A-Woman...

3 Inzichten

Thu, 11 Mar 2010 12:41:28 +0100

In navolging van Flair

Fri, 05 Mar 2010 17:31:03 +0100

Hey, het is ok om... (enfin, toch volgens mij)

... te zeggen heel ruimdenkend te zijn, maar hem toch liever niet op toilet zien zitten
... bergbotinnes te kopen die mooi zijn (en dus niet alleen maar praktisch)
... geen zin te hebben in het zwieren met de witte zakdoek op Conemarra, maar het toch maar te doen omdat de schoonmoeder boos naar je kijkt.
... te beweren heel goed FR/ENG of DTS te spreken, maar toch steeds weer een vertaalprogramma te zoeken bij elke klein woordje.
... stiekem fier te zijn als bouwvakkers je nafluiten. Yeah, I still got it! :)
... de ex van jouw ex nog steeds een kip te vinden. Ook al snap je ondertussen waarom de ex van de ex is weg gegaan
... telkens opnieuw te beweren dat hij niet beseft hoeveel plaats bh's en bikini's innemen in de valies
... om jaloers te zijn op de vriendin die wél de moed vindt om op dieet te gaan.
... om te vinden dat iedereen meer het openbaar vervoer en de fiets moet nemen, maar zelf in de auto springen om naar de bakker te gaan, 150m verder
... te zeggen dat je ook niet weet wie het is als je zelf een stinkepr.. gelaten hebt.
... om boos te zijn als iemand suggereert dat het "de tijd van de maand is zeker?", als dat ook echt zo is
... om toch maar die milkshake te drinken, die pasta met 4 kazen of een ijsje te eten, al weet je dat je daar (lactose-intolerant) spijt van gaat krijgen
... een man die huilt om een droevige film een mietje te vinden (en dan zelf tranen met tuiten bleiten).
... blij te als hij jou zonder "eeuh"-kreun kan opheffen. Ook al loopt hij rood aan.

Leven van dag op dag

Fri, 26 Feb 2010 15:35:03 +0100

Ik dacht... wacht, ik herformuleer... ik was er zéker van dat ik tegenwoordig van dag op dag leef. Geen beslissingen nemen, en gewoon bekijken wat er dagelijks op mij afkomt.

Ben ik efkes wakker geschud door mijn badmeester-therapeut...

Hij heeft het mij bijna met handen en voeten moeten uitleggen, maar uiteindelijk snapte ik het. Leven van dag op dag is leven met het gevoel van de dag. Ofwel: vandaag voel je aan wat voor vandaag ok is. Bij wie ik mij vandaag goed voel, waar ik vandaag iets aan heb.

En wat ik deed (doe) was (is) in feite het compleet tegenover gestelde: namelijk vandaag geen beslissing durven/kunnen nemen omwille van hetgeen dat in de toekomst voor implicatie gaat hebben. En of dat morgen, binnen een jaar of binnen 50 jaar nog steeds wel de juiste beslissing zou zijn.
Uiteraard werkt dat verlammend... En uiteraard kan/wil je dan niets beslissen... Deuheu...

En ik noem mezelf nochtans vrij intelligent.
Bon, nu ik dat inzicht er ook alweer bij heb, is het nu "gewoon" nog kwestie van daar ook naar te leven. Al is dat (voor mij) alweer simpeler gezegd dan gedaan.

Verhaal/sprookje

Fri, 19 Feb 2010 10:44:37 +0100

Mijn zus is een creatieve 1000-poot. Ik vind het écht geweldig hoe ze haar hand niet omdraait voor het inrichten van een compleet interieur (of dat nu een thuis is of een toneeldecor), een prijswinnend ontwerp voor een martini-glas, het schilderen van een prachtig schilderij (kijk maar naar mijn portret hier!), het ontwerpen van een hippe website, het uitdenken van een geweldig wervende affiche of advertentie, het decoreren van een prachtige (zelfgebakken) cupcake, het maken van creatieve broches, en nog véél véél meer...

Maar ze zit in een creatieve crisis. Dat heb je hé met die kunstenaars. Ik werp mij zo af en toe op als haar uithuilschouder / manager / supporter / perscontact,... Ze heeft mij al een hele tijd geleden gevraagd om een modern sprookje te schrijven en zij zou daar dan de illustraties bij maken. Dus, na vele maanden uitstel, ga ik mij daar toch eens toe zetten. Alleen... over wat schrijf je tegenwoordig een leuk verhaaltje/sprookje. Het moet niet meteen voor kindjes te zijn. En het hoofdpersonage (of de meerdere hoofdpersonages) hoeven ook geen mensen te zijn.

