Chaoot

Time for a fresh start

Tue, 29 Jul 2008 10:32:05 +0200

http://chaoot.wordpress.com/

We kunnen het, toch?

Mon, 14 Jul 2008 16:23:58 +0200

Vrijdagavond was ik een wrak. Te weinig geslapen, een ganse dag opleiding gehad van een collega die op vakantie vertrok, ... Het was dus hoog tijd dat het weekend begon. Ik belde je op, ik had geen zin om te koken, en je stelde voor om de stad in te trekken.

We nestelden ons op het terrasje van een Argentijns restaurant. Onze dieetplannen ver achter ons latend, voorgerechtje, hoofdgerecht, flesje wijn. Daarna wandelden we door de stad, en trakteerde ik je op een ijsje. Hand in hand, jij en ik. Zaterdag zijn we in diezelfde stad gaan shoppen, opnieuw héél gezellig en gemoedelijk.
Kortom, het was een zàlig weekend. Ik heb van elke minuut genoten, maar vooral van jou.

We kunnen het wel, jij en ik, gaan we ervoor?

K*tdag

Wed, 09 Jul 2008 17:20:53 +0200

Ik ben een deadline vergeten, 't is te zeggen, men heeft me niet verteld over die deadline;

De omhooggevallen hoofdverkoper van één van onze afdelingen vond het nodig mijn werk wat in de grond te boren;

Vanmorgen stond ik mijn post te lezen, en vond de boekhouder het nodig om op mijn achterste te kletsen;

Ik heb mijn kauwgom ingeslikt, en vraag me nu al een tijdje af of dat wel zo ongezond zou zijn als iedereen zegt;

Mijn prachtige zilveren ballerina's zorgen voor 3 bleinen op mijn tere voetjes, zodat ik hier rondloop als een halve debiel;

Het duurt nog 6,5 week eer D. en ik 2 weken vakantie hebben;

And last but not least: wat voor een fucking kutweer is het nu weer in België? Doe es normaal zeg, het lijkt wel oktober!

Grrrrr !!!

Raar

Wed, 09 Jul 2008 11:57:36 +0200

Gisteren ben ik gaan shoppen. Alleen, gedachten verzetten, even weg van "ons" en even aan iets anders denken dan: ik ben op dieet.

En toch ... had ik je een cadeautje gekocht. Iets kleins, maar iets waarvan ik wist dat je het nodig had. Voor mezelf wat kleine juweeltjes en prachtige zilveren ballerina's.

's Middags thuisgekomen met razende honger. Het shoppingcenter rook naar ijsjes, pizza's, broodjes, ... Maar ik heb de pot home-made broccolisoep gepunderd, slaatje gemaakt.
Opgeruimd, gepoetst, gekookt. En toen klopte je op het raam. Lachend, happy, ... Ik moest de voordeur openmaken, raar want meestal kom je langs achter. Je had een grote doos bij, en met groot bedoel ik reuzegroot. Een flatscreen-tv had je gekocht. Zo fier dat je was, het leek wel of de Sint was langsgeweest.

Toen we 's avonds in bed kropen, had je niet gemerkt dat ik wat onder je kussen had verstopt. Ik vertelde je over het sprookje van "de prinses op de erwt", en toen vond je mijn surprise. Ik ben tegen je aan gekropen en we zijn in slaap gevallen.
En vanmorgen ben ik vroeg opgestaan om je lunch te maken, ik heb voor het raam gestaan tot je auto van de oprit verdween, beseffend dat ik je doodgraag zie. Ook al ben je soms zo onuitstaanbaar, of zeg je dingen die ik niet wil horen.

Loslaten?

Tue, 08 Jul 2008 09:43:44 +0200

Na een zoveelste meningsverschil (het liep net weer 2 weken beter), over vertrouwen, is het misschien toch beter om stilletjesaan te beginnen denken aan loslaten.

De voorbije 2 weken bouwden de hoop weer op, maar die broze hoop is weer gebroken en ligt hier naast me in duizend stukjes. En weet je wat het ergste is? Dat ik besef dat ik aan de basis lig van het mislopen van onze relatie. Ik, die het verleden maar niet kan loslaten. Die blijft hangen in de haat jegens platsmoel. Ik kan D. niet het vertrouwen schenken dat hij verdient, en voor hem niet de echte Chaoot zijn. Ergens onderweg ben ik een deel kwijtgeraakt.

