Ann's blog

Ik had het nooit mogen doen!

Mon, 13 Jul 2009 12:42:39 +0200

Ken je dat gevoel dat je uit pure goedheid iemand geld voorschiet? Dan ook nog aan zo iemand waarvan je wéét dat je het niet moet doen...omdat je moet gaan bedelen om je eigen geld terug te krijgen...

Awel ik heb nu meer dan 60 euro aan iemand voorgeschoten. Reeds 2 keer gevraagd of hij het wil terugbetalen en geen reactie.

Blijkbaar is niet iedereen zo neurotisch als mij! Zelfs als ik maar 50 cent van iemand leen, hangt dat op mij! Ik kan zelfs niet tegen het idee dat ik iemand geld verschuldigd ben en zal pas rusten als ik het heb terugbetaald. Ik leen zelf niet graag van iemand maar soms breekt nood wet. Ik kan het dus niet goed begrijpen waarom mensen die een bedrag 120 keer groter dan 50 cent niet onmiddellijk terugbetalen.

Moet je weten, en dat maakt eigenlijk niet veel uit maar toch, dat zijn loon maar liefst het dubbele is van het mijn. En in mijn verdediging wil dat zeggen dat ik dat geld meer nodig heb dan hij.

Hij wordt binnen een aantal weken papa. En ja, dan kan ik het helemaal niet maken om erachter te vragen...toch?

Het ergste is dat ik gewoon wist dat het zo zou lopen en het toch tegen beter weten in niet moest doen. Stoem he. En ik ben dus zo'n stresskiek die zich daar echt druk over kan maken, nog het ergst van al. Ik zou momenteel van mijn verlof moeten genieten en mij niet druk maken over om het even wat...

Ik vind het zo gênant om seffens voor een derde keer naar mijn geld te vragen. Natuurlijk komt daar het hele dilemma bij kijken, hoeveel dagen laat ik tussen mijn bedelsessies. Eén kant zegt, geen enkele dag, zagen tot hij het uit pure miserie teruggeeft! Andere kant zegt, ach laat daar wat tijd tussen, dat komt wel in orde! De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Uiteindelijk ben ik diegene met het probleem niet hij. Want ik zit mijn energie overbodig te verspillen om mij erin op te jagen niet hij! Maar toch, goede rekeningen maken goed vrienden...?

Echt de snelste manier om af te vallen

Mon, 13 Jul 2009 12:22:25 +0200

Ik heb het ontdekt! De snelste manier om af te vallen! Niet de meest correcte, wél de meest efficiënte!

Je eet (per ongeluk) veel te veel van iets waar je (niet dodelijk) allergisch voor bent. Geloof me, ik heb het in het weekend aan de hand gehad. Ik heb groen gezien en had het gevoel dat zelfs het eten van de dagen voordien mee kwam. (Smakelijk!) Hondsziek geweest. Gevolg: eten van een paar dagen uit uw systeem en komende dagen heeft je maag paar dagen nodig om te herstellen. En hup enkele kilo's lichter.

Bij mij werd deze boulemisch reactie spontaan veroorzaakt door... jawel...baby - poedergroeimelk. Amai! Baby's slurpen dat met de liter op. Ik drink daar een paar slokken van en sla groen uit van de misselijkheid. Nooit gedacht dat babyvoeding de maag van een volwassenmens zo zou kunnen begaaien...

Ik heb mijn lesje geleerd: blijf ten alle tijden van baby-eten af! Het is niet omdat het goed is voor die roze wolkjes dat het ook goed is voor 30-plussers.

Ik moet er wel aan toevoegen dat ik een lichte allergie heb van volle melk en alles waar room in zit. En wil die poedermelk nu niets anders zijn dan volle romige vette melk...

Een vriendin stelde me de vraag wat me bezielde om die bucht te drinken. Kunt ge het u voorstellen dat ik die bucht lekkerder vind (vond) dan gewone melk. Ik moet nu officieel echt niets meer van melk weten. Enkel magere melk voor over de cornflakes en that's it. En dat ook alleen maar omdat ik nog niets anders lekker en verdraagzaam gevonden heb om over cornflakes te kappen. Soya-melk, karnemelk, noem maar op been there, done that en never again.

Zo ken ik iemand die fruitsap over haar cornflakes giet...Maar ook ik heb mijn grenzen qua experimentele voeding!

Centenvreter

Thu, 09 Jul 2009 20:18:24 +0200

Budgetbeheer, daar zou ik eens kaas van moeten eten. Jongens toch, heb ik 20 euro dan geef ik er 25 uit!

Triestig is het! Ik werk op 50 passen van het stadscentrum. Dat wil dus zeggen als ik mijn middagpauze 'buitenga' dan is het alle remmen los. (Binnenblijven is geen optie, geloof me, echt geen optie!) Ik kan zo precies niet door 't stad lopen zonder doel, zonder iets te kopen. Dat kan gaan van drinkbeker, tot zwempampers voor mijn nichtje, tot t-shirtjes en patéekes! Maar al die kleine beetjes zijn op het einde van de maand van die venijnige verborgen portemonnee-bankrekening leegvreters!

