Boeken boeken boeken

Een klein geheim / Kate Saunders

Sun, 15 Feb 2009 17:04:46 +0100

Klik hier

Kinderen van Amsterdam / Jan Paul Schutten & Paul Teng

Wed, 07 Jan 2009 19:28:50 +0100

Klik hier

Elfenblauw / Johan Vandevelde

Fri, 02 Jan 2009 14:41:01 +0100

Klik hier

Kriepie en de matrollen / Walter Baele ; Claudia Verhelst

Mon, 24 Nov 2008 18:54:19 +0100

Klik hier

De Penderwicks / Jeanne Birdsall

Sun, 09 Nov 2008 19:30:36 +0100

Klik hier

Bruin! / Tine Mortier ; Noke Van den Elsacker

Fri, 15 Aug 2008 13:18:49 +0200

Paco wordt op een ochtend door zijn eigen ouders ontvoerd. (…) Voor hem geen leger of een spetterende actie met twintig helikopters en heel veel lawaai en kikvorsmannen met granaten. (…) Het ergste was dat de ontvoerders mijn eigen ouders waren. Dit is een stukje uit het boek dat op de achterflap werd geplaatst. Ik verwacht een karikaturaal verhaaltje over een jongetje dat zich afzet tegen zijn ouders omdat ze teruggaan naar Europa.
Gelukkig: niets van dit alles. De ouders van Paco hebben wat men noemt “een gemengd huwelijk”: papa komt uit Ecuador en mama uit België. Toen Paco geboren werd, woonde het gezin in België. Later kreeg het gezin de kans om in Ecuador in het oerwoud aan – je zou het ontwikkelingshulp kunnen noemen – te doen. Nu het ziekenhuis waaraan ze bouwden, er staat, komen ze terug naar België.
Dit geestige, frisse boekje geeft de (jonge) lezer een inkijkje op het leven in het oerwoud, maar gaat ook iets dieper in op “verhuizen naar een ander continent” en je daar moeten aanpassen. Het leuke is ook dat de personages in dit boek elkaar helemaal begrijpen, en dat Paco’s ouders hem echt proberen uit te leggen waarom ze terug gaan naar België, zonder dat dit drammerig of uitleggerig klinkt.
Hier en daar zitten wat ongerijmdheden in het boek: de grote stad waar de kinderen uit het oerwoud naar school gaan is Puyo, maar het dorpje waar ze wonen in het oerwoud, heeft geen naam of wordt niet benoemd. (gewoon “dorp in het Spaans" -> p.7 Het was fijn geweest om te weten hoe “dorp” in het Spaans dan klinkt.) Maar dit zijn kleinigheidjes. Ook lezen we dat Paco te maken krijgt met racisme, echter, en dat is erg mooi, zonder dat er ruzie van kan komen. (Enkele jongens schelden Paco uit, en Paco begint prompt de apen uit het oerwoud te roepen naar hen. En dan komt papa aanrijden. (Hoofdstuk 5: een makaak is een aap, p.46).
Hier en daar komt “identiteit” om het hoekje loeren: P.34: (…) mijn huid heeft een andere kleur dan die van de kinderen in mijn klas. En de kleur van mijn huid is ook anders dan die van papa en mama (…) Ook dit wordt uitgelegd zonder drammerig of uitleggerig te worden. Mix alle ingrediënten in dit boek samen en het blijft geheel vormen zonder één keer saai te worden of in stereotiepen te vervallen.Bruin / Tine Mortier ; illustraties Noke Van den Elsacker.- Wielsbeke : de Eenhoorn, 2008.- 91p.: ill.- IBN 978 90 5838 479 9