De tranen bollen over mijn wangen als ik denk aan de momenten toen we zo verliefd waren dat we elkaar konden opdrinken. Maar die tijd is al lang voorbij. D. en ik ... is dat voorbij?

Gisteren op het werk, vertelde een collega me dat ze zwanger was. En opeens overviel het me zo. Dat gevoel. Ik heb geen doel meer in deze relatie. D. wil zich niet binden aan mij. Wij maken geen plannen en hebben geen plannen. Niets om naar uit te kijken.

Schemerzone

Thu, 26 Jun 2008 09:29:57 +0200

Voor jou gaat het echt niet meer. Zo blijkt. Je gelooft niet dat we onze problemen kunnen oplossen. Je vraagt mijn mening. Wat doet die er nog toe? Ik weet dat als D. zijn standpunt heeft, hij niet meer van gedacht verandert. Zo ben je nu éénmaal. Je vraagt opnieuw mijn mening. Ik zeg dat ik deze relatie nog een kans wil geven. Je zwijgt. Ik kan mijn tranen niet bedwingen en loop weg. Ik kan je even niet meer rondom mij verdragen. Er flitst vanalles door mijn hoofd, flashbacks van een verliefd koppel, en een vooruitblik op een appartementje waar ik elke avond alleen in bed lig. "Ik moet iets vinden waar ik één van de katten mee naartoe kan nemen" bedenk ik. Maar wat moet ik dan met de andere? Het zijn tenslotte allebei mijn poezen. Je vraagt of ik boos ben. Ik kijk je aan met een betraand en rood aangelopen gezicht. Ik zeg dat ik verdriet heb omdat ik je nu echt kwijt ben. Jij zegt dat tranen niks oplossen.

In bed vraag je opnieuw mijn mening. Wat wil je dat ik zeg? Waar peil je naar?
[Onze limieten zijn te verschillend, zeg je, wat opruimen betreft. Is dat een reden om ermee te stoppen? En oh ja, we eten 's avonds ook zo laat. Ik kan mijn oren niet geloven. Maar evenzeer wijs ik mezelf die fouten toe. Hoe vaak ruim ik niet iets op dat jij laat liggen? Ik weet dat je een stressy job hebt, voor mij is dat geen moeite. Ik doe het omdat ik je graag zie.]

Toch kruip ik weer tegen je aan. Je protesteert niet. En zo is het weer ochtend. Je was vroeg weg. Ik stuurde je een sms: zjg (nvdr: zie je graag), en je stuurde meteen terug: iuo (ik u ook). En toch voel ik me nog ellendig.

Long time ... no change

Wed, 25 Jun 2008 09:34:45 +0200

100 keer heb ik er al aan gedacht om hier opnieuw wat te posten. Elke keer om te zeggen dat we eindelijk op het juiste spoor zaten.
Maandagavond nog, toen we op de motto zaten, toen we terugkwamen uit Gent. Waar we samen op een terras genoten van een Desperados en een Mexicaanse hap. Waarbij ik achterop je motto zat, je stevig vasthield, en besefte dat ik je zo graag zie. Toen je 's avonds in bed, met je handen naar me zocht, en ik tegen je aan kroop. Om samen zalig in te dommelen.

Gisteren weer ruzie. Banaliteiten. Je was ambetant. Waarom? Geen idee. Ik werd ambetant. Waarom? Omdat jij al ambetant was. Ik rijd weg, zeg dingen die ik niet meen, alsof er opeens een andere stem uit mijn mond komt. Dan ga ook jij weg. Ik smeek je aan de telefoon om terug te komen. Je wordt nog ambetanter, je weigert. Ik huil ... grote dikke tranen. Een vriendin belt, we spreken af. Terrasjes doen in S. maar het heeft niet het gehoopte effect. Ik zit daar, tussen alle "teenagers" die eruit zien alsof ze uit een MTV-clip ontsnapten. Ze maken plezier, mensen lachen en praten. Zijn benieuwd naar wie ik ben. Ik verplicht mezelf te lachen, mee te praten, maar in mijn hoofd zit jij. Ik mis je.

Ik kom terug naar huis. Je zit in het donker naar de TV te staren. Je ogen zijn boos, en je gezicht uitdrukkingsloos. Je bent nog ambetant. Je vindt het verkeerd dat ik "op café" ben geweest.
Ik had de ringen die ik ooit (toen we nog zo verliefd waren samen) van je had gekregen in de badkamer laten liggen. Je hebt ze weggenomen.

