Coudie - A Man With A Mission

Den grote verhuis...

Fri, 21 Mar 2008 00:35:58 +0100

Waarom? Omdat verandering van spijs doet eten? Of gewoon omdat ik hier even beu ben. Vanaf heden is dezelfde zever te vinden in een nieuwe verpakking en wel op

http://coudie.wordpress.com/

B-day

Mon, 17 Mar 2008 20:47:13 +0100

Verjaren stond dit jaar in volgorde van vertoon symbool met: wakker blijven door een lieve sms die je net voor je eigenlijke verjaardag krijgt. Opstaan en alleen ontbijten. Telefoon krijgen dat je nieuwe glazen krijgt voor je bril (productiefout) en ze mag komen halen. Bril afleveren. Je moeder wijsmaken dat je bril in twee is. Je ma die het nog gelooft ook. Haar daarna meteen de waarheid vertellen. Terug wachten en wachten en uiteindelijk content zijn met je nieuwe brilglazen die de wereld weer herkenbaar maken. Je zus overhalen om haar broer naar het station te brengen. Elfi daar oppikken. Samen gaan eten in Brugge. Het lekker vinden. Nog een ijsje gaan likken in het kuieren door de winkelstraat. Nieuwjaar gaan vieren bij de oma. Veel babbelen, veel luisteren, niet meer bij nonkel en tante geraken. Elfi haar stage laten voorbereiden en zelf naar het voetbal luisteren en nog wat coderen voor de thesis. Slapen en helemaal wegdromen. Verjaren, het is nog zo pijnlijk niet.

PS. Merci voor alle leuke reacties hier en de al dan niet voze sms'en.
PPS. Deze week ontdekt dat één van mijn ‘helden’ op dezelfde dag al mezelf verjaart. Rara, wie zou het zijn?

24

Sat, 15 Mar 2008 20:11:48 +0100

Het is de naam van een tv-serie, maar sinds vandaag ook de leeftijd die een jaar met me meegaat.

Tom Lanoye - Het derde huwelijk

Fri, 14 Mar 2008 14:58:45 +0100

Het concept beloofde alvast veel goeds. Zet een werkloze (Maarten Seebregs), op de sukkel met de gezondheid zijnde homoseksueel die afscheid moest nemen van zijn grote geliefde Gaëtan en een Afrikaanse meid (Tamara) die haar geluk in België komt beproeven, maar wiens verloofde al twee gestrande huwelijken met buitenlandse meisjes achter de rug heeft, en je krijgt vuurwerk. Dat was toch wat ik hoopte.

Half berooid en al even uitgeblust, krijgt Maarten op een dag het voorstel om met Tamara te trouwen, te leven, haar de Belgische nationaliteit te bezorgen, maar hij moet met haar fikken van haar blijven. De 'ja' die erop volgt, is de start van een verhaal die wat traag op gang komt. De uitweidingen in de aanvangsfase lijken vaak meer te vervelen dan dat ze een voedingsbodem zijn voor een weergaloze spiraal. Gelukkig is er na een kleine honderd pagina's verbetering. Alles lijkt te ontbolsteren, alles komt open en een ingenieus spel van puzzelstukjes die ten gepaste tijde aan het licht komen, maken het geheel lekker leesbaar.

Het filmisch karakter van deze roman zorgt voor een eigen accent. Het maakt het beeldend aspect groter, het zorgt als het ware voor een extra dimensie, die in het begin overbodig lijkt, maar achteraf een extra troef blijkt. Je zou warempel liefhebber van strijklicht worden.

Wilt u een eigentijds verhaal, vol dynamiek en houdt u wel van literaire uitweidingen? Dan moet u Het derde huwelijk van Tom Lanoye zeker eens proeven.

The winner takes it all

Thu, 13 Mar 2008 17:58:11 +0100

Ze liggen daar allemaal te glimmen als nieuw. Met 17 zijn ze. Mooi verdeeld over een viertal stapeltjes. Op mijn bed, nog net niet tussen de lakens kruipend. Ze schreeuwen om aandacht. Vijftien ervan zijn voorzien van de bedenker, van de bezieler.