Nu dat ik verlof heb en dus niet naar 't stad ga tijdens middagpauzes, dacht ik en hoopte ik dat ik niet in verleiding kwam om te gaan shoppen, maar bloed (geld) kruipt waar het niet gaan kan. Nu was het een loopwagentje van in den Olifant voor mijn nichtje. Floep 80 euro weg. Terwijl ik mij gisteren nog had voorgenomen om niet 1 euro uit te geven. Tja, da's 80 keer gezondigd zeker?

Dat loopwagentje is wel een gigantisch succes! Mijn Boelie-metekindje heeft er de grootste lol mee! En ik heb ook compassie met het kind omdat mama en papa carrière boven alles verkiezen! Dit heeft een direct verband met de quality time met hun kind. Ik geef toe dat ik in dit geval compensatiedrang heb. En dat ik dat Boelieke wil geven wat ze thuis mist. Of liever wat ik denk dat ze thuis mist. Toppunt is, mama en papa hebben het geld (dankzij die carriere) maar niet de tijd. Ik heb de tijd maar niet het geld. Schoonzusje vroeg wel wat ze moest betalen aan dat loopwagentje. Maar kon ik het maken om dingen voor Boelie te kopen en dan aan haar mama te vragen om me dat geld terug te geven. Zou schoon zijn...

Gisteren heb ik een boek besteld via het internet. 35 euro voor een boek dat gewoon gratis in de bib ligt. En zo kan ik een heel boodschappenlijstje voorleggen van allemaal kleine bedraagjes hier en daar die op het einde van de maand oplopen.

Kom ik ermee weg dat ik de crisis op deze manier aanpak en de economie steun...?

Ik moet me bij een soort anonieme shopaholics aansluiten. En als dat nog niet bestaat dan moet dat dringend uitgevonden worden! Dringend! NU! Ik ben Ann en ik ben een shopaholic, voila het is eruit!

Rozengeur en kaarsenschijn

Thu, 09 Jul 2009 20:03:32 +0200

Ik heb paranormale contacten met hier boven. Ge weet wel, met die vrouw die ze God noemen! Mama en ik waren gisteren naar Tongeren afgezakt. We stonden de bloemstukken te bekijken in de Basiliek die er stonden nav de kroningsfeesten.

Ik hield het al rap voor bekeken. Ik begon konijnen-high te worden van bepaalde bloemen waarvan ik de geur niet verdraag en van de geur van wierook die ik al evenmin graag opsnuif. Ik ben stadslucht gewoon vandaar dat bloemkes-geur niet verdraag...? En ik begon me af te vragen waar de Standaard boekhandel zou liggen...

Naar het schijnt heeft Jacqueline Goossens nl. een nieuw boek uit... sinds 2007 en ik heb het na 2 jaar ook al door. (Dit is niet New York, de iconen voorbij) En ik wou die boek hebben vandaar mijn nood aan de boekhandel.

Na een kaarske te laten branden, en alles bekeken te hebben konden we de tent verlaten en ja 'Alellujah' bij de buitengaan van godshuis doemde de standaard op af. Mijn telepathisch 'gebed' werd verhoord! Ik vond dat super bizar. Ik vraag me in een kerk af waar ne winkel ligt en bij het openen van de kerk deur zie ik er recht op uit. Ze hadden die boek niet, ik heb hem uiteindelijk nog via het net moeten bestellen en nu maar hopen dat ik hem heb voor we vertrekken.

Wij zijn ook naar het nieuwe Gallo-Romeins museum geweest in Tongern! Fameus de moeite!! Heel overzichtelijk duidelijk en vooral kort en bondige uitleg. En met deze genoeg cultuur voor de komende dagen...

En het werd zomer...

Mon, 06 Jul 2009 14:39:48 +0200

Hoe typisch! Mijn vakantie is vandaag begonnen en het is gedaan met het schoon weer. Vroeger was dat precies ook altijd het geval. Tijdens de examens letterlijk en figuurlijk zweten. Met dat de examens gedaan waren, verdween de zon.

Maar geen nood. Ik heb 6 weken verlof en ik hoop gedurende die tijd toch nog wat zonne-energie op te doen.

Voor dat mijn vakantie begon, had ik ongeveer een triljoen voornemens wat ik zou gaan doen. Ik kreeg er net geen stress van. Nu ik goed en wel verlof heb, ben ik te vadsig om maar iets te ondernemen. Ik sta volledig ingesteld op mañana mañana!

Ik moet eerst wat bijgeslapen raken. Door die warme dagen heeft mijn slaap serieus moeten inboeten.

Ik ben even hittebestendig als een vanille-ijsje met slagroom. Goor eigenlijk, ik was met vriendin gaan solden shoppen. Ik ben naar huis moeten gaan omdat ik er uit zag alsof ik een marathon gelopen had. Of een douche gepakt met kleren nog aan.

