Brieven aan een nieuw leven

Een jaar al...

Mon, 25 Dec 2006 12:08:35 +0100

Dag mijn kleine lieve Jonas,

Al een jaar geleden... Mijn laatste brief heb ik je geschreven met Kerstmis vorig jaar. Intussen is het opnieuw Kerstmis, het jaar is voorbijgevlogen. En op die tijd ben jij zo gegroeid en vooruitgegaan. We hebben je eerste verjaardag gevierd. Terwijl ik dit schrijf, loop jij hier rond, van mij naar mama en terug, met een van die vele boekjes waar je zo gek op bent. Je bent zo'n lief, zonnig kind, en een grote knuffelbeer...

In het voorbije jaar heb je ons zoveel vreugde bezorgd, dat we het er graag bijnemen dat we onze handen vol hebben met jou. Wat bijvoorbeeld betekent dat ik er niet meer aan toegekomen is om je af en toe nog eens een brief te schrijven, hoe graag ik dat ook doe. Maar de momenten die we met jou doorbrengen zijn zo kostbaar, dat gaat voor alles... Die herinneringen zijn in ons hart gegrift. En of er in het komende jaar wat meer tijd vrijkomt voor nieuwe brieven, dat zien we wel. Ik hoop het in elk geval...

Wat er ook van zij, ik wens je een Zalige Kerst, mijn zoontje!

Je papa.

Kerst

Sun, 25 Dec 2005 23:28:48 +0100

Dag mijn kleine lieve Jonas,

Vandaag was het je allereerste Kerstfeest. Dit is voor mama en mij een hele bijzondere dag geweest. Jij bent immers het allermooiste kerstcadeau dat we ooit mochten ontvangen. Dit jaar ben jij ons kerstekindje, waar we zo lang naar uitgekeken hebben. Er zijn geen woorden voor de vreugde en het geluk die ik voel als ik je in mijn armen houd, of naar je kijk terwijl je ligt te slapen. En bij mama zie ik ook af en toe traantjes van geluk in haar ogen.

Maar je bent niet alleen voor ons een bron van vreugde. Ook je grootouders zijn gek van je. Om nog te zwijgen van mijn zus, je meter, en haar kinderen. Vooral je nichtje, die zou wel de hele tijd met je bezig willen zijn. Het is mooi om te zien hoe lief en zorgzaam ze met je omgaat. Ik denk dat ze je nog veel zal verwennen!

Vandaag was de familie dan bij elkaar voor het traditionele kerstfeest bij mijn zus, en jij was er natuurlijk de eregast. Maar al die drukte is toch nog wat veel voor jou, en bij momenten kreeg je het er wat van op de heupen. Dat zal nog wel veranderen, er komt een tijd dat jij wellicht duchtig je steentje tot die drukte zal bijdragen. Maar nu heb je toch nog rust en regelmaat nodig. Die proberen we je hier thuis dan ook zoveel mogelijk te geven.

Al bij al was je eerste kerst toch een mooie dag. Je hebt zelfs al enkele cadeautjes gekregen! Je nichtje heeft speciaal voor jou in zoutdeeg een mooi versierde letter "J" gemaakt. En al besef je het nog niet zelf, mij en mama doet het plezier om te zien hoe jouw aanwezigheid de mensen blij maakt. Dat is toch een klein beetje een afspeigeling van de geest van Kerstmis.

Zalige Kerst, mijn zoontje!

Je papa.

Zwaar

Sat, 17 Dec 2005 21:26:06 +0100

Dag mijn lieve Jonas,

Als je een kindje verwacht, stel je je daar vanalles bij voor. Je hebt zovele dromen en verwachtingen. Zoals iedereen hoop je op de ideale baby. En hoewel je natuurlijk wel weet dat zoiets niet bestaat, ga je er toch van uit dat het allemaal fantastisch zal zijn, als je kindje er eenmaal is. Als je mijn eerste brieven aan jou erop naleest, zal je dat waarschijnlijk ook wel merken.

Maar dan kom jij eraan, in plaats van een droom hebben we plots een reëel levend wezentje in ons gezinnetje, een baby'tje met zijn noden en eigenheden. En naarmate de tijd vordert, dringt het tot ons door dat de werkelijkheid er niet alle dagen even mooi en aanlokkelijk uitziet als onze hooggespannen verwachtingen.