Ze, het is de volledige backcatalogue van Nick Cave & The Bad Seeds, gesigneerd. Oftewel de prijs die ik vorige week won en vandaag ben gaan oppikken in de gebouwen van EMI Belgium. Jaja, voor één keer was ik die lucky bastard die maar mooi de prijs voor enkele duizenden andere wist weg te kapen.

PS. Vorige week lagen er hier ook nog voor €20 Fnac-bonnen op me te wachten. Lucky me!

These Days

Tue, 11 Mar 2008 21:04:48 +0100

Dagje Leuven. Het stond symbool met vermoeide oogjes bij het opstaan. Een kortstondige ontmoeting met een behaarde en bebaarde dame die naar het uur vroeg (mijn goede daad van de dag). Regen ontwijken, er halvelings in slagen. Een thesisvergadering bijwonen, merken dat het nog hard labeur zal zijn. Eigenlijk niks anders verwachten, dus ontgoocheling is er niet bij. Merken dat computerstatistiek ook niet alles is. In het geniep Gert Steegmans zien winnen in de koers. Tussen de soep en de patatten het hebben over upperdare en de bijhorende party’s. De wereld van Skype verder verkennen, mezelf ergeren aan MSN. Lekker achterover liggen en de muziek boekdelen laten spreken. Third van Portishead.

In Bruges

Mon, 10 Mar 2008 20:05:02 +0100

Uit eigen beweging zou ik hem waarschijnlijk nooit te zien krijgen, maar in het verlengde van het examengedoe werd er in ruil voor de noeste arbeid een filmpremière op het studentenvolkje gelaten. In Bruges, de prent met Colin Farrell (herinner de ontmoeting met mijn zus), maar bovenal met Brugge als decor. Als bewoner van de rand van diezelfde stad keek ik uiteraard doorheen een andere bril naar deze prent die als komische misdaadfilm kan bestempeld worden.

Het verhaal op zich is flinterdun. Twee huurmoordenaars worden naar Brugge gestuurd voor een opdracht. Terwijl de ene zich helemaal uitleeft als doorsnee toerist, ergert de andere zich aan het Middeleeuwse kader van F*cking Bruges. Zijn interesse wordt echter wel gewekt door een ‘Brugse’ schone, Chloë (over haar accent zullen we maar zwijgen). De ene krijgt echter de opdracht om de andere van kant te maken door een misstap in het verleden (de misstap verklap ik alvast niet) en het spel zit op de wagen.

In Bruges is een film die traag op gang komt, er bij momenten in slaagt om (ietwat grove) humor tentoon te spreiden (met wisselend succes). Niets bijzonders, maar ook niets ergerlijks als je op zoek bent naar vermaak die niet te lang duurt en zeker niet mag blijven hangen. Het decor zorgt wel voor een fijn raadspelletje onder Bruggelingen, maar wij zijn alvast op zoek naar de befaamde ‘viervaksbaan’ bij het binnenrijden van ’t stad en een zulthoofd hoort alvast niet tot ons dagelijks taalgebruik.

En de winnaar van de auto is...

Sun, 09 Mar 2008 12:03:15 +0100

Donderdagavond. Leuven. Goed zittende zetel. Veel volk. Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van De Standaard spreekt ons toe. Een resem reclamefilmpjes, een opwarmend spelletje en dan kan het werk beginnen. De Nacht Van Het Examen, editie 9 is echt begonnen. Zonder verwachtingen, zonder voorbereiding, gewoon voor de fun zoals het clichématig klinkt. Vijftig vragen, meerkeuze en de helft ervan ging heel vlotjes erin. Muziekvragen, sport, onnodige weetjes en ook wat literatuur, het ging er vlot in. Politiek, Europa en alles wat een mens eigenlijk echt zou moeten weten, dat was een ander paar mouwen.

