ferrarias

2012

Wed, 10 Feb 2010 00:05:52 +0100

Neen, 2012 is niet het jaar waarin we eindelijk alles kunnen achterlaten om een nieuw bestaan op te bouwen in Portugal, het is de reden waarom ik al enkele weken niets meer heb geschreven.

Op het autosalon waren we aan het praten over zowat alles en niets toen het jaar 2012 bovenkwam en de bijhorende profetie dat de aarde in dat jaar zou vergaan. Dit toch volgens de kalender van de Maya's. Ik had hier wel al eens over gehoord maar besefte niet dat dit al zo dichtbij was dus besloot ik een boek te lenen over dit onderwerp. Nu leen ik gemiddeld een viertal boeken per maand in onze plaatstelijke bilbiotheek en doe ik dus 1 week over een boek ongeveer. Maar met dit boek was ik dus ongeveer 3 weken mee bezig en het schetst natuurlijk geen al te fraai beeld van onze toekomst. Er staan weliswaar elk jaar mensen op die roepen dat de aarde zal vergaan, maar hier zit wel iets meer achter, het heeft me dan ook een beetje meegesleept.

Is het nu waar of niet ? Puur wiskundig gezien zou ik zeggen dat het juist is, maar ik ben afgelopen weekend terug naar de bibliotheek gegaan en heb een ander boek over dit onderwerp meegenomen. Dus waarschijnlijk worden dat weer enkele weken dat ik met een boek, een rekenmachine en een computer zit na te denken of het allemaal de moeite nog wel is om te werken voor onze droom. Want het zou natuurlijk wel jammer zijn moest al het leven ophouden te bestaan voordat we onze kamers kunnen verhuren.

autosalon

Sun, 24 Jan 2010 23:43:42 +0100

Bent u ook naar het autosalon geweest ? Naar goede 2-jaarlijkse traditie zijn we ook dit keer weer onze ogen gaan uitkijken naar de auto's die we nooit zullen kopen. Dit jaar had ik een nieuw doel, de SUV of de monovolume of de busjes. Als we ooit onze zaak in Portugal opstarten zou een wagen die zowel veel mensen als bagage kan meenemen wellicht handig zijn. Er zijn verschillende wagens die aan dit profiel beantwoorden ; er zijn de dure wagens en er zijn de heel dure wagens die min of meer geschikt zouden zijn om klanten en hun bagage op te halen en terug weg te brengen naar de luchthaven.

Maar zoals ik daar ook reeds verkondigde, ik zie mezelf niet echt in zo'n wagen rijden. Zulke wagens zijn misschien praktisch en zelfs niet echt lelijk, maar ik mis er toch iets aan. Om te beginnen het alfa-embleem, verder het ontbreken van sportiviteit. Ja hoor, als je geld genoeg hebt kan je er een zware motor insteken die geweldige prestaties levert, maar dan heb je nog geen sportieve wagen. Gelukkig hebben we nog wel een beetje tijd alvorens het zover is, ik blijf hopen op een SUV van alfa romeo en komt dat er niet, dan zal ik wellicht niet gelukkig zijn met de wagen die ik zal hebben, zolang ik maar heel gelukkig ben met het leven dat we ginds zullen hebben.

verjaardag

Sat, 16 Jan 2010 19:42:16 +0100

Ik denk niet dat ik een echte blogger ben, ik herinner me net dat het alweer meer dan een week geleden is dat ik iets geschreven heb. Nochtans schrijf, of schreef, ik graag. Al van in de lagere school was schrijven mij op het lijf ... geschreven . Als er een opstel of verhandeling werd voorgelezen was het telkens de mijne die werd voorgelezen. Even heb ik zelfs gedacht dat schrijver of journalist worden misschien wel iets voor mij was. Eigenlijk zou ik dat nog steeds willen worden, maar als ik zou schrijven aan het ritme dat ik hier aan de dag leg zal mijn levenswerk klaar zijn tegen het einde van mijn eigen leven. Maar ik geef niet op, mijn droom is dit te beëindigen als we definitief vertrekken naar Portugal, en misschien zelfs daar verder te gaan. Maar dat is nog een verre toekomst.