De Boekendief / Markus Zusak

Thu, 07 Aug 2008 09:35:00 +0200

“Wanneer de dood een verhaal vertelt, kun je maar beter luisteren”…

Dit is de ietwat lugubere zin die onder de titel “De Boekendief” prijkt. We zien een meisje, liggend met blote voeten, lezend in een dik boek.
Het verhaal begint in een trein, het is koud, en Liesels broertje Werner is stervende. Dit is het begin van het verdere leven van Liesel, hoe het haar vergaat wanneer haar moeder haar in Molching in de Himmelstraat 33 aflevert bij de familie Hubermann. Liesel is bang en onzeker, en worstelt met nachtmerries over haar broertje. Bovendien heeft ze tijdens de begrafenis van haar broertje haar eerste boek gestolen “Het doodgravershandboek”. Hoewel ze niet kan lezen als ze bij de familie Hubermann arriveert, merkt de lezer misschien op dat ze antwoorden zoekt over hoe het haar broertje vergaat. Dit is het relaas van een familie tijdens WOII. Toch merk je slechts heel summier het geweld op dat de oorlog met zich brengt, en barst hij pas echt goed los aan het eind van het boek. Maar vergis je niet: alles wat WOII met zich bracht, zit zeker in dit boek vervat: van uit elkaar gerukte families over Hitlerverering en dito groeten over Jodenvervolging, én de angst om als familie ontdekt te worden wanneer je een Jood in je kelder verbergt om te voorkomen dat hij wordt weggevoerd naar de kampen.
Het knappe is ook dat wat je op de voorplat leest, echt kan worden waargemaakt: de dood is echt als personage aanwezig, en wanneer je zijn (haar?) (het?) wedervaren leest wordt je wat mij betreft heel rustig: er is niets om bang voor te zijn. De dood zal goed voor je zorgen. Voorbeelden te over. Tevens schrok ik toch even: "oh ja, de "ik"verteller is De Dood... (p.79: Dat menselijke idee van de dood bevalt me trouwens wel. Vooral die zeis vind ik grappig. p.184: "een korte mar opmerkelijke noot:": ik heb in de loop der jaren zo veel jonge mannen gzien die denken dat zij op andere jonge mannen afstormen. Dat is niet zo. Ze stormen op mij af. p. 199: wanneer Max' oom stervende is, ontlokt dit zijn broer de volgende uitspraak: "Wanneer de dood mij komt halen (...) "zal hij mimijn vuist op zijn gezicht voelen". Persoonlijk bevalt mij dat wel. Zoveel domme bravoure. Ja. Daar houd ik wel van.) Dit boek heeft alles. Het is een boek over het leven zelf, met mooie kanten, vriendschappen zonder meer, kattenkwaad en vooral veel liefde en menselijkheid, die weerspiegeld wordt in hoe de personages worden neergezet. Ook het vermelden waard: de auteur van dit boek is slechts 33... Normaalgezien vind ik dat niets om over te gaan gillen, maar hier past het zeker wel. Hij heeft wat mij betreft, en het jaar is goed acht maanden bezig, hét "gelezen boek in 2008" geschreven...
De boekendief / Markus Zusak ; illustraties Trudy White ; vertaald door Annemarie Lodewijk.- Antwerpen : The House of Books, 2007.- oorspronkelijke titel: The Bookthief.- 558p.: ill.-978 90 443 1965 1