In de pauze even met vier al de zeker antwoorden overlopen en daaruit bleek dat we alle vier ergens rond de 30 op 50 haalden. Niet super, maar het kan slechter als je al in dagen, weken, maanden geen nieuws op tv hebt gevolgd. De pauze was warm, dicht, bijna op het plakkerige af. Daarna de reclamefilmpjes again voorgeschoteld gekregen en de première van In Bruges als dessertje gekregen. Erna dé uitslag. Gemiddeld 22 op 50 in onze zaal, geen wagen (die werd gewonnen in een andere zaal, de gelukzak). Wel 19 andere mensen die met recht en reden fier waren op hun cadeau. Ik zat er niet bij, maar dat wist ik eigenlijk al toen ik het formulier indiende. Volgende keer beter? Als ik nog eens mag deelnemen, graag, maar mét een minimum aan voorbereiding, dat spreekt voor zich.

Blauw... auw

Wed, 05 Mar 2008 19:02:00 +0100

Bijna kreeg ik vandaag een hartaanval. Bijna stond mijn hart even helemaal stil. Na een namiddag in een pokkenhete pc en computerstatistiek in functie van de thesis, wou ik nog even een fleurig muziekje ter ontspanning opleggen. Laptop open, ‘power’-knop indrukken… biep biep… het bakje geeft van jetje en dan ineens… een blauw scherm. Ja, hetzelfde blauwe scherm waar ik deze zomer meermaals mee te maken had. Een herinnering aan een ware nachtmerrie en bijna een bijhordende stoornis ten aanzien van blauwe computerschermen. Het ding met rust gelaten en het een reeks procedures laten doorlopen. Met succes, toch tijdelijk, want is het blauwe scherm in computerland, dan doet ie binnenkort zeker nog eens ambetant.

Boom!

Tue, 04 Mar 2008 14:50:56 +0100

Is het marginaal? Of is het gewoon jeugdsentiment? Vengaboys komen van boom boom boom boom doen in Leuven. Een half uur lang, want langer zouden de meeste studenten het waarschijnlijk niet uithouden. Tijd genoeg om hun hitjes binnen de eurodance er nog eens door te jagen en de avond liederlijk in te zetten. Erna volgt een 90’s-party en zo zijn de beats van de jaren ’90 helemaal terug. In Kortrijk zouden ze spreken over een ‘dul feisje’.

Hoe leutig het ook mag wezen, het zal een feestje zonder mij zijn. Niet alleen ben ik niet de grootste fuifbeest, mijn beperkte tijd zal ik mooi verdelen over thesis en Elfi. Jawel, die laatste is sinds zondag veilig en wel in Zaventem geland. Veel tijd om te genieten is er echter niet, want beiden hebben we les en het nodige werk. ‘Quality time’, het is meer dan welkom.

Voor de mensen die nood hebben aan een lekker ‘margi’ clipje, deze van Vengaboys in een versie voor onderweg. Meteen ook het startfilmpje van een leuke kotavond vorige week dinsdag.

dEUS - The Architect

Sat, 01 Mar 2008 13:38:09 +0100

Voor velen zijn ze de Belgische goden van de muziek, voor mij is het gewoon een uitstekende groep. dEUS, de hype rond Tom Barman en de zijne wordt alweer duchtig aangezwengeld dankzij een nieuwe single The Architect. Maandagmorgen werd de voorloper van hun nieuwe cd Vantage Point gelanceerd. Woensdag werden ze stoot in De Afrekening en verkochten ze in een mum van tijd zes clubconcerten uit. Tot wanhoop en frustratie van velen die te laat waren om hun dertig euro op tafel te gooien. Vrijdag werd de single dan de hotshot en vandaag in Vox kwam het ook al in de lijst van de te stemmen nummers.

Eén zaak staat vast, de volgende maanden zal de radio er alles aan doen om het nummer helemaal pleuris te spelen. Een nummer trouwens waar ik het alvast niet bijzonder warm of koud van krijg, maar een beetje warm krijgen is soms ook niet slecht. Verder is deze best wel radiovriendelijk dankzij de catchy sound. ‘Kenners’ verwijzen naar het geluid van Mauro die hier de bovenhand neemt. Nu ja, luister vooral zelf en maak je eigen oordeel.