Anyone?

Het resultaat kan ik dan misschien hier publiceren?

Leuke dinges

Wed, 17 Feb 2010 17:39:55 +0100

Ik heb het moeilijk de laatste tijd. En neen, ik ga er niet over zagen. Dat heeft meerdere oorzaken zoals moe worden van mijn eigen gezaag en meelezende bekenden waar ik dit niet wil aan vertellen.

Dus ga ik mij proberen te richten op het goeie in het leven en mijn "blessings counten".
- Ik hou van de sneeuw. Ok, ik weet het, het is glibberig en niet altijd handig in 't verkeer, maar ik krijg er maar geen genoeg van. Het is natuurlijk spijtig dat ik er zelf niet echt van kan profiteren door te gaan langlaufen en skiën in de Ardennen (wegens te weinig tijd en pijne ribben), maar toch kan ik daar écht van genieten.
- Op 8 maart wordt ik alleeneigenaar van "mijn" appartementje. En ik probeer daar met alle macht het positieve van te zien. En dus niet te denken aan het feit dat ik dat dus alleen moet afbetalen, en dat ik daardoor weer een stap verder van mijn ventje weg ben. Ik denk daar dus niet aan... Niet hé... ahum.
- Ik ga straks zwemmen. Voor de conditie en al. En ook (en vooral) voor de vééééle extra kilo's die er stiekem en zonder mijn toestemming zijn aangekomen de deur te wijzen.
- Die chips die ik daarnet kreeg, waren lekker. Ook al komen die integraal tegen mijn heupen te hangen.
- Op 't werk heb ik, na al 2 jaar officieus de leiding te hebben, nu ook officieel de leiding gekregen over een project dat jullie allemaal bij naam kennen. Dat ik daar dan geen opslag bij heb gekregen, negeer ik dan efkes vlotjes.
- Ik ben jong (alé, toch nog vrij jong) en gezond.

Euhm, waarom heb ik het gevoel dat het in feite nogal gezaag is? :)

Lola

Thu, 11 Feb 2010 11:13:13 +0100

Ik had beloofd het nog eens over Lola te hebben. Dat is een beetje moeilijk, want Lola leest mee...

Laat ik het er gewoon op houden dat we een hele tijd geleden samen een verlof doorbrachten en dat daar voor beiden iets gebroken is. Ik heb toen besloten om het contact volledig te stoppen, omdat er voor mij een grens was overschreden. Ik heb het haar trouwens tot op de dag van vandaag nog altijd niet durven/willen vertellen, wat er mij toen zo gechoqueerd heeft.

Zij heeft mij nadien een super super lieve mail gestuurd, waarin ze stelde dat je nooit (goeie) vriendinnen op overschot hebt, en dat heeft mij toen doen besluiten om eerder afwachtend te zijn. En het klopt, als we elkaar nog eens zien, dan voel ik dat wat we ooit hadden écht nog zitten. Dan weet ik dat we samen toch iets speciaal zijn/waren. En ja, ik mis ze.

Misschien moet ik er mij, op mijn gezegende 33-jarige leeftijd, toch maar eens overzetten en het er met haar als een groot meisje over hebben.

Dus Lola, wanneer zien we elkaar nog eens meid?

Afscheid

Mon, 08 Feb 2010 11:37:07 +0100

Klik hier

Uitstellen? Ikke??

Wed, 27 Jan 2010 15:13:51 +0100

Bon, ik geef het toe: ik stel alles uit. En ik geef het nog feller toe: in mijn leven (of zelfs job) is dat in feite geen optie. En toch doe ik dat al mijn hele leven.

Ik beweer dan dat ik "enkel onder druk presteer", maar de realiteit is dat ik dus altijd onder druk moét presteren, door mijn onhebbelijk uitstelgedrag. En dat ik er in feite écht van kan genieten als iets "al" af is. En ik dus voor die ene keer niet heb uitgesteld.

Dat is dus zo in mijn job, maar dat is ook absoluut zo in mijn dagelijks leven. Zo liep ik al maanden rond met enkel concrete "ik zou eens moeten"s, zoals daar zijn: afspraak met een leger medisch personeel (tandarts, gyneacoloog, oogarts, allergoloog), bellen naar de electroverkopers van mijn gerief dat al in panne is (wasmachine & oven) maar nog steeds in garantie, en het opnieuw bezoeken van de weight watchers.