In de loop van vorige week had mama het daar bij momenten bijzonder moeilijk mee. Je huilde veel en langdurig, was niet te troosten, mama moest zich steeds met je bezighouden om je toch af en toe wat rustig te krijgen, het voortdurende geween en gezeur knaagde aan haar zenuwen. Daar kun jij natuurlijk niets aan doen, ook de dokter van Kind & Gezin bevestigde dat kindjes op die leeftijd nog niet bewust lastig zijn. Maar al beseffen we dat, en al weten we dat we van die fazes kunnen verwachten, toch is het soms zwaar.

Daarom zijn we dan ook zo blij dat je vandaag plots weer een zonnetje in huis bent. Je hebt veel en goed geslapen, en als je wakker bent, ben je rustig en speel je fijn met je laatste nieuwe hobby, je slabbetje, dat je in je twee handjes vastgrijpt en voor je gezichtje heen en weer beweegt. Ook met je "tutje" word je virtuoos: je slaagt er al geregeld in het terug in je mondje te maneuvreren als het eruit geraakt is. En soms b(r)abbel je lustig tegen me, alsof je zoveel te vertellen hebt. Kortom, je bent een bron van vreugde voor mij en mama.

Nu moet je niet denken dat we je alleen maar graag zien als je zo aangenaam bent. Wat er ook gebeurt, hoe je je ook gedraagt, we houden beiden zielsveel van je. En het is net als het wat moeilijker gaat, dat het besef daarvan je motiveert en aanspoort om de moed niet op te geven, om steeds verder te gaan. Net zoals in een relatie eigenlijk.

Straks leggen we je weer in je wiegje voor de nacht, en kunnen we terugkijken op een mooie dag met jou, ons zoontje.

Je papa.

Mozart

Sat, 03 Dec 2005 18:40:58 +0100

Dag kleine Jonas,

Mama is aankopen gaan doen, terwijl ik met jou thuis gebleven ben. Je hebt lang geslapen, en nu zit je rustig in je relaxje naar je pluchen hondje Woefie te kijken. Op de achtergrond klinkt zachtjes een pianosonate van Mozart.

Zoals je nog wel zal ervaren, ben ik een groot muziekliefhebber. Van allerlei stijlen klassiek over jazz en folk tot rockmuziek, ik ben een echte veelvraat op muzikaal vlak. Het gebeurt bijna nooit dat er geen radio of CD speelt als ik thuis ben. Maar nu jij er bent, heb ik toch mijn gewoontes toch wat moeten aanpassen.

Hoe graag ik ze ook hoor, er zijn bepaalde stijlen en genres die ik beter niet speel met zo'n klein kindje als jij in huis. Als je slaapt, willen we je niet wekken, en als je wakker bent, word je van sommige muziek te nerveus. Door jouw aanwezigheid is dus de rustigere muziek gaan overheersen: geen stevige rock meer of zware Mahler-symfonieën, maar sfeervolle, aangename dingen. En vooral: Mozart.

Ik heb vaak gehoord en gelezen dat muziek uit de klassieke stijlperiode, en dan vooral Mozart, een positieve invloed op de ontwikkeling van kleine kindjes zou hebben. En vermits ik die muziek zo al erg graag hoor, wil ik die kans natuurlijk niet onbenut laten. Vandaar dat je al een uitgebreid rantsoen pianosonates, -concerti en symfonieën van het Salzburgse genie hebt mogen verwerken. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. En ik koester ook de stille hoop dat deze muziek je hierdoor zo vertrouwd zal worden, dat je er later ook open voor zal staan.

Natuurlijk weet ik niet hoe je muzikale smaak zich zal ontwikkelen. Zoiets kan je niet forceren. Zal je wel muzikaal zijn? En zo ja, zal je "papa's muziek" wel graag horen? Het is normaal dat kinderen hun eigen smaak ontwikkelen, en zich hierbij tegen die van hun ouders afzetten. Dat moet ik kunnen aanvaarden. Ik hield ook niet van alle muziek waar mijn papa naar luistert. Maar de ervaring heeft geleerd dat ik in de loop der jaren meer en meer zijn smaak ben gaan appreciëren. En nu luister ik, naast de dingen waar hij nog steeds geen boodschap aan heeft, ook naar muziek die hij me leren kennen heeft. Zal het ons ook zo vergaan? Ik ben benieuwd. Intussen zal ik je met zoveel mogelijk muziek in contact brengen, wanneer je er de leeftijd voor hebt. En trachten je er geen afkeer van te geven: overdaad schaadt. En dan zien we wel hoe het loopt...