We doen wel ons best om er te geraken, een beetje te veel misschien. Donderdag was mijn echtgenote jarig (de leeftijd is onbelangrijk) en net zoals enkele maanden geleden met mijn verjaardag zijn we niet op restaurant geweest ; nochtans een gewoonte waar we telkens veel plezier aan beleven. Die enkele honderden euros die we zo op jaarbasis uitsparen zullen ons echt niet sneller op onze eindbestemming krijgen, dat beseffen we allebei ... maar toch.

Maar goed, het is natuurlijk ook winter en we zijn hier in huis allen zomermensen, dus blijven we liever binnen voor onze houtkachel, zodat we kunnen genieten van het lekkere eten dat mijn vrouwtje voor ons maakt bij een aangename temperatuur van een graad of 24. En dat restaurant, dat komt wel als het buiten ook 24° is.

gelukkig 2010

Thu, 07 Jan 2010 23:31:22 +0100

Een beetje laat misschien, toch nog een gelukkig 2010 gewenst aan iedereen die dat wil. Vandaag kan nog net, morgen is echt wel de laatste dag vind ik. Gedaan met het kerstgevoel, de kerstboom zal dit weekend ook worden afgebroken en dan begint het uitkijken naar de lente, naar de warmte, naar de vakantie.

Zover zijn we nog lang niet natuurlijk, eerst zullen we proberen januari door te komen, want met de strenge winter die we op dit ogenblik beleven is dit zeker niet de gezelligste maand. Zowel mijn vrouw als ik en zelfs onze zoon (wie bij de hond slaapt krijgt zijn vlooien) proberen het lekker warme huis zo min als mogelijk te verlaten. Maar morgen is een werkdag van de lange soort, 's morgens vanaf 08h30 is er de "avond"school en daarna naar het werk tot een uur of 9 als alles een beetje meezit. Zelf voor gekozen natuurlijk, volwassenonderwijs geeft me jaarlijks een dag of 10 extra vakantie en ik leer er nog iets mee bij ook. In dit geval hoop ik dankzij de opleiding die ik nu krijg, tegen de zomer mijn toekomstige website helemaal zelfstandig te kunnen ontwikkelen.

Het zijn kleine dingen zoals die opleiding die ik nodig heb om vooruit te blijven kijken, naar ons vertrek, waar dit toch uiteindelijk allemaal om te doen is. En af en toe heb ik dat echt wel nodig, want op dit ogenblik ben ik aan het kijken naar het weerbericht en daar wordt een mens niet echt vrolijk van. En gelukkig zijn, dat is toch het belangrijkste, en niet alleen in 2010.

kerst

Tue, 29 Dec 2009 23:41:47 +0100

Ik geef het eerlijk toe, ik lees zelden tot nooit blogs. Misschien zou ik het eens wat meer moeten doen, kijken hoe andere mensen dit aanpakken. Ik kan me wel voorstellen dat de productiviteit rond deze periode lager ligt dan de rest van het jaar. Werk, gecombineerd met familiebezoekjes, veel eten en drinken, veel tijd blijft er niet over om zich aan zijn blog te wijden. En ik kan dan al niet verdacht worden van overproduktie, ik denk dat ik gemiddeld 1 artikel per week schrijf.

En kerstmis is dan nog maar de eerste horde, nu volgen nieuwjaar, de verjaardag van mijn petekind en de verjaardag van mijn vrouw. Het gevolg is dat februari de gezonde maand is, minder eten en veel minder alcohol. Gelukkig is februari de kortste maand van het jaar

Ook hier is het dus tijd voor verandering en willen we volgende kerst iets anders doen, hoogstwaarschijnlijk dus 2 weken Portugal. Voor mij zou het de eerste keer zijn dat ik kerst en/of nieuwjaar in het buitenland meemaak. Alleen daarom zou ik het al willen doen, al kijk ik ook uit naar de beleving van kerst door de mensen daar, door mijn familie. Al loop ik nu wel een beetje voor op de zaken, eerst nog de feesten van dit jaar. Dus wens ik u, mijn lezers, nu reeds een gelukkig 2010 en waar jullie zich ook bevinden, veel plezier.

waarom

Wed, 23 Dec 2009 01:25:50 +0100

Een familie die wil emigreren naar het buitenland ? Waarom wil iemand dit land verlaten ? Is het enkel vanwege het weer ? Niet echt, al speelt het wel mee natuurlijk.

