ANDERE WOORDEN

LENTE

Sat, 20 Mar 2010 17:12:40 +0100

Tekening 1 vertelt over geschiedenissen en tekening 2 vertelt over andere en als je de bladzijden over elkaar legt overlappen ze; hier en daar een vierkante millimeter in een grillige vorm.

Tekening 2 wordt anders belicht.
Tekening 1 heeft andere kleuren.

Toen?
Toen.
Hebben woorden zin?
Hebben onderdelen van de lucht (‘1 gram wolken’, ‘10 gram blauw’, ‘ 1 meter zonnestraal’, ‘1 seconde zonsopgang’, ‘1 gram vogelgefluit deze ochtend’, ‘1 pond voorbijrijdende auto’s’, ‘1 etmaal vliegtuigen’, ‘1 pagina horizon’, ‘1 uur oase’) dan nog betekenis?

Hier en nu sta ik.
Mijn hoofd en handen zijn leeg maar mijn huid ademt, mijn ogen nemen de kleuren van de omgeving, van de hele wereld waar.

Ik kan niet anders dan roepen “Ik, ik.”
Ik teken.
Ik teken mezelf; beide handen die links en rechts over mijn heupen glijden, ze voelen of ik nog ben en ik ben.

Ik houd deze tekening vast.
Ik bekijk de potloodlijnen, de kleuren, de bevende handen, de duizenden onderdelen, mijn adem, getekend.

GRIJS, KLEIN EN HARD

Fri, 19 Mar 2010 07:46:34 +0100

Leesrichtlijnen: Geen pauzes tenzij korte bij nieuwe alinea’s. Snel. Duidelijk articulerend.

1. Iemand denkt dat hij Chopin is en hamert, hamert op de toetsen en ik ben bang dat die toetsen straks op de grond zullen vallen.

2. Iemand anders is erg klein en gebruikt grote geweren en kanonnen en schiet daarmee op onschuldige mensen en raakt hen en ze vallen omver en zo komt die ‘iemand anders’ in de kranten en in de belangstelling en denkt hij dat hij niet langer klein is en schiet hij morgen vast nog en nog en nog en waant hij zich telkens veel groter en zegt hij dat hij trots is en dat altijd zal blijven, op zichzelf.
De gewonden kunnen hem niet schelen, hij roept “Raap hen op en draag hen naar de grijze tenten en zorg dat ze mijn blik niet belemmeren zodat ik kan voortdoen!” en hij schiet nog duizenden keren en het onderhoudspersoneel moet de wapens maar onderhouden en smeren en munitie aanleveren en ’s nachts alles achter slot en grendel steken zodat niemand erbij kan want ze zijn van hem hem hem en hij gebruikt de derde en vierde en vijfde machten om de gewonden te vermenigvuldigen en schiet en schiet en blijft roepen en lachen.

STAPPEN

Thu, 18 Mar 2010 07:06:40 +0100

Een twee drie vier vijf zes zeven stappen op de grond
een twee drie op de linker muur
een twee drie vier vijf zes zeven stappen op het plafond
een twee drie stappen op de rechter muur

dan de deur uit, naar buiten.

MEER

Tue, 16 Mar 2010 07:20:49 +0100

beeld 10:
pompiers, brandslangen, de hele stad in lichterlaaie, king kong, een prinses, de keizer, zijn woorden.

beeld 11:
de eenzaamheid.

beeld 12:
de angst.

(deel 6)

RECYCLAGE

Sun, 14 Mar 2010 09:29:52 +0100

Dit is een gerecycleerd gedicht, gemaakt van pvc-schilfers en -korrels.
Zij zijn, onder andere, afkomstig van oude bierbakken uit verschillende brouwerijen.

De schilfers en korrels worden meestal gebruikt voor de fabricage van speelgoed en schoeisel maar ook voor de aanleg van vloeren van bijvoorbeeld tentoonstellingsruimten en huiskamers.