Je muzikale papa.

Sneeuw

Sun, 27 Nov 2005 23:16:20 +0100

First snow
Originally uploaded by Squonk11.

Lieve Jonas,

Dit weekend heeft het gesneeuwd. De eerste keer deze winter. Maar ook de eerste keer sinds jij er bent. Hierboven zie je een foto die ik genomen heb vanuit het raam van ons appartementje, kort na middernacht. Het heeft iets sprookjesachtigs, die sneeuw. Zelf zal je je ons appartementje later wellicht niet herinneren, we zullen hier immers niet blijven wonen. Foto's als deze zullen je dan tenminste een idee geven van waar je in je eerste levensweken en -maanden thuis was.

Mama en ik houden wel van sneeuw. Die roept voor ons fijne herinneringen op aan de wintervakantie die we elk jaar in Oostenrijk doorbrengen. Volgende keer zal heel anders zijn dan we gewend waren, dan ben jij er immers bij. Dat zal onze routine behoorlijk in de war sturen, maar ik ben zeker dat het een geweldige vakantie wordt. De mensen van ons vaste hotel zijn trouwens zeer benieuwd om je in levenden lijve te zien!

Toen ik jong was, hield ik nochthans helemaal niet van sneeuw en gladheid. Ik had een hekel aan de sneeuwballen die je op de speelplaats op school om de oren vlogen, en glijden op geïmproviseerde ijspistes was ook niets voor mij. Het is pas sinds ik met mama 's winters naar Oostenrijk trek, dat ik van de sneeuw heb leren houden. Ik hoop dat jij ook snel de smaak te pakken zal hebben.

Nu is sneeuw en koude niet voor iedereen even mooi. Dit weekend zijn er in Brussel twee dakloze mensen door de koude omgekomen. Dat is triest: ooit waren ook zij kleine onschuldige baby'tjes als jij. Maar het leven is hen niet genadig geweest. Ik hoop dat jouw toekomst er beter uit mag zien. Wij zullen er in elk geval alles aan doen om je op weg te helpen...

Je sneeuw-papa.

Plannen

Sun, 20 Nov 2005 23:18:37 +0100

Lieve kleine Jonas,

Jij bepaalt zo sterk ons levensritme. Mama en ik hebben moeten leren dat niet wat wij plannen en voorzien, maar wat jij nodig hebt, de grote lijnen van onze dagindeling vastlegt. Grootse plannen worden voorlopig opgeborgen, we schipperen tussen de mijlpalen van jouw voedingen, verversingen, badjes en bedjes. In de week staat mama er overdag alleen voor, en in het begin kon ik niet goed begrijpen of aanvaarden dat er zovele dingen ongedaan bleven liggen. Maar 's avonds en tijdens de weekends neem ik een belangrijk aandeel van je verzorging over, om mama de kans te geven ook eens wat anders te doen. En zo begrijp ik intussen al veel beter hoe dat zo gaat. Verversen, flesje klaarmaken en geven, je wat laten opzitten voor een boertje, omdat er anders straks melk terugkomt... En voor je het goed en wel beseft ben je alweer een uur verder. En twee of drie uur later begint het opnieuw.

Als je dit leest, zou je kunnen denken dat ik dit niet leuk vind. Dat is helemaal niet waar. Ik geniet met volle teugen van die momenten. Jij, mijn lieve zoontje, die in mijn arm genesteld rustig je flesje leegdrinkt, en intussen met die prachtige ogen van jou aandachtig naar me kijkt... Jouw wangetje tegen mijn wang terwijl ik je over mijn schouder houd om je te laten boeren... jouw warme lichaampje in mijn armen als je nog maar eens bij me in slaap valt... Het zijn allemaal momenten die me zo intens gelukkig maken. Ik tracht ze zoveel mogelijk met volle aandacht te beleven en vast te houden, want ik weet dat die zalige tijd zo snel voorbij zal gaan. Dan wil ik deze herinneringen als een kostbare schat heel mijn verdere leven met me meedragen. En wat maakt het dan uit dat we vandaag niet zoveel orde hebben kunnen maken als we eigenlijk gewild hadden. Dat zijn niet de dingen waar we later aan zullen terugdenken. Maar dat jij er was, en dat we zo gelukkig waren, dat is voor altijd.

