PARIS BLOG BOOM

056 / @raction

Tue, 22 Sep 2009 01:16:10 +0200

Attraction is not a choice, ignoring rarely option.

Er was eens, ver van hier in Emoland, een huisje op een heuvel, waar 4 Emos woonden.

Liefde, de geduldige en pragmatische moeder. Vergevingsgezind, wijs, sterk met een tedere huid en warme ogen die boekdelen spreken.

Vriendschap, de vader. Onvoorwaardelijk. Tijdloos. Trots. Speels met een serieuze ondertoon. Een man die niet bang is zijn handen vuil te maken.

Verliefdheid, de dartele dochter. Mooi, zwevend tussen overmoed & kwestbaarheid, tijdelijk, onderweg.

En tenslotte, @raction, de puberale adoptiezoon met zijn onvolwassen karakter, zijn humeurschommelingen en zijn stem die zwaarder wordt met de dag.
Luidruchtig als hij is zorgt hij ervoor dat je je moeilijk kan concenteren, vooral als je hem een tijdje probeert te negeren. Hij is lui en egoïstisch, want hij wil altijd alles, onmiddellijk, het liefst zonder er iets voor te doen.

@raction is onverantwoordelijk en niet voor rede vatbaar. Hij neemt risico's, zonder te beseffen wat er op het spel staat. Soms rushed hij als adrenaline, een ongebruikte Lucifer die bereid is maar heel even te branden, als de intensiteit gegarandeerd is. Soms speelt hij dagenlang muziek, tergend, zoals roodhete lava die langs je aderen stroomt, onvermijdelijk. Vaak maakt hij zijn zinnen niet af, hij spreekt met verschillende mensen tegelijk, zonder hen echt te leren kennen.

Hij daagt Vriendschap uit tot partijtjes armworstelen, meer dan eens met success. Hij spot met Verliefheid omwille van haar mateloze devotie en haar schaamrode wangen. Hij begrijp geen half woord van wat Liefde hem probeert te vertellen.

Een delicate gezinssituatie op dat heuveltje in Emoland. @raction valt niet te ontkennen, maar lijkt zich bijzonder moeilijk te integreren. Misschien moeten de andere leden van de familie zich niet zo snel bedreigd voelen door zijn permanente aanwezigheid en zijn sporadisch machogedrag. Er is ruimte en tijd genoeg voor iedereen.

P@risly Yours
wouter

055 / Happyscoop

Wed, 02 Sep 2009 00:50:52 +0200

Klik hier

054 / Sh(l)eepy!

Thu, 27 Aug 2009 00:59:04 +0200

Als je niet kan slapen, en je wordt er hongerig van, be my guest...

Pash(l)eeply Yours,

wouter

053 / Fauntastic

Tue, 18 Aug 2009 02:48:48 +0200

Klik hier

052 / Planet M.

Mon, 06 Jul 2009 00:59:04 +0200

Donderdagnacht op een feestje van een studio. Een babbel, een grapje, een glas, en even later, een SMS... "Michael Jackson is dood". Not acceptable.

Toegegeven, de zanger is niet meer, maar als je goed oplet merk dat in de meest onverwachte situaties korreltjes Michael terug te vinden zijn. MJ is een beetje zoals zeezand. Het kruipt overal tussen en blijf zitten. Bijna onzichtbaar, maar onweerlegbaar aanwezig.

Toen ik gisteren een groepje mensen geduldig op een roltrap zag staan, leek het heel even alsof ze allemaal samen de moonwalk deden.

In de laatavondse, intense zomeronweders voel ik hem dansen. Aantrekkelijke dreiging, bodemloze energie, onvoorspelbare, haarscherpe bliksems, rhytmisch gedonder.

Als ik melk in de koffie schenk, zie ik hem crescendo van kleur veranderen.

Op het terras doen de onrustige, razendsnelle bewegingen die musjes met hun kop doen me denken aan zijn moves.

De rode jasjes van de verkeerspolitie verwijzen ongevraagd naar het legendarische rode plastic-fantastic vestje dat we ooit allemaal hebben gewild.

