abnormalia

Spannend...

Wed, 27 Jan 2010 04:50:41 +0100

4u25 's nachts en ik lig in een vreemd bed en ik lig wakker. Ik lig ook alleen in bed. Maar in de kamer, aan het eind van de gang ligt een klein meisje te slapen... Een meisje dat straks grote zus zal zijn. Ik weet samen met de ouders wat er op komst is. Voor al de anderen is het nog een verrassing.

Dus lig ik hier, in het bed van mijn neef (die meer mijn broer is) en zijn vrouw, wakker... met op het einde van de gang dat kleine meisje dat straks wakker zal worden en nu nog niet beseft wat er allemaal te gebeuren staat.

Rond 2u zijn ze vertrokken... Het wordt een lange nacht en mogelijk ook een lange dag... Vol wachten, vol spanning.

Die knuffel die ik haar gaf net voor ze vertrokken die vergeet ik nooit meer. Die omhelzing die net iets langer duurde en die zonder woorden zoveel zei... Dat moment en dit wachten doorheen de nacht... Ik koester die herinnering ongetwijfeld mijn hele verdere leven.

Ik hou mijn handen van de gsm gezien dit hun moment is... Maar ik ben benieuwd naar dat verlossende berichtje of telefoontje en tevens naar de blik van dat kleine meisje op het einde van de gang morgenvroeg als ik er ben om haar grote zus-tijdperk aan te kondigen...

Geslapen zal er niet meer worden als ik mezelf een beetje ken. Maar dat schoon gevoel dat ik nu al heb zal de komende uren alleen maar groeien. Nieuw leven, zo dichtbij... spannend.

Van slag

Fri, 22 Jan 2010 23:09:02 +0100

Klik hier

Geheime aanbidder

Sun, 10 Jan 2010 14:18:40 +0100

Klik hier

Een nieuw (spannend?) jaar...

Fri, 08 Jan 2010 16:00:10 +0100

Klik hier

wist je dat...

Mon, 26 Oct 2009 00:44:55 +0100

- ik nog een volle nacht in België ben

- ik morgen nog een volle dag ga werken

- dat in principe tot 20u is

- ik niet weet of ik dat zo lang ga volhouden

- ik werk mee naar huis had

- ik daar niets van gedaan heb

- echt NIETS

- ik andere dingen nog te regelen had

- allerlei spullen om mijn rugzak te vullen

- elk jaar denk ik: nu heb ik alles

- elk jaar blijkt dat ik nog dingen nodig heb die ik niet had

- een muskietennet bijvoorbeeld zoiets was

- mijn rugzak al klaar moest staan

- ik morgennacht (of het stukje ervan) niet meer hier slaap

- ik een lieve papa heb die me naar de luchthaven wil brengen in het holst van de nacht

- de rugzak klaar staat

- er nog wat dingen 'rond' liggen

- ik morgen toch vroeg moet opstaan

- ik benieuwd ben naar Afrika

- ik nog nooit eerder een voet op dat continent heb gezet

- er 'mens-erger-je-niet' in mijn rugzak zit

- we immers zeven uren moeten wachten bij de eerste (en enige) tussenstop

- ik het in mijn rug heb

- ik het al een paar weken in mijn rug heb

- ik een nieuw matje kocht

- we immers niet altijd een bed gaan kunnen vinden

- we bij de bevolking slapen van tijd tot tijd

- ik mag hopen dat die rugpijn niet erger wordt

- ik gisterenavond babysitte

- een kindje van 3 jaar heus wel wat weegt

- het een schatje is

- we doktertje speelden en dansten op de nieuwe K3 (mét 'josje'!)

- ik de patiënt was 'die braaf moest zijn en dat mama me dan straks wel zou komen halen uit het ziekenhuis'

- ik hou van kinderen hun fantasie

- ik die bij mezelf echt wel mis soms

- het een intense reis wordt

- zéér dicht bij de mensen daar

- een bezoekje aan een schooltje, één van die dingen is

- ik toe ben aan een reis

- ik toe ben aan "weg" van hier

- 'hij' plots niets meer zegt

- ik eindelijk 'besef' dat het een maat voor niets is geweest de voorbije twee jaren

- ik ook weet dat ik beter af ben zonder

- dat momenteel zo 'past' in mijn hoofd

- ik hoop dat ik dat ga volhouden die puzzel bij elkaar te houden

- ik vorig jaar rond dezelfde tijd uitkeek naar 2009, het jaar dat alles veranderen zou

- er dingen zijn veranderd en niet bepaald in de goeie richting

- ik daar in die laatste maanden toch het beste van ga maken

- ik begin met Afrika

- ik begin met mezelf

- ik 'dada' zeg, tot over een paar weken!