Vervelend maar bovenal gênant. Iedereen zal de afgelopen dagen wel dat gevoel gehad hebben dat ze om 9 uur 's morgens al klaar waren om te douchen. En om 10u dat gevoel zo hard aan het haten zijn om telkens die kleren van uw lijf te trekken die zich vacüum hebben gezogen aan uw billen...

Ik vermoed dat mijn in-de-winter-aangelegde-speklaag er voor iets tussenzit dat ik het rapper zweet dan anders. Ofwel hardnekkig babyvet? Na 33 jaar...?

Ik heb de beste investering ooit gedaan: fitflops!! Oke, voor de prijs van die fitflops heb je in de Blokker 60 paar slippers. Maar sinds ik deze heb, zijn ze bijna vergroeid met mijn voeten. Ze hebben mij echter serieuze kopzorgen bezorgd. Letterlijk.

Ik ben redelijk groot he, (Ofwel hangen de lusters laag bij ons thuis...) Maar door jaren lange ervaring weet ik dat ik net onder die lusters kan doorlopen. Ik was alleen vergeten dat die fitflops ongeveer een zool hebben van 2 cm... Ik heb met andere woorden aan den lijve moeten ondervinden dat ik dus niet meer onder die luster door kon. Maar pijn dat dat deed om in volle galop, langs die scherpe punt af te schuren. Ik zie nog altijd roze olifantjes. Maar ik vergeef het mijn fitflops.

Voila, ik ga doen wat ik de komende 6 weken veel ga doen: luilakken!

Onder hoogspanning.

Wed, 06 May 2009 21:03:07 +0200

Eén haar. Dat is wat het scheelt voor dat mijn stoppen gaan doorslaan. Ik word zo onverdraagzaam van al die onverdraagzaamheid van mensen.

Ik ben sinds vorige week terug op de baan met een auto van versnellingen. (Lang leve de automaat!). Het kost me wat moeite, zenuwen en nog vanalles om er terug aan te wennen. Het is slechts 1 pedaal extra maar toch een wereld van verschil.

In ons centrum op de vier rondepunten toeten gemiddeld op 2 rondepunten mensen op mij als ik niet snel genoeg weg ben. Erg, ik trek me daar niet veel van aan. Dat probeer ik toch maar het maakt me desondanks toch nerveus. Waarom doen mensen dat? Respect? Geduld? Begrip? Inlevingsvermogen? Medelijden? Wat is d'r van?

Ik wou dat ik op de zwarte markt een 'L' kon verkrijgen. Zou van pas komen!

Soms wil ik de auto dan even stilleggen uitstappen en eens gaan vragen wat er zo brand dat ze het nodig vinden om te toeten. Of ik wil een obsceen gebaar maken. Maar dat kan ik niet. Ten eerste ik heb mijn twee handen nodig aan het stuur. Plus mijn auto is beplakt met reclame waardoor ik niet geheel incognito ben...

Ja, ik sta onder hoogspanning en heb blijkbaar last van PPMS. Post en pre- menstrueel syndroom.

Het wil nu dat ik de eerste keer een accidentje heb met mijne auto. Hij is een week oud...Ik ben op de laadklep gereden van een auto die achter mij stond. Nondedoeme zo lang accidentloos en nu dit met een auto van een weekje oud. Tja...

Dan is er het feit dat broer, zijn vrouw en/of ik afhankelijk wiens beurt het is om Boelie van de creche te halen. IEDERE DAG, MAAR DAN OOK IEDERE DAG, non-stop, zonder één dag over te slaan te horen krijgt dat Boelie zo ongelukkig is, veel huilt, niet met andere kindjes kan spelen, hard huilt als ze vreemden ziet, dat ze graag haar eigen ruimte heeft, dat ze graag met hetzelfde beertje slaapt ('t kind is begot 10 maanden) etc... ze zou het veel meer hebben dan de andere kindjes in haar creche-klasje. Ik vind het zo zielig voor dat kind. Volgens mij voelt ze gewoon de frustratie die de begeleiding tov haar heeft en reageert ze daarom zo.

En misschien is ze er wel niet gelukkig omwille van de grote drukte in de creche. Ik heb er mee te doen. Misschien zou Boelie beter passen bij een onthaalmoeder waar het wat kleinschaliger is dan zo een fabriekachtige crèche. En het is altijd dezelfde die reclameert.

Tegen wil en dank maakt het ons ongelukkig, alsof we iets compleet traumatisch fout doen. En trouwens zijn ze in een creche niet opgeleid of hebben ze geen ervaring met kindjes die het moeilijker hebben en veel aandacht vereisen...Het kind doet het niet met opzet. Ik vind nu wel dat ze wat begrip moeten hebben. 'T kind is volop tandjes aan het aanmaken en ze zijn net verhuisd.

