Andrewne

Al bijna 10 maanden bij ons

Tue, 05 Feb 2008 17:22:58 +0100

Klik hier

Onze adoptietijdlijn

Tue, 27 Nov 2007 11:23:00 +0100

Klik hier

Fri, 16 Nov 2007 11:07:51 +0100

Het harde leven van een "bijna-11maanderke"

Fri, 16 Nov 2007 10:58:34 +0100

't Is niet gemakkelijk bijna 11 maand te zijn! Dan wil je op ontdekkingstocht maar er zijn zoveel dingen die niet mogen! Aan de kachel komen mag ik niet, ik mag de boeken niet uit het boekenrek halen, van de computer moet ik afblijven... Als ik toch weer eens niet aan de verleiding kan weerstaan, dan "kijft" moeke. Met mijn kleine vingertje doe ik haar dan na, ik kan het ook al goed. En dan moet moeke altijd lachen. Maar mijn verleidingstrucen zijn "geen avans". Als ik dan probeer verder stout te zijn, pakt moeke mij op en gaat ze met mij ergens anders spelen. Ja, en ik ben nog zo klein, dan ben ik natuurlijk vergeten wat voor stouts ik aan 't doen was. Zo heeft ze me steeds weer liggen.

Gaan slapen in m'n bedje, vind ik voor de moment een beetje griezelig. Het liefst val ik in slaap in vake zijn armen. Lekker warm en lekker veilig. Als ik daar vertrokken ben, slaap ik de rest van de nacht wel door in m'n bedje. Moeke heeft nu een nieuw trucje gevonden. Met een piepstemmetje doet ze alsof ze Waffie is. (Waffie is het lieve, zachte hondje dat in mijn bedje slaapt) En Waffie vraagt dan of ik bij hem wil slapen in dat zalige bedje. Hij zegt dat het er zo gezellig en lekker warm is en ik geloof hem wel, hoor. Dan val ik soms toch wel pardoes bij hem in slaap, zeker! En zo heeft ze me weeral liggen.

Maar ze doet dat omdat ze me zo graag ziet, hoor. Dat weet ik wel. Daarom mag ik overdag beneden slapen. Dan legt ze me in mijn buggytje en mag ik lekker dicht bij haar blijven.

Volgende maandag zal er een grote verandering in mijn leventje plaats vinden. Dan ga ik voor het eerst naar moeke Lesley. Ons moeke moet dan terug gaan werken. Allé, ze heeft al wat gewerkt, hoor, maar alleen in 't weekend en dan bleef vake bij mij. Ik ben al eens eventjes gaan spelen bij moeke Lesley en ik vond het wel leuk. En moeke Lesley heeft mij al eens mogen pakken en ze bevalt mij, 't is een toffe. Ons moeke ziet het allemaal zo goed niet zitten, die zou mij het liefst dicht bij haar houden. Maar ja, ze moet mij eens leren loslaten, hé seg!

Met mijn grote broers kan ik het nog steeds heel goed vinden. Ik draai ze nog steeds rond mijn kleine vingertje en als ze niet braaf zijn, roep ik eens goed. Dan krijg ik altijd mijn zin...

Allé, nu ga ik nog een beetje spelen met mijn popje...

Tot de volgende keer!!!