In ons geval is het een samenloop van omstandigheden. De eerste reden is natuurlijk dat mijn vrouw afkomstig is uit Portugal en het elk jaar lastiger heeft met ons klimaat hier. Telkens ze buitenkomt in deze weeromstandigheden zie je het bloed uit haar handen wegtrekken en als ze nadien terug binnenkomt worden ze zelfs blauw. Onze huisdokter heeft haar reeds enkele jaren geleden de beste remedie gegeven voor deze kwaal : verhuizen naar een warmer klimaat.

Daar komt nog bij dat ik me reeds vanaf het eerste jaar dat ik haar familie leerde kennen me opgenomen voelde in een warm nest. Niet dat mijn familie mij, of ik hen, niet graag zie, maar er is een verschil in hoe ik daar werd en word opgevangen door de famiilie van mijn vrouw.

En dan is er natuurlijk nog onze situatie hier in Belgiê. Mijn vrouw, de ochtendmens, is reeds vertrokken als ik, de nachtmens, uit mijn bed strompel. Ik werk in de namiddag en begin om 13h30 aan mijn dagtaak. Ik heb een boeiende, afwisselende job en ben niet eens slechtbetaald maar als je dan bekijkt hoe ik moet werken dan vraag ik me soms af of ik toch niet onderbetaald wordt. Vandaag ben ik om 21h30 terug naar huis vertrokken met een gevoel dat ik nog 24 uur moest blijven zitten om alles gedaan te krijgen. Eenmaal thuis vind ik mijn vrouw die op het einde van haar krachten zit en moeite moet doen om niet onmiddellijk in slaap te vallen, wat onherroepelijk enige tijd later toch gebeurt.

"Ik ben afwezig tot 4 januari en kan uw email niet beantwoorden. Bij dringende zaken gelieve contact op te nemen met ....." dat zijn de enige antwoorden die we krijgen bij onze kreten om ondersteuning. Dagen zoals deze, en die zijn er meer dan andere, doen me verlangen naar een ander leven. Weg met de stress, de deadlines die je elke keer moet halen, maar die je niet kan halen vanwege een tekort aan materiaal. Jarenlang heb ik geteerd op die druk, ik hield ervan en het liet me nog harder werken, maar ik heb er genoeg van. Ik wil genieten van het leven, niet 1 maand per jaar maar elke dag.

En dat zal daar ook niet gebeuren, niet elke dag, dat weten we zelf ook wel. Maar we weten toch 1 ding zeker, we willen weg !!!

examens

Fri, 18 Dec 2009 23:42:08 +0100

de kerstvakantie is begonnen, niet voor mij maar voor de kinderen en dus ook voor onze zoon. Vorige week had ik zelf een weekje vakantie genomen om hem bij te staan bij de eerste examens. Daar ik persoonlijk altijd goede herinneringen bewaar aan de examentijd wilde ik dit proberen over te brengen en natuurlijk kijken of hij wel studeerde.

We hadden duidelijke afspraken gemaakt, wanneer er gestudeerd moest worden en wanneer er tijd was voor rust. Van slechte wil is hij niet maar hij heeft, zoals wellicht veel kinderen van zijn leeftijd, een lichte verslaving voor alles wat met multimedia te maken heeft. Dus na enkele dagen werd het "strenge" regime dat ik hem had opgelegd een beetje te zwaar en werden onze woordenwisselingen een beetje bitsiger. Kortom, ik heb nooit zoveel stress gehad tijdens mijn examensperiodes als tijdens de zijne.

Gelukkig is het me wel gelukt om hem de voordelen van de examens te laten inzien. De zenuwen die hij had voor de examens smolten als sneeuw voor de zon en dat heeft vruchten afgeworpen. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik donderdag de resultaten ging ophalen en bleek dat hij de primus van de klas was. Van de middelmaat van de klas naar de eerste plaats, je zou voor minder trots zijn.

Dus laat ik hem genieten van de vakantie, computer, ps3 en TV. Want als hij zo voortdoet in school zal hij binnen enkele jaren werk vinden zoals zijn papa, het arm schaap.

verdwenen

Fri, 18 Dec 2009 23:10:35 +0100

Vreemd ! Ligt het aan mij of is het mogelijk dat er een stukje dat ik geschreven heb gewoon is verdwenen ? Als iemand dit ooit heeft meegemaakt zou ik dit graag horen.