De baas van alles / Bart Moeyaert ; Katrien Matthys

Tue, 22 Jul 2008 10:26:36 +0200

In dit boek op reuzenformaat krijgt de lezer verschillende verhalen met dieren in de hoofdrol voorgeschoteld. Verwacht echter geen "verbambisering" van hen, zoals ze dat in de Zoo van Antwerpen zo mooi zeggen: een kat blijft een kat, een hond een hond, etc. Wel krijgt de lezer wat hun gedachtegang zou kunnen zijn, en praten ze onderling wel met elkaar. We vinden de hond terug, vastgebonden aan een boom. Wanneer de kat hem vindt, vindt zij dat hij wat moet doen aan de manier waarop hij is. Maar je merkt als lezer - knap! - op dat een hond een hond is, die een baas nodig heeft om te functioneren, en dat een kat enkel haar eigen zin doet. Toch is het in dit boek de kat die wat mij betreft de bovenhand haalt, die volgens mij het hoofdpersonage in dit boek is. Nergens worden de dieren infantiel, ook de hond niet, die maar moet zien te overleven, vastgebonden aan een boom, huilend naar de maan bij nacht. Heeft de mot een baas? De uil? Je merkt op dat elk dier - hoe klein ook, zijn eigenheid heeft. Wat de kat wel hoopt, is dat ze niet te erg op een vos lijkt.
Heel knap boek, maar het opzet ontgaat me een beetje. Dit boek lijkt meer op een gadget dan op een boek, een boek dat je wilt lezen. De tekeningen en de tekst zijn meesterlijk, daar valt niets over te zeggen, maar het "glow in the dark"-principe hoefde niet. Dat je nachtverhalen en dagverhalen hebt: mooi zo. Maar wat mij betreft kon dit evengoed zonder alle liflafjes als lichtgevende inkt wanneer het donker is. Wat trouwens ook maar ten dele lukt. Het lezen in het donker? Je ogen gaan er van gloeien, omdat je moet priegelen. Wanneer je de witte bladzijden leest bij licht, worden de letters algauw wazig, en de donkere uitklappagina's zijn hetzelfde lot beschoren. De praktische leeservaring is ook niet zo positief: omdat je de bladzijden moet uitklappen moet je zo voorzichtig zijn om de bladzijden niet te scheuren, dat het lezen soms vergeten wordt. En dat is jammer. Maar laten we het erop houden dat "De Baas van alles" gewoon een knap geheel in tekst en illustraties vormen, en de vorm voor het overige vergeten?
De Baas van alles / Bart Moeyaert ; Katrien Matthys.- Antwerpen : Manteau / De Harmonie, 2007.- 60p.: ill.- 978 90 223 1954 3

Jani Kekke en de blauwe dagdromer / Lisa Boersen ; Linda Groeneveld

Sun, 20 Jul 2008 12:53:56 +0200

Klik hier

De stoerste jongen van de wereld / Eoin Colfer

Tue, 24 Jun 2008 21:09:44 +0200

Klik hier

Lang zullen ze leven / Kiekeboe ; 83

Sun, 08 Jun 2008 18:25:56 +0200

Klik hier

Tobie Lolness op de vlucht / Timotheé de Fombelle

Sat, 17 May 2008 18:14:29 +0200

Klik hier

50 jaar De Smurfen

Sun, 11 May 2008 17:53:24 +0200

In De Leerlingsmurf maken we kennis met Smurf. Koste wat het kost (smurfe wat het smurft), wil hij toveren leren. Hij heeft de Grote Smurf namelijk op een nacht een gelukte truc zien doen, met als resultaat een prachtige ruiker bloemen! Maar niets lukt. De andere smurfen steken zelfs een beetje de draak met hem: ze schrijven “een toverformule” uit, die ervoor moet zorgen dat iedereen doet wat jij hen vraagt, wanneer je het resultaat opdrinkt. Alle smurfen proberen om niet te lachen, tot hij bij Grote Smurf ook probeert…
Ten einde raad gaat Smurf langs bij Gargamel. Zijn toverboek is echter veel te zwaar, en dus scheurt Smurf lukraak een pagina uit het boek…
In Smurfenvallen is Gargamel op zijn best. Wanneer de smurfen verstoppertje willen spelen, ziet hij zijn kans. Overal staan vallen opgesteld: van wegwijzers tot dikke boeken en taarten. Iedereen moet eraan geloven, en alleen zij die geen verstoppertje speelden, en Grote Smurf, blijven over. Tijd voor actie!
Smurfen in vuur en vlam tenslotte, laat de lezer kennismaken met de Smurfin, en wat zij met de Smurfen, en vooral met hun hartjes, doet. En niet alleen de Smurfin heeft een hoofdrol, ook de lente (het is volgens Grote Smurf’s kalender 21 maart) speelt een rol. Tijd voor bloemetjes en bijtjes, en een hilarisch heerlijk naïef einde…