Terug thuis

Sun, 27 May 2007 00:10:14 +0200

Na nog een dikke knuffel van Ruan, naar ons vliegtuig gestapt.(Voor een lief vrijgezel meisje, ze zal zelf wel weten wie ik bedoel: dit is een schat van een jongen voor jou, 28 jaar, maar spijtig genoeg aan de andere kant van de wereld)Op het vliegtuig super vriendelijk personeel! Ons Antje en Henry van de Duitsers kregen een bedje om tijdens de vlucht in te liggen. Zalig!!! Ze hebben er deugddoende dutjes in gedaan. Voor ons was de vlucht ook super plezant: filmke gekeken, dagboek bijgewerkt, gewandeld, gebabbeld, lekker gegeten en zalig veel plaats om te zitten. In Frankfurt moesten we overstappen en hadden we een wachttijd van 3 uurtjes. Maar dat ging ook super snel voorbij: naar de Mc Donalds geweest (een feest voor ons jongens), ons Antje gewassen en proper kleertjes aangedaan ('t was "vandoen", 't kind ocharme heeft nl. enorme reflux) en voor we 't wisten, mochten we al instappen. Nog een uurtje vliegen en we landden in Zaventem. En daar wachtte ons een enorme verrassing. Opa ging ons komen halen en we moesten naar de parking gaan, was afgesproken. Maar we kwamen nog maar de bagagecontrole voorbij of we zagen ze staan: EEN HEEL ONTVANGSTCOMITEE!!!En een groot spandoek!!! (dankjewel Gerda en Anouk!!!) Oma en pépé, meter en opa waren er. Meter Mieke en Carine, peter Giovanni, Tamara, Chenko en Janaika,Tant, tante Carola, nonkel Frans en Bart, Annieke en Marc, Ann van 't kantoor met heel haar gezin, nonkel Gert en tante Mira. Dat deed zo'n deugd!!! We willen jullie dan ook allemaal bedanken voor zo met ons mee te leven. Daarmee was 't nog niet gedaan. Toen we thuiskwamen, stond iedereen daar ons op te wachten. En de sloebers hadden ons huis versierd!!! Hier ook weer een mooi bord met een mooie tekst om ons Antje welkom te heten, ballonnen, vlagjes, heel ons huis gekuist, zelfs op onze bedden rozenblaadjes gelegd...Tante Monique en nonkel Willy hadden bloemen gebracht(onze arme nonkel Willy is serieus ziek, maar de bloemen deden ons evenveel deugd, hoor. Verzorg u maar goed!!!) Allé, we vonden het zaaalig. Meter had gauw nog enkele flessen champagne meegebracht en tot in de vroege uurtjes hebben we gevierd. En ons Antje, die zag dat helemaal zitten, ze was helemaal niet moe. Ze heeft geschaterd van 't lachen en ook hier heeft ze iedereen al verleid. Ze heeft ook al getoond hoe graag ze babbelt en iedereen moest steeds met haar lachen. Dat vond ze nog het plezantste! Tot in haar bedje stond ze nog zo zot als een achterdeur. Maar eens ze in slaap was, heeft ze geslapen tot 9 uur, ons flink meisje.Vandaag nog niet zo veel uitgestoken, we hebben onszelf getroost: laat het ons op z'n Afrikaans doen: wat nu niet gedaan is, doen we morgen, voila!

in Jabulani

Sat, 26 May 2007 23:34:20 +0200

Dit bericht had ik eigenlijk geschreven op 24 mei, maar ja: het Afrikaanse internet... ik doe dus hier opnieuw een poging.We zijn goed aangekomen in Jabulani, het guesthouse van Helena. Zij had ons de eerste morgen zo goed opgevangen dat we besloten hebben onze laatste nacht bij haar door te brengen. Van hier is het ook niet zo ver naar de luchthaven, 't al vlug genoeg 4 uur morgenvroeg zijn!Vanuit de keuken komen al heerlijke geuren. Helena wilde nog eens voor ons koken, terug eens typisch Afrikaans. Ze wil ons verrassen, we mogen nog niet weten wat het zal zijn. Gezellig!! We noemen haar al oma Afrika en dat ziet ze helemaal zitten. Ze draait de kinderen om haar vinger. Harry mag haar schelpencollectie zien en dat was een schot in de roos! (Harry zijn nieuwe passie is nl. schelpen en stenen) We wisselen adressen uit en bezegelen onze forever vriendschap met een goed glas Zuid-Afrikaanse wijn.Deze namiddag is Elzeth van Abba nog een laatste keer geweest. De reispapieren voor ons Antje zijn in orde, we kunnen naar Belgie komen. Ze had ook een bijbel mee voor haar met een persoonlijk tekstje speciaal voor haar. Echt mooi! Ik moest even slikken! Nog een heel emotioneel gesprek gehad met Elzeth, het afscheid was moeilijk.Mariette is ook nog even binnen gesprongen, ze moest ons nog eens zien. Dat we al deze mensen 3 weken geleden nog niet eens kenden, niet te geloven! Nog foto's uitgewisseld, nog een cadeautje van haar gekregen...Straks zalig slapen en morgenvroeg om 4 uur komt Ruan ons halen.

