Boobytraps

Vondst

Wed, 10 Mar 2010 23:34:58 +0100

Ergens tussen Brussel en Keulen raakten we dan toch 1.2 kg kwijt deze week. Nota aan de eerlijke vinder : bijhouden die handel. Ik hoef die niet meer terug.
Meelevende collega’s steunen het initiatief al hebben ze hun twijfel bij de modus. Weight Watchers is te commercieel en ze pushen teveel de eigen producten. Een proevertje uit mijn blikken voorraaddoos bevestigt de opiniepeiling. Crap.
En toch: heden ten ochtend glipte mijn hand in de trommel voor een ontbijtreep en tastte daar volledig in het duister. Bij de lunch bleek de kaas al van mijn brood gegeten. Toegegeven, de kaas lag er niet tussen, wel in’t pakje ernaast, maar in mijn verontwaardiging komt dat op hetzelfde neer.
Op een positief ingestelde dag kan men denken dat de vinder het goed bedoelt: tenslotte boekt men sneller resultaten op water en brood dan met welk uitgebalanceerd plan dan ook. ’t Is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Alleen, ik zie het nu even niet zo.

(on-)voorspelbaar

Mon, 08 Mar 2010 22:33:19 +0100

De afrekening na 3 weken Weight Watchers is overmorgen. Een gevulde zaal vrouwen en één dapper man zullen vervolgens in hittegolfplunje de weegschaal betreden omdat ieder grammetje telt. Zelf betreed ik het parcours nog steeds in ijsbeerornaat. Ooit moet ik het afleggen maar die tijd is nog niet nu. Een achter- ’t-handje voor wispelturige weken is altijd welgekomen. Zelfbedrog, verscholen achter de idee dat een hoopvol pushke het verschil kan maken tussen breken of doorgaan.

En dus tellen we weer puntjes. Want meten is weten, kirren de dames. Vrij vertaald: ongehoorzame honden aan de leiband. Wie braaf is krijgt lekkers (seizoenfruit blijft een aanrader), wie stout is een snokje aan de geleidekoord. Tot op heden volgen we braaf ’t baasje en zullen we niet stiekem trachten te kijken op buurvrouws weegkaart. Allemaal meten, allemaal weten, zou mijn insziens nog straffere resultaten boeken.

Nieuwe borstels vegen altijd goed en achterom kijken is niet nodig, al staan we eigenlijk terug waar deze blog ooit mee begon. Durft er nog iemand te zeggen dat ik onvoorspelbaar ben ?

Goesting

Thu, 04 Mar 2010 21:06:22 +0100

Nog één dag werken voor mijn moederschapsrust aanbreekt. Alleen, ik bén nog geen moeder. Moederschapsrust klinkt dan als een zee van leegte. Natuurlijk, mijn gezond verstand brengt pampers, een baby en kilo's wasgoed aan als invulling. Helaas, mijn Liekos-verstand negeert deze invulling.

Een zee van leegte dus.

Daar krijg ik honger van. Grote goesting. Een gevulde maag om me door de zee van leegte te loodsen. Dan kan ik straks tenminste op dieet. :-) En fitfloppen. Jawel, ze komen weer uit de kast. De putjes in mijn benen vragen, smeken, betogen voor fitflops. Ze zitten in mijn "tas voor 't ziekenhuis" naast de champagneglazen, ik ga de bevallingskamer in op hoge hakken en uit op fitflops.

Hier zit ik dus. Vol goesting. In suikerwafels met chocolade. En soya-vanille-pudding. En zalm. Met fitflops aan mijn voeten, te weerstaan aan die grote goesting omdat er straks geen zee van leegte komt.

Of zou ik goesting hebben in moederschap?

Adem! (week 39)

Wed, 03 Mar 2010 23:06:50 +0100

De verstikkingsdood staat niet boven aan het lijstje van mooie, zachte manieren om te gaan. Bevriezen wel. Je zou langzaam wegglijden in een stilte die even wondermooi is als een ongerepte sneeuwvlakte.

In week 39 sta ik dichter bij verstikken dan bij bevriezen. De steun en aandacht van vrienden en familie is hartverwarmend. Zoveel mensen die me na aan het hart liggen en me nog even willen zien, sterkte toewensen en mooie vooruitzichten toe dichten.