Als er op een bouwwerf een makker ongecontroleerd aan zijn kruis krabt, hoor ik het kinderlijke gegiechel van Michael diep in mijn herinneringen.

Drilboren, hamers, verfpistolen en vallende ladders klinken als muziek. Zijn muziek.

In een keukenrobot zie ik zijn onevenaarbare spins.

Elke opa met een hoed verdenk ik van smoothcriminele praktijken.

Toen ik tijdens een meeting op een collega haar teen trapte, en ze me daar met een hoog scherp kreetje op attent maakte flitste Michael opnieuw voorbij.

MJ is dood, leve MJ.

Parisly Yours

wouter

051 / Wistjedatjes

Sun, 21 Jun 2009 23:00:05 +0200

Afgelopen zaterdag was het mijn 29^ste verjaardag, en voor de eerste keer in de moderne geschiedenis heb ik zelf een verjaardagsfeestje georganiseerd op een ambitieuze schaal. Meer dan 50 personen op even veel vierkante meter. Een mens leert er iets van bij.

Wist je dat...

... er meer dan 100 blikjes bier in een winkelkarretje kunnen.

... de lokale oma's toch een beetje raar kijken naar iemand met 100 blikjes bier in zijn winkelkarretje.

... je wel moet opletten voor het bochtenwerk met zo'n winkelkarretje.

... ik in mijn haast bijna met mijn winkelkarretje en 100 blikjes bier in de hondenbrokkenrayon ben beland.

...de uitdrukking "blijven plakken" erg concreet wordt als je je parket bewandelt de volgende dag.

... ik dacht dat de Vesuvius was uitgebarsten toen ik mijn appartement aanschouwde.

... keukenrol je allerbeste vriend is op je eigen verjaardagsfeestje.

... een afwasmachine je nieuwe beste vriend is de dag erop.

... er een schoenafdruk op een muur in mijn toilet staat.

... die schoenafdruk zich op anderhalve meter hoogte bevindt.

... ik geen acrobaat heb uitgenodigd die die deze schoenafdruk zou kunnen verklaren.

... ik dus nog altijd niet weet hoe de schoenafdruk daar gekomen is.

... ik meen een Converse-patroon te herkennen.

... de dader waarschijnlijk geen Converse All Stars zal dragen de eerste weken.

... olijven heel avontuurlijke wezentjes zijn

... voornamelijk de zwarte er wel eens op uittrekken

... dit waarschijnlijk komt omdat de groene sneller worden opgegeten

... ik een olijf vond onder mijn hoofdkussen.

... en ook eentje tussen mijn jeansbroeken in een gesloten kleerkast

... er waarschijnlijk al olijven rond de wereld zijn gereist op die manier.

... het niet geweten is of zo'n olijf dan heimwee heeft.

... iedereen goedkope witte wijn meebrengt, maar niemand daar echt van drinkt.

... ik die witte wijn zelf op een ander feestje zal afgeven.

... ik hoop dat dat niet op jouw feestje is.

... op elk feestje een kerel rondloopt die je nog nooit gezien hebt en je aanspreekt alsof hij je beste vriend is

... die knol meestal ook het langst blijft

... die zelden begrijpt dat het feestje echt gedaan is tot je hem letterlijk hebt buitengezet.

... ik vermoed dat die nu nog altijd voor de deur staat

... ik bovendien nog altijd niet weet wie hij is

... mijn verjaardag valt op de langste dag van het jaar.

... het een hele uitdaging is om op diezelfde dag ook de langste nacht te organiseren.

... we daar glansrijk in zijn geslaagd.

... je op je 29^ste meer tijd nodig hebt om daarvan te recuperen.

... dit een invloet heeft op het antal fautjes dat je schrijft op je blog.

... ik dus best nu in mijn bed kruip.

... ik hoop een olijfloze nacht tegemoet te gaan.

... het geweldig was! Thanks.

Partysly Yours

wouter

050 / Chatoh No, thanks.