Onze laatste dagen op Mooi Bly

Wed, 23 May 2007 19:32:29 +0200

Vanaf gisteren schijnt de zon terug. We zijn erop uit getrokken met de auto.Gisteren zijn we naar Spier gereden, een wijnlandgoed met o.m. het Moyo restaurant, een vogelopvangcentrum voor roofvogels en een verblijf voor Cheetahs. In het Moyo restaurant hebben we eens echt toeristisch gedaan: eerst volgens traditie de handen gewassen, dan heeft men ons gezicht geschilderd volgens Xhosatraditie (de enige die hier echt mee stond, was ons Antje, hoe kan het ook anders) en hebben we traditionele Afrikaanse gerechten geproefd, zoals bobotie, springbok, struisvogels, millipap,...We konden onze Wout niet aandoen, dat we niet naar de vogels zouden gaan kijken en woonden dus ook een 'show' bij in de flying area. Hij keek zijn ogen uit naar o.a. Visarend. Op 't laatste mocht hij zelfs een echte roofvogel vasthouden! Gesnuisterd op de Craftmarket en naar de Cheetahs gaan kijken. Het waren beide initiatieven vergelijkbaar met VOC Malderen en Planckendael, geen zoo. De dag was veel te vroeg voorbij, om 6 uur is het hier al donker.

Vandaag reden we naar Meerlust, waar we 10 jaar geleden waren met Fortis AG. We haalden de nostalgie boven en kochten één van de laatste 3 Grappa-flessen. De toenmalige wijnmaker is met pensioen en er wordt geen grappa meer gemaakt.

Daarna reden we naar Paarl, bezochten het immense Afrikaanse Taalmonument (heel indrukwekkend met prachtig uitzicht en natuur errond) en aten er bobotie.

Als laatste deden we de Bainskloofpas, de mooiste pas in ZA. Niet in woorden te beschrijven, de stilte, de planten, het uitzicht, de natuur,...God leeft niet in Frankrijk, maar overduidelijk hier. En wij misschien later ook...Harry vertelde in de auto dat ook hij nu gebeten is door het Afrikavirus.

Terug in Mooibly wachtte Liesbeth ons op, we aperitiefden samen en praatten over dit complexe land. Het heimwee is weer wat verder weg. We maakten wel een belofte: we komen zeker (hopelijk en meermaals) terug!

Nu stilaan inpakken, morgen naar Jabulani, waar we Kristien, Ingo en kleine Henry terug zullen zien, het recept voor bobotie van Helena ontfutselen en het laatste gesprek met Elzeth. Het papierwerk zou in orde zijn en onze terugkomst zou kunnen doorgaan.

bericht van harry

Mon, 21 May 2007 17:56:37 +0200

vandaag was een hele leuke dag

we hebben veel met joppe en simon gespeeld

we spelen veel verschillende spellen o.a. piraat piraat

boemerang

voetbal en nog veel meer

het is hier een prachtige omgeving alleen spijtig dat het zoveel regent en zo koud is we moeten elke avond ons klein stoofje aansteken of we vriezen vast aan onze lakens en onze zetel(anhoewel zo erg is het nu ook weer niet)

alleen de blog aanvullen is een probleem we moeten hiervoor naar de bureau komen want dat kan niet in onze cottagge

verder heb ik een (heel heel heel klein beetje) heimwee

vooral de speeltijd mis ik (wiskunde niet!!!!!!!!!!!!!)

dat moest ik zeggen

harry

Herfst in Afrika

Mon, 21 May 2007 17:44:54 +0200

Amai, wist niet dat ik zo'n materialist was: de luxe van C.V. en een goed geisoleerd huis. Ik beloof dat ik er vanaf nu alle dagen dankbaar voor zal zijn. Maar laat het nu aub way warmer worden. Deze morgen was het verschrikkelijk koud om onder de douche te kruipen. De kachel ging ook niet goed in gang, de mieren liepen weer over de "poembak"...zaag, zanik, zeur,...Als 't slecht weer is, is Afrika niet zo leuk. Wat moet het nu zijn in de sloppenwijken? Gelukkig is dit altijd maar voor enkele dagen: morgen wordt het terug warmer.

Ons jongens amuseren zich hier heel goed, hebben heel het landgoed om in te ravotten en van alles te ontdekken.

Links rijden, begint ook al goed te gaan en tussen de regenbuien door doen we een wandelingske. Morgen, als het weer beter wordt, trekken we er terug op uit!

De storm doorstaan.

Sun, 20 May 2007 18:00:02 +0200

Het heeft hier inderdaad gisteren ruig gedaan. Het water gutste uit de hemel, de wind waaide door het huisje door, het water stroomde errond. We zijn dus van een hele dag niet buitengeweest, tenzij voor eens goed te gaan eten in Wellington (d'Olives). Alweer een sfeervol ingericht etablissement, met brandende haard en prima bediening om te zwijgen over het eten, verrukkelijk.

