. Dus wij naar de balie. Lief had ondertussen een rolstoel gevonden. Ik had tijdens het boeken om rolstoelassistentie gevraagd.

We hebben het geweten :>)). Inchecken bij de businessbalie! Geen lange rijen zoals bij economie. Met voorrang door de paspoortencontrole, met voorrang door de douane. Naar de gate gebracht, met voorrang door de securitycontrole. Van de gate naar het vliegtuig, als eerste in mogen stappen. Geweldig. Had dit allemaal niet in de gaten toen ik om de rolstoel vroeg. Om te onthouden!

De vlucht duurde 9 uur en was probleemloos. We hadden met tweeën de beschikking over 3 stoelen. Wat wel lekker was. Hoofd op de schoot van Lief (met drie kussentjes) billen op de middelste stoel en de voeten op de gangpadstoel. Heb heerlijk geslapen.
Schiphol woensdag 9 juli 's morgens om 07.30 uur.

Herinneringen deel 2

Mon, 07 Jul 2008 18:13:27 +0200

Tijdens de behandelingen van de borstkanker in 2004 had ik me voorgenomen om mezelf met een reisje naar de USA te belonen na afronding van die behandelingen. En eind augustus was het zover. Vriendin Madwoman had ondertussen een driedaags workshop geboekt in Detroit.

Dus na aankomst in Conniticut een paar dagen rondgehangen om bij te komen van de vlucht en dan in twee etappes naar Detroit. De eerste was naar Pitsburgh PA. Daar woont weer een andere vriendin en daar hebben we overnacht. De volgende dag richting Detroit Michigan. Hele stukken langs het Erymeer gereden. Zo onvoorstelbaar groot. Niet te bevatten.

In Detroit aangekomen ontmoetingen met vrouwen waarvan ik uitsluitend de namen kende. Maar zo leuk...... en als je uit Europa komt bent je al vlug "het snoepje van de week".

We kregen een driedaagse workshop met Carole Samples. Zij heeft jaren oude antieke CQ bestudeert en al die steekjes opgetekend en een boek erover geschreven. We hebben geleerd om steekcombinatie te ontleden zodat we die ook zelf konden maken. Heel leerzaam, gezellig en nuttig. Alleen het contact al met die andere vrouwen.

Vanuit Detroit weer terug naar Pensylvania. We hebben daar een aantal dagen rondgezworven en allerlei kleine dorpjes bezocht zoals "Dove in hand"en "Intercourse". Oorspronkelijk waren dat pleisterplaatsen voor de postkoetsen. In de loop van de jaren ontstonden daar kleine dorpjes.

We hebben heel veel winkels bezocht. We zijn in de hoofdstad Lancaster naar het museum geweest. Je kijkt je ogen uit. Zulk mooi werk. Heel sober, maar geweldig gemaakt en schitterend quiltwerk. Genieten mensen.

Natuurlijk hebben we de winkels bezocht en de nodige stofjes aangeschaft. Tegen die prijzen kun je geen "nee" zeggen. Bij vertrek was mijn koffer zo vol dat ik even heb gedacht, die springt onderweg open! Is gelukkig niet gebeurd.

Terug uit Pensylvania nog een aantal dagen nodig gehad om bij te komen. We hadden meer dan 3000 mile gereden. En natuurlijk moesten we ook een bezoekje brengen aan de "Walmart"winkel. Is ook een ervaring op zich!

Na twee weken rondrennen weer terug naar huis. Niet uitgerust, maar wel weer opgeladen om aan het werk te gaan na 8 maanden ziekteverlof!

Update van de haartjes

Fri, 04 Jul 2008 12:39:18 +0200

Ik kan moeilijk zien hoe de achterkant van mijn hoofd eruit ziet. Lief heeft geprobeert het te tekenen. En hoewel hij een goed tekenaar is (tekent en schildert als hobby) werd het mij niet echt duidelijk. Het kwam erop neer dat de haartjes, die eerst piekjes waren en nu voorzichtig krulletjes aan het worden zijn, in keurige rijtjes op het achterhoofd aan het groeien zijn. Dus maar even een foto gemaakt.

Hier dan het resultaat:

Het wordt nog wel wat:>))

Ik vind de kleur wel weer mooi en zal die ook laten zoals die is. Geen verf meer aan mijn hoofdje. Het velletje lijdt toch al veel met de chemokuren. Is ontzettend droog. Als ik me uitkleed strooi ik over huidschilfers rond. Dat is minder, maar kennelijk hoort het erbij

Herinneringen.......

Wed, 02 Jul 2008 11:32:32 +0200

Naar aanleiding van het blog van Katrien: http://scrappatch.web-log.nl/ "New "York" waar haar dochter Sarah is geweest, komt er een stroom van herinneringen los aan mijn eerste bezoek aan New York.