Ik vraag me dus af of ik gedroomd heb dat ik iets geschreven heb of dat ik gewoon niet heb opgeslagen. Alzheimer komt vroeg dit jaar.

op reis

Thu, 03 Dec 2009 23:37:17 +0100

Op het werk is het alleen nog crisis als ik opslag vraag, voor de rest weet ik amper wat eerst te doen. Dus ik zie een vakantie best wel zitten, maar daar gaat het nu even niet om.

Zoals mijn vorige posts, en wellicht nog enkele in de toekomst, gaat dit stukje terug in het verleden. In dit geval onze vakanties in Portugal, zonder de beslommeringen van het huis die weliswaar voor ons heel belangrijk waren (en zijn) maar die eigenlijk maar een voetnoot zijn van de geweldige tijd die we telkens weer hebben als we ginds zijn. Het is dan ook ongeveer de enige tijd van het jaar dat mijn vrouw en ik echt samen zijn.

Onze eerste keer was in 1994. Met mijn alfa 33 reden we de 2000 km die tussen ons appartement en Coimbra liggen, een gebeurtenis op zich. Nu, na zo vele jaren dat we dit traject hebben afgelegd, blijft het een intense en vermoeiende reis. Toch kijk ik er elke keer weer naar uit. Ik kijk vooral uit naar de laatste keer dat ik de reis zal maken, one way only. Niet alleen omdat dit betekend dat we ons dan definitief vestigen in Ferrarias, ook omdat ik die laatste reis wil doen in minimum 1 week en niet in 2 dagen zoals nu. Hopelijk kan ik over enkele jaren (????) er hier verslag over doen.

In de eerste jaren, dus voor de geboorte van onze zoon, vertrokken we meestal 's nachts om de files in Parijs te vermijden. Overdag probeerden we dan in de auto een beetje uit te rusten. Eens aangekomen bij de schoonmoeder dronk ik enkele biertjes om vervolgens gedurende 12 of meer uur bij te slapen.

Toen Axel geboren werd vertrokken we overdag, zodat we wakker zouden zijn als hij dat ook was. Nog steeds sliepen we in de auto (ondertussen was dat een alfa 145 geworden) en kwam ik doodvermoeid aan in Coimbra. Dat ik zo moe ben heeft ook wel te maken met het feit dat ik zelf de volledige afstand aan het stuur zit. Dit omdat mijn vrouw dus niet rijdt.

Sinds enkele jaren hadden we de perfecte reisformule. We vertrokken 's morgens en reden zo ver mogelijk in Frankrijk. Rond een uur of 5 à 6 begonnen we te zoeken naar een hotelletje waar we de nacht konden doorbrengen. Met onze hotelgids (Logis de France) vonden we elk jaar wel weer iets nieuws waar we konden overnachten. Eerst probeerden we de plaatselijke keuken uit, vergezeld van een flesje wijn (of 2) zodat we de slaap nog gemakkelijker konden vatten. Zoals velen wel zullen weten, kan je in Frankrijk geweldig eten en kan je in Frankrijk ook geweldig slecht eten.

Sinds dit jaar (2009) hebben we wederom een nieuwe formule. Omdat ons woongedeelte nu helemaal klaar is vertrekt mijn vrouw, ondanks haar vliegangst, reeds begin juli met het vliegtuig en vertrek ik enkele weken later moederziel alleen met de auto(ondertussen een alfa 156 - ja ik ben een alfist). De reis voor volgend jaar ligt al vast, ze vertrekt op 7 juli. Mijn vakantie weet ik nog niet, ik zou het anders best wel kunnen gebruiken.

na de eerste verbouwing

Tue, 01 Dec 2009 01:21:05 +0100

Toen de eerste grote verbouwing uitgevoerd was bezaten we een waterdicht huis, maar nog lang niet bewoonbaar.

De muren van de kamers moesten nog worden bezet, de badkamer en keuken nog geïnstalleerd, de vloer nog gelegd, de binnendeuren plaatsen enz.... Slecht 1 klein probleempje hier, het gebrek aan geld. Dat laatste lijkt wel een rode draad in dit verhaal en misschien wel mijn leven, maar ik troost mezelf dat ik zeker niet de enige ben die hiermee te kampen heeft.