Hard times

Sat, 10 Oct 2009 18:51:50 +0200

Als er iemand je vraagt hoe het gaat zeg je: ‘cava, goed’ en je haat de leugen die in die twee woorden verscholen ligt. Je probeert die twee woorden waar te maken door gewoon de dag te nemen zoals ie komt en gelukkig te zijn… Omdat je weet dat alles zoveel slechter kan.

Het voordeel van het hier te kunnen schrijven is dat je het hier kan zeggen… Het gaat niet goed. Het werk was lastig om pietluttige dingen. Dingen in perspectief zien werd plots moeilijk. Idiote redenen waar ik in mezelf van een mug een olifant maakte… De interne onrust liep daar ook even uit de hand.

Hoe laat je iemand los die er niet meer is en dat gevoel je zo onmachtig maakt en hoe laat je iemand los die er wel degelijk is en je zo nauw aan het hart ligt dat ook dat pijn doet…

Voor het eerst in mijn leven heb ik écht het gevoel dat ik géén vat heb op de binnenkant. Dat al het gevoel als een chaos houvast zoekt maar het niet vinden kan. En ik vecht maar win niet genoeg de strijd naar mijn zin. Het lukt me niet om naar de tekenles te gaan. Het lukt me niet om de dingen te doen die ik allemaal in mijn hoofd heb…

Als op café beste vriend naar me kijkt en vraagt: ‘En jij’… zeg ik: ‘Nu effe niet, ik wil hier geen tranen’… En later komt het verhaal er wel uit, wanneer het kan.

Eind deze maand laat ik het hier weer allemaal even voor wat het is. Drie en halve week met de rugzak door een stukje Afrika… Ik hoop daar rust te vinden… Even terug naar de essentie. Even terug weg en naar mezelf…

Beregende stilte...

Fri, 04 Sep 2009 14:37:03 +0200

Ik zou een brief willen schrijven en ik weet geen zin om te starten. Gapende leegte en een beregende zakdoek vol tranen ligt naast me. De leegheid van het bestaan vult je lijf. Een telefoontje op een donderdagavond maakt dat de dagen er na in je bestaan nooit meer dezelfde zullen zijn.

Sommige dingen zijn gewoon kippenvel en niet te begrijpen...

Vanmorgen liep de wekker af en zong Jamie Lidell ‘Another day…’. Je kruipt in een bolletje tegen jezelf aan en laat de tranen de dag inzetten…

Ze heeft gevochten… keihard.

Ze wou zo graag leven… keihard.

Het zijn niet wij die daar over beslissen… keihard.

En dan is het misschien egoïstisch en banaal dat ik het hier zo zet maar ‘hij’ is momenteel op vakantie en dus stoor ik hem liever niet maar het zou potverdomme goed doen om eens tegen zijn schouders uit te huilen…

Het leven is niet eerlijk…

P.S. Diezelfde avond... alsof 'hij' het voelde smste ie me en ben ik ongelooflijk blij dat wij vrienden zijn... Vriendschap kan ook zo schoon zijn.

P.S. Diezelfde avond zaten wij, (niet hij en ik), de vrienden bij elkaar met een goed glas wijn en elkaars warmte om de avond te omarmen, als eerbetoon aan haar. Op de vriendschap...

Ik en mezelf

Fri, 28 Aug 2009 00:47:26 +0200

Toen ik klein was had ik een overvolle agenda. Mijn dagen waren helemaal zo gepland dat ik én naar de turnles (die ik haatte) én naar de muziekschool (accordeon en gitaar en notenleer), én naar de typles (210 aanslagen per minuut) én naar de chiro en naar school ging en de hele bibliotheek ook nog las. Van hier naar ginder en ik heb geen minuut gedacht: 'en nu stop'.

In mijn hogeschooltijd was dat niet anders. Duizend en één dingen altijd te doen. Zo zat ik maandagmorgen in de les, na het zoveelste 'weekendje weg' en amper een oog toegedaan dat weekend en hadden al die medestudenten zoiets van: 'ben jij nu wééral weg geweest'. En ik genoot, met volle teugen van dat volle leven waar ik duizend en één dingen kon en wou doen.