Het begon allemaal met een grapje. Op de Amerikaanse Crazy Quilt lijst schreef "Madwoman" dat ze nog een plaatsje vrij had op haar "gathering". Mocht je komen vliegen dan kom ik je wel ophalen. En wat doet deze gekke meid? Die schrijft terug: Okay, welk vliegveld moet ik zijn?

Reactie was zo enthousiast dat ik iets had van......eh...... even rustig aan. Het was maar een grapje. Maar nee, als ik nu niet kon komen, wanneer dan wel? Volgende voorjaar dan misschien? Ik dacht dat wordt gewoon vergeten en verder niets aan de hand. April 2002: berichtje van dezelfde Madwoman: wanneer kwam ik nou? Op dat moment had ik zoiets van als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer. Dus ik naar het reisbureau, retourvlucht Kennedy airport geboekt en er het beste van gehoopt. Ik ging toch maar mooi naar iemand die ik uitsluitend van emails en foto's kende.

Ze was en is een supergastvrouw. We hebben half Manhattan afgesjouwd.

Hebben een rondvaart door de haven gemaakt en over de rivier.

Zijn in het Empire State building geweest (dat je in de straat gewoon voorbij loopt), en we hebben er het Garment District bezocht. Ons wezenloos gewinkeld aan zijde, kant, lint, knoopjes en bedeltjes. Ook hebben we "4th of July"gevierd. Met een groot aantal familieleden en schoonfamilie.

Bekaf toen ik weer thuis was, maar een geweldige tijd gehad. Het jaar daarop is naar Nederland gekomen en hebben we een aantal touristische plaatsen verkend. Zoals o.a. Keukenhof en Delft.

Wordt vervolgd!

De laatste

Mon, 30 Jun 2008 22:09:05 +0200

vier van de 112 chemopillen zitten erin! Nu weer aan het opbouwen.

Het ging niet echt lekker vandaag,maar na een drukke dag stort ik altijd een beetje in.

Partner van Kleine Broertje vierde haar verjaardag met een BBQ met familie en vrienden. Heel gezellig, lekker gegeten, gedronken en geklept. Maar dat moet ik de volgende dag een beetje bezuren. Teveel mensen om me heen, teveel drukte en het gaat ook druk worden in mijn hoofd. Onvermijdelijk komt dan de terugslag de volgende dag. Gewoon heel moe! Heb bijna 2,5 uur liggen slapen en eigenlijk nog niet bijgekomen. Maar ala, het was leuk en was gezellig.

Heb ook een fijn gesprek gehad met Neefje van 23. Hij vertelde me dat hij het moeilijk vindt om te vragen hoe het met me gaat. Heb hem duidelijk gemaakt, dat iedereen alles aan mij mag vragen. Ik ben daar altijd heel open in geweest en zal dat ook blijven.

Dag 11, tweede kuur

Sat, 28 Jun 2008 11:17:59 +0200

Zo langzaam aan zijn we de tweede kuur aan het afronden. Na vandaag nog 3 dagen en dan is het voor deze keer gedaan. Er volgen dan minimaal 2 rustweken en misschien wel 3. Moet dit maandag overleggen met Daniel den Hoed.

Hoop dat de bloedwaarden goed zijn. Heb het idee dat de rode bloedlichaampjes niet helemaal up to date zijn. Ben erg moe. Niet genoeg rode lichaampjes betekent ook niet genoeg zuurstof in het bloed, nodig om actief te zijn. Dat zal wel bij trekken in de loop van de komende 2 weken.

Het is een beetje een mengelmoesje van goede en slechte dagen geweest. Wat er nu precies slecht was? Zou er niet de vinger op kunnen leggen. Een algemeen gevoel van onbehagen, niet lekker in het vel, kribbig en kortaf........ Mag hopen dat dat allemaal bijtrekt de komende tijd.

We kijken nu uit naar de reis naar de USA. Lijstjes gemaakt van wat er allemaal in de koffer moet. Omdat ik ook workshops ga volgen moeten er ook naaispullen in. En als dan de koffer door de scan gaat wordt die er gegarandeert uitgehaald en open gemaakt. De laatste twee keer naar de USA is me dat op zowel de heen- als de terugreis gebeurd. Ze halen er niets uit, dat niet. Ze stoppen er iets in, n.l. een kaartje dat US Customs de koffer heeft geopend en gecontroleerd. Het idee dat ze in mijn kleding en wasgoed (die ik trouwens in een plastic zak doe met als opschrift "underwear") vind ik niet echt prettig. Maar het is niet anders. Hetzelfde is dat je de koffer niet op slot mag doen. Ik heb begrepen dat het allemaal nog gekker wordt de komende tijd. Dat je van te voren via Internet al je verblijfgegevens moet doorgeven. In ieder geval de eerste stop na aankomst. Ze vragen niet waar je verder naar toereist.

We nemen het maar zoals het komt. Boos worden heeft geen zin en verpest alleen maar je humeur. Genieten, dat is het sleutelwoord.