Je (nog maar eens) ontroerde papa.

Sun, 23 Oct 2005 23:02:30 +0200

Mijn kleine Jonas,

Mama en ik hebben het momenteel zo druk, en we zijn zo moe, dat ik er de laatste weken niet toe gekomen ben je een briefje te schrijven. Dat vind ik echt wel jammer. We doen ons best om er opnieuw wat bovenop te komen. Zodra ik maar enigszins de kans zie, schrijf ik je weer. Tot het zover is, wil ik dat je weet dat je ons allerliefste engeltje bent, en dat we zielsveel van je houden.

Tot gauw,

Papa.

Eerlijk

Sun, 09 Oct 2005 22:52:04 +0200

Dag kleine Jonas.

Het weekend loopt op zijn einde. Mama is al gaan slapen, zij moet je vannacht je flesje geven en melk afkolven voor de volgende beurt. Ik heb je net je laatste flesje gegeven voor vandaag, en jij zit hier nu rustig bij me. Je kijkt wat om je heen, beweegt wat met je armpjes en beentjes en maakt af en toe zachte geluidjes. Wat een zalig gevoel om je hier zo bij me te hebben. Na deze brief ga ik je in je wiegje leggen en ga ik zelf ook slapen. Ik moet morgen immers weer naar het werk.

De laatste dagen hebben mama en ik het gevoel dat we de situatie al een beetje beter de baas zijn. We hebben onze draai gevonden. We lopen niet meer constant achter de gebeurtenissen aan en kunnen af en toe al eens iets ontspannends doen samen, en met jou. Zoals dat fijne wandelingetje in het parkje gisterennamiddag. Heerlijk.

Soms zijn er natuurlijk nog momenten dat het zwaar is. Deze voormiddag was je niet te troosten, je huilde en brulde zonder ophouden. We wisten niet goed wat er mis ging, waarschijnlijk had je last van krampjes. We slaagden er maar niet in om je te kalmeren. Op zo'n ogenblik voel je je hulpeloos en radeloos. Je ziet dat je baby zich niet goed voelt, en je kan er niets aan doen. Maar gelukkig gaat ook zo'n periode weer over, en volgt de spreekwoordelijke zonneschijn...

Iets wat me treft bij een baby'tje als jij is, dat er achter niets van wat je doet een intentie verborgen zit. Je leeft volledig in het heden. Als je iets doet, is dat steeds wat je op dat moment moet doen, het is altijd perfect. Als je honger hebt of je ongemakkelijk voelt, huil je. Als je je goed voelt, ben je rustig bezig. Als je moe bent, slaap je. Doodgewoon, zonder verborgen bedoelingen. Volkomen eerlijk en oprecht. Daar zouden wij grote mensen wel eens vaker een voorbeeld aan mogen nemen. Je bent een geweldige leraar voor ons, kleine man. Wij doen ons best om goed te luisteren naar wat je ons te leren hebt...

Slaap wel nu,

Je papa.

Glimlach

Sun, 02 Oct 2005 23:20:15 +0200

Dag kleine Jonasman.

Eindelijk kom ik er nog eens aan toe jou een kort briefje te schrijven. Dat een baby in huis veel werk met zich zou brengen, daar hadden we ons aan verwacht. Maar dat je ons zo sterk in beslag zou nemen, daar kijken we toch van op. Op sommige dagen valt het echt zwaar. Ik ga nu opnieuw werken, dus in de week staat mama er overdag alleen voor. Daarom tracht ik tijdens het weekend zoveel mogelijk op mij te nemen, zodat ze toch ook wat kan recupereren.

Maar hoe zwaar het ook is, toch is elk moment de moeite waard. Het is voor ons een permanente ontdekkingsreis. We leren je verschillende manieren van huilen en kreetjes slaken interpreteren. We stemmen ons af op je ritme, en leren aanvoelen wanneer je werkelijk honger hebt, of wanneer je met wat aandacht en enkele strelingen op je wangetje opnieuw tot rust te brengen bent. Hoewel je slechts zo'n beperkte communicatiemiddelen kan gebruiken, is er al zoveel uit af te leiden...