Ik vind dat broer en vrouw ook eens op hun beurt om begrip mogen vragen want ze doen hun best. Maar zoals op veel vlakken is het voor sommige nooit goed. Wederzijds begrip zou fijn zijn. Kunnen zij er aan doen dat het kindje het wat moeilijker heeft dan andere kindjes om zich aan te passen en te wennen aan vreemde situaties. Ik ben ook zo en vind het erg dat dat klein Boelieke dat ook al heeft. En dat ze niet met andere kindjes speelt doet mijn meterhart helemaal breken...

Dit alles, de drukte op het werk, hier en daar wat zorgen en je krijgt een versie van mij die onder te veel hoogspanning staat. Men weze gewaarschuwd als er kortsluiting komt...

Als Barack opstaat.

Wed, 29 Apr 2009 13:54:18 +0200

Als ik mijn ogen opendoe, bekijk ik eerst in een flits hoe ik eraan toe ben. Wat de nacht met mij gedaan heeft. Ik kom meestal vrij snel tot de vaststelling dat ik precies meer moe ben dan toen ik in mijn bed kroop. Ik bevind me 's morgens in de meest lamentabele toestand. Ik ben meestal zo een wrak en het duurt te lang eer ik opdreef geraak. Als ik al op dreef geraak.

Ik heb het gevoel dat mijn energiepeil zich altijd op een zuinig minimum bevindt. Ga ik vroeg of laat slapen, het maakt niet uit. Ik benijd de mensen (hoewel ik ze niet persoonlijk ken) die 's morgens uit hun bed veren en erin vliegen. Alsof hun hersenen van nature red bull aanmaken.

Ik had deze morgen de meest bizarre hersenkronkel. Ik werd wakker, na de wekker 5 keer laten snoozen. Awel en deze morgen vroeg ik mij af en stelde ik me voor hoe het bij de Obama's zou zijn ten Witte Huize. Zou Barack zich 's morgens ook zo uit zijn bed slepen of zou hij uit zijn bed vliegen op de tonen van Changes van David Bowie? Of zou hij, als hij wakker wordt en Michèle: 'vraagt zullen we opstaan?', zo Barack super enthousiast prediken: 'Yes, we can!', 'change is gonna come today!'

Allee dat is veruit de machtigste man van de planeet. Die moet toch tot over zijn oren in het werk zitten en amper slapen en als hij slaapt zou hij dan goed slapen met al die miserie in de wereld die hij nog moet oplossen...?

Ik vroeg het me gewoon maar af, hoe het is als Barack opstaat. Met een 'Yes, we can'-gevoel of met een 'Yes, we can???'-gevoel. Alleen zijn vier slaapkamermuren en Michele zullen het weten...

Die kleine drama's.

Wed, 01 Apr 2009 18:37:17 +0200

Tiens, al sinds 24-02 niet meer geblogd... Wat gaat de tijd belachelijk snel.

Enfin, vandaag 1 april! Ik had vandaag het gevoel dat de hele dag een grap was. Een slechte grap weliswaar.

Ken je dat gevoel dat van het moment dat je 's morgens uw ogen opendoet, dat je wéét dat het geen goede dag zal worden. Awel 't was zover. Ik stond op met hoofdpijn, ik knalde en knotse overal tegen aan. Ik was bij M blijven slapen en stelde deze morgen vast dat mijn 'verse' kleren nog in de auto lagen en dat ik dus met mijn pijama 't straat op moest.

De douche was niet verkwikkend. Zelfs dat helpt niet op dagen zoals vandaag.

Ik HAD een subliem verjaardagscadeau voor M bedacht... Uitgerekend vandaag stel ik vast dat M. het al heeft. Dus begint zoektocht van nul af aan opnieuw.

Op het werk, de ganse pot koffie (allee, een halve tas) over tafel uit gegoten.

De intercollegiale relatie tussen mij en die andere collega escaleerde in de vorm van hoorns die neer gesmeten werden. Situatieschets; hij vraagt me iets te doen, ik doe het niet snel genoeg naar zijn normen. Hij doet het zelf, zegt me dat niet. Ik doe het ook, wij doen het dubbel. Hij reclameerde op mij dat ik te laat was met zijn bevel op te volgen, ik antwoord 'als ik zeg dat ik het doe dan doe ik het ook. En als jij het doet zeg het dan! Zo doen we het niet dubbel. *slaande hoorn* Einde gesprek. Resultaat: te veel adrenaline in systeem gedetecteerd. Zeer lange cooldownfase moeten inlassen...

Ik moest mijn Boelie gaan halen op de creche. Lichtpunt o lichtpunt, quality time met mijn opper-schattemie. Belt haar papa 5 minuten voor ik haar ging halen dat ik niet meer langs de creche moest passeren.

Mijne sjoe komt morgen niet naar activiteit van het werk. Boehoe. Positieve: moet ik me geen zorgen maken over uiterlijke verschijning. Au revoir quality time.

Positieve noot: ik heb zout chips ontdekt met 70% minder vet. Ook wel 70% minder smaak maar allee.

