Babyproject

Foto's Kaan 2 maand

Fri, 08 Jan 2010 09:15:59 +0100

Photoshop kiekjes

Sun, 20 Dec 2009 12:17:01 +0100

Het te consumeren goedje

Sun, 22 Nov 2009 20:35:58 +0100

Op mijn favoriete forum prikkeld mijn idee voor het doopsuiker heel wat nieuwsgierige neuzen. Hihihi, want nee hoor ik loste niets. En het ging in het rond als "het te consumeren goedje", omwille van de keuze voor niet het klassieke doopsuiker.

Het te consumeren goedje zijn dus chocoladecallets geworden, waarmee bijvoorbeeld chocomelk kan worden gemaakt. Of natuurlijk gewoon lekker zo op te eten hé.

Het "gadget" is een geduldspelletje, maar bovenaan het logo van Kaan gedrukt. Het geduldspelletje "past" in het kader van het geboortekaartje.

Dit alles gepresenteerd tegenover een dienblad met foto's, van enerzijds echo's van Kaan en anderzijds ik en het ventje met mijn dikke buik. Om mijn anonimiteit te blijven bewaren heb ik wel onze hoofden wat zwart gemaakt.

Geboortekaartje

Sun, 15 Nov 2009 18:22:30 +0100

Voorkant:

Achterkant (kleur klopt niet echt):

Bevalling

Fri, 13 Nov 2009 12:57:32 +0100

Klik hier

Afscheid

Sat, 07 Nov 2009 13:54:43 +0100

Donderdag 22 oktober: Onze zoon had nog steeds geen teken gegeven om spontaan de nieuwe wereld te verkennen. We konden er niet meer onderuit. Hij zou “geforceerd” ter wereld moeten komen.

Voor mij was het dan ook de dag om definitief afscheid te nemen van mijn bollende buik. Ook ik leek er nog niet klaar voor. Mijn klein ventje was nu nog helemaal voor mij alleen. Wilde ik hem wel al delen met de rest van de wereld? Het afscheid viel relatief zwaar. Maar van zenuwen was nog geen sprake. Dit getuigt het tijdstip waarop ik mijn koffer pakte: 19u, terwijl ik om 20u verondersteld werd mij aan te melden op de materniteit.

Snel nog een warm bad in en nog een laatste aanblik op mijn zwangere naakte lichaam. Een dikke aai over de buik.

Bij het avondeten om 19u30 bleken zowel bij mij als mijn man toch de zenuwen op te komen, want beiden moesten we onze sandwiches in onze magen proppen. Eens we in de auto onderweg naar het ziekenhuis zaten leken de zenuwen weg te ebben, of was dit maar schijn, waren ze gewwon niet voelbaar?

Baai baai dikke buik … maar WELKOM mijn klein ventje!

Mama

Tue, 20 Oct 2009 08:52:33 +0200

Nee, ik ben nog geen mama. Jammer genoeg. Ons klein ventje wil er niet ter wereld komen en maakt ook geen aanstalten om dat in de nabije toekomst te doen. Gisteren ben ik op monitoring en controle gemoeten. Alles was ok en onze kleine man was een groot stampconcert aan het geven. Morgen terug monitoring. En normaal donderdagavond binnen om ingeleid te worden zodat ik vrijdag zou bevallen.

Maar nu back to the title: mama. Binnenkort wordt ik mama. Maar mijn mama (en papa) zijn gisteren vertrokken op reis. Dik tegen haar zin. Haar eerste kleinzoon zou geboren worden en ze zou er niet bij zijn. Mijn ouders gaan NOOIT op zomerverlof. Vorig jaar in oktober kregen ze een goedkope aanbieding voor een minicruise en ze tekenden erop in. Wie had nu gedacht dat ik een jaar later zou bevallen als zij op “hun boot” zouden zitten?

Mama was helemaal over haar toeren en op van de stress voor ze vertrok. Eigenlijk vond ik best dat ze wat overdreef en dat ze beter genietend naar haar vakantiebestemming zou vertrekken. Maar dat zat er niet in. Misschien zal ik haar nog begrijpen eens ik zelf mama ben. Misschien wekt dit speciale gevoelens op.