En wat nog leuker is, mama en ik krijgen de indruk dat je zo langzamerhand begint contact te zoeken, met die beperkte middelen van jou. Je kijkt mama of mij soms al zo geboeid aan, je mondje maakt bewegingkjes, je kreetjes lijken soms al een beetje doelgericht te worden. En het meest wonderlijke is, dat ik heel af en toe al een glimlach op dat kleine lieve gezichtje van jou zie verschijnen. Misschien is het slechts een toevallige spiertrekking en betekent het verder nog niets, maar ik durf te hopen dat het echt een teken is dat je je goed voelt bij ons, dat je gelukkig en vrolijk bent. Zoals die enkele keren dat het leek alsof ik je in je slaap hoorde kraaien van plezier. Dat zijn zo'n mooie momenten voor ons, die maken zoveel goed...

Je papa.

Moe

Tue, 13 Sep 2005 23:41:03 +0200

Dag kleine Jonas,

Zo'n klein nieuw leventje in huis is een hele ervaring, een bron van verwondering en geluk. Maar zo'n kindje vraagt ook enorm veel aandacht van zijn kersverse papa en mama, en houdt hen bijna ononderbroken bezig. Van brieven schrijven komt er dan niet zoveel meer in huis. De dag vliegt voorbij, en voor we het goed en wel beseffen, is het hoog tijd om te gaan slapen, als we er 's anderendaags nog een beetje fris willen bijlopen.

Vandaag heb ik toch nog even de tijd gevonden voor een kort briefje. Mama is al gaan slapen, ze is behoorlijk moe. En jij bent uiteindelijk ook ingedommeld. Dat was niet zo eenvoudig. Meestal ben je zo'n rustige baby, maar vanavond was dat anders. Hoewel je je flesje al gekregen had, lag je zo hartstochtelijk te huilen in je bedje, dat ik niet kon weerstaan en je in mijn armen genomen heb. Ik weet niet of ik daar wel goed aan doe. Kindjes huilen nu eenmaal, en dat is soms ook goed zo. Maar het knaagt zo aan ons gemoed, dat we het soms moeilijk hebben om niet in te grijpen. In elk geval, zodra je in mijn armen lag, werd je snel rustig. Binnen de kortste keren sliep je, gewiegd door het op en neer gaan van mijn buik met mijn ademhaling. Ik heb je voorzichtig terug in je bedje gelegd, dicht bij mama. En na deze brief ga ik ook stilletjes slapen, om mijn beide schatjes niet wakker te maken.

Slaap zacht,

Je vermoeide papa.

Nummer een

Mon, 05 Sep 2005 00:14:29 +0200

Mijn kleine lieve Jonas,

Zo'n halfuurtje geleden ben ik thuisgekomen. Zoals de vorige avonden heb ik jou en mama achtergelaten in de kraamkliniek. Maar ditmaal was het voor het laatst: morgen komen jullie naar huis. Dan begint het pas echt, dan staan we er alleen voor. In het ziekenhuis worden jullie constant omringd met de beste zorgen en attenties van een ploeg lieve verpleegsters en vroedvrouwen. Maar thuis moeten wij het waarmaken. Dat wordt een hele aanpassing.

Toen ik daarnet nog bij je was, heb ik een hele tijd gewoon stil naar je zitten kijken. Hoe mooi en rustig lag je daar te slapen. De ontroering greep me naar de keel, ik kreeg er echt de tranen van in de ogen. Dat me zoiets geweldigs nog mag overkomen... Er zijn geen woorden om uit te drukken wat ik voel.

Terwijl ik daar zo naar je zat te kijken, drong er plots iets zeer belangrijks tot me door. Het was iets waar ik me natuurlijk al van bewust was, maar nu werd de gedachte een onherroepelijke evidentie. Vanaf nu kom jij op de eerste plaats in mijn leven. Gedurende de komende jaren word jij belangrijker dan wat of wie ook, belangrijker dan ikzelf. Je hebt ons nodig, wij hebben de verantwoordelijkheid voor jou op ons genomen, en ik wil die ten volle opnemen.