Mijn auto gaat ingeruild worden voor een jonger, nieuwer exemplaar. Daar gaat mijn eerste grote liefde van een auto. Maar broer gaat hem inrijden, omdat het op zijn kap gekocht wordt. Maar broer transformeert auto's in microbenhoudende fungi vuilkar. Heb in het weekend bananenschil in verre staat van ontbinding gevonden in zijn auto. Vettige nest!

Positieve aan vandaag is dat hij bijna voorbij is. En dat ik morgen opnieuw kan beginnen.

En toen was er een plan

Tue, 24 Feb 2009 14:25:17 +0100

Er gaat gebouwd worden ten huize van mezelf. Waar? Naast ons ouderlijk huis. Wie? Broer en vrouw! Wanneer? Dat weet alleen God, de architect en de Stad het weet.

Maar er is wel al een plan dat gisteren aan mij werd voorgesteld. Het is de bedoeling om in die nog te bouwen blok een appartement te voorzien voor mama en huurders. Maar er wordt ook een soort studio/appartement voor mij voorzien. Yes, eindelijk mijn eigen stek!

Ik had er al over nagedacht hoe mijn residentietje er zou moeten, kunnen en willen uitzien. Ik had me al een vrij accuraat beeld gevormd. Diegene die het plan ontworpen heeft en ik hebben geen enkel normaal contact gehad. En toch ineens toen ik dat plan zag, zag het eruit zoals ik het bedacht had! Dus hier is overduidelijk sprake van een paranormaal contact!!! Echt vreemd was dat. Maar des te beter dat vermijdt enig mogelijke vorm van discussie.

Het enige waar de architect en ik niet aangedacht hebben en enkel onze praktische ingestelde moeder wel was de aan/afwezigheid van een waskot oftewel een berging. Aangezien ik nu momenteel geniet van alle faciliteiten die hotelmama te bieden heeft inclusief was- en strijkdienst, had ik daar totaal geen rekening mee gehouden.

Dus moet ik via mijn paranormale verbinding met de architect dat even doorseinen dat hij nog een kot voorziet...

Ik kan niet wachten tot er wat schot in de zaak komt. Nu lijkt dat eindeloos te duren! En geduld...wel laten we zeggen dat toen God geduld aan het uitdelen was, dat ik toen te ongeduldig was om te wachten tot het mijn beurt was en al met andere zaken bezig was.

Maar ik ben blij dat ik me al niet moet bezighouden met de hele papierwinkel en de notaristoestanden die bij een bouw komt kijken. Ik moet alleen te pas en te onpas ja en/of neen knikken. En dat kan ik!

Twee maten, twee gewichten

Sun, 22 Feb 2009 11:06:41 +0100

Mijn metekindje Boelie, is deze week op een haar na in het ziekenhuis beland. 'T arm schaap heeft een zwaar bronchitis op haar lijf gehaald. Na dagen van hoge koorts, een mama en een papa die compleet anti antibiotica zijn, was het niet meer om aan te zien en te horen.

Boelie ronkte nog erger dan een oude dieselmotor. Dus hup naar de spoeddienst met haar. Nu bleek dat de dokter haar tot tweemaal toe antibiotica had voorgeschreven maar dat mama en papa dat uit principe niet wilde geven. Oke, als het vermeden kan worden dan liever niet dan wel...

Maar nu was het resultaat dat ze een dubbele portie antibiotica konden geven en 3 keer per dag moesten aerosolen met cortisone om dat hummelke uit het ziekenhuis te houden. Het gaat er een week later wat beter mee maar nog niet denderend...

Morgen zouden ze terug op controle moeten gaan met Boelie. Maar haar mama gaat dat waarschijnlijk niet doen omdat ze vindt dat het toch wel beter gaat. Ik heb geen recht van spreken, ik heb geen kindjes. Maar ik probeer me in te beelden wat haar motief is om niet met haar kindje op controle te gaan...

Boelie lag ei zo na in het ziekenhuis met een zwaar bronchitis, bronchitis kunnen leiden tot longontstekingen, dus tot meer prul. Dan is het toch maar een heel klein moeite om de dokter even te laten controleren of alles oke is. Ze stopte op eigen houtje met antibiotica... Ik wil haar zeker niet bekritiseren maar vanuit mijn standpunt vind ik het raar. En het gaat tenslotte ook over mijn metekindje waar ik super bezorgd over ben. 'T idee alleen al moest er iets met haar gebeuren.

Wat ik ook bizar vind is, vorig weekend 'dumpte' ze Boelie hier toen ze op het toppunt van ziek-zijn was, koorts over de 39.5. En mama en papa gingen lekker verder met het afwerken van hun sociale agenda. Boelie bleef slapen. Haar papa had mij op het hart gedrukt dat als de koorts in de loop van de nacht bleef stijgen dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Hoe kan je als ouder je ding doen terwijl je kind hondsellendig bij de meter is? Ik heb ze enorm graag hier echt! Maar als ze ziek is dan vind ik dat mama en papa in de buurt moeten zijn en blijven.