We zullen hier zeker en vast niet vermagerd zijn, helaas

het tegendeel vrezen we.

Terug thuis de houtkachel aangestoken en de finale van de Super 14 rugby bekeken. Dit is zoiets als de Champions League, maar op wereldvlak. Een historisch momentum want twee Zuidafrikaanse teams tegen mekaar!!!

Skip zal het niet graag hebben gezien, de Sharks verloren in de allerlaatste minuut, stand 19 voor de Sharks, 20 voor de Buls.

Antje voelde zich hier aanvankelijk niet erg op haar gemak, maar dit is al gekeerd. Vermoedelijk voelde zij dat ook wij stilaan naar huis trachten, ja, een beetje homesick, vermoedelijk door het Belgische weer. Het is nu 11 à 15 graden.

Vandaag zijn we naar Stellenbosch geweest, zon en regen gehad.

En alweer eens goed gaan eten in de Spur...de booties hun lievelingsrestaurant.

Je kan daar namelijk spelen terwijl de ouders wachten.

Wij waren ook hier weer de attractie van de dag.

We moeten onze jongste spruit goed vasthouden, want iedereen vindt ze zo mooi en schattig!

Tussen de vlagen door een mooie wandeling gemaakt, naar Oom Sammie se winkel geweest.

De jongens zijn ondertussen met Simon en Joppe aan het spelen, de zoontjes van Liesbeth. (trampoline)

Morgen zou het nog een beetje regenen, maar toch ook terug iets beter worden.

In Paarl

Fri, 18 May 2007 17:53:58 +0200

Dag iedereen! Eindelijk een bericht dat we zelf kunnen ingeven.

We zijn aangekomen in MooiBly te Paarl. Het is nog brikkoleer, doen dit in het bureau van de wijnmakerij...vermits geen ontvangst in de cottage. Tussen haakjes, de Sauvignon Blanc. Een zeer mooi ingericht huis(je), onder een rieten dak. De jongens slapen helemaal bovenaan. We vragen ons af, hoelang, want er wordt een heel zware storm verwacht, noodberichten worden afgeroepen, en dan kan het hier spoken, aldus de vriendelijke eigenaars van het landgoed, afkomstig uit Antwerpen.De juiste naam van de storm weten we niet meer, maar het moet een begrip zijn. Vermoedelijk is het gans het weekend met bakken uit de lucht aan het regenen.

Het landgoed is mooi, zeer mooi, dat is een understatement. Zie zelf maar op de link.

Onze jongens zijn nu aan het spelen met de kids van Liesbeth. Ons winkelen duurde hen net iets te lang, ze moesten te lang wachten op de nieuwe kameraadjes.

Ik heb trouwens mijn grenzen verlegd, want gereden aan de linkerkant. Piece of cake. (aha, behalve de ruitenwissers ipv pinkers)

Deze morgen het Belgische Consulaat bezocht, nog enkele formaliteiten geregeld. Alleen jammer dat mevrouw Jacobs er niet was, de enige die op de hoogte is van de adoptieprocedure.(!) Dit heeft te maken met het feit dat adopties toch nog niet zoveel gebeuren met Belgie. Hopelijk en vermoedelijk verandert dit snel.

Volgens Liesbeth zou Skype nu weer niet zo goed gaan, we zullen zien, houden jullie op de hoogte.

Als we niet zijn weggewaaid....

16 mei

Wed, 16 May 2007 10:12:40 +0200

Hallo,

Nu gaan Hilde, Franky, Harry, Wout en Antje een paar dagen uitrusten en genieten van het zonnetje (oja, in Zuid-Afrika is het heel mooi weer).

Vrijdag bezoeken ze de Belgische ambassade en rijden ze door naar Paarl. Daar verblijven ze bij Belgen: www.mooibly.com. Als ze daar toekomen, zullen ze skypen. Het internet is daar beter (hopen ze). Dan zullen ze ook een auto huren. Paarl is minder druk. Dus Franky ontsnapt er niet meer aan, hij zal aan de linkerkant moeten leren rijden...

Tot vrijdagavond!

Groetjes,

Meter Mieke.