[klik op de ‘play’-knop om het nummer volledig te beluisteren.]

dEUS – The Architect

Slaap?!

Wed, 27 Feb 2008 23:26:30 +0100

Het lijkt wel of er een laagje kleefstof tussen mijn oogleden zit. Ofwel zijn ze sinds kort van een magnetische stof en trekken de verschillende polen elkaar op een ongelofelijk indringende manier aan. Feit is, ik ben moe en slapen helpt niet. Misschien moet ik eens wat meer bewegen. Misschien moet ik de frisse lucht in mijn longen laten. Misschien is gemis een dodelijk ingrediënt om de slaap niet te vatten. Ergens onderbewust, of bestaat er nog een ander laagje van ziel?

?

Mon, 25 Feb 2008 13:28:32 +0100

Wordt het stilaan geen tijd voor verandering?

Laatste 'rechte' lijn

Sun, 24 Feb 2008 16:19:09 +0100

Nog vierendertig studiepunten binnenhalen en ik kan zeggen dat ik afgestudeerd ben. Sinds gisteren weet ik immers met zekerheid dat onderwijseffectiviteit (zoals ik al eerder meldde) en vraagstukken uit de onderwijspsychologie, beiden met een 12, achter de rug zijn. Ik ben geslaagd! Jippie, alleen het laagje glans ontbreekt, maar daar gaan we de rest van het jaar proberen voor zorgen.

Vierendertig, niet meer, niet minder, vijfentwintig daarvan houden verband met de thesis. Een thesis waar volgende maand de eerste echte letters op papier komen. Het wordt stilaan tijd, hoog tijd… maar met drie is het zoeken naar een perfect evenwicht. Perfect zal dat evenwicht nooit worden, maar ook op een slappe koord moet de overkant haalbaar zijn. Nog even…

Amélie Nothomb - Zwavelzuur

Sat, 23 Feb 2008 11:54:33 +0100

Zwavelzuur, met zo'n titel kun je alle kanten uit. De eerste associatie die ik er mee leg is chemielessen uit de middelbare school en bijtende stof. Bijtend is alvast ook dit boek, al was het alleen al om de thematiek. Voor een nieuw realityprogramma (Concentratie) worden mensen al was het door willekeur uit hun dagelijkse leven weggerukt. Ze komen terecht in de waanzinnige realiteit van een concentratiekamp. Het enige verschil met toen is dat nu camera's uit alle ooghoeken de mensonterende toestanden vastleggen. 'Leiders' van het kamp zijn de zogenaamde kapo's. Zij folteren naar willekeur en maken aanvankelijk iedere ochtend de selectie voor wie in leven mag blijven en wie niet.

Toch gaat het boek dieper en zorgt de bijzondere spanning tussen kapo Zdena, een 'lelijke' twintiger, en Pannonique, haast even oud maar 'engelachtig' mooi, voor het bijzonder karakter van het boek. Pannonique staat aan de andere kant, de gevangenenkant en gaat door het leven als CKZ 114. "Bij elke taak kan het wel eens fout gaan. Sommige mensen hebben een naam die niet bij hen past. Je ontmoet een meisje dat eruitziet alsof ze Aurore heet, maar komt tot de ontdekking dat haar familie en vrienden haar al twintig jaar Bernadette noemen. Toch doet zo'n miskleun niets af aan de onverbiddelijke waarheid: het is altijd beter om een naam te hebben. Beschikken over een stel lettergrepen die samen één geheel vormen is een van de onschatbare voordelen van het leven. (P 84)".

Het leest als een de snelheid en jachtigheid van het dagelijkse leven, is voor een deel moraliserend (het combineren van concentratiekamp en realityprogramma vraagt daar uiteraard om), maar is vooral en subtiel spel tussen twee mensen die op het eerste zicht zo verschillen en toch ook weer niet. Amélie Nothomb brengt terug kwaliteit met een zeker La Vita È Bella-gehalte. Ik weet het alvast te waarderen.