Ik ben de eerste om commentaar te krijgen als ik Boelie een te groot stukje brood geef, niet goed vasthou of iets doe dat volgens hunne bijbel van Kind&Gezin niet correct is. Maar als de dokter hun op het hart drukt dat het echt wel van belang is dat ze antibiotica neemt en ze negeren het advies van een dokter. Dan vind ik dat er toch wel met twee maten en gewichten gewogen wordt.

Slippertje

Sun, 22 Feb 2009 10:52:41 +0100

Ik heb mezelf nooit echt lenig gevonden. Maar ik vind dat ook geen must omdat te zijn. Mijn turnleraar van in het humaniora zal dit maar al te graag beamen dat ik eerder een stijf plank was. Het was hij die zei dat mijn ouders maar een paar keer extra rond het bed moesten lopen zoveel jaar geleden dan was ik er niet... Tja, het was mijne vriend niet en ik was zeker ook zijn vriendin niet... Integendeel

Ik denk dat ik de enige in de geschiedenis van mijn humaniora ben geweest die ooit in slaap gevallen was tijdens de turnles. Ik mocht om één of andere reden (gelukkig) niet mee turnen en ik had me op de plint geïnstalleerd waar ik na 15 minuten ingedut was. Dat was voor mij één van de meest productieve turnlessen.

Maar mijn oud-turnleraar zou dit weekend erg fier op mij geweest zijn voor de lenigheid die ik publiekelijk tentoongesteld heb. Ik heb 'en plein public' een slippertje van formaat gemaakt. Mijn lijf nam houdingen aan waarvan ik nooit dierf te vermoeden dat ze fysiek-technisch mogelijk waren. Hoe kwam het? Wel...om het cru te zeggen, ik ben knal op mijn gezicht gegaan...uitgeschoven over eendenkaka!

Dat ik effe overal pijn had vond ik nog niet erg maar dat mijn té dure jeans onder de vogelkaka zat dat vond ik een drama. Dat ik iets gebroken zou hebben zou ik peanuts gevonden hebben in vergelijking met een scheur in die broek!!!

Ik ben niet echt een 'material girl'. Maar ik ben nogal gehecht aan die broek omdat ik er jaren over gedaan heb om eens een jeans te vinden die me past zowel in de lengte als in de breedte.

Ik ben er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Ik ben vandaag, the morning after, wel redelijk stijf, mijn jeans hangt propre gewassen te drogen op het rek. En zo ben ik toch wel content dat dit slippertje goed afgelopen is.

Zorgen en andere kwelduivels

Sun, 08 Feb 2009 14:35:11 +0100

Geld! Geld maakt niet gelukkig. Wie heeft dat toch ooit bedacht? Okee, er zal een grond van waarheid in zitten maar wie het niet heeft is ook niet echt veel gelukkiger toch? En als je het wel hebt dan kan je tenminste op een aangename manier ongelukkig zijn, niet?

Ik zit dezer dagen in een heel vicieuze cirkel. Ik heb begin januari loon gekregen van december dat slechts 200 euro bedroeg. (Niet opgenomen verlofdagen werden afgehouden, vandaar...) Dus in januari was het ploeteren.

Toen kwam februari... Als januari de regen was dan is februari de drop. Mijn autoverzekering moest betaald worden, diezelfde auto was dringend aan groot onderhoud toe, en ook weer diezelfde geldverslindende auto heeft 2 kale voorbanden die om veiligheidsredenen extreem dringend vervangen moeten worden.

Komen daar de 'gewone' maandelijkse kosten bij waardoor ik kan vaststellen dat de maand nog niet goed en wel bezig is en ik heb al meer dan 1000 euro moeten betalen. Pijnlijk.

Hoe rap je toch in zo een financiële vicieuze cirkel zit he. Ik hou mijn hart stevig vast. Ik hoop dat ik het nu wel gehad heb aan onaangename verrassingen die me geld kosten.

Maar ik maak me zorgen en slaap er 's nachts niet van omdat ik gewoon niet weet wat er mij nog boven het hoofd hangt. Collega Marie zou zeggen, alles komt op tijd en stond in orde. Maar ik zie deze keer echt niet in hoe. Mijn rekening zakt steeds sneller dan dat ze stijgt...

De lange termijn vooruitzichten zijn ook niet rooskleurig. Ik moet dit jaar het laatste gedeelte van mijn auto afbetalen plus schenkingsrechten betalen op een schenking. (Vergiftigd geschenk is het op dit ogenblik maar enfin...)

Op zich kan ik me troosten aan het idee dat voor alles een oplossing is en dat ik de problemen pas moet aanpakken als ze zich stellen. Maar zo krijg ik mijn hardnekkige kwelduivels niet klein.