Ik moet me gelukkig prijzen met al deze mooie mensen in mijn leven. Ook al betekent dit dat ik vandaag 7 keer werd gebeld, ge-SMS-t en aangetikt op Skype en dan tel ik vandaag enkel mijn zus. Bij het eerste telefoontje sliep ik nog. Bij het tweede tot het vijfde was ik aan het werk. Bij het zesde en zevende durfde ik niet meer opnemen uit angst voor slecht nieuws. Skypen = ignore want dat stuurt mijn cijferneuker-software in de war. Gelukkig kwam er toen een simpele SMS. Neen, ik ben nog niet bevallen.

Natuurlijk heb ik deze verstikkende aandacht deels over mezelf afgeroepen.

1. We zijn zwanger.

2. We willen rustig bevallen, met ons 2 naar drie gaan, niet van 235 naar 236.

3. Familie en vrienden weten dat we rustig willen bevallen en dus niet meteen de hele wereld zullen bellen, sms-en en skypen bij de eerste centimer ontsluiting.

4. We hebben niet gelogen over de uitgerekende datum (die dichterbij komt).

5. Ik ben een verwende aandachtsjunk en dat weten zij ook.

Daar dienen die prenatale pufoefeningen voor: adem krijgen in de laatste week.

Te jong

Mon, 01 Mar 2010 22:52:43 +0100

Hoe noemen ze iemand die haar geboekte reis braaf gaat betalen en dan een kraslot mag plukken uit de grabbelton ?
Een tevreden klant.
Hoe noemen ze die tevreden klant als dat kraslotje aantoont dat ze terug een reisje won?
Een bofkont.
Hoe noemen ze die bofkont die vervolgens met de neefjes gaat zwemmen ?
Een keicoole tante.

Hoe noemen ze die keicoole tante als ze in haar badpak staat?
Minder knap dan die gave chick in haar witte bikini.
Hoe noemen ze die gave chick in haar witte bikini als ze uit het water komt ?
Niks – de monden vallen in bewondering open.
Hoe noemen ze die monden die in bewondering openvallen ?
Veel te jong!

Sunshine!

Wed, 24 Feb 2010 22:41:14 +0100

Sunshine!

Ok, we hebben vandaag ook

- veel regen gezien,

- een pc-crash overleefd,

- een platte band laten oppompen door de VAB,

- de VAB een tweede keer opgeroepen omdat het lampje van de bandenspanning rood bleef branden,

- de VAB laten omrijden op de ring van Brussel omdat ik in paniek op een onvindbare bosweg ben gaan staan toen het lampje ging branden alleen maar omdat de sensor kapot is en niet de band,

- eindelijk in een bad gaan liggen toen het warm water op was.

Het leven is nooit saai, zeker niet op de eerste dag met enkele zonnestraaltjes en vriendelijke VAB-monteurs. De pc-crash verplichtte me effciënt te denken. Het wachten op de VAB viel samen met een lunch met een straffe madam. Nogmaals wachten liet ruimte om de ingeslagen snoepvoorraad aan te vallen én het werk rustig te overdenken. En dat koude bad? Hij is erbij komen liggen om het bodempje warm water over mijn buik te laten stijgen.

Sunshine!

Nog steeds week 38

Tue, 23 Feb 2010 13:41:59 +0100

Weken tellen 7 dagen dus nog steeds week 38 van onze zwangerschap. :-)

Vraag van de dag: waarom worden hormonen niet ouder? Het zou fijn zijn als mijn hormonen zich als een dertigjarige vrouwen zouden gedragen in de plaats van een puberaal gedrag tentoon te spreiden. Ik irriteer mij momenteel aan, een opsomming is niet nodig: alles. Zelfs de irritatie is irritant.

Jaren '90 stappenplan uit de irritatie: shop, eet, slaap.

- Stap 1: Shop. Inderdaad, onze keuken is een messenrek, cornflakes-opbergers, onderzetters, opbergdozen voor kruidenzakjes en een bestekhouder rijker. Toen ging de winkel dicht (jaren '90: oorbellen en sjaaltjes uit de agora in Brussel, strechjeans in alle kleuren).