En gisteren overviel het mij plots... Ik heb zowaar een afspraak gemaakt met een medisch team (behalve allergoloog, wegens "ik vind gene"...), komen in de loop van volgende week techniekers langs voor mijn oven, wasmachine én frigo die ondertussen ook kapot is (en dat is pas écht lastig) en ga ik mij deze avond flink laten wegen bij de weight watchers.

Toen ik dit allemaal fier meldde aan Ventje (die nu gezwind pistes afsjeest), zei hij mij dat hij blij is dat ik niet meer zo uitstel.
Al moet ik er misschien toch efkes bij vermelden dat mijn eerste reactie pure verbazing was, aangezien ik het eerder als een eenmalige opstoot van moed zie, en niet zozeer als het verliezen van mijn uitstelgedrag.

Maar kom, hoop doet leven hé! :)

Mijn kat was bijna "gekatnapt"...

Mon, 25 Jan 2010 16:56:52 +0100

8u deze ochtend: ik loop naar beneden om de krant uit de bus te halen en vind ook een briefje van een kater die in de straat om de hoek verdwenen is. Mijn hart doet altijd pijn als ik zo'n berichtjes zie, want ik mag het mij niet voorstellen dat zoiets met één van mijn twee donzige viervoeters zou gebeuren... Het katje lijkt ook verdacht veel op mijn kat, maar het blijkt een manneke te zijn, en ik heb twee madammekes.

8u45 deze ochtend: ik ben weeral te laat voor 't werk en kijk nog rap eventjes gewoontegetrouw via mijn keukenraam naar buiten en zie 2 mij onbekende mannen in de tuin, uitgerust met iets dat lijkt op een kattenmand. Ze lopen nogal vastberaden achter een zwarte kat aan. Meer bepaald: mijn zwarte kat. Die gelukkig zo slim is om zo snel als mogelijk weg te springen in de dichts bijzijnde boom.

Ik ga naar buiten en vraag de heren wat ze in mijn tuin te zoeken hebben, ze excuseren zich in het Frans en leggen mij uit dat hun kat (kater, 5 jaar, luisterend naar de naar Scoubidou, zwart, met wit blesje) sinds vrijdag zoek is, maar dat ze hem hebben terug gevonden, namelijk in mijn boom. En of ik even een handje wou helpen om het beestje te vangen.

Jawadde, die mannen zijn verschoten. Laat ons zeggen dat ze binnen de kortste keren doorhadden dat ze een fameuze vergissing hadden begaan en dat ze stommerikken zijn als ze niet zien dat de kat waarop ze aan het jagen zijn absoluut geen lompe kater van "environ 6 kilo's" is, maar een prachtig schoon elegant katinneke van net geen 3.5 kg. DIE VAN MIJ DUS!!!! Grrrr....

Waarbij ik, na hun geschrokken gezien te hebben, toch maar eventjes heb vermeld dat ik ze zou bellen, mocht ik Scoubidou zien...

Net op tijd dus... Arme poesiekatje van mij... Wat gaat dat worden als ik ooit kinderen heb. Mensen gaan er niet mogen naar kijken, laat staan aankomen. ;)

Relatiecoaching

Fri, 22 Jan 2010 12:22:30 +0100

Ventje en ik zijn nog niet helemaal terug samen. Tis te zeggen, nog niet helemaal in de strikte zin van het woord dat we terug samenwonen. Maar, er zijn serieuze toenaderingspogingen ondernomen ondertussen.

En geloof het of niet, maar we hebben dus problemen met communiceren. Inderdaad, dat kan... Twee eeuwige kwebbels, die niet kunnen praten. Echt praten.

Dus, wij zijn nu in "relatiecoaching". Niet therapie, want dat zou blijkbaar niet nodig zijn (dat is als er écht écht zware issues zijn, en die zijn er alleen bij mij...), dus we worden enthousiast gecoacht (schrijf je dat zo?) door een super fijn koppel: Geertrui en Erik.

Het bijzondere is dat Erik al mijn therapeut was voorheen (en in de toekomst ook), dus ik voel er mij echt wel op mijn gemak bij. Als er echter een koppel komt, dan vraagt Erik er zijn vrouw bij en dan zitten we daar gezellig met vier. Alé, gezellig... We zitten elk in een zetel. Ventje en ik recht over elkaar, op zo'n 4m van elkaar, en daartussen Geertrui en Erik, ook elk in de zetel, op dezelfde afstand van elkaar. Een beetje een windroos dus.

En tja, het werkt. Ze zijn beiden heel streng voor ons en weigeren onze "bullshit" te slikken. Als we allebei onze specialiteit bovenhalen, nl. argumenteren, dan stoppen ze ons meteen en vragen ons wat we nu écht willen. En heel verrassend: dan weet ik (meestal) echt wel een antwoord.