Is het echt voorbij? Zoetje?

Ik heb vannacht gedroomd dat we uit elkaar gingen. En toen ik wakker werd, besloop me de gedachte dat het deze keer wel eens echt zou kunnen zijn. Dat ik binnenkort moet wakker worden zonder jou. Moet leven zonder jou.

Ik zie je zo graag dat het pijn doet.

Being happy is ...

Wed, 16 Apr 2008 15:34:28 +0200

Being happy

does not mean

that everything's perfect.

It means

that you decided

to look behind the imperfections.

Woensdag: verdoofd

Wed, 02 Apr 2008 15:18:54 +0200

Het wordt saai. Schrijven op dit blog. Het lijkt of ik altijd dezelfde shit beschrijf, alleen met andere woorden.
Ik voel aan hem dat het nog steeds nasluimert. Hij is wel vriendelijk, maar afstandelijk. Gesprekken hebben geen diepgang, het is een rond-de-pot-gedraai. Toen we gisterenavond in onze favoriete pizzeria zaten, een kaars en een fles wijn, borrelde het gesprek op. Helaas werden we langs alle kanten gestoord, en konden we niet voluit praten. Maar wat werd gezegd was duidelijk genoeg. Geen van beiden heeft op dit moment het gevoel dat dit een basis is, laat staan een solide basis. Hij zegt dat hij twijfelt, maar als ik hem vraag of ik moet weggaan, krijg ik een neen.
Vanmorgen hebben we voor het eerst terug gevreeën, het was kort, maar dat deed geen afbreuk aan het gevoel. Vlinders krioelden in mijn buik.... Kon ik maar voor eeuwig zijn armen om me heen voelen en me warmen aan zijn sterke lijf. Het was een klein stapje, maar voor mij zó ontzettend belangrijk ...

Zondag: het moet stoppen

Sun, 30 Mar 2008 09:10:51 +0200

Ik weet niet of er enige logica zal zitten in wat ik nu allemaal ga schrijven. Het is zondag, D. is net vertrokken voor zijn wekelijkse fietstocht. Vrijdag hebben we weer een banale discussie gehad, die ons weer eens met de neus op de feiten heeft gedrukt: we maken teveel ruzie.

Daarstraks begon ik over een weekendje zee, D. zei me dat hij in de huidige situatie geen vakanties wil plannen. Ik heb gisteren namelijk gezegd dat het misschien beter was voor ons dat ik tijdelijk terug bij mijn ouders zou intrekken. Veel heeft hij daarover niet gezegd. En dat is het nu net. Ik weet niet wat hij wil. We praten, of ik praat, en dan loopt hij weg. Waarom? Omdat hij niet durft bekennen dat we beter uiteen zouden gaan? Of wil hij niet dat ik wegga? Maar waarom spreekt hij dan niet.

Ik wil niet opgeven. Ik heb niet het gevoel dat we met onze rug tegen de muur staan. Ik wil een stabiele relatie. Het gevoel dat we altijd op elkaar kunnen terugvallen. Maar wat ik écht wil, is dat onze neuzen in dezelfde richting wijzen. Dat hij dat ook wil. Dat hij me vertrouwt, me graag ziet.

Maar ik wil een beslissing. Ik wil uit deze impasse raken. Stoppen met huilen, stoppen met ruziën. Wij 2 als een solide basis.

Helaas, moet je daarvoor met 2 zijn.

Maandag: niet huilen (2)

Mon, 17 Mar 2008 13:55:08 +0100

De eerste helft van de dag is voorbij gekropen. Ik kon het niet laten hem te sms'en, maar hij heeft gelijk, dit soort van communiceren is niet aanvaardbaar.
Wat moet ik hem nu vanavond zeggen? Ik wil je niet kwijt, maar ik hang toch de ezel uit? Ik vrees trouwens dat het op dit moment te laat is om nog te praten. Misschien moet ik maar alle hoop laten varen.

Godverdomme, ik wil hem niet kwijt.

Maandag: niet huilen ...