In ieder geval, ik begrijp wel dat ze de geboorte van haar kleinzoon liever wil “meemaken” vanuit België dan vanuit een verre zee. Jammer genoeg heeft onze man besloten om te blijven zitten tot ze effectief op reis vertrekt, want nu zal hij “geforceerd” ter wereld worden gebracht, terwijl zijn grootouders “genieten” van hun zicht op zee.

Tegentellen

Thu, 15 Oct 2009 08:11:14 +0200

De bevalling had theoretisch al achter de rug moeten zijn. Maar de laatste dagen ben ik al aan het tegentellen geweest. Er zijn verschillende redenen voor.

Eerst en vooral de emotionele redenen: Ik heb zo lang met een angstmonster opgeschept gezeten (nu nog soms – zoals gisterenavond bijvoorbeeld), dat ik nooit kon genieten. De zwangerschap was geen rozegeur en manenschijn zoals ik me had voorgesteld. Het was vaker “zwanger en bang” dan “zwanger en blij”. Eigenlijk best wel zonde. En nu, nu wil ik die tijd inhalen. Ik wil nog volop genieten. Ik wil mijn dikke buik nog niet kwijt en ik wil mijn kleine vent nog voor mij alleen.

Daarnaast zijn er ook een aantal praktische redenen: Sinds gisteren ben ik nog maar een week gestopt met werken en ik wilde nog niet bevallen, want anders zou ik een deel van mijn zwangerschapsverlof verliezen.
Daarnaast zijn ze hier in ons huis nog allerlei “werken” (omwille van de anonimiteit specificeer ik niet) aan het uitvoeren. Dus nu bevallen zou ook op dat vlak niet uitkomen. Nu denken jullie, wie laat nu werken uitvoeren als je op het punt staat te bevallen. Ja, wij J. Maar het is ook grotendeels de fout van de stielmannen. Die komen altijd te laat ;-). Normaal moesten die al buiten zijn. Nu hoop ik ze buiten te hebben volgende week dinsdag. Als ik morgen beval zou ik dan thuiskomen in een afgewerkt huis. Ideaal.

Dus van mij mag hij morgen komen. En is het vanaf nu terug een beetje aftellen. Aftellen naar de bevalling.

No turning back

Mon, 05 Oct 2009 11:34:59 +0200

Klik hier

De volgende negen ...

Wed, 30 Sep 2009 19:07:24 +0200

Klik hier

Stuitje doen draaien?

Wed, 23 Sep 2009 16:56:22 +0200

Klik hier

Extra controle

Thu, 17 Sep 2009 15:35:29 +0200

Klik hier

Stuit op de natuur

Wed, 16 Sep 2009 10:48:49 +0200

Sinds mijn controle vorige week, ben ik al dagelijks bezig met de vraag “hoe zou mijn zoontje liggen?” Zou hij al gedraaid zijn? Wat als hij niet gedraaid is? Stel dat ik vroeger beval, voor mijn controle op 30 september, en ze kunnen geen meting meer doen?

Op zich maak ik me geen zorgen in de bevalling. Het is vooral de onzekerheid die me lastig maakt. Een controlefreak als ik moet natuurlijk terug tegen de willekeur van de natuur opbotsen. Ik had het al langer moeten weten dat de natuur zich niet laat commanderen. En mijn zoontje duidelijk ook niet. Misschien lijkt hij wel op mij ;-), ook een type dat net het omgekeerde doet van wat men vraagt, hihihi.

En dan natuurlijk een keizersnede vind ik niet echt een aangenaam gedacht. Dit betekent dat ik vastgeluisterd aan bed zal liggen de eerste dagen. Niet eens zelf mijn lang verwachte wondertje uit of in bedje nemen. Laat staan wassen. Ik die niet graag afhankelijk ben van anderen, zal dit des te meer zijn. En dan nog tijdens de mooiste tijd van mijn leven.
Bovendien zou borstvoeding ook moeilijker op gang komen na een keizersnede. Maar goed moeilijk gaat ook zeker :s.

Maar ok als dat het beste is voor de gezondheid van mijn zoontje, zal ik dat met “plezier” ondergaan. Er zijn veel ergere dingen in het leven. En het gaat ook wel voorbij. Alleen was die controle maar niet zo veraf dan was toch al een deel van de onzekerheid weg. Pfffffffffffffffffffffffffff

Averechts

Wed, 09 Sep 2009 14:14:34 +0200

Klik hier

Uitkijken naar

Fri, 04 Sep 2009 16:37:29 +0200

Klik hier