Maar ik ben zeker dat we daar zoveel moois en waardevols voor zullen terugkrijgen, dat het geen opoffering zal zijn, maar een voorrecht. Bedankt dat je er bent.

Je diep ontroerde papa.

Wonder

Wed, 31 Aug 2005 16:33:10 +0200

Mijn kleine lieve jongen,

Het was totaal onverwacht. We hadden erop gerekend dat het nog een paar weken zou duren. Maar vandaag is het wonder gebeurd: vandaag heb ik je voor het eerst in mijn armen mogen houden.

Gisteren leek een dag te zijn zoals er nog wel een aantal zouden volgen. Mama eindelijk op zwangerschapsverlof, en ik 's morgens gewoon vertrokken naar mijn werk. Toen ik op het punt stond mijn middagpauze te nemen, kreeg ik een telefoontje van mama. Ze hadden gebeld van bij de gynaecoloog. Of we om halftwee op consultatie konden komen, en of we meteen de bagage mee konden brengen om vandaar rechtstreeks naar het ziekenhuis te gaan. Hij had beslist dat het beter was om de bevalling nu meteen in te leiden.

Natuurlijk waren mama en ik overdonderd. Ik ben in zeven haasten naar huis gegaan, heb daar nog snel enkele zaken bij elkaar gegraaid, en voor ik het goed en wel besefte waren we vertrokken voor wat wel de tot nu toe langste dag uit ons leven zou worden. Rond twee uur meldden we ons aan op de spoedafdeling. En daar begon een avontuur dat zijn hoogtepunt gekend heeft vanochtend om acht voor acht.

Ik wou eerst schrijven "triomfantelijk hoogtepunt", maar op dat moment waren we zo moe en uitgeteld (vooral mama natuurlijk), dat er geen gevoel van triomf bij te pas kwam. Maar wel maakte een intens geluk zich van ons meester. Dat zo'n geweldig wonder zich aan ons voltrokken heeft, dat we dit prachtige kindje mogen aanschouwen en koesteren, daar kunnen we alleen maar oneindig dankbaar voor zijn. Woorden schieten werkelijk te kort. Wat ik ook probeer, ik verval steeds in die oude cliché's. Maar dat zijn wellicht cliché's geworden omdat ze zoveel waarheid bevatten. Om het te zeggen met de prachtige woorden van Fish uit het nummer "Cliché":

Ive got a reputation of being a man with a gift of words
A romantic poetic type or so they say
But I find it hard to express the way I feel about you
Without getting involved with the old clichés.

(...)

Thats why Im trying to say with my deepest sincerity
Thats why Im finding it comes down to the basic simplicities
The best way is with an old cliché

We zullen trachten je waard te zijn, mijn lieve zoontje. Welkom op deze wereld, welkom in ons gezinnetje, welkom mijn kleine Jonas.

Je diep ontroerde papa.

Druk

Sun, 28 Aug 2005 21:17:42 +0200

Dag kleine kapoen.

De tijd vliegt zo snel en we zijn zo druk bezig, dat het alweer een week geleden is dat ik je voor het laatst geschreven heb. Maandag naar de gynaecoloog, waar mama een uur aan de monitor gelegen heeft. Misschien niet de meest boeiende bezigheid, maar zo weten we dat je het goed stelt.

Dinsdag naar de kinesist. Ze leert ons oefeningen aan voor tijdens de bevalling. Dat doet wel wat onwennig aan. En vooral, het roept beelden op van hoe het zal zijn als het grote moment aangebroken is. En die beelden vind ik niet altijd zo geruststellend. Het lijkt me toch zwaar te zullen worden. En vermits we dit nog nooit meegemaakt hebben, weten we ook niet goed wat we er ons bij moeten voorstellen.

Woensdagavond na het werk boodschappen: er moet immers ook eten in huis zijn. Ook donderdag en vrijdag is het laat geworden. Het was immers mama's laatste werkweek, en ze wou nog een aantal zaken afronden. En bovendien wat orde brengen in haar papieren en op haar bureau. Met als gevolg dat ze twee zeer lange dagen gemaakt heeft, en zeer moe was. Bovendien heeft ze alles nog niet volledig klaargekregen, dus gaat ze morgen maandag nog een halve dag verderwerken.