Dit album is lekker naïef, maar nooit onnozel, en vriendschap wordt hoog in het vaandel gedragen, zonder dat dit wat mij betreft belerend wordt. Er wordt ook naar “de leider” geluisterd, en ook dat is heel gewoon. Gargamel en zijn kat Azraël denken ook hier ten overvloede (misschien is dit album daarom wel eentje van mijn favorieten, ik hou van slechterikken, blijkbaar!) dat zij en zij alleen de slimste schepselen op aarde zijn. Maar de “heldenrol” zonder echt heldhaftige dingen te doen, is weggelegd voor de Smurfen, natuurlijk: ze beschikken over een katapult, een flinke dosis durf, al zijn ze wel een beetje bang als het erop aankomt, voor Gargamel en Azraël. De lezer weet haast van bij het begin dat het wel zal goedkomen allemaal, maar de Smurfen hebben het door Gargamel vaak flink moeilijk. Gelukkig kunnen zij wel steeds rekenen op hun Grote Smurf…
De Leerlingsmurf, Smurfenvallen, Smurfen in vuur en vlam : drie smurfenverhalen / Peyo, 1ste uitgave: 1971: deze druk: 2004.- Dupuis.- 54p.: ill. (De Smurfen: 7).- ISBN 90 314 0132 3

Morgen is hij weg / Do Van Ranst ; Harmen van Straaten

Mon, 28 Apr 2008 11:50:28 +0200

Klik hier

De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane / Kate DiCamillo

Sun, 20 Apr 2008 19:19:05 +0200

Ook na drie keer dit boek te lezen vind ik het mooi. Nog steeds. De twee laatste leesbeurten brachten erkenning te weeg zonder saai te worden: "nu komt Edward dit personage tegen, wanneer hij daar door omstandigheden weer weg is, komt hij bij dat personage terecht." Zoiets. Edward Tulane is een mooi groot porseleinen konijn, van "zijn tenen tot aan de punt van zijn oren was hij wel haast een meter lang". Zijn hart is koud. (Dat gaat zo als je van porselein bent, ben je geneigd te denken wanneer je een verhaal schrijft over een stuk speelgoed voor een kind). Niet in dit geval. Omdat dit boek niet gaat over een stuk speelgoed in de strikte zin van het woord. Het konijn hoort bij Abilane Tulane, die aan de Egyptestraat woont, met haar ouders, en met haar oma Pellegrina. Abilane houdt ontzettend van Edward, maar Edward vindt Abilanes liefkozingen maar niets. Ook het feit dat hij, wanneer het gezin eet, op zijn eigen stoel mee aan tafel mag zitten, en tegen het tafelkleed moet aankijken, vindt hij niets. Maar goed. De reis van Edward begint wanneer hij met Abilane en haar ouders (Pellegrina blijft aan het huis in de Egyptestraat) met de boot naar Londen reist, valt hij overboord. Dat is het begin van een lange reis, die jaren later zal eindigen als Abilane hem terugvindt, en Edward zo de weg naar huis terugvindt. Gelouterd, door emoties geleerd, dingen die Edward nooit eerder voelde. Misschien leerde hij wel wat liefde was. De dingen die Edward meemaakt, zijn eigenlijk heel gewone dingen, dingen die mensen doen wanneer ze een porseleinen (of een ander knuffeldier) vinden: ze nemen het mee. Alleen is dit in dit verhaal van iets minder belang, en kijk je voor een stuk door de ogen van Edward. Voor wie de andere personages hem vanalles leren: over liefhebben. Over dingen die niet zo erg zijn, en blij zijn met wat je hebt. Zoals bij het koppel waar hij eerst bij belandt, en die hem Suzy noemen. Eerst vindt Edward dit maar niets, maar algauw maakt hij zich de bedenking dat dit stukken beter is dan wegteren op de zeebodem, de plek waar hij zijn reis begon. Het verhaal oogt ouderwets, en in zekere zin is het misschien een heel mooi, warm kerstverhaal, maar misschien ook niet. Het heeft alles: warmte, liefde, verdriet, alles zit perfect gedoseerd in een prachtig vormgegeven verhaal. Het leren voelen van Edward komt geenszins belerend over, en dat maakt het verhaal geloofwaardig. Je leeft mee met een heel boek, dat je vasthoudt tot de laatste bladzijde. prachtige levensechte potloodtekeningen sieren dit boek. Ze lijken geplukt uit een museum vol schilderijen, met heel veel oog voor detail. De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane / Kate Dicamillo ; vertaald door Martha Heesen ; illustraties Bagram Ibatoulline.- Amsterdam : Querido, 2006.- 138p.: ill.- Oorspr. Titel: The miraculous Journey of Edward Tulane.- ISBN 90 451 0386 9.