Mon, 17 Mar 2008 08:31:11 +0100

Ik heb stilletjesaan genoeg van mezelf, van alles rondom mij, van alles wat ik doe, niet doe, denk, niet denk, zou moeten denken...
Binnen een paar dagen zijn we een jaar samen, maar gisteren heb ik tijdens een ruzie weer grote woorden gesproken. "Ik ga weg ..." En echt, op die moment meende ik het ook. D. kan soms zo koel en afstandelijk zijn, dat ik me afvraag hoe hij zo kan doen tegen mij??? Blijkbaar heeft hij er ook genoeg van, en zitten we dus nu op het punt waar de bal in mijn kamp ligt. Ik wil niet vertrekken, maar ik kan ook niet blijven.

Straks moet ik naar het werk, fris en monter weer aan de eerste dag van de werkweek beginnen. Fris? Mijn gezicht lijkt een verfrommelde zeemvel ... Ik kan maar niet stoppen met huilen. Tegelijk wil ik er met niemand over praten. Hoewel ik postjes genoeg heb om mijn verhaal kwijt te raken, blijf ik er liever zelf mee zitten. Ik zou trouwens niet weten wat ik moet zeggen.

Is het echt over D.?

Donderdag: Big Day

Thu, 13 Mar 2008 10:21:06 +0100

Eindelijk ... de grote dag is aangebroken. Vanmiddag word ik opnieuw een vrije vrouw. 2 handtekeningen en mijn huwelijk met Platsmoel is ontbonden. Eindelijk ... kan ik hem definitief uit mijn leven schrappen. Ik hoef hem nog 1 keer te zien daarna, om de akte voor ons huis te verlijden bij de notaris, en dan ... hups ... bye bye asshole.

Woensdag: glazen bol

Wed, 12 Mar 2008 12:43:03 +0100

Hupla, waren we toch weer de goede weg op geraakt. Waren ... Gisterenavond zaten we gezellig aan tafel, toen ik het onderwerp "kinderen" aansneed. I know, nu is dat absoluut niet aan de orde, maar ik denk toch dat ik moeder wil worden, en bijna 27 zijnde, zal dat klokje binnenkort beginnen tikken. Groot was mijn verbazing dan ook toen D. carrément verkondigde dat hij misschien wel nooit kinderen wil. Toen we elkaar net leerden kennen, vekondigde hij dat ik diegene was waarmee hij kinderen wilde.

En daar zat ik dan. Want ja, voor zulke dingen bestaat er geen gulden middenweg, ofwel wil je kinderen ofwel niet. Ook al is dit issue nog geen thema, ooit zal het dat wel worden. En als we dan allebei lijnrecht over elkaar staan met onze standpunten, ... dan zullen we uiteindelijk moeten beslissen om uit elkaar te gaan.

Wat moet ik hier nu mee? Ik heb toch geen glazen bol waarin ik de toekomst kan consulteren ...

Woensdag: extremen

Wed, 27 Feb 2008 18:26:01 +0100

Als rasechte chaoot, bestaan mijn gedachten en gevoelens in moeilijke tijden uit extremen. De ene tijd ben ik er rotsvast van overtuigd dat ik beter alleen kan verdergaan, op andere momenten vind ik dat we nog niet genoeg geprobeerd hebben, en dat we (ook al draaien we vierkant) toch moeten blijven vechten voor ons.

Erg vermoeiend is dat, zo héén en wéér vliegen tussen wit en zwart, terwijl ik liever de grijze tinten verkies.

We zijn een weekendje weggeweest, hebben in een 4-sterren hotel geslapen en zijn poepsjiek gaan dineren in een restaurant met een Michelin-ster. We hebben gepraat, geknuffeld, ... Het was een zalig weekend. Ik wil hem niet kwijt. Zijn pretoogjes, zijn lach, zijn (vaak) flauwe moppen, ... ze doen me smelten. Hoe kwaad ik ook op hem kan zijn, zo gek ben ik ook van hem. Het doet me denken aan Alicia Keys: "I keep on falling in and out of love with you, I never loved someone the way that I love you. How do you give me so much pleasure and cause me so much pain ..."

In eerste instantie dacht ik dat het beter zou zijn om te doen alsof er niets aan de hand was. Gewoon wat verdoofd rondlopen is inderdaad comfortabel, maar het lost het probleem niet op.

Dus, ik ga eraan werken ... werken aan ons. En ook aan Chaoot ... niet dat ik mezelf wil gaan veranderen, maar er is nog werk aan de winkel. Kom op kind, volwassen worden.