Je werkt, je verbouwt, je studeert fulltime nog bij en daarnaast volg je nog avondlessen en je weet het allemaal niet meer zo goed. Rust is wat je wil daarna. Dus neem je die en besef je dat je nog tal van dingen doet voor een ander. Met plezier, dat wel en met de nodige creativiteit, maar het gevoel dat het er allemaal 'bij' komt.

En out of the blue kwam het daar in één keer weer deze week. Ik wil "me-time". Ik wil tijd voor mezelf en die creativiteit helemaal terug botvieren. Dus zocht ik een paar dagen en vond ik het. En dan krijg je die dilemma's: WAT moet ik nu in godsnaam kiezen want plots had je keuzes in overvloed... I want it all.

Ik dacht, wikte en woog en belde even rond. Dat wat ik héél graag wou doen was al volzet. Al maakte het het kiezen niet eenvoudiger. Ik kan dan serieus wat rondjes lopen in mijn hoofd voor ik eruit ben. Maar de finish is bereikt. Volgend jaar is de week gevuld met opnieuw kleding volgen: patronen tekenen, kleren maken... met de groep van twee jaar geleden (toen het auto-ongeval en de nekklachten stokken in de wielen staken). Benieuwd naar die gezichten over twee weken als ze mij terug zien.

Maar dat was niet genoeg. Ik heet miss abnormalia, ni waar. Morgen ga ik richting academie om me in te schrijven voor twee keer per week portret- en modeltekenen.

Yeah! Het voelt goed eindelijk terug die energie en die 'wil' te voelen. Zonder het van iemand te laten afhangen, zonder mensen nodig te hebben om... Ik wil terug nieuwe mensen ontmoeten, één zijn met dat model en mijn tekenpapier... Ik wil, ik wil, ik wil...

Mijn lijstje van 'what to do' is bijlange nog niet verkleind met deze keuzes... Maar alles beter dan te kijken en te blijven kijken op de overvolle strijkplank en er me toch maar niet aan te zetten en avond na avond andere dingen te doen die je eigenlijk geen stap verder brengen... (wat welkom zou zijn: een tuinman, een kuisvrouw een opruimster van dienst en een automatische strijkmachine)

Me-time!!!

P.S. (iemand een naaimachine in de aanbieding)?

the good thing

Fri, 21 Aug 2009 21:33:51 +0200

Ik ben terug aan het lopen

actief

alleen

tis te zeggen

even terug met Evy

(ondanks haar (vree!) slechte muziekkeuze)

onder de bomen, langs het water

soms zelfs haast in het donker

maar ik ben terug aan het lopen

met mezelf, mijn hoofd

zonder het af te laten hangen van iemand anders

de excuses waren legio

en nu

nu doe ik het alleen

in alleen ben ik goed

en ik bijt

af en toe op de tanden

niet langer op de knie (dankzij de nieuwe schoenen van vorig jaar mét loopbandtest)

maar ik hop hop hop

en kom daar

héél even los

los van mezelf

en verenig me met mijn ritme

mijn hartslag en mijn ademhaling

nog even met Evy, die was nodig om terug op gang te geraken

en na dertig keren (bijna)

terug met de eigen muziek van de Ipod (de beste investering van 2009)

rust

actief dan wel

en af en toe schrik ik op als een schichtig dier

wanneer er me eentje langs achter roept: 'opgelet'

de kerel wou gewoon passeren

en ik loop, keurig drie keer per week,

op zoek en weg van mezelf

héél even toch

Schild-pad

Mon, 17 Aug 2009 23:47:08 +0200

En je probeert los te laten door stappen te ondernemen. Daar zit je dan, met de witte wijnfles aangestoken op je salontafel in een zetel met een gesprek waarvoor geen gezamenlijke fond blijkt te vinden te zijn... weg te draaien van de ogen van een ander met een hart dat een frigo is. Ik ben een schild-pad.

De zondag was moeilijk geweest. De zondag was er een van te kijken en te beseffen dat loslaten echt niet makkelijk is. Loslaten is het proces waardoor ik tegen de zondag heb gevochten. En dan sta je daar oog in oog met wat een hoogdag zou moeten zijn en het enige wat je op het einde van de dag kan doen is lopen. Kilometers lopen in een opbouwend ritme, weg van dat hart dat verkrampt in je zetel en weg van 'hem' die je eigenlijk toch altijd mee bij je draagt, zelfs wanneer je de heuvels oploopt en wanneer je onder het dansen van de bladeren naar adem hapt.