Het is een beetje raar voor mij. Dat het mag dat ik gewoon zeg wat ik wil. Ook al weet ik dat ik daarmee regelrecht tegen iemands mening in ga. Het is voor mij een tweede natuur om het standpunt van "de andere" te begrijpen en in overweging te nemen. Ik weet trouwens ook heel goed van waar dat komt, dus dat is mij wel duidelijk.

Maar bon, er wordt dus gewerkt ten huize a-woman en ventje. We zijn er nog lang niet, maar er is tenminste wel al een engagement uitgesproken naar elkaar. Mét stevige consequenties.

Dus wieweet: binnenkort bouwen, trouwen, kindjes? Enfin... binnenkort is bij mij nooit "meteen" hé ;)

Vandaag beter!

Wed, 20 Jan 2010 15:58:38 +0100

Och ja, er zijn zo van die momenten waarop je je minder goed voelt hé. Vandaag lukt het allemaal een stukje beter.

Lusteloos

Mon, 18 Jan 2010 17:21:58 +0100

Ik lijk zo lusteloos de laatste tijd. Geen zin om veel te doen. Is het het weer? Of ben ik ben ik gewoon moe? Of steven ik weer af op een depressie (waar ik dus écht wel heel angstig over ben, want die 6 maanden waren wel héél zwart)?

Ik weet het niet...

Bon, ik ga niet beginnen te zagen, want daar heb ik ook geen zin in.

Morgen beter?

Dingen waarvoor je gezonde ribben nodig hebt.

Wed, 13 Jan 2010 15:15:03 +0100

Sinds ik mij geweldig bewust ben van het bestaan van mijn ribben, wegens verkeerd terecht gekomen tijdens het would-be-snowboarden, stel ik vast dat je gezonde ribben écht wel nodig hebt om anders banale taken tot een goed einde te brengen. Zoals daar zijn:

- Niezen & hoesten
- Nekeer goed naar 't wc gaan
- Een autodeur dicht trekken
- Van kant keren in bed
- Een winkelkarreke duwen
- Haren wassen (of bij uitbreiding: alles waarvoor je je armen omhoog moet steken)
- Sporten (tja, spijtig hé, net nu ik had beslist er terug vollop tegenaan te gaan...)
- Voluit lachen
- Pijnloos een bh dragen
- Een handtas meesleuren
- De laptop dragen
- De kattenbak proper maken
- U nekeer geweldig lekker uitrekken
- Langer dan 5 minuten op een stoel in dezelfde houding blijven zitten

En dan kan ik momenteel niet eens meespreken over een deftige vrijpartij. Auwtsj, dat moet degoutant veel zeer doen, vrees ik...

Slechte huisvrouw

Mon, 11 Jan 2010 16:22:37 +0100

Sinds kort ben ik geabonneerd op de Libelle. Blijkbaar vinden vriend & vijand dat ik ondertussen te oud geworden ben voor de Joepie, de Fancy en ja, zelfs de Flair, dus ik krijg een abonnement op de Libelle voor mijne kerst.

En guess what, ik vind dat nog leuk ook...

Ik lees de schattige "flapuit" (je weet wel, de rubriek waar een kleine pagodder iets grappigs zegt), bekijk de modereportages en stel vast dat ik blijkbaar nog niet mee ben met de Libelle-mode, lees alles over omgaan met tienerkinderen, zie dat je tegenwoordig dus opnieuw moet breien en haken (en ik heb dat nooit gekund) maar ik kijk vooral uit naar de bijdragen over koken. Yes indeed, a-woman kookt. Enfin, correctie: ik bak vooral graag, maar de laatste tijd kan ik mij zelfs amuseren met het ineensmijten van een lekkere maaltijd.

Het moet écht op mijn voorhoofd staan, want ik kreeg van mijn baas ook het boek "Libelle Feest!", dat hij als eindejaarscadeau van de uitgeverij had gekregen onder mijn neus geduwd. "Hier, dat is meer iets voor jou!"...

En daarin staat dus hoe je moet feestjes organiseren. Miljaar... dat ziet er allemaal zo goed uit hé. Je moet tegenwoordig als huisvrouw niet meer alleen een perfect proper huis hebben (lang leve de poetsvrouw), waar nergers vuile of te strijken was rondslingert (mja, bij mij slingert er regelmatig vanalles), waar elke avond iets geweldigs lekkers én voedzaam op het menu staat, maar ook nog eens dé leukste en tofste feestjes organiseren waarbij je letterlijk alles (!!) zelf maakt. Ah ja, van uitnodiging tot decoratie, van cadeau'tjes tot de drankjes, met daar bovenop een menu waar den SOS Piet ultra jaloers op is.