15 mei

Wed, 16 May 2007 10:11:11 +0200

Vandaag hebben we een heel speciale tour gemaakt. we hebben het echte zwarte Zuid-Afrika gezien. Deze morgen is Ernest Hena, een bewoner uit de Township Gugulethu ons komen ophalen om het leven daar te tonen. We zijn er helemaal stil van geworden. We kregen de hele uitleg over het protest tegen de pasjeswetten. We stopten aan het memoriaal, een gedenksteen gebouwd voor The Gugulethu Seven. Dit waren zeven jongemannen die zich hadden opgegeven om voor hun land te vechten. Maar het was een val. Ze werden gewoon doodgeschoten door de politie terwijl iedereen er bijstond. We bezochten ook de plaats waar Amy Biehl is gestenigd. Dit was een 26-jarige Amerikaanse blanke uitwisselingsstudente. Zij kwam veel in de townships, steeds zonder problemen. Maar toen in 1993 was er een congres geweest tegen de Apartheid en iedereen was opgehitst en zij was de eerste blanke die ze tegenkwamen een eigenlijk wel begrijpelijk, maar spijtig voorval. Haar ouders strijden nog steeds om de zwarten te helpen.

We reden ook naar Khayelitsha, de township waar ons Antje van komt. We zagen heel veel krotten. De buikmama van ons Antje heeft zelfs dit niet. Ze woont in een opvangtehuis. We hebben ook verschillende projecten gezien waar mensen werken om vooruit te komen. We hebben gepraat met moeders, elkaars kinderen bewonderd, de bed and breakfeast van Vicky bezocht. We zagen eigenlijk vanuit onze Westerse ogen miserie, maar de mensen zijn hier zo hoopvol en enthousiast. Er zijn al veel dingen veranderd, er worden huizen gebouwd en mensen die werken, kunnen ze kopen. Er is veel ondernemerstalent onder deze mensen, maar ze hebben nooit de kans gehad. We zouden hier nog zoveel over kunnen vertellen. We hebben zoveel sympathie voor deze mensen! Eigenlijk zou iedereen dit eens moeten kunnen zien!

14 mei

Wed, 16 May 2007 10:10:22 +0200

Vandaag zijn we naar Rock-A-Bye House geweest. We hebben fotos kunnen nemen van de bedjes, de verzorgingsruimte, de badkamer enzovoort. Het was moeilijk om afscheid te nemen van ons Antje, zei Ivonne. Omdat ze er zo lang geweest was. We moeten haar zeker fotos sturen. Vanavond mogen we naar Helena van Jabulani (eerste guesthouse). Mariëtte komt ons ophalen en is ook uitgenodigd. Samen met de Duitsers, dat zal wel gezellig zijn!

13 mei

Sun, 13 May 2007 18:32:16 +0200

Deze morgen zijn we met Ivonne van Rock-a-Bye House naar de mis gegaan van de Apostolic church (kerkgemeenschap). Het was een hele rare, maar wel mooie dienst: ze zingen heel de tijd, heel modern met een orkest (drum, gitaren, tamtams). De liedjes zijn in het Engels, gemakkelijke melodieën en de teksten worden op een groot scherm geprojecteerd. Iedereen zingt mee. Er zijn mensen die hun armen omhoog steken of staan te dansen. Er zijn vijf pastoors. Ze zijn getrouwd. Ze dragen een gewoon zwart kostuum. Tijdens de preek zwierde de pastoor zelfs zijn vest uit omdat hij het te warm had. Voor de mis begon, heette hij de mensen uit België (wij dus) welkom en zei dat hij wat langzamer zou praten omdat wij hem dan konden verstaan. De mis was in het Afrikaans. Ook tijdens de preek zeiden er mensen heel individueel en niet afgesproken: Amen of Allelouja. Op het einde werden er enkele mensen gedoopt. Wij zouden hier nog veel kunnen over zeggen, maar het internet valt steeds uit, dus gaan we nog even verder met de rest. Ons Antje had ondertussen honger gekregen en ik heb haar een flesje gegeven in de kerk. Na de dienst kwamen alle vrijwilligsters die Andrewne verzorgd hadden, afscheid nemen. Dat was zo emotioneel. Tranen vloeiden.

Deze namiddag zijn we aan het niksen. Antje (en vake deze keer) slaapt in haar bedje (de eerste keer overdag), de "boeties" zijn aan het spelen. Het is nu 29 graden, ook hier niet normaal in de herfst. Morgen gaan we naar Rock-a-Bye House, de place of Safety waar ons Antje heeft verbleven. Wij zijn benieuwd.