Het marketingplan 2010-2013 vermeldt de gedichtensector.
Prijs: honderdduizend euro per vierkante centimeter.
Prijs2: honderdduizend euro per lettergreep, maal x.

Zij zijn warm aan de voeten, kunnen concurreren met kurk, zijn makkelijk te onderhouden.
Een vernislaag is mogelijk.
Beschikbare kleuren: blauw, natuursteen, beige.
Schakeringen: allerlei.
Naden: nagenoeg onzichtbaar.

Website: www.gerecycleerden.com
Contacten: uitsluitend via email: zinnen@hotmail.com
Showrooms: zie adressenlijst op website.
Onderhoudspersoneel: raadpleeg de info.

Foto's en inspiratie (en met jarenoude dank aan): Raff Plastics

VERMEEND

Fri, 12 Mar 2010 07:36:19 +0100

Het bloed stroomt op de cadans vd stappen en het regent.
Een kunstenaar zegt dat de regen praat en dat de druppels een kleur kregen.
Dag drie gooit hij met goud. De straten en voetpaden liggen vol schilfers en muntstukken.
Dag vier draagt hij een pofbroek.
Het bloed stroomt op de cadans vd stappen en hij klinkt gejaagd.

Dag zes verkleedt hij zich als indiaan en hij reist met de trein.
“Ik verdedig het land,” zegt hij.
“Ik wil mijn aandeel van de casino’s,” zegt hij.
Hij heeft kleur op zijn wangen & het bloed stroomt op de cadans van de stappen & het regent.
De regen praat.
De druppels vormen een tekening op zijn gelaat.
De voorouders huilen.

Dag zeven kleurt de sneeuwvlokken. De kunstenaar van dienst laat de kleurindeling aan de kijkers over.
“Ik neem afstand,” zegt hij.
Hij vangt een sneeuwvlok of tien en een kwartier later nog twintig of dertig.
“Ik bewaar ze,” zegt hij.
Het bloed stroomt etc
De kunstenaar zegt dat de sneeuwvlokken praten.
De toehoorders lachen.

1980 E.A. (IN: OOK EEN GEDICHT)

Wed, 10 Mar 2010 07:12:05 +0100

De mini is oud, raakt amper het asfalt maar oogst bijval.
Verzamelaars verzamelen rond het voertuig, keuren lakwerk en interieur, openen de motorkap, starten.
Ze zeggen hij is fantastisch, ze zeggen hij is in originele staat, de zetels, de lak.
’s Middags maken ze een rondrit.
De mannen dragen petten en bevinden zich in een ander tijdperk.
De vrouwen zitten vaak naast de mannen.

’s Avonds zien we het feest en de grote prijsuitreiking met bekers, plakkaten, medailles, eervolle vermeldingen.
Ze nemen de prijzen in ontvangst. Zijn blij. Zijn niet blij.
Ze lachen, fronsen, kloppen op schouders.
Iemand maakt foto’s.
Ze vertellen.
Ze verlaten de zaal, met de auto’s

en rijden huiswaarts, naar hun garage.

(foto: Wikipedia)

HALTE

Mon, 08 Mar 2010 07:40:06 +0100

1.
dat dit 1 van de grootste stations is en ik rust. Ik maak een wandeling – het pad naar boven, tot in de nevellagen aan de brug, ik bekijk het werk van de ingenieurs.

Dat, mijn beste, is de rustbrengende wandeling en ik kijk en laat mijn gedachten dwalen over de stalen kabels, de oneindig lijkende pilaren, de moderne auto’s en de fabrieken, de mensen.

Het andere (de vuilnisbelten, de modder onderaan de pilaren) zal ik vandaag vergeten, maar morgen!

2.
Voor me op de tafel ligt een handvol petals van Virginia Woolf. Ik herschik, volg met twee, drie, al mijn vingers de contouren, leg beide handen op het tafelblad, volg nu met mijn ogen en bekijk vanzelfsprekend ook de kleuren, de schakeringen, de bloemen waar ze vandaan kwamen, de aarde.