Fri, 29 May 2009 01:07:44 +0200

Klik hier

049 / Schuif aan

Fri, 15 May 2009 01:00:48 +0200

Klik hier

048 / Briefdeslief

Tue, 17 Mar 2009 00:35:39 +0100

Er staan geweldige foto's van de Niagarawatervallen op Wikipedia. Toch gaan er nog elk jaar miljoenen mensen, gedrapeerd in een fluogele, plastieke regenjas, in gammele bootjes het natuurgeweld van dichtbij verkennen. Want 't is beter in 't echt.

Alles wat Michael Jackson tijdens zijn 42 concerten in Londen gaat brabbelen is te vinden op internet. Toch waren de 500.000 tickets sneller uitverkocht dan dat een geroutineerde scheidsrechter een rode kaart kan trekken. Want 't is beter in 't echt.

Alles wat we willen meedelen, kunnen we tegenwoordig emailen, SMSen en ... euh bloggen. En toch... niets toch. Daar houdt het op. We vinden digitale communicatie onmetelijk praktisch, en knikken collectief dat alle papier dat niet in de categorie "geboorte-, trouw- & overlijdensberichten" te schikken valt tot een vorige, stoffige generatie behoort.

Maar een post-itje op je scherm heeft zoveel meer impact dan een reminder in je Outlook. Een vakkundig geknipt treinticket heeft zoveel meer schwung dan een bepoteld geprint A4-tje. Echt flagrant wordt het pas als brieven worden vervangen door emails. Dat is zo'n beetje zoals Belgische frieten met mayonaise vervangen door sliertjes geel Gouden Gids papier met magere yoghurt. No look, no feel, no taste... Niet echt.

Ik was het bijna allemaal vergeten:

het schokje in de keel als je een brief vindt tussen schreeuwerige reclamefolders,

de kreukeltjes die getuigen van een gehaaste reis,

de imperfectie van een gebruikte postzegel,

de kinderlijke opwinding van het onbekende,

Het mini dilemma: envelop scheuren of volwassen met een mes openmaken.

Die seconde spijt die je hebt als je niet het geduld had een mes te nemen, en als gevolg een scheurtje in je brief hebt gemaakt...

zijn geur,

de hapering van de pen bij de eerste letter,

de inkt tot in de kleinste nerf van het papier,

de eerlijkheid en gewicht van handgeschreven letters,

een pretentieloze Z.O.Z.,

de mogelijkheid om hem te kussen, te scheuren, te verbranden, onder je kussen te verstoppen of een wankele tafel mee te stabiliseren,

te lezen op je terras, in je bad, op toilet en op de metro,

zijn tastbare aanwezigheid de volgende dag, en de dag daarop,

de inspanning van de schrijver,

zijn vanzelfsprekende uniciteit,

de signature,

een plaats van verzending met cafés en een kerk,

zijn voorkant, zijn achterkant en zijn soms vlijmscherpe zijkanten...

Red de brief. Schrijf je lief!

Parisly Yours

wouter

047 / Guinness Book of February

Thu, 05 Mar 2009 00:10:58 +0100

Klik hier

046/ Van Kissuari tot Zoencember

Mon, 02 Feb 2009 00:45:59 +0100

Klik hier

045/ Patience

Thu, 29 Jan 2009 23:55:41 +0100

Het gebeurt niet vaak, maar het gebeurt. Zoals een nietig stukje ijs en steen door de ruimte schiet, en in de juiste atmosferische baan het dromerige spoor schaatst van een vallende ster, zo kruisen bepaalde woorden soms je gedachten. Ze lijken banaal, stoffig, vaak gehoord, maar op een overklaarbaar en volslagen willekeurig moment banen ze zich een weg voorbij je oren, dringen in je hoofd en kaatsen daar, als door duizend spiegels gebogen, de hele dag rond. Al spinnend verliezen ze al hun betekenis alvorens duizend nieuwe betekenissen te krijgen.