Mijn loon is owv mijn statuut geen vetpot al zeker niet door het feit dat ik 70% werk. Maar ik zit daar heel graag. Fijne sfeer, fijne collega's en fijn werk. Ik zou hartpijn hebben om dat achter te laten en opnieuw te beginnen ook al weet ik dat mijn 'marktwaarde' hoger is. Tja, het is nu ook niet bepaald de periode om te switchen als ik Martine, Freek, Danny of Stef zo bezig hoor tijdens het nieuws.

Ik heb een persoonlijk crisisplan opgesteld. Maar aan die onvoorziene dingen...zoals het woord het zegt... die kan ik niet voorzien. En die onzekerheid voedt mijn kwelduivel. Dat IS mijn kwelduivel.

De postbode kan er ook niet aan doen maar ik hoop toch dat de man ons huis toch negeert als het op de belevering van rekeningen aankomt. Ik hoop dus van harte om iets te vinden om mijn kas te spijzen. Giften zijn dus meer dan welkom. Vanaf 30 euro zijn ze fiscaal aftrekbaar! ;o)

1 jaar later.

Sun, 08 Feb 2009 14:11:20 +0100

Net een jaar geleden begon ik met deze blog. Nu zijn we exact 150 posts verder. Ik verschiet er zelf van dat het er zoveel zijn. Maar de laatste tijd slabakt het. Thans genoeg zinnige en onzinnige dingen te melden maar het komt er gewoon niet van. Ondanks ik zelf niet weet waarom. Ken je dat, je loopt rond met het idee om een verhaaltje te posten op je blog. Dan ontgaat het je en zijn we weer een week verder. Maar ik zal voorkomen dat mijn dierbare blog op het internetkerkhof terecht komt.

In een boekje ben ik die term eens tegengekomen, internetkerkhof. Dat zijn 'dode' sites waar jaar en dag niemand meer naar omkijkt. En zo zijn er miljoenen sites. Misschien één minuut virtuele stilte houden...?

Een jaaroverzicht:

Een terugblik

Ik ben deze blog begonnen omdat ik vorig jaar heel hevige journalistieke aspiraties had. (Deze zijn nog altijd chronisch en acuut.) Iemand had me dit aangeraden omdat het een goede schrijfoefening is.

Een jaar verder ben ik er in geslaagd om effectief enkele stukjes in de gazet en in de boekskes te krijgen. Nooit gedacht maar altijd gehoopt. Zo zie je maar he, het kan verkeren maar dan in de positiefste zin van het woord.

Het afgelopen jaar is niet heel spectaculair geweest. Maar dat moet ook helemaal niet voor mij. Het enige wat wel memorabel is, is dat ik EINDELIJK dé job heb gevonden die me echt ligt en waarvan ik hoop dat ik ze nog lang mag en kan doen.

Vooruitblik

Ik hoop het komend jaar overweg te kunnen met karakters zoals mijn collega/liegenbeest. Dat ik weerbaar genoeg ben om te vermijden dat die types mij op mijn paard krijgen.

Ik hoop defenitieve en concrete plannen te krijgen om een woonst voor mij helemaal alleen te hebben. (Oh heilig de dag dat de eerste spade in de grond gestoken wordt voor de bouw van deze woonst!)

Ik hoop naast mijn droomjob van 70% extra inkomsten te vergaren zodat ik eindelijk eens goed kan sparen. En wat financiële reserves aan te kunnen leggen. Om onder andere eens een verre trip te ondernemen naar bijvoorbeeld mijn droomlocatie bij uitstek New York, mijn toekomstige woonst in te richten en om te vermijden dat ik een paniekaanval krijg als de garagist zegt dat mijn banden dringend vervangen moeten worden etc...

Ik hoop ook dit jaar op heel veel chocolate cakes en dagen en uren aan quality time met de vriendjes en met Boelie!

Voila, met deze verklaar ik mijn tweede blogjaar voor geopend!

Upperdare

Sun, 08 Feb 2009 13:50:45 +0100

'T rijmt perfect op Tupperware...Slechts enkele letters verschil, en daar stopt dan ook alle vergelijking. Misschien dat de echte Upperdare-fans wel een aantal Tupperware dozen nodig hebben om hun speeltjes in op de bergen...

'T was de tweede keer dat ik naar zo'n home party ging. En het was me een feestje. Steek een bende vrouwen bijeen met een aantal kinderen-niet-toegelaten-attributen, met of zonder batterijen en het is feest en lachen geblazen.

Het was ten huize van Annie te doen. Haar 2-jarige dochter zat letterlijk op de eerste rij, zich te vergapen aan die kleurrijke speeltjes. En speeltjes waren het! Alleen (nog) niet voor haar. Ze moest het eens weten wat het allemaal was. Eens de demonstratie begon was het linea recta naar bed voor haar.

Er zijn heel wat zaken door onze handen gegaan, voorzien van de nodige 'ooh's' en 'aaah's'. Afgewisseld door een sporadische 'ik wist niet dat dat ook bestond' en een aarzelend '...hoe gebruik je dit precies...?'