VAART

Sat, 06 Mar 2010 08:24:01 +0100

Beknopt samenvatten? Neen dat kan ik niet. Voorlopig zal ik me uitsluitend beroepen op de ondertussen wellicht beroemd geworden fragmenten.
Natuurlijk, de kranten.
Ja, de televisie ook. Interviews vijf en zeven.
Neen.
Wel, de deurknop.
Links.
Ja, natuurlijk moest dat rechtdoor zijn, dat weet ik zelf ook.

Terwijl het eenvoudigweg kan samengevat worden in ‘Het gemorrel aan een deur’ en de deur ging open. Las ik daar het sprookje (‘De Keizer’), las ik daar over een begin en een einde, al die vele, vele verhalen.

Zin? Neen. Of toch, maar dan met een kans van 1 op honderdduizend. Ja, natuurlijk overdrijf ik.
Neen, zij kijken naar de commerciële zender.
Lezen? Dat weet ik niet.
Schrijven? Ja, dat was het plan, of dat is gaandeweg het plan geworden.

WIT (DONDERDAG 4 MAART 2010)

Thu, 04 Mar 2010 13:11:28 +0100

Later, veel later, als niets je rest, als zelfs de boterbloemen niet meer in de weiden kunnen gevonden worden, zal je het weten.

Maar dan, mijn vriend, zal het te laat zijn, zullen blonde heersers een verbod uitgevaardigd hebben en zullen mensen zich blijven vergapen.

Dan zal het vee niet meer buiten staan, zullen mensen in lange rijen moeten wachten voor een aardappel, een bloemkool

en zullen ze ons in vakken onderbrengen: wit, rood, zwart en zal het witte zeggen dat het moet en zal heersen.

Verwijt me dit doemdenken niet, verwijt me geen tabellen met inhoudstafel; ze zijn de mijne niet. Ik raapte ze op, ergens halverwege, nam ze vast, keek, overgoot ze met alcohol in een poging om ze te verbranden, om ze als het ware bijeen te laten krimpen, krimpen, maar niets heeft nog zin; ik probeerde.

Nu feesten en roepen zij zegewoorden, ondertekenen zij het vonnis van miljoenen mensen en gebruiken zij, uitsluitend, hoofdletters van een vet type. Zij larderen met stukken mooipraterij, zij.

Wat onder al dat vetzwarte zit mag niet geweten worden en ze verdoezelen dag in dag uit hun geheimen met opvallende vlaggen, met lagen make-up, met hun snelgroeiende vingernagels en haren.

Zo, ik zeg het je nogmaals, zal het zonder dat je het beseft te laat zijn en worden de boterbloemen, de klaprozen, de rode ochtendnevels, de rustige nachten, de koeien en al het andere vee voor eeuwig verleden.

HANDGEKNOOPT

Tue, 02 Mar 2010 07:36:28 +0100

Loop ik de fietser na,
spring ik over de wolken

of leef ik in gras
of op de randen van bloemen.

Leg ik een veer, een duidelijk
oog, een ader,

een kloppend hart
of leg ik een glinster,

een parel, een goudpunt,
een kleine seconde adem.

Loop ik op kruinen,
klim ik langs muren van havens,

sport ik op pleinen in wouden
of leef ik

en vlecht ik uur twee en uur
zes en zo voort

of maak ik een dag en het licht
of maak ik

ANDERS

Sun, 28 Feb 2010 07:59:46 +0100

Een man loopt door de straat.
Hij draagt een groene emmer.
Hij groet de mensen.

Huis 38. De man zet de emmer aan de voordeur.
Hij stapt richting kanaal.
Als de zon opkomt

Een man loopt door de straat.
Hij groet de mensen.
Huis 46. Hij belt aan.

Hij stapt richting het bos.
Als iedereen slaapt

’s Ochtends loopt het kanaal in een andere richting.
Er is een extra bocht.

Ook het bos is anders. Er staan meer bomen,
het mos veranderde, de kleuren.
Een vogelsoort verdween.