Toen ik kleiner was heb ik dit gehad met woorden zoals gisteren en stereo, later met blues. Vandaag met patience... geduld. Een mij niet adresseerd gesprek schuifelde voorbij tijdens een van de te vele koffiepauzes. Het enige woord dat kristalhelder tot me doordrong, alsof de hele wereld zijn adem inhield, was patience. Een woord gedefinieerd door zijn vervolg, en toch eindeloos als de zee, gevuld door leegte. Een steeds uitbreidende collage van beelden deed de wanden van mijn hoofd bijna barsten.

Patience. Het luie broertje van Impatience, Actie & Initiatief.

Patience. Het excuus voor ieder die nog niet gevonden heeft wat hij wil, maar er eigenlijk ook niet naar zoekt.

Patience. De stamvader van Windows-tijdverdrijf.

Patience. Een jager in de Savanne.

Patience. Indiaanse arbeiders die twee dagen wachten op een bus, zonder dat ze weten dat of wanneer die komt.

Patience. Parijse kaders die 2 minuten wachten op een metro, en daarbij zoveel zuchten dat ze een hete luchtballon kunnen vullen.

Patience. Verlangen zonder hormonen.

Patience. Een fout liedje van Take That (wellicht Windows-fans van het eerste uur).

Patience. De Sixtijnse Kapel.

Patience. Liefde voor een getrouwde vrouw.

Patience. Een vulkaan die al sinds mensenheugenis inactief is.

Patience. Een surfer die wacht op de perfecte golf.

Patience. Een boom.

Patience. De seconde tussen de laatste gedragen noot van een chello concerto en het uitbarsten van een oorverdovend applaus van een geroerde menigte.

Patience. Het levenslang Lotto spelen met dezelfde nummers.

En dan is het woord weer weg. Hoe lang? Patience...

Parisly Yours

wouter

044/ Hoopjes Koopjes

Thu, 15 Jan 2009 00:28:25 +0100

Het staat in de sterren geschreven: januari en juli delen, naast een gemeenschappelijke eerste en laatste letter, iets bijzonders (tot grote woede van een verongelijkte juni): de koopjesperiode.

Het zijn de twee maanden dat mannen in maatpak hun traditionele middagpauze op kantoor (met enige tegenzin) inruilen voor een snelle snack met Hennes, een sushi-lunch met Massimo of een opzichtig etentje met Hugo & Ralph.

Oudjes met een Volkswagen Jetta zoeken tevergeefs naar een plaatsje nabij de ingang van het immense shoppingscentrum. Na twintig minuten trekken ze willekeurig hun handrem op, en wiebelen binnensmonds vloekend uit hun wagen.

Dames in dure jassen, met een blik tussen ongerustheid en onoverwinnelijkheid, delven slim weggemoffelde cache-coeurs en truitjes uit donkere hoekjes in overvolle boutiques. Soms zie je ze geheimzinnig blauwe bolletjes op etiketten vervangen door rode bolletjes. -30% wordt -70%, voor de zachte prijs van 40% extra rood op de wangen.

Studentes moderne talen scheuren zonder aarzelen nieuwjaarsenvelopjes open, en steken Paris Hilton naar de kroon met hun inspanning zoveel mogelijk kleurige zakjes mee te sjouwen tijdens marathons van luid gegiechel en stille spiegelingen in smetteloze vitrines.

Moeders smijten zuchtend de vodjes afgedragen, onherroepelijk gevlekt en uitgerafeld denim weg, die luie zonen tot 'favoriete jeans' hebben gedoopt. Om een oppervlakkig schuldgevoel te verdringen, proberen ze uit te zoeken of zoiets best in de PMD (rits), de GFT (ketchupvlekken) of bij het restafval kan worden begraven.

Die luie zonen kopen op hun beurt te korte broeken, te smalle T-shirts, een overmaats hemd en ongelijke schoenen... Door een gebrek aan tijd, zin, motivatie, energie en interesse (waardoor ze het vertikken een paskamer te nuttigen), negeren ze geheel het handgeschreven bordje waarop staat "Solden worden noch geruild, noch terugbetaald". Eens thuisgekomen voltrekt zich het onherroepelijke en hijsen ze zich, door noodzaak gedreven, opnieuw voor zes maanden in de weinige oude kleren die moederlijke razzia hebben overleefd.