- Stap 2: Eet. Hmm, dit blijkt niet meer te werken. Gaat al het vet en schadelijke voedsel rechtstreeks naar mijn een-beetje-te-kleine-baby? Koffiekoeken, ijsjes, choco, speculaaspasta, niets werkt (jaren '90: mini lila pauzes deden het altijd, een hele zak).

- Stap 3: Slaap. Haha, I wish. Overdag werk ik en 's nachts pieker of irriteer ik me (jaren '90: lusteloos TV kijken en in slaap vallen).

De Heilige Drievuldigheid Shop-Eet-Slaap voldoet niet meer. Shoppen zat op het goede spoor, wat nu?

Shop, shop, shop? Hmm, bankrekening en buikomtrek werken tegen.

Shop, drink, shop? Weerom, buikzone raadt dit af.

Shop, s*x, slaap? In deze fase is er enkel Madonna-de-Mama in zijn ogen. Lief. Vertederend. Verzorgend. Ja, ja, Hij is de perfecte man.

Shop, Nest, Schilder? Uitgenest (zie shoppinglijstje), schilderen stuit op luid protest omdat daar een ladder bij komt kijken.

Misschien brengt week 39 antwoorden.

Week 38

Mon, 22 Feb 2010 22:39:49 +0100

En het lijkt alsof er een grote buik voor mij hangt waar niemand nog over kan kijken.

Neen, ik wens mijn mentale en fysieke toestand niet met u allen te delen omdat één aspect ervan zo zichtbaar is. Als u vroeger niet gaf om mijn welzijn, hoeft u daar vandaag niet mee te beginnen. Eerlijk gezegd hoef ik ook niet te weten hoe het met u gaat.

Ok, horde 1 genomen. Mijn welzijn dan.

Mijn mentale welzijn lijdt onder slaapgebrek, twijfels, ongeduld, stress, drukte en overdaad. Vooral overdaad. Er zitten teveel lijstjes, plannen, ongeplande plannen, nog niet gedachte gedachten en nog onontdekte plekjes in mijn hoofd. Ik hoop dat ik de tijd krijg om nestdrang in mijn hoofd uit te leven voor er een kindje bijkomt. Het zou fijn zijn als mijn hoofd even fijn en verwelkomend aanvoelde als de kinderkamer er nu al uitziet...

Teleterreur

Wed, 17 Feb 2010 14:08:00 +0100

Klik hier

Rekenen voor beginners

Mon, 15 Feb 2010 22:19:35 +0100

Lange versie : Tijdens het middaguur loop ik langsheen de Louizalaan. Het voornemen niets lenteachtigs te kopen tot 1 maart smelt, ondanks de winterse bui, als sneeuw voor de zon. Na al die weken blijven ze mooi, die zwarte daim schoentjes. Of zagen we die lichtgrijze liever ? Neen, zwart is veiliger in het lenteseizoen. 89,50 euro is echt niet overdreven voor dit merk. Ze zitten als gegoten. U heeft geluk, stelt de winkeljuffrouw, wegens aankomende verbouwingen zijn ze aan halve prijs. Uw uitverkorenen staan dus aan 35,90 euro. Doe het andere model dan maar in het grijs, aub.
Had u verder nog iets van me nodig of kan alleen de kassa u verder helpen, vraagt ze tevreden.
Dit is prima zo, dank u, en ik begeef mezelf snel richting betaling om vooral niet te luisteren naar het goede voornemen dat weer opspeelt.
De kassajuffrouw stelt met kordate stem. Dat is dan 14,90 per paar en dat maakt dus een totaal van 16,80 euro.
Bij het wegwandelen blijf ik het reçuutje bekijken. Het betaalde totaal blijft op 16,80 euro staan. Ik voelde me de hele dag al aardig verdwaasd maar zo sterk als vanmiddag had ik het nooit.
Die avond leggen we ze de schoenenexpert voor. Brol? Nep? Mij in’t zak laten zetten?
Ach zot. Gij loeder. Bofkont. Waarom kan mij dat nu eens niet overkomen?