De zondag is vrienden die op bezoek komen een een huppelende peuter die mijn naam schalt en de telefoon die gaat... 'Hi'... en binnensmonds vloeken dat je moet zeggen: 'ik heb volk, kan ik je later terugbellen' omdat je weet hoe gelukkig je wordt van die andere... Maar het is loslaten. Ook daar in dat korte moment.

De zondag is hem doorkomen en in de duisternis de telefoon horen gaan, voorafgegaan door een paar sms'n en praten zoals alleen ik en hij dat zo goed kunnen. Glimlachen om wie aan de andere kant hangt... een vree schoon gevoel.

Zondagavond laat is iemand ontmoeten en beseffen dat je moet loslaten... Vechten tegen jezelf, tegen je open te stellen en af te spreken voor de avond erna (na veel vijven en zessen mijnentwege. Ik ben een schild-pad)...

Ergens in de namiddag wist je al dat het fout ging toen de gsm over ging en er de boodschap van 'hem' stond: 'Thanks 4 being there for me. X'... En je beseft dat vanavond met die ander geen zin heeft... Loslaten wordt moeilijk met zo'n gesmste zinnen...

Daar zit je dan, met de witte wijnfles aangestoken op je salontafel in een zetel met een gesprek waarvoor geen gezamenlijke fond blijkt te vinden te zijn... weg te draaien van de ogen van een ander met een hart dat een frigo is. Ik ben een schild-pad en ik geraak zo moeilijk weg van de ander...

De nacht

Sun, 26 Jul 2009 04:12:04 +0200

Klik hier

The letting go

Wed, 22 Jul 2009 06:29:16 +0200

En er raast een storm door mijn hoofd. Het leven is druk momenteel en dat is omdat ik zo moeilijk ‘neen’ kan zeggen. Werken en erna nog talrijke jobs zodat ik menige afspraak moet afzeggen. Maar ik ben ‘bezig’. De reis lijkt alweer een lang verleden.

Gebeurt er eigenlijk nog iets? Een goeie vraag.

Ik weet eens te meer dat ik geen afscheid kan nemen van mensen, of toch heel moeilijk. Loslaten is nooit mijn sterkste eigenschap geweest en ook nu lijkt me dat moeilijk te lukken. Of ik red het prima in mijn eentje (en dat is zo: ik ben té zelfstandig), of ik ben afhankelijk van zij waarvan ik ergens diep van binnen weet dat het niet zo’n goed idee is…

Je mag het intern allemaal weten… in se weet je niets. Het leven mag eens ‘gaan gebeuren’… dat gevoel heb ik dezer dagen …

Just me

Wed, 17 Jun 2009 09:55:56 +0200

Klik hier

woestijn

Fri, 12 Jun 2009 10:40:23 +0200

En het is stil, doodstil… Daar waar de ontluikende lente ergens in de ontmoetingen was geslopen (en dan heb ik het niet over vlinders), is het nu even stil als het in de woestijn soms kan zijn. Een dor landschap is al wat me rest sinds de afgelopen twee weken en een massa zand waar ik me door moet ploeteren ligt voor me. Twee voeten om te stappen en ik moet alleen verder…

Onuitgesproken woorden maar wat mij betreft is het tijd dat ik conclusies trek… Tranen met tuiten op een onbewaakte woensdag, ergens vorige week, die er zo maar uitkwamen (na twee dagen stilte) moeten me doen realiseren dat ik hier mee moet stoppen. Ik heb het geprobeerd, voor de zoveelste keer in mijn leven, in elke mogelijke richting. Het heeft niet mogen zijn. Ik blijf de fouten maken, elke keer opnieuw.

Ik moet stoppen met telkens stappen te zetten als er geen in mijn richting komen. Ik moet stoppen met elke keer de steun en toeverlaat te zijn en het luisterend oor… Ik moet…

En nu is het ‘me-time’. Het feit dat mijn nek sinds vorige week woensdagmorgen compleet geblokkeerd zit en ik donderdagavond even krom stond als een oma van honderd, moet me eigenlijk genoeg zeggen. Acute verschijnselen die me meer dan een week al thuis houden. Een ongeruste dokter die me een klassieke billenprik gaf en een ongeruste kinesiste erbij die me zegt ‘dit zal tijd vragen’ en ik die de lippen stijf op elkaar houd met een hart dat van binnen bonst en dat ik in toom probeer te houden. Ze scannen je ‘binnenkant’ en alles is (gelukkig) in orde. Maar mijn echte binnenkant valt niet met een medisch apparaat te fotograferen…

telefoon

Wed, 20 May 2009 10:23:17 +0200

Klik hier