Een man loopt door de straat, richting het
kanaal en het bos. Hij neemt mee: een griffel,
een reservepaar laarzen, een regenmantel,

een potlood.
Niemand weet of hij de bomen zal tellen,
niemand kent zijn verhalen.

BUNDEL

Sat, 27 Feb 2010 07:40:58 +0100

Zal ik theater
Zal ik de beelden, de duizend, de stampende zeeën, de muren op dijken, de gangen van mieren, een voedselophoping

Zo zal ik dat ene beeld in die ene seconde; vier muren rood wit zwart geen ramen, zal ik bewegen, doe ik flitsen en licht, gooi woorden als slingers, sta ik op planken, beweer ik dat ik niet ben en verdwijn ik (stijg op, gebruik lianen en wervelwinden)

Sta ik tussen de grijze pakken. Zij beschrijven de lange eilanden met kristallen vlinders.
Laat ik de trommels razen! Zij kennen de eilanden niet! Hun pakken verstoffen, de dassen verdwijnen, de toehoorders luisteren niet. Waar zijn zij, immers? Hoe zagen zij vlinders?

Zal ik theater
Mijn stem dondert
Laat ik de wolken rollen, laat ik de bergen, de arend, de zee, de
Zal ik een flitslicht
Zal ik en wentel, wentel de nacht en de ochtend
Zal ik de dauw.

RASTER

Fri, 26 Feb 2010 07:11:21 +0100

Niks.
Ik hef het raster* op.
Niks, zeg ik.
Je hoeft dat niet te vragen.
Ik hef het raster nog eens op.
Er zitten allerlei mensen en dieren en spullen onder.
Dat weet ik niet.
Ook dat weet ik niet.
Ze zijn grijs.
Dat komt door dat stof.
Neen, er liggen geen eieren, natuurlijk niet.
Waarom vraag je dat toch?
Ik weet het niet.
Dat zijn jouw zaken niet.
Neen, door het stof.

Besef je dan niet dat door het stof al de kleuren verdwenen zijn?
Ach, man.
Neen ik wil het er niet over hebben.
Ja, natuurlijk.
Och.
Ach.
Het raster viel uit de lucht!
Ja, wat wil je dan dat ik zeg?
Vijf millimeter.
Zes vierkante meter.
Twee op drie is dat.
Een grote tang zal niet volstaan. Vijf millimeter zei ik toch?
Een slijpschijf misschien?
Hoor je dat woord? Ij ij. Zulk lawaai.
Ja, natuurlijk moet het.
Neen, het zijn ook mijn zaken niet.
Neen, het is mijn stof niet.
Neen niet op mij.
Ja en dan?

* het raster zou een rooster kunnen zijn. Maar het is een raster, niks aan te doen.

INHOUD

Thu, 25 Feb 2010 07:06:42 +0100

Zij beweren dat wij zullen vergeten maar kennen de grootte van onze hersenen niet.
In ons specifieke geval zijn die drieduizend meter lang en vijfduizend meter breed. De hoogte schatten we niet; ze lijkt oneindig.

Zij beweren dat er donkere schaduwen (regenzones, hagel, storm, sneeuwbuien en grijze as) het zicht belemmeren, maar weten niet hoe ver wij kijken, met onze ogen als telescoop, als vuurtoren.
Bij goed weer gebruiken we onze zonnebril maar meestal weerstaan onze ogen het licht.

Zij beweren dat wij nooit geweten hebben maar weten niet wat wij dagelijks zien. We nemen immers iedere seconde waar wat op het vuur staat of op welke plaats de kinderen de schoenen en de boekentassen lieten staan.
We kennen de plaats en het uur, het kleurenspectrum, het langste gedicht.

Zij weten niet dat onze poriën de lichtkorrels voelen, dat onze handen het natte gras beroeren, dat onze vingers de lakens strelen en dat onze tongen proeven wat er te proeven valt.

Nochtans, we beschrijven het, urenlang.
Zij zijn diegenen die ijverig nota nemen en daarna vergeten. Zelfs spiekbrieven helpen niet.