En dit weekend zijn we thuis in een opruimwoede geschoten. Er moet in ons klein appartementje ook nog het een en ander op orde gezet worden. Eerst en vooral moeten we een plekje vrijmaken om je nieuwe wiegje te plaatsen dat we besteld hebben. En verder moet het er ook netjes bijliggen om bezoek te ontvangen dat je komt bewonderen. Het was dus geen rustig weekend. Ik ben ook wel bezorgd dat mama zich zou forceren. Haar en jouw welzijn zijn me veel belangrijker dan wat rommel hier en daar. Gelukkig rust ze voldoende.

Zo, deze brief is een moment van ontspanning voor me, enkele minuutjes met mijn gedachten bij jou. Nu ga ik nog even verder opruimen, mama helpen. En dan nog wat tot rust komen. Je zal wel merken als het zover is, dan krijg je weer de dagelijkse massage van mama's buik, waar je altijd zo op reageert. Tot zo.

Je drukke papa.

Peter en meter

Sun, 21 Aug 2005 22:13:27 +0200

Dag mijn lieve jongen.

We staan weer een stapje verder. Je hebt nu een peter en een meter. De peter hadden we vorige zondag gevraagd. Hij is zelf papa van vijf kinderen, en jouw mama is meter van zijn jongste dochtertje. Toen we het hem voorstelden, was hij aangenaam verrast en heeft hij met plezier aanvaard. Als papa van vier meisjes was hij bijzonder tevreden dat hij peter werd van een jongetje.

En vrijdagavond heeft ook mijn zus positief geantwoord op ons verzoek. Zo is je enige tante dus ook meteen je meter. Ze heeft ook twee lieve kinderen, waarover ik je vroeger al eens verteld heb. Vandaag vertelde mijn mama me dat mijn zus erg blij is dat ze je meter mag zijn. Verder vertelde ze me dat er ook nog iemand anders zeer blij was: je nichtje! Dat verheugde er zich al op dat ze cadeautjes voor je zou mogen kiezen. Je zal dus wel verwend worden...

Ik ben er zeker van dat je een fantastische peter en meter zal hebben, die je graag zullen zien en heel goed voor je zullen zijn. Het enige waar ik en mama ons wel eens zorgen over maken is een praktisch probleempje. Hoe kunnen we al dat volk ontvangen als we je peter en meter met al hun kinderen eens samen willen uitnodigen? Ons klein appartementje kan dat zeker niet slikken. Maar nu jij eraan komt, hebben we een goede aanleiding om eens ernstig op zoek te gaan naar wat ruimere behuizing. Hoewel dat een zorg is voor ten vroegste over een paar weken...

Je papa.

Vergissing

Thu, 18 Aug 2005 22:54:56 +0200

Dag kleine jongen.

Vandaag is er iets grappigs gebeurd. Mama kwam wat vroeger van haar werk naar huis omdat ze naar de kinesist en de dokter moest. Toen ze de voordeur opende, dacht ze even dat ze zich vergist had en bij iemand anders binnengegaan was. Dat kwam zo.

We hebben opnieuw een heerlijk verlengd weekend aan zee achter de rug. Zalig uitgerust en van het mooie weer genoten. Waarschijnlijk was dit de laatste keer dat we naar de kust gegaan zijn voor je geboorte. We willen geen risico's nemen, en je geboortedatum komt nu toch wel zeer dichtbij. Dus zijn we ginds in de kinderwinkel de spulletjes gaan afhalen die we er voor jou gekocht hadden.

Een daarvan is een mooie kinderwagen. Die hebben we mee naar huis gebracht, en voorlopig in de inkomhal gezet. Toen mama de voordeur opende, zag ze je kinderwagen daar staan. In een flits dacht ze dat er iets niet klopte, dat ze aan het verkeerde adres was. Dan pas drong de realiteit tot haar door.

Zo zie je maar, al weten we reeds maanden dat je eraan komt, de veranderingen in ons dagelijks leven die zich zachtjes beginnen aan te dienen, kunnen soms bevreemdend zijn. Tussen weten en beseffen ligt er nog een hele kloof. Maar binnenkort zal jij er zijn om ons elke dag van de werkelijkheid van dit prachtige avontuur te doordringen...

Je verwonderde papa.