De demonstratrice liet een potje Spaanse Vlieg rondgaan. Ze was zelf niet tevreden over het effect... Annie dacht: eerst even zelf testen en dan zelf oordelen. In plaats van enkele druppels goot ze per ongeluk bijna de halve inhoud van het flesje naar binnen. Was ik blij dat ze er niets van voelde...Ik bleef namelijk bij haar overnachten en zou ongetwijfeld op mijn ongemak zitten indien die halve inhoud van dat flesje wél effect zou hebben.

De demonstratice had het helaas niet in zich om echt te verkopen en ons de spulletjes aan de vrouw te brengen. Ze had het de hele tijd over 'clitoortje' alsof ze een verhaaltje aan het vertellen was in de trant van 'Anneke en Janneke'. Enfin 't was op het kinderlijke af. En het feit dat ze vertelde dat ze alles op een blauwe zondagnamiddag had uitgeprobeerd met haar echtgenoot deed me eerder huiveren van de griezel. Enfin, het was eerder een madam voor een goede oude Tupperware demonstratie te geven.

Toen was het moment om over te gaan tot aankopen. De ene dame bleef al net iets langer bij de demonstratrice dan de andere. Ik kan zeggen dat die vrouw mij niet gezien heeft. Punt één: geen lief om die dingen mee uit te testen, Geen idee wanneer dat ik eens met een lief zal afkomen en die crèmes hebben ook een vrij korte vervaldatum.. Punt 2: die eetbare massage-crèmes maakte me misselijk...zo kauwgum-mierzoet waren ze. Punt 3: da's allemaal duur eigenlijk... Punt 4: ik heb een te groot nonnen gehalte en ben véél te preuts van inborst om over te gaan tot aanschaf van die producten...

Maar desondanks heb ik weer heel wat bijgeleerd in de wondere wereld van het volwassen-speelgoed. En je weet tenslotte nooit voor het goed is nietwaar?

Liegenbeesten

Mon, 02 Feb 2009 17:27:36 +0100

Hou ze uit mijn buurt want ik vertoon hevige allergische reacties op ze: de liegenbeesten. Ik word dan rijpe tomatenrood, ik begin te beven en te zweten, krijg jeuk, net geen uitslag, hartkloppingen etc...

Gruwelijk vind ik ze. Ik heb het over een relatief klein, compact liegenbeest (+/- 1m65, +/- 80 kilo) maar desalniettemin berokkend hij grote schade. Ze zouden op liegenbeesten hun voorhoofd moeten tatoeëren: brengt de gezondheid ernstige schade toe.

Ik heb het over mijn collega. Hij zit altijd op te scheppen over het feit dat hij een universitair diploma heeft. En dat is voor hem blijkbaar de sleutel tot succes zonder meer. Zijn toegangsticket, zijn vrijgeleide naar de hoogste loonschalen ed. Het lijkt alsof alleen het bezit van zijn diploma voldoende hoop geeft op dé carrière. Want voor de rest steekt hij geen poot uit. Neen al zijn tijd wordt besteed aan de liegenbeesterij, zagen en klagen (pff ik ben moe, ik heb geen zin meer, ik wil niet, ik wil slapen), de baas afkraken, 't beter weten. Maar een universitair diploma zorgt er niet voor dat je in staat bent om de waarheid juist te verkondigen, en feiten te reproduceren exact zoals ze verteld worden...

Een mens zou voor minder moe worden van al die leugentjes die hij verspreid. Hij zou binnenkort eigenlijk eens een database moeten aanlegggen van wat hij tegen wie zegt want ik kan me voorstellen dat zelfs de meest ontwikkelde liegenbeesten op den duur verward geraken in een leugennetwerk.

Maar ik ben groen. Omdat ik vandaag gehoord heb dat hij mij gebruikt heeft om zijn doel te bereiken door tegen de baas te gaan verkondigen dat ik te veel afloop tegen hem. Hij wil een bureau voor zich alleen omdat dat oogt beter... En euh neen, één: aflopen daar heb ik een blog voor en twee: waarom zou ik het liegenbeest voederen door er tout court tegen te praten in de wetenschap dat het in het beste geval verdraaid wordt en in het slechtste geval compleet uit context gerukt wordt. Zelfs als ik een moment van zwakte heb, dan krijg ik de kans niet om iets te zeggen omdat ik er geen speld tussen krijg en omdat om het even over welk onderwerp het gaat, hij het zo kan wringen dat het gesprek toch weer over hem gaat. Geen goede kant aan. Zwijgen is goud en ik houd van goud!

Maar ik heb back-up. Mijn andere trouwe, dierbare collega's gaan er voor zorgen dat ik ge-evacueerd word uit het hol van het liegenbeest. Als hij terugkomt uit loopbaan onderbreking zullen hij en ik van tafel en bureau gescheiden worden en zal ik een andere bureau krijgen. dan zal ik ontliegenbeest zijn.

Ondanks, dat alle andere collega's hun gewicht in goud waard zijn en het werk echt fijn is, vind ik het jammer dat er toch altijd zoiets moet zijn dat eeen domper op de werkvreugde zet...