Overwerkte mejuffrouwen aan talrijke kassa's danken Rexona en ballerina's voor hun bestaan. Ze presenteren haastig de rekening aan de mannen in maatpak, zonder op drinkgeld te rekenen. Ze roepen via de micro om dat de eigenaars van de grijze Volkswagen Jetta dringend de enige uitrit van de parking moeten vrijmaken. Ze vervangen rode bolletjes opnieuw door blauwe bolletjes waarbij ze (op een bijna geloofwaardige toon) aan blozende dames vertellen dat het rode bolletje wellicht per toeval op het foute kledingstuk is gevallen. Ze vertellen studentes moderne talen dat ze een geweldige keuze hebben gemaakt. Ze wijzen luie zonen op het handgeschreven bordje aan de kassa.

En ik, ik heb me een hoedje gekocht, maar blijkbaar zijn de solden op accesoires niet van toepassing... Leve juni!

Pas-salesly Yours

wouter

043/ Sunday Night Douche

Thu, 08 Jan 2009 00:46:32 +0100

De ietwat meewarige sneeuwsluier die Parijs zich sinds enkele dagen om haar ranke schouders draagt doet je het tegendeel geloven, maar je kan er niet om heen... de Kerstdagen zijn achter de rug. De geur van kruidnagel, de lage sterrenhemel vol lichtjes en de ontwapende kinderstress bij het voordragen van de Nieuwjaarsbrief worden terug opgeborgen in een doos van Chiquita met afgedragen handgrepen.

Als je in het buitenland woont, is de overgang van Oud naar Nieuw een komkommergebeurtenis in vergelijking met de overgang van Thuis naar Weg, die daar enkele dagen later onvermijdelijk op volgt.

Geduldig wachtend, tijdens dagen van thuisgemaakte gerechten, tijdloze gesprekken, geïmproviseerde uitstapjes met vrienden en een relaxende skivakantie, komt hij plotseling opdagen met een intimiterende zekerheid: de laatste zondagavond, de overgang van Thuis naar Weg.

Een zondagavond staat soieso niet bekend voor zijn olijke trekken, maar de zondagavonden na een vakantie hebben een uitermate desolaat karakter. Ik lijd dan ook aan een zekere vorm van Sunday Night Blues.

Ik zie het zo: thuiskomen en vertrekken is een klein beetje zoals naar de hammam gaan.

Tijdens de vakantie warm je je geleidelijk aan de herkenbaarbeid van vertrouwde gezichten, het comfort van je vroegere routines, de onbetaalbaarheid van het beschikken over tijd, de deugden van verse soep. De warmte went heerlijk snel, en indien mogelijk, zou je op zo'n moment spinnen als een overvoedde, beige kater. Eigenlijk wil je het liefst langer blijven, maar de zweetpareltjes die langs je slapen dansen en de steeds nadrukkelijkere blos op je wangen zijn formeel: in een hammam kan je niet blijven. Dus rek je het nog heel even, en dan verlaat je de warme damp, de weldoende stoom... meestal op een zondagavond.

De Sunday Night Blues is van korte duur, maar zijn intensiteit is onbetwist. Het begint op het ogenblik dat je uit de hete hammam stapt, en de twaalf passen zet richting de ijsdouche die onvermijdelijk op je wacht. De eerste milliseconde dat je hand de blauwe kraan van het koude stortbad raakt... Dat is het moment dat je weet dat het moet, maar evenzo het moment dat juist dat onrechtvaardig, onoverkomelijk en bijna onmogelijk lijkt. Een oogwenk voel je je machteloos, kwestbaar en bloot. Die eindeloze seconde voor het water op je schouders neerkomt, langs je rug schaatst en via je benen zijn bestaansreden verliest, ben je heel even terug een kind, intuïtief op zoek naar een warme schoot. Op zondagavonden, tussen Thuis en Weg, is er ook zo'n kantelpunt, waarop alles onrelativeerbaar moeilijk en erg lijkt.