Eens de 30 voorbij vliegen de jaren voorbij en dus duurde het al bij al niet zo lang dat we de volgende werken lieten uitvoeren, het bezetten van de muren en het leggen van de chappe. Een ezel stoot zich geen 2 keer aan dezelfde steen, maar wij wel. Dus mocht dezelfde vriend-aannemer het werk uitvoeren. Gelukkig was dit soort werk het werk waar hij wel goed in is en werd dit dan ook correct uitgevoerd. Het volgende jaar werden de tegels en kranen geplaatst in de badkamer en werd ons huisje stilaan een thuis. In 2006 bestelden we de keuken, zodat we in 2007 eindelijk in ons eigen huis onze vakanties zouden kunnen doorbrengen.

hoe het begon 3

Tue, 24 Nov 2009 00:01:18 +0100

Voor we de lijdensweg begonnen op zoek naar de nodige fondsen hadden we natuurlijk al met enkele aannemers gesproken om te weten hoeveel dit ons zou kosten. We spraken enkele plaatselijke aannemers aan en ook "suiker", een persoonlijke vriend van de familie. de echte naam van suiker is Candido wat me steeds deed denken aan candico, van de kandijsuiker. Dat, en het feit dat de man veel stroop smeerde.

Hij was dan welliswaar niet mijn favoriete Portugees maar het was een vriend van de familie, dus toen bleek dat zijn prijs ongeveer 50 % hoger lag dan die van de andere aannemers gingen we nog eens praten en .... de prijs werd zonder problemen lager gebracht dan de anderen. Dus werd het werk aan hem uitbesteed.

De man kreeg een voorschot en had 1 jaar de tijd om het werk af te leveren, het moest klaar zijn als we het jaar daarop met vakantie kwamen. Het moet gezegd, het werk was klaar toen we arriveerden. We hoorden later van onze buren dat ze ongeveer 1 maand voordien met een grote ploeg waren aangekomen en met zijn allen op het werk hadden gestort, en dat was er aan te merken.

De oude dakpannen lagen nog her en der verspreid en uiteindelijk heb ik ze maar zelf weggehaald. Onze muren waren zo snel geplaatst dat de buitenmuren wel recht waren, maar de binnenmuren hadden veel weg van de Alpen. Dit en nog enige andere kleine en minder kleine mankementen (die we niet altijd dadelijk hadden opgemerkt) maakten dat we nog veel geld hebben moeten toeleggen om het beoogde resultaat te behalen

Hieronder de binnenmuren zoals ze nu zijn, van de "oneffen" muren zijn de beelden gegrift in mijn geheugen, dat volstaat.

hoe het begon 2

Thu, 19 Nov 2009 23:34:59 +0100

Nu hadden we wel een een lapje grond met vele stenen erop, een huis konden we het niet echt noemen. Wat nu ons huis is bestond uit 2 aparte huisjes. Door de zijmuren van beide huisjes open te trekken konden we hier 1 huis van maken. Natuurllijk moest er dan een nieuw dak op en nieuwe vensters en deuren waren ook nodig. Ook hadden de vorige bewoners (?) niet de luxe gehad over stromend water en electriciteit te beschikken dus moesten we dit ook nog laten aanleggen. In België probeerden we hiervoor een hypothycaire lening aan te gaan en konden aldus voor het eerst kennismaken met wat Europa nu echt betekend. Niets dus !!

De Belgische banken kunnen geen beslag leggen op een eigendom in het buitenland en is een hyptheek dus onmogelijk. Niet behorend tot het ras dat snel opgeeft belde ik dan maar wat rond naar alle mogelijke credietinstellingen en kwam uiteindelijk terecht bij Deutsche Bank die maar al te graag mij wilden helpen. HOERA !!! Dus snel een afspraak gemaakt waar we al snel begonnen met het invullen van de nodige papieren tot de man me vroeg :"uw huis ligt toch in de Algarve ?" Toen ik hierop negatief antwoordde was ons gesprek ten einde. Zo leerde ik dus dat Portugal en Algarve 2 aparte landen zijn.

Ik spreek hier nu wel over het jaar 2000 dus misschien zijn de zaken ondertussen iets eenvoudiger geworden, al heb ik daar zo mijn twijfels over.