Korte versie : (89,50 x 2) -50% = 16,80

Met dank aan Hans

Mon, 15 Feb 2010 13:09:08 +0100

Strategisch aanvalsplan om mijn hormonaal zwangerschapspishumeur tot aanvaardbare groottes te beperken:

1. Ga werken. Hier mag ik niet magistraal lopen balen en hier zijn geen gordijnen, verkleindwoordjes, nep-Special K of andere wereldse zaken om me te storen. Only me and my pc.

2. Negeer alles en iedereen, op het werk kan dat zonder buitensporig schuldgevoel want ze hebben mijn aandacht niet verdiend door het ophangen van gordijnen, bereiden van voedsel of beantwoorden van retorische vragen.

3. Luister Hans Teeuwen. Die man is zo irritant grof dat de rest van de wereld opeens minder storend lijkt. Het is makkelijker nep te glimlachen naar de wereld wanneer iemand in je oor een scheldende-sex-medley weggeeft die je humeur perfect onderstreept.

De lucht klaart op.

Afstand houden ajb

Mon, 15 Feb 2010 10:03:50 +0100

Verkleinwoordjes, beantwoorde retorische vragen worden gevolgd door de gordijnen in de kinderkamer, de sneeuw, het fruit in de nep-Special K met rode vruchten, mijn autoloze toestand, aandacht van eender welk menselijk wezen in mijn omgeving, de geur van de koelkast op het werk en goh, veralgemeend: de wereld stoort me.

Tijdens de hormonenkuur volde ik me een puber met een broek vol goesting.

Momenteel gaat deze puber door de tegendraadse "ik ben het middelpunt van de beschaving die zich aan mijn wensen zal onderwerpen zonder dat ik zicht heb op mijn wensen en geef mij meer zakgeld"-fase.

Mindfull naar de situatie kijken, me neerleggen bij wat niet veranderd kan worden en energie steken in wat ik wel kan aanpakken?

Goed plan. Maar hoe pak ik dat wereldomvattend pishumeur aan?

JE

Sun, 14 Feb 2010 22:41:33 +0100

Thee-tje.

Lekker bad-je.

Smakelijk kippetje.

Het is maar één stap verwijderd van Liekos-tje.

Ik heb een onredelijke en hormonale afkeer van verkleinwoordjes. Als volwassen vrouw wens ik aangesproken te worden in volzinnen, mooi gebouwde volzinnen krijgen de voorkeur maar daar wil ik al eens op toegeven.

Na verkleinwoorden volgen beantwoorde retorische vragen.

Hij: "Liefste (géén verkleinwoord als troetelnaam in mijn relatie), als we die puzzelmat nu eens los van elkaar aan de muur hangen?"

Liekos: "Waarom?"

Vraag ik hier naar zijn existentiële noden omtrent het ophangen van puzzelmatten aan de muur of laat ik hem zo merken dit een dom idee te vinden, wat dacht u Helaas kwam ik te weten wat zijn drijfveren waren.

Zoals ik al zei, onredelijke en hormonale afkeer van dagdagelijkse zaken.

Existentiële vraag

Fri, 12 Feb 2010 12:27:01 +0100

Hoe een roddel- en betweterneef op afstand houden?

“En jij, Noa, welke existentiële vragen spookten er tijdens de begrafenis door je hoofd?”
“Wel, ik vroeg me af of de pastoor bij de offerande ook maaltijdcheques zou aanvaarden.”
“Oh ... Tjonge, jij bent een rare.”
“Ja. Dat hoor ik wel vaker.”
"Goed, ik ga je laten nu..."
"Ok"

De zonkant van de zaak

Wed, 10 Feb 2010 16:14:33 +0100

Vandaag gaan we voor de positieve kijk op de zaken:

Alle stress ‘kostte’ mijn lichaam al zeker 7 kilo. Die ik best graag kwijt wilde.
Het gaat misschien wat snel: Die kilo’s verlieten mij in twee weken tijd. De droom van elke vrouw met wat pondjes teveel! Deze zomer weer zonder schroom in die leuke stippeltjesbikini J

Levert dat huis toch nog winst op.