Je lijkt het steeds te vergeten, maar eens je onder de koude straal staat, valt dat eigenlijk erg goed mee. Meer zelfs, je voelt je verkwikken, je hebt een zekere trots en nadoen ben je erg voldaan. Zo is het ook een beetje met het terug vertrekken, het werken in Parijs: een wisselbad, een keuze, een bieptest, een bootcamp... maar in elk geval verfrissend voor de geest!

Pwarmisly Yours

wouter

042/ Wensfabet 2009

Fri, 02 Jan 2009 20:46:08 +0100

AarDbeien: Ik wens de universele erkenning van de aardbei als beste, meest sexy, en mooiste fruitsoort.

Beurs: Ik wens een doos blauwe pilletjes op voorschrift voor de beurzen wereldwijd.

Claus: Ik wens een dubbele Nobelprijs voor Hugo: Eentje voor geduld, een eentje voor literatuur.

Donsdeken: Ik wens voor iedereen een geweldige, authentieke ganzenverendons voor tijdens de lange wintermaanden.

Elfstedentocht: Ik wens de Nederlanders een Elfstedentocht, dan moeten we minstens twee dagen niets vernemen van de niet zo interessante Jan-Pieter Balkenende op het journaal.

Finale: Ik wens dat België nog eens in een finale geraakt: het songfestival, de Champions League, het WK Polonaisedansen,... maakt niet uit.

Ganzen: Ik wens voor de ganzen een toverrecept om zonder veel complicaties de pluimen te kunnen leveren voor alle donsdekens die ik voor de wereld in gedachten heb.

Huwelijk: Ik wens dat iedereen die getrouwd is zich elke ochtend herinnert waarom.

IKEA: ik wens de uitbreiding van de IKEA-catalogus. Ik had gedacht aan een zelfbouwpakket voor Belgische regeringen, met tweetalige handleiding.

Juli: Ik wens dat juli, door koninklijk besluit, 10 dagen extra krijgt toegewezen, ten koste van september.

Kyoto: Ik wens dat iedereen beseft dat Kyoto geen synoniem is voor Karaoke.

Lachen: Ik wens dat iedereen minstens 7 minuten per dag de slappe lach heeft, maar liefst niet allemaal tegelijk.

Microgolfoven: Ik wens dat mijn microgolfoven een doorgedreven kookcursus gaat volgen in Ter Groene Poorte in Brugge.

Nacht: Ik wens je langer.

O: Ik wens je het geweldige suffix "hhh!!!".

Parijs: Ik wens mezelf een jaartje Parijs, en iedereen die ik leuk vind minstens een lang weekend!

Q: Ik wens je in Scrabble, in een lang woord met "triple woordscore"

Ritme: Ik wens voor iedereen iets meer ritme in de heupen, en iets minder ritme met de tong.

Sensationeel: Ik wens dat iedereen dit woord minstens één keer per week in zijn originele betekenis kan gebruiken.

Talen: Ik wens een inplantbare chip waarop Mandarijn, Arabisch, Italiaans, Spaans, Russisch en West-Vlaams staan geprogrammeerd.

Uitjes: Ik wens ze veilig voor de jeugd, en gestoofd voor de ouderen.

Vooters: Ik wens de afschaffing van de Franse uitspraak van mijn voornaam.

Wouter: Als tegenprestatie wens ik voor alle Fransen in mijn omgeving een intensief Nederlands taalbad in BlankenbeRRRge.

X-chromosoom: Ik wens een speciale feestdag voor alle XX die ik ken.

Y-chromosoom: Ik wens een speciale afstandsbediening om alle XY genante dingen te kunnen laten doen op belangrijke momenten ;-)

Zweven: Ik wens het onbeschrijfelijke gevoel tussen dromen en ontwaken, voor iedereen, één zalige snooze per dag.

Pawishly Yours

wouter