Pfff, ik ben een slechte huisvrouw. Bij mij is de vloer altijd vuil (dankjewel kattekoppen en poezen van de buren die onze brokjes lekkerder vinden), wordt er regelmatig op restaurant gegeten wegens geen goesting om zelf iets te maken, is er altijd wel ergens strijk of was te vinden, lopen er geen bloedjes van kids rond die allemaal idyllisch vinden dat ik een gewéldige mams ben, is het niet altijd even duidelijk of er misschien zopas een orkaan gepasseerd zou zijn en worden er maar heel af en toe feestjes georganiseerd. Waarbij dan nog alles zoveel mogelijk kant-en-klaar binnen komt.

Ach ja, ik ben weer te veeleisend zeker? Ik zou zoooo graag zoveel doen. Ik zou weer kleren willen maken, talen leren, dingen leren maken met groentjes die ik al in eeuwen niet meer heb gegeten, knutselen, sporten, vermageren, mijn haar helemaal veranderen in een blits kapsel, veel vrienden zien, naar mijn oma'tjes gaan, mijn twee kleine nichtjes gaan kietelen en verwennen,...
Maar dat alles zal nog efkes moeten wachten... En nu zou ik het excuus kunnen bovenhalen van de pijnlijke ribben, maar ik moet het gewoon toegeven: ik ben écht niet perfect. En zal het helaas ook nooit worden.

Maar dat neemt niet weg dat ik er mijn leven lang mee in de knoop ga liggen...

Auw

Thu, 07 Jan 2010 12:02:08 +0100

Ik leerde skiën toen ik een jaar of 11 was. Een jaartje later heb ik dat dan allemaal een beetje deftiger leren doen. Na vele jaren stond ik op mijn 25e ofzo terug op de latten en nam braaf leskes om het geheel snel en veilig opnieuw onder de knie te krijgen. En jawel, met succes. Sindsdien heb ik mijn "gewone" ski's en stokken ingewisseld voor van die snelle kleintjes (nope, geen héle kleine, maar van die latten van 1m20) en trek daar aardig mijn plan mee.

Maar, dat was voor mij uiteraard weer niet genoeg. Ah nee, a-woman moest ook hetgeen kunnen dat cooler was, net zoals alle andere mensen van de groep waarmee ze altijd op wintersport gaat: snowboarden.

Ik nam vorig jaar al enkele lesjes in de indoorpiste van Peer, en na de aanschaf van wat valbescherming (knie, poep, polsen, hoofd) ging mij dat heel goed af.
Dit jaar was het dan ook zover: ik ging cool boarden "in 't écht". Enkele lesjes werden vastgelegd en gerief werd gehuurd. Al vertel ik er voor alle eerlijkheid bij dat ook mijn ski's nog in de koffer zaten.

En daar ging ik dan... Gewicht op de voorste voet en dat is bij mij dus mijn rechtervoet. Jaja, ik ben een coole Goofy. Kijken naar waar je wil gaan, lichaam draaien in de richting waarin je wil gaan, enfin, gelijk de echten...

Tot ik op een vlak stukske kwam en ik ongenadig vooruit werd gekwakt, met een snelheid die ik niet had zien aankomen. Plat op mijn borstkas, waardoor ik meteen paniekerig "klaplong" begon te hijgen aan diegenen die nogal ongerust rondom mij stopten. En dan werd alles zwart...

Ach ja, geen erg, dacht ik. Gewoon naar de les geweest erna, weliswaar met het bewustzijn van het feit dat ik de dag nadien fameus stijf zou zijn.
Het is waarschijnlijk bijna overbodig om te stellen dat het de rest van de vakantie niet meer zo vlot ging.

Ondertussen ben ik een kleine week thuis en heb ik gisteren toch maar eens de stap naar de dokter gezet. Nadat mij stevig de levieten werd gelezen over de gevaren van hetgeen ik nog gedaan heb, werd mij verteld dat het kraakbeen tussen enkele ribben gebroken is. Wist jij dat dat kon? Awel, ik ook niet.

Maar ik kan je verzekeren dat dat fameus pijnlijk is...

En de tweede skivakantie die ik eind deze maand had gepland, gaat dus geweldig in rook op. En dat vind ik écht spijtig, want dat had dé kans kunnen zijn om nog eens gezellig samen te zijn met mijn ventje...