Opdat we toch deze eerste noodzakelijke werken zouden kunnen uitvoeren hebben we dan maar een persoonlijke lening aangevraagd bij mijn bank met als gevolg dat ik vanaf toen van bank ben veranderd want blijkbaar vonden sommige mensen dat ik niet kredietwaardig was. Maar uiteindelijk vonden we de nodige fondsen dus toch en konden we de eerste verbouwing laten aanvangen.

wordt vervolgd

hoe het begon

Sun, 15 Nov 2009 22:58:08 +0100

Ter inleiding, mijn vrouw is afkomtstig uit Portugal, meer bepaald uit Coimbra. Deze stad is gelegen in midden Portugal, een streek die men Beira Litural noemt. Dit is wat voor ons thuis is.

Toen mijn vrouw en ik een relatie begonnen was het niet meer dan normaal dat we op vakantie naar Portugal, naar haar familie, gingen. Daar is voor mij de liefde voor het land ontstaan. Als je amper 2 woorden Portugees verstaat en je wordt door, voor mij op dat moment, wildvreemden gevraagd of je iets komt drinken bij hen thuis dan weet je niet wat er gebeurt. In de 41 jaar dat ik in België woon heb ik nog nooit geweten dat wildvreemden mij probeerden dronken te voeren met het beste uit hun huis, en dit zonder bijbedoelingen. Gewoon uit sympathie, uit liefde voor mij en mijn, toen nog toekomstige, vrouw.

Enkele jaren later (1999) waren we getrouwd en was onze enige zoon, Axel, reeds geboren (°1997). We hadden al wel eens gedurende onze omzwervingen in de Beira Litural rondgekeken naar huizen maar dat jaar was anders. Het geld dat we hadden was weliswaar niet genoeg om een huis mee te kopen, maar misschien genoeg om een stukje grond of een ruïne van te kopen. Dus we keken wat rond en passeerden in verschillende immobilliënkantoren. Het allereerste huis dat we bezochten was in Ferrarias en stal ons hart. Het was goed gelegen, niet te ver en niet te dicht bij een grote baan, en het had potentieel ; in onze ogen althans. Het is het enige huis gebleven waar we allebei iets in zagen en dus hebben we enkele dagen voor het einde van onze vakantie besloten om het te kopen.

Een huisje voor onszelf, al was het op dat ogenblik verre van bewoonbaar. Maar dat maakte niets uit, het was van ons en we hadden al de tijd van de wereld om deze ruïne om te vormen tot ons droomhuis.

Maar dat is voor volgende keer...

geduld

Fri, 13 Nov 2009 01:23:54 +0100

Geduld is een mooie zaak, en noodzakelijk voor mensen die mijn blog lezen. Want elke dag schrijven is quasi onmogelijk. Maar wat ik vooral moet doen is schrijven over hoe het allemaal begonnen is, welke stappen we reeds genomen en welke enorme stappen we nog moeten nemen alvorens we kunnen vertrekken. Maar daar wil ik graag enkele foto's bij op zetten en die moet ik inscannen.

Maar wees verzekerd, dit weekend moet en zal ik hier werk van maken.

Dus nog even geduld aub

wie ben ik

Fri, 06 Nov 2009 00:30:05 +0100

Misschien is het geen slecht idee om me even voor te stellen, mijn naam is Eric. ik loop ondertussen 41 jaar rond op ons bolletje en ben werkzaam als planner in de transportsector. Reeds 12 jaar getrouwd met Ana-Maria, de portugese kant van de familie, en samen hebben we 1 zoon die het beste en het slechtste van de 2 werelden in zich draagt.

Dat we dus de emigratie-drang hebben is vooral gevoed door de emotionele en familiale band die we hebben met ons beloofde land, met name Portugal, maar dat zal iedereen ondertussen wel begrepen hebben.

De bedoeling is dus dat we vertrekken, de vraag is wanneer. Ik kijk zelf graag naar programma's als "ik vertrek" waarin mensen soms schijnbaar onvoorbereid vertrekken naar het land van hun dromen. Meestal zonder geld, zonder vaste plannen en zonder de taal te spreken. Dat zal ons dus niet overkomen, we spreken de taal, we hebben plannen en het derde onderdeel is nog niet helemaal in orde met als gevolg dat de vertrekdatum nog niet is vastgelegd. Dit ook uit eigenbelang want de vorige datum stond op afgelopen zomer en dat was dus veel te optimistisch.

De volgende dagen zal ik proberen duidelijk te maken wat de plannen zijn, en de problemen die we tot